Το σύστημα, κι όποιος άλλος, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα πως οι πολίτες αντί για ένταξη στην δεξιά ή την αριστερά προτιμούν να έχουν απόψεις και δεξιές και αριστερές. Ταυτόχρονα.

Ο λαός πάει να κάνει κάτι. Πολύ σημαντικό και πρωτοφανές.

Μεγάλα στρώματα του λαού υπερβαίνουν τους παλιούς διαχωρισμούς και την ένταξη δεξιά-αριστερά. Οι νεώτεροι μάλιστα, ένα από τα πιο πληττόμενα και σίγουρα το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, δεν μπήκαν ποτέ στην λογική των κομματικών και παραταξιακών διαχωρισμών που μπήκαμε κάποιοι από μας τους παλιότερους.

Αυτή η ρήξη με το παλιό διαχωριστικό παρελθόν δεν σημαίνει πως τα τμήματα αυτά του λαού, που βγαίνουν από τα ιδεολογικά-κομματικά-παραταξιακά μαντριά, δεν αντιλαμβάνονται πως η κοινωνία είναι βασικά χωρισμένη σε δυο “κόμματα”: των πλουσίων και των φτωχών. Των μόνιμα σε φορολογική ασυλία και των μόνιμα αιμοδοτών του δημόσιου ταμείου. Των μόνιμα κερδισμένων και των μόνιμα εκμεταλλευομένων.

“Η πλάκα είναι” δηλαδή πως αυτή η συνειδητοποίηση ξεφεύγει από τα παλιά δεξιά-αριστερά στεγανά. Συμβαίνει ταυτόχρονα και σε “δεξιούς” και σε “αριστερούς” πολίτες. Οι “δεξιοί” πολίτες δεν φοβούνται πια να πούνε την λέξη καπιταλισμός σήμερα. Την λέξη αδικία. Την λέξη εκμετάλλευση. Και οι “αριστεροί” πολίτες ανακαλούν τον πατριωτισμό της αντίστασης και τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα.

Την “ιδεολογική άβυσσο” την συντηρούν οι κομματικές ηγεσίες. Για τα λαϊκά στρώματα σημαίνει όλο και λιγώτερα πράγματα. Ολο και περισσότεροι “δεξιοί” κι “αριστεροί” πολίτες συναντώνται πολιτικά έχοντας κοινά αιτήματα για την οικονομία και για μια σειρά άλλα θέματα. Ακόμη και θέματα που για την μια ή την άλλη πλευρά ήταν μέχρι χθες το απόλυτο ταμπού.

Κι είναι θέμα χρόνου, μεγάλα τμήματα του λαού, να φτάσουν σε μια ευρεία συναίνεση ακόμα και για τα πιο ακανθώδη και αμφιλεγόμενα ζητήματα. Και να αναζητήσουν έναν δημοκρατικό τρόπο ώστε να παίρνουν αποφάσεις για εκείνα τα ζητήματα για τα οποία δεν υπάρχει πλατειά συναίνεση μεταξύ τους.

Η πραγματική δημοκρατία γίνεται πια αίτημα της κοινωνίας. Και η δημοκρατία καθιστά την κομματική-παραταξιακή ένταξη λιγώτερο χρήσιμη, κι αναδεικνύει επιτέλους την αξία του να έχει ο κάθε ξεχωριστός πολίτης δεξιές ή αριστερές απόψεις και θέσεις.

Η σήψη και η διαφθορά, η μόνιμη πολιτική κοροϊδία κι όλα τα φαινόμενα εκείνα για τα οποία ο κοινοβουλευτισμός είναι ο βιότοπος και που ταυτόχρονα τον απαξιώνουν, δεν αφήνουν ελπίδες στο σύστημα πως θα καταφέρει να ξαναμαντρώσει στον ίδιο βαθμό τους πολίτες στο δίπολο αριστερά-δεξιά. Να τους ξανα-διχάσει. Ωστε να συνεχίσει να τους ελέγχει.

Το σύστημα, κι όποιος άλλος, θα πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα πως όλο και περισσότεροι “αριστεροί” πολίτες θα έχουν και ορισμένες “δεξιές” θέσεις και πως όλο και περισσότεροι “δεξιοί” πολίτες θα έχουν και ορισμένες “αριστερές” θέσεις.

Είναι μια προετοιμασία αυτή, την οποία κάνει ο λαός μας, για το επόμενο βήμα του: την πραγματική δημοκρατία.

Την δημοκρατία που βασίζεται στις απόψεις των πολιτών και όχι στην εκ των προτέρων ένταξή τους στην δεξιά ή την αριστερά, δηλαδή στην εκ των προτέρων δογματική πολιτική τοποθέτηση και ένταξη, και στα ψυχολογικά αδιέξοδα που συχνά αυτή η ένταξη οδηγεί. .

Στην δημοκρατία των απόψεων των πολιτών, που αλλάζουν και ξανα-αλλάζουν και διαρκώς διαφοροποιούνται, που συγκρούονται με άλλες απόψεις, δοκιμάζονται και δοκιμάζουν, ακυρώνουν παλιές ιδέες, διαμορφώνουν και γεννούν νέες.

Ο λαϊκός άνθρωπος οργώνει το έδαφος από το οποίο θα ξεπηδήσει ο πολίτης. Και μάλιστα το κάνει ερήμην των κομμάτων. Τα οποία μόνο να χάσουν έχουν από αυτή την διαδικασία, την οποία ο λαός μας έχει θέσει ήδη σε κίνηση.

Ο λαός μας προετοιμάζεται για την αληθινή πολιτική, λέγοντας βαθμιαία όχι στον οπαδισμό. Προετοιμάζεται για την αληθινή πολιτική των πολιτών. Και όχι των εκ προοιμίου οπαδών του κάθε κόμματος και κομματάρχη.

Ο λαός μας προετοιμάζεται για να συγκροτήσει αυτό που ο Αριστοτέλης ονομάζει “πολιτική κοινωνία”.

Θραξ Αναρμόδιος

Η Δεύτερη Βάρκιζα

Μια νέα Βάρκιζα ετοιμάζουν, και όποιος δεν το βλέπει μέσα στο κκε θα το έχει σύντομα ταφόπλακα στη συνείδησή του. Πάλι καταθέτουν τα όπλα του λαού στα πόδια του εχθρού τους, όπως ακριβώς τον Φεβρουάριο του 1945. Το ιστορικό και κοινωνικό ανάθεμα που θα εισπράξουν ούτε καν το φαντάζονται. Αυτό που έρχεται δεν θα έχει προηγούμενο. Γιατί το δις εξαμαρτείν δεν είναι ανεκτό και ούτε αντέχεται μια νέα εθνική καταστροφή.

•

Μια Βάρκιζα ακατανόητη, χειρότερη από την προηγούμενη, γιατί δεν τους απειλεί κανείς πλέον, γιατί δεν κινδυνεύει η ζωή τους όπως στην πρώτη. Γιατί δεν υπάρχει Γιάλτα, δεν υπάρχει ψυχρός πόλεμος να τρομοκρατεί τα πάντα. Γιατί είναι χωρίς κανένα νόημα και χωρίς αιτία για τους πολίτες, που τους ακούν εμβρόντητοι να αρνούνται την κοινή προσπάθεια και να παληκαρίζουν με λόγια για ένα νικηφόρο αδιόρατο μέλλον, όταν αυτοί θα έχουν πεθάνει, που κάποτε αόριστα μέσα στους αιώνες θα έρθει. Οι έλληνες άναυδοι δεν καταλαβαίνουν ούτε τι λένε, ούτε γιατί το λένε. Αντί για εξηγήσεις ακούνε άναρθρα επιχειρήματα σαν αυτό από πάνω.

•

Πάλι το μοναδικό όπλο του λαού την ψήφο του, την προσφέρουν θυσίασμα, την προσφέρουν δώρο ανεξήγητο στα πόδια του κεφαλαίου. Την αποδυναμώνουν, την διασπαθίζουν εδώ και εκεί, την στέλνουν στους ναζί, την εξουδετερώνουν κατακερματισμένη και ανήμπορη, αναποτελεσματική και αχρηστεμένη στο τέλος, στα κόλπα του πιο αλήτικου και ληστρικού εκλογικού νόμου. Αφοπλίζουν τους εργαζόμενους από το μόνο όπλο τους, από την μόνη ελπίδα τους. Χειροκροτάνε και πανηγυρίζουν ήδη οι τοκογλύφοι με την αφέλεια της Αριστεράς και την ανικανότητά της. Πάρτι και πανηγύρια κάνουν στο όνομα του κκε οι κερδοσκόποι. Γιατί εάν το ΔΝΤ μας έριξε σε μια κατάσταση 40 χρόνων οικονομικής δουλείας χρεών, με αυτή την πράξη του το κκε μας χαντακώνει ολόκληρο τον εικοστό πρώτο αιώνα και βάλε, προσφέροντάς μας πάλι και πάλι βορά στα επερχόμενα μνημόνια, μη βοηθώντας μας να ανατρέψουμε την κατάσταση, να διαγράψουμε την δανειακή σύμβαση και να ανακόψουμε την φτώχεια την ανεργία και την εξαθλίωση μας.

•

Τώρα φαίνεται καθαρότερα από κάθε άλλη φορά, ότι στα κορυφαία θέματα μιας χώρας δεν μπορεί να αποφασίζουν οι ηγέτες των κομμάτων άντε και οι αυλές τους καμιά φορά, αλλά όλα τα μέλη, αλλιώς έχουμε έλλειμμα εσωτερικής δημοκρατίας στα κόμματα, όπως συμβαίνει εδώ. Ζούμε το παράδοξο φαινόμενο, μια μειοψηφία να καθορίζει αρνητικά ολόκληρο το μέλλον του λαού και της χώρας, ενώ τάσσεται στο πλευρό του και είναι με το μέρος του, αρνούμενη από μειοψηφία να γίνει πλειοψηφία. Θα είναι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι προσωπικά σε ότι συμβεί σε λίγο στον τόπο, τόσο από την ηγεσία όσο και από την βάση, γιατί αρνήθηκαν κάθετα να βάλουν το θέμα σε δημοκρατική καταμέτρηση, επειδή γνώριζαν το αποτέλεσμα θα ήταν υπέρ της συμμαχίας και της ενότητας με αρχές φυσικά, που εξάλλου ήδη υπάρχουν και είναι αυτονόητα κοινές στην Αριστερά. Και το χειρότερο, όλοι ξέρουν ότι κάτι ανομολόγητο κρύβουν πίσω από αυτό.

•

Και κανείς δεν τους ζήτησε μην ξεχνάμε να συνεργαστούν με τους φερετζέδες του πασόκ, αλλά αντίθετα με ομοειδείς ή και καλλίτερες από αυτούς δημοκρατικές και Αριστερές δυνάμεις. Μετά τις εκλογές ξημερώνει μια άλλη μέρα για την Αριστερά στο σύνολό της και ειδικά για το κκε. Τα πράγματα θα είναι τόσο καθαρά όσο ποτέ πριν. Οι αλλαγές θα είναι ραγδαίες, τεράστιες και ανυπολόγιστες σε φθορά και καταστροφή. Η λέξη Βάρκιζα σε αυτόν τον τόπο θα είναι συνώνυμη με την συμφορά και θα αντικαταστήσει το διεθνές Βατερλό.

•

Προσπαθούμε όλοι να τους συνετίσουμε. Από κάθε γωνιά της Αριστερής οικογένειας και όχι μόνο, και όχι μόνο επαναλαμβάνω γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο, στέλνονται από παρακλήσεις μέχρι οργίλα μηνύματα. Κραυγές από το παντού της ελλάδας φτάνουν στο πολιτικό γραφείο και την κεντρική επιτροπή του κκε, για αυτό το έγκλημα που συντελείται εις βάρος της Αριστεράς μπρος τα μάτια όλων μας, αλλά και του ελληνικού λαού που ψάχνει απεγνωσμένα μια διέξοδο από την κρίση του δικομματισμού. Και αυτό το τελευταίο είναι το χειρότερο.

•

Η ιστορία θα γράφει ότι συνεργάστηκαν με τον Μητσοτάκη, κόντρα μάλιστα στην θέληση των μελών και οπαδών τους όσοι θυμούνται τα συγκλονιστικά τότε γεγονότα του 1989-1991, αλλά δεν δέχτηκαν να συνεργαστούν στοιχειωδώς με το ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ για να μην διαλυθεί η χώρα μας και για να μην κάνουν πλήρη απόβαση οι τοκογλύφοι στο πιο απομακρυσμένο έδαφός μας, για να πουλάνε και να κερδίζουν το κατασχεμένο μας χώμα. Μα κυρίως θα γράφει πως η άλλη Αριστερά, τους έκανε δώρο χωρίς κανένα αντάλλαγμα τις οκτώ μονοεδρικές, για να ανακόψουν την πρωτοκαθεδρία της δεξιάς με τις πενήντα επί πλέον χαριστικές έδρες του εκλογικού νόμου, και δεν δέχτηκαν. Τους είπαν καθαρά δηλαδή θα ψηφήσουμε εσάς. Ακατανόητοι! αυτιστικοί, κουφοί στις παρακλήσεις και την αγωνία της κοινωνίας, αυτοκτονικοί σαν τον σκορπιό, αποβρασμένοι από τους πρωταγωνιστές της Ιστορίας.

•

Την μεγαλύτερη ιστορικά ευκαιρία που δόθηκε ποτέ στην παγκόσμια Αριστερά, την ποδοπατάνε. Θα είναι μια ακόμη εξ ίσου ασυγχώρητη χαμένη ευκαιρία από την προηγούμενη Βάρκιζα, αν δεν βοηθήσουν τον λαό που δοκιμάζεται άγρια. Θα είναι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι προσωπικά σε ότι συμβεί σε λίγο στον τόπο. Τα μέλη τους θα μυξοκλαίνε και θα τρέχουν χειρότερα από τους σημερινούς πασόκους, να ζητάνε συγγνώμη και να δικαιολογούνται ότι δεν τους άφηνε από πάνω η ηγεσία. Τέτοια θλιβερά θα δούμε.

ΠΗΓΗ: Nefestoras

Απορρίπτει την πρόταση Τσίπρα για συνεργασία της αριστεράς η ΔΗΜΑΡ

Την άμεση ανακοίνωση της ημερομηνίας διεξαγωγής των εκλογών ζήτησε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης μιλώντας σήμερα το πρωί σε συγκέντρωση υποψηφίων βουλευτών του κόμματος, τονίζοντας ότι η φημολογία περί αναβολής των εκλογών δεν έχει κανένα νόημα.

 

Ο κ. Κουβέλης άσκησε κριτική και στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ τονίζοντας ότι τα κόμματα που οδήγησαν στην κρίση δεν μπορούν να εμφανίζονται σήμερα ως η λύση των προβλημάτων.

Η ΔΗΜΑΡ, είπε ο κ. Κουβέλης είναι μια υπεύθυνη πολιτική δύναμη, που αρνείται να αποδεχθεί το δίλημμα ότι θα ακολουθηθεί η ίδια πολιτική ή θα χρεοκοπήσει η χώρα.

Σχετικά με την πρόταση του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα για συνεργασία του κόμματός του με το ΚΚΕ, τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους στις μονοεδρικές περιφέρειες, πηγές της Δημοκρατικής Αριστεράς τόνιζαν ότι πρόκειται για επικοινωνιακού τύπου πρόταση που δεν μπορεί να έχει τύχη, σημειώνοντας ότι αν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για συνεργασία, θα γίνονταν πανελλαδική και όχι σε τοπικό επίπεδο, απορρίπτοντας έτσι την πρόταση.

Αύριο η ΔΗΜΑΡ θα παρουσιάσει τους άξονες του προγράμματός της ενώ την Τρίτη, ομάδα περίπου 11-12 πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ, που προέρχονται από την τάση των λεγόμενων «λοχαγών» του Κινήματος θα ανακοινώσουν την συμπόρευσή τους με τη ΔΗΜΑΡ.

Η ομάδα αυτή έχει δημιουργήσει την Κίνηση Νέας Σοσιαλδημοκρατίας και σύμφωνα με πληροφορίες κανένα από τα μέλη της δεν θα είναι υποψήφιο με τα ψηφοδέλτια της ΔΗΜΑΡ.

TSANTIRI

Τσίπρας: “Προτείνουμε συνεργασία της αριστεράς στις μονοεδρικές”

Την προεκλογική συνεργασία της αριστεράς στις μονοεδρικές περιφέρειες πρότεινε ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Βήμα.

«Μια σύμπραξη, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Δημοκρατικής Αριστεράς, Οικολόγων στις μονοεδρικές μπορεί να είναι πρώτη δύναμη στις μονοεδρικές και να αφαιρέσουν έστω οκτώ έδρες από τα κόμματα του μνημονίου. Στηρίζοντας ο ένας το ψηφοδέλτιο του άλλου στις μονοεδρικές που θα συμφωνήσουμε. Και εμείς δηλώνουμε εκ των πρότερων ότι δε θέλουμε παρά μία μόνο από τις οκτώ», ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.

«Αυτή η εκλογική αναμέτρηση είναι μια μεγάλη ευκαιρία για το λαό και τη χώρα. Αν το βράδυ των εκλογών τα κόμματα του μνημονίου δεν έχουν ούτε 51% ούτε 151 έδρες, τότε μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για τη μεγάλη ανατροπή, για το σχηματισμό κυβέρνησης που θα καταγγείλει το Μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση και θα ανοίξει τον δρόμο για έξοδο από την κρίση», είπε ακόμα ο Αλέξης Τσίπρας.

ΠΗΓΗ

ΓΚΡΕΓΚΟΡ ΓΚΙΖΙ: ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΕ;

ΓΡΑΦΕΙ Ο «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ»

Πριν λίγες μέρες ήταν ο Ζ.Λ. Μελανσόν, υποψήφιος στις Προεδρικές εκλογές της Γαλλίας με το «Αριστερό Μέτωπο», που επέκρινε, σε συνέντευξή του στην ΑΥΓΗ, ως κακή ιδέα την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι και ο γαλλο-γερμανικός αριστερός άξονας ολοκληρώθηκε!

Ο Γκρέγκορ Γκίζι, γνωστό ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του Κόμματος της Αριστεράς της Γερμανίας, ακολούθησε τον Ζ.Λ. Μελανσόν αρκετά πιο οξύς και δριμύτερος!


Ο Γκ. Γκίζι, ερωτώμενος σε συνέντευξή του στην Καθημερινή (05/04) απάντησε ότι η Ελλάδα «αν έβγαινε έξω από το ευρώ θα γνώριζε μια διαδικασία εξαθλίωσης, η οποία ήδη βρίσκεται μερικώς σε εξέλιξη, αλλά σε αυτή την περίπτωση θα ήταν ακόμα χειρότερη» !

Δεν θα σταθώ, αν και θα άξιζε τον κόπο, στην ευκολία που ο Γκ. Γκίζι κατέφυγε σε μια τόσο ηχηρή αποφθεγματική κινδυνολογία για την έξοδο από το ευρώ, την οποία οι έλληνες πολίτες ακούνε καθημερινά στη χώρα μας, χωρίς να δίνεται η δυνατότητα στον αντίλογο!

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις στη χώρα ομονοούν με φανατισμό στην παραμονή στην ευρωζώνη, πλην του ΚΚΕ, που, όμως, κι αυτό, κατά περίεργο τρόπο, θεωρεί αποπροσανατολιστικό το δίλημμα «ευρώ ή εθνικό νόμισμα». Τελευταία παραλλαγή του διλήμματος ήταν αυτή του Ε. Βενιζέλου: «Ευρωπαϊκή πορεία ή τυφλή πορεία προς κάπου αλλού»! Όλοι μπορούμε να φανταστούμε τι είναι το κάπου αλλού και τι δεινά μας αναμένουν!

Δεν θα σταθώ, επίσης, στην ευκολία που τοποθετείται κάποιος και μάλιστα ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς, από τρίτη χώρα για ένα ειδικό θέμα που αφορά πρώτα απ' όλα τον ελληνικό λαό. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν είναι αναμφισβήτητο ότι από το ευρώ επωφελείται ειδικά η Γερμανία και για να ακριβολογούμε, επωφελείται κυρίως το χρηματιστικό και πολυεθνικό γερμανικό κεφάλαιο!

Δύο λόγια θα πω μόνο διερωτώμενος. Άραγε ο Γκ. Γκίζι δεν γνωρίζει καμία ευρωπαϊκή χώρα που είναι εκτός ευρώ; Δεν γνωρίζει, έστω, χώρες που επέλεξαν να είναι εκτός ευρωζώνης, ενώ συμμετέχουν στην Ε.Ε.;

Είναι άραγε εξαθλιωμένες σ. Γκίζι αυτές οι χώρες;

Εξαθλιωμένη η Δανία;

Εξαθλιωμένη η Σουηδία;

Εξαθλιωμένη η Τσεχία που αρνήθηκε, επιπροσθέτως και το νέο δημοσιονομικό Σύμφωνο;

Μήπως θεωρεί ότι η μικρή Ελλάδα δεν έχει δυνατότητα να διανοηθεί μια ανεξάρτητη ύπαρξη και πορεία εκτός της Γερμανικής (και Γαλλικής) νομισματικής φυλακής, που κατά τη γνώμη μας αντιπροσωπεύει η ευρωζώνη του μεταμφιεσμένου μάρκου;

Εκτός και αν κάποιοι ασπάζονται την άποψη ότι εφόσον μια χώρα εισέλθει, υπάρχουν ανυπέρβλητες δυσκολίες για να βγει από το ευρώ!


Τι είναι λοιπόν τότε η ευρωζώνη; Στρατόπεδο υψίστης ασφαλείας που δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής;

Βεβαίως η μετάβαση από το ευρώ σε ένα εθνικό νόμισμα θα είναι περίοδος σοβαρών δυσκολιών και προσαρμογής.

Αυτές όμως οι δυσκολίες είναι αντιμετωπίσιμες και πάντως δεν θα είναι μεγαλύτερες από τις σημερινές, ενώ θα είναι προσωρινές, εφόσον το εθνικό νόμισμα συνοδευθεί με μια ριζικότερη αλλαγή στην κατεύθυνση της προοδευτικής ανασυγκρότησης της χώρας.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Πρόσφατα μίλαγα με στέλεχος της Γερμανικής Αριστεράς, σοβαρό και καταρτισμένο.

Όταν του συνόψισα την αφετηριακή πρόταση της στάσης πληρωμών στο χρέος και της εξόδου από την ευρωζώνη, ως ανάσες για ένα πρόγραμμα προοδευτικής ανασυγκρότησης και προοπτικής, έπιασε ακριβώς τι εννοούσα και που το πήγαινα.

Προς τιμήν του δεν απέρριψε την πρόταση και δεν τοποθετήθηκε καθόλου αρνητικά απέναντί της, όσον αφορά τις συνέπειές της για την Ελλάδα.

Το μόνο που μου είπε είναι ότι τυχόν αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, πιθανότατα θα επέφερε, υπό τις σημερινές περιστάσεις, τη διάλυσή της, πράγμα που θα είχε ως συνέπεια μια δυσθεώρητη ανατίμηση του μάρκου και μια εφιαλτική ανεργία στη Γερμανία!

Και τότε, μου είπε ο Γερμανός σύντροφος, μια Γερμανία γεμάτη ανέργους κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια εθνικιστική Γερμανία. Και μια εθνικιστική Γερμανία, συνέχισε, θα είναι ξανά ένας μεγάλος κίνδυνος για την Ευρώπη!

Κατάλαβα κι εγώ άριστα τι εννοούσε και που το πήγαινε.

Μόνο που θεωρώ ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να υφίσταται τα δεσμά του ευρώ για να μην γίνει η Γερμανία εθνικιστική, ούτε η Γερμανία πρέπει να επιβάλλει το ευρώ για να μην αποχαλινώνεται!

Υπάρχει και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα άλλος προοδευτικός και σε τελική ανάλυση σοσιαλιστικός δρόμος.

Και αυτός ο δρόμος και για τις δύο χώρες αλλά και την Ευρώπη ανοίγει πολύ πιο ουσιαστικούς δρόμους συνεργασίας αλλά και σύγκλισης. Διότι χωρίς την τελευταία, η συνεργασία δεν μπορεί να υπάρξει, παρά μόνο ως προσωρινό και βασανιστικό φαινόμενο.

Υ.Γ. 1 Όσον αφορά την άποψη του Γκ. Γκίζι ότι οι ΗΠΑ θέλουν την υπονόμευση του ευρώ, αυτό δεν σημαίνει, εφόσον είναι αληθές, ότι το ευρώ αποτελεί θετική εξέλιξη. Αν και πρέπει να τονίσουμε ότι το μνημόνιο το στηρίζει στην Ελλάδα –και όχι μόνο- και το ΔΝΤ, επομένως και οι ΗΠΑ, ενώ οι τελευταίες έκαναν ότι μπορούσαν πρόσφατα για να μην μετατραπεί η κρίση χρέους της ευρωζώνης και σε κρίση διάλυσης του ευρώ, με ότι το τελευταίο θα συνεπέφερε στην αποσταθεροποίηση της αμερικάνικης οικονομίας.

ΥΓ.2 Με τα παραπάνω σχόλια φυσικά και δεν φιλοδοξώ να απαντήσω σε όλα τα θέματα είτε ερωτήματα συντρόφων και συντροφισσών που έχουν τεθεί από το προηγούμενο σχόλιό μου για τον σ. Μελανσόν. Να τονίσω μόνο ότι η πρότασή μου για στάση πληρωμών και έξοδο από την ευρωζώνη δεν γίνεται με τους ίδιους όρους που ίσως τίθεται από άλλες πλευρές ως εργαλείο, δηλαδή, άσκησης ιδεολογικών οραματισμών, στρατηγικών τεχνασμάτων και εγκεφαλικών κατασκευών.

Η πρόταση αυτή τίθεται από τη σκοπιά μιας δύσκολης, ρηκτικής, αλλά όμως, απόλυτα ρεαλιστικής και βιώσιμης απάντησης για τη διαμόρφωση ενός νέου μεγάλου πολιτικού μετώπου και πλειοψηφικού ρεύματος εξουσίας που θα αλλάξει ριζικά τους όρους εθνικής οικονομικής και κοινωνικής ύπαρξης της χώρας, για την ανακοπή του κατήφορου και για μια αυθεντική προοδευτική αναγέννησή της!

Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

Παρασκευή 06 Απριλίου

ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΚΡΕΓΚΟΡ ΓΚΙΖΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΞΕΝΙΑ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ:

ΑΝ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΕΞΑΘΛΙΩΝΟΤΑΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ


«Ισχύει ότι αυτοκτόνησε κάποιος σήμερα;», ρωτάει κουνώντας το κεφάλι απογοητευμένος ο Γκρέγκορ Γκίζι, ηγετικό στέλεχος του Κόμματος της Αριστεράς στη Γερμανία, ο οποίος ως μεταρρυθμιστής στην πρώην ανατολική Γερμανία είχε διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην κατάρρευση του καθεστώτος του Εριχ Χόνεκερ το 1989. «Πήγα μια βόλτα στην περιοχή του κέντρου της Αθήνας και είδα πολλούς άστεγους. Οι κάτοικοι του Παρισιού και της Φρανκφούρτης και της Κολωνίας θα σας πουν ότι γνωρίζουν αυτήν την εικόνα. Ναι, αλλά εσείς εδώ δεν είχατε τέτοιου είδους εμπειρίες», λέει.


«Eίμαι φεμινιστής, ελάτε, καθίστε δίπλα μου, μη φοβόσαστε», λέει περιπαικτικά ο 64χρονος Γερμανός βουλευτής. Είναι φεγγαροπρόσωπος, επικοινωνιακός και δεινός ρήτορας, ήρθε προσκεκλημένος του ΣΥΡΙΖΑ για να μιλήσει στην προχθεσινή εκδήλωση του κόμματος στο γυμναστήριο Αιγάλεω. Εμείς το κόμμα της Αριστεράς, ψηφίσαμε εναντίον της βοήθειας προς την Ελλάδα, εξηγεί, επειδή αυτή «δεν είναι βοήθεια για τους Ελληνες, αλλά αποκλειστικά για τις τράπεζες και τα hedge funds. Aυτή η βοήθεια δίνεται σε συνάρτηση με την περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού, των συντάξεων, φέτος θα πραγματοποιηθούν άλλες 15.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και μέχρι το 2015 150.000 απολύσεις. Δεν μπορούσαμε να πούμε Ναι σε όλα αυτά, ήμασταν υποχρεωμένοι να πούμε Οχι». Και ποια είναι δηλαδή η λύση, κατά τη γνώμη του; Εξοδος της χώρας από το ευρώ; «Οχι αν έβγαινε από το ευρώ θα ελάμβανε χώρα στην Ελλάδα μια διαδικασία εξαθλίωσης, η οποία ήδη βρίσκεται μερικώς σε εξέλιξη, αλλά σε αυτήν την περίπτωση θα ήταν ακόμη χειρότερη η κατάσταση. Ο κ. Μπομπ Τράα του ΔΝΤ μάς είπε χθες ότι μόνο οι πλούσιοι θέλουν να αποχωρήσει η Ελλάδα από το ευρώ, επειδή έχουν διασφαλίσει τα χρήματά τους σε άλλες χώρες και αν επέστρεφε στη δραχμή η χώρα, θα μπορούσαν να εξαγοράσουν τα πάντα σε πολύ χαμηλές τιμές», τονίζει.


Θεωρώντας δεδομένο ότι οι ΗΠΑ επίσης επιθυμούν την υπονόμευση του ευρώ, ο κ. Γκίζι τάσσεται λοιπόν ολόψυχα υπέρ της διατήρησης του ευρώ και της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. «Κάθε άλλη λύση θα ήταν καταστροφική, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης», προειδοποιεί. «Πρέπει να φροντίσουμε οι πολίτες να αγαπούν την Ευρώπη. Αυτό όμως θα συμβεί μόνο αν συνδέσουν το ευρωπαϊκό όραμα με την προοπτική της ευημερίας. Αν συνδέσουν το ευρωπαϊκό όραμα με τη συρρίκνωση της δημοκρατίας και την κοινωνική αδικία, πώς είναι δυνατόν να τους αρέσει αυτή η Ευρώπη», αναρωτιέται.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙ ΑΓΟΡΩΝ

Τού υπενθυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που τον κάλεσε στην Ελλάδα είχε φλερτάρει επί μακρόν με τον ευρωσκεπτικισμό και την επιστροφή στη δραχμή. «Δεν ισχύει αυτό. Μίλησα με τον Αλέξη Τσίπρα και στην ομιλία του ήταν σαφής, ότι επιδίωξη είναι να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ», αντιτείνει. «Ε, αυτή είναι κάπως καινούργια θέση, τουλάχιστον με τόση σαφήνεια», λέω. «Οχι», απαντούν κατηγορηματικά οι παριστάμενοι Ελληνες και επιμένουν ότι μια μικρή μειοψηφία, μόλις το 20% (λέγε με Παναγιώτη Λαφαζάνη), υποστήριζε αυτήν τη θέση. Αλλάζω θέμα για να μην τσακωθούμε μεταξύ μας ενώπιόν του κ. Γκίζι.


«Πρέπει να επανέλθει η πρωτοκαθεδρία των πολιτικών έναντι των αγορών», λέει σε κάποιο σημείο της συνέντευξης για να συνεχίσει: «Εγώ αυτό που προσάπτω στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε είναι ότι δεν μάχονται για περιθώρια ελευθερίας. Η συντάκτρια που καλύπτει το Χρηματιστήριο για λογαριασμό της κρατικής τηλεόρασης με ρώτησε τι θα έκανα αν ήμουν καγκελάριος, σε περίπτωση που η Deutsche Bank κινδύνευε με χρεοκοπία. Δεν θα προχωρούσα και εγώ στη διάσωσή της, αφού σε αντίθετη περίπτωση θα κατέρρεε ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα; Της είπα ότι μάλλον έχει δίκιο και αυτό αποδεικνύει ότι η Deutsche Bank είναι υπερβολικά ισχυρή. Κι εγώ θα ήμουν υποχρεωμένος να κάνω αυτό που υπαγορεύει. Εγώ όμως ονειρεύομαι μια καγκελάριο που θα ορθώσει το ανάστημά της στον επικεφαλής της D.B., τον Ακερμαν και θα του πει: Τέρμα, εγώ θα αποφασίζω στο εξής τι θα γίνεται κι όχι εσύ. Η αλλαγή κυβερνήσεων εδώ και στην Ιταλία ελάχιστη σχέση έχει με τη δημοκρατία. Αυτό θα είναι το νέο ευρωπαϊκό οικοδόμημα; Να στείλουμε δηλαδή τη Μέρκελ σπίτι της και να εισάγουμε μερικούς τραπεζίτες από τις ΗΠΑ;», ρωτάει ρητορικά.

ΔΑΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤ

Ενα σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα θα πρέπει, κατά τη γνώμη του, να περιλαμβάνει αυστηρή ρύθμιση των αγορών, τον περιορισμό της επιρροής των τραπεζών και τέλος θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι η ΕΚΤ θα δίνει απευθείας πιστώσεις σε χώρες, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία και όχι μέσω ιδιωτικών τραπεζών. «Η ΕΚΤ, μια κρατική τράπεζα, που ανήκει σε όλους τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, διέθεσε ρευστότητα 1 τρισ. ευρώ -σκεφτείτε αυτό το αστρονομικό ποσό- στις ιδιωτικές τράπεζες τον Δεκέμβριο και τον Φεβρουάριο με επιτόκιο μόλις 1% για 3 χρόνια. Και αυτές οι ίδιες τράπεζες δανείζουν την Ελλάδα με επιτόκιο τουλάχιστον 4%. Γιατί να μη γίνεται αυτό απευθείας;», εκτιμά.

Το ολοστρόγγυλο πρόσωπό του, που χαμογελάει ακατάπαυστα, συννεφιάζει μόνο όταν τον ρωτάω για τη σχέση του με τη μυστική αστυνομία της ανατολικής Γερμανίας, τη Στάζι. Η υπόθεση ξαναήρθε στο φως της δημοσιότητας την Κυριακή με αφορμή δημοσίευμα της εφημερίδας Welt. Σε αυτό αναφέρεται πως μία συνέντευξη που είχε δώσει το 1998 ο Γκίζι στο (δυτικογερμανικό) περιοδικό Der Spiegel και την οποία ο ίδιος παρουσίαζε ως μία από τις αντιστασιακές του περγαμηνές, ήταν τελικά σε συνεννόηση με το καθεστώς του Εριχ Χόνεκερ. «Δεν πρόκειται να λογοδοτήσω στη Welt», λέει και συμπληρώνει: Θέλω πρώτα να λάβω γνώση του εγγράφου, το οποίο επικαλείται η εφημερίδα, λέει, εμφανώς εκνευρισμένος. Είχατε όμως μια στιχομυθία με τον νέο πρόεδρο της χώρας, Γιόακιμ Γκάουκ (σ.σ. υπεύθυνο για την επεξεργασία των φακέλων της Στάζι). «Ναι, πέρασε από μπροστά μου μετά την εκλογή του και του είπα, Πρέπει τώρα να συνηθίσετε στην ιδέα ότι θα είστε και δικός μου πρόεδρος. Και μου απάντησε, Ναι, είναι μια προοπτική, με την οποία πρέπει να εξοικειωθώ σιγά σιγά», διηγείται σκασμένος στα γέλια.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Πέμπτη 5 Απριλίου 2012.

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ
 

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ. δείχνουν σε προεκλογική φόρμα. Σας παρακολουθούμε και περιμένουμε πολλά...

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: Εξελίξεις

• Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δημοσίευσαν το Πρόγραμμα τους. (Κατεβάστε το ΕΔΩ)

Διαβάστε, σκεφτείτε, σχολιάστε και μετά ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ αν θα τους ψηφίσετε...

• Και μια σημερινή δήλωση του Καμμένου (στη Βουλή) που μου 'κανε εντύπωση:

«Παραδώσατε τα έσοδα του κράτους στους τοκογλύφους. Θα είστε απόλυτα υπεύθυνοι ποινικά και αστικά . Θα πληρώσετε γι’αυτά που κάνετε. Όχι μόνο από τον ελληνικό λαό στις εκλογές αλλά θα πληρώσετε ποινικά και αστικά» είπε προαναγγέλοντας ειδικά δικαστήρια."

ΣΥΡΙΖΑ: Εξελίξεις

• Με τον ΣΥΡΙΖΑ θα πολιτευτούν Σακοράφα, Κουρουμπλής, Γλέζος

Ψήφο εξουσίας διεκδικεί ο «ΣΥΡΙΖΑ - Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο»

• Και μια χθεσινή δήλωση του Τσίπρα απο την ομιλία στο Αιγάλεω που μου 'κανε εντύπωση:

«Εμείς, δίνουμε καθαρές εξηγήσεις στους τραπεζίτες, στους καναλάρχες, στους κατόχους οφ σορ εταιριών, στους καταθέτες των τραπεζών της Ελβετίας, στους μεγαλοεφοπλιστές που δε πληρώνουν φόρους και μας απειλούν ότι θα κατεβάσουν την ελληνική σημαία από τα πλοία τους αλλά θέλουν να έχουν τις βίλες τους στην Ελλάδα, στην εγχώρια διαπλοκή που κυβέρνησε τόσα χρόνια την Ελλάδα: Το πάρτι τελείωσε. Ήρθε η ώρα να πληρώσετε το λογαριασμό».

Μια προειδοποίηση:

Πολύ καλά κούγονται αυτά που λέτε, αλλά...: 

ΑΝ τελικά εκλεγείτε και φτάσετε στο σημείο να κυβερνήσετε και τελικά προδόσετε το λαό, θυμηθείτε αυτό:


ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΜΕ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ. ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ....

Πρέπει να πιέσουμε, δεξιοί και αριστεροί, να δημιουργηθεί εκλογικό μέτωπο των αντι-μνημονιακών κομμάτων, κινημάτων και μετώπων, ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε

Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα γίνουν εκλογές. Με σιγουριά κανείς δεν μπορεί να πει το πότε. Αλλά το ότι το τραπεζικό καθεστώς που μας κυβερνάει κάνει λόγο για εκλογές σημαίνει πως πάμε προς τα κει.

Αν και το ότι αυτό το τραπεζικό καθεστώς μιλάει από μόνο του για εκλογές θα έπρεπε να μας κάνει να ανησυχούμε. Διότι οι επαγγελματίες ολιγαρχικοί που μας κυβερνάνε θα οδηγήσουν την χώρα σε εκλογές εάν, και μόνον εάν, έχουν πιθανότητες να τις κερδίσουν. Η …να μην τις χάσουν.

Δηλαδή το ολιγαρχικό τραπεζικό καθεστώς θα οδηγήσει την χώρα σε εκλογές μόνο εάν έχουνε σιγουρευτεί, πως στην κυβέρνηση που θα προκύψει θα μετέχουν και δικές τους δυνάμεις.
Διαφορετικά, αν δηλαδή σχηματιστεί μια αμιγώς αντι-μνημονιακή κυβέρνηση, γνωρίζουν πολύ καλά, πως οι περισσότεροί τους, και βασικά ηγεσίες και βουλευτές που έφεραν ή ψήφισαν μνημόνια, δανειακές, εφαρμοστικούς και χαράτσια, θα καταλήξουν στις φυλακές. Οπου φυσικά και είναι η θέση τους, ως κοινοί εγκληματίες που είναι κατά του λαού. Και μαζί τους στις φυλακές θα πάνε και ορισμένοι μεγαλοσχήμονες δικαστικοί, αστυνομικοί και λοιποί αρμόδιοι και μη.


Αυτό που παίζεται λοιπόν στις επόμενες εκλογές δεν είναι απλά και ακαδημαϊκά “το μέλλον της χώρας”. Αυτό που παίζεται είναι η επιβίωσή μας. Ως λαού. Εναντι της επιβίωσης του ολιγαρχικού τραπεζικού πολιτικού συστήματος που τώρα μας κυβερνάει παράνομα. Εν ολίγοις είναι “ο θάνατός σου η ζωή μου”.

Εχουνε μέχρι τώρα εμφανιστεί αρκετά νέα κόμματα, μέτωπα, κινήσεις κλπ κλπ, με αντι-μνημονιακό προσανατολισμό. Κανονικό. Και όχι γιαλαντζί σαν της ΝΔ και του Κουβέλη, για να συνεννοούμαστε.
Αν τους αφήσουμε όλους αυτούς χωρίς πίεση, κι ανάμεσά τους υπάρχουν και σχηματισμοί που προέρχονται από τα σπλάγχνα του μολυσμένου κοινοβουλευτισμού (Σύριζα, ΚΚΕ, Καμμένος), θα κατέβουν ο καθένας μόνος του με το μαγαζάκι του.

Εμάς, σαν λαό, ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΤΟ. Διότι έτσι κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε αυτή η εκλογική πολυδιάσπαση να μην φέρει τα ποσοστά που απαιτεί ο εκλογικός μας νόμος, ο μαγειρεμένος από τους διασημώτερους εκλογικούς σεφ.

Κινδυνεύουμε αυτή η εκλογική πολυδιάσπαση να μην φέρει τα απαιτούμενα ποσοστά για να μπορούμε να ελπίζουμε πως θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση που θα κάνει, το λιγώτερο, δυο πράγματα

• Θα καταργήσει μνημόνια, δανειακές, εφαρμοστικούς και χαράτσια
• Θα τιμωρήσει όσους περισσότερους βρωμιάρηδες και διεφθαρμένους ολιγαρχικούς γίνεται.

Αρα πρέπει να τους πιέσουμε. Ολους. Ολοι μας. Δεξιοί κι αριστεροί. Οσο μπορεί ο καθένας μας. Με ότι μπορεί ο καθένας μας. Με γράμματα, με email, με αναρτήσεις και σχόλια στα ιστολόγια, με την παρουσία και τις ερωτήσεις μας στις τωρινές τους συγκεντρώσεις. Οχι μόνο οι δεξιοί τους δεξιούς πολιτευτές και οι αριστεροί τους αριστερούς. Αλλά ΟΛΟΙ ΟΛΟΥΣ.

Αν κατέβουν χωριστά, κοινώς τη βάψαμε. Δεν θα συζητάγανε οι ολιγαρχικοί του τραπεζικού πολιτικού συστήματος για εκλογές αν δεν είχανε σιγουρέψει πως ακόμα κι αν δεν κερδίσουν τις εκλογές, τουλάχιστον δεν θα τις χάσουν. Ούτε οι διεθνείς τραπεζίτες τοκογλύφοι, που ελέγχουνε τους επαγγελματίες ολιγαρχικούς πολιτικούς μας, κι εκείνοι που τους εκβιάζουνε με τις λίστες Χριστοφοράκου και ποιος ξέρει τι άλλο, θα τους δίνανε το πράσινο φως να κάνουν εκλογές, αν υπήρχε υποψία πως κινδυνεύει η …επένδυσή τους.

Διατρέχουμε κίνδυνο λοιπόν αν δεν σχηματιστεί εκλογικό αντι-μνημονιακό μέτωπο. Αν επικρατήσουν οι μνημονιακοί στις εκλογές, δεν την βγάζουμε άλλα τέσσερα χρόνια με χαράτσια και μνημόνια. Θα μας εξοντώσουν.

Πίεση λοιπόν. Πίεση. Σε όλους. Ολοι. Δεξιοί κι αριστεροί. Για να έχουμε ελπίδα.

Θραξ Αναρμόδιος

ΒΙΝΤΕΟ: Καζάκης, Καλογερόπουλος στον Κολοκοτρώνη 25η Μαρτίου

ΈΚΤΑΚΤΟ: Το ΚΚΕ μόλις ανακοίνωσε οτι ΔΕ θέλει να κυβερνήσει.

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ για τις φθηνές πατάτες

Με πρωταγωνιστές τα ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών και την ενθάρρυνση της συγκυβέρνησης εξελίσσεται μία νέα ανήθικη εκστρατεία προπαγάνδας για την εξαπάτηση του λαού με τον κωδικό «κίνημα της πατάτας». Παίζουν και αξιοποιούν τον πόνο των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που καθημερινά αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης.

 

Το λεγόμενο κίνημα της φθηνής πατάτας που προβάλλεται ως λύση ή ανακούφιση είναι σαν αυτά τα κόλπα που χρησιμοποιούν τα Super Market στο παιχνίδι των προσφορών. Είναι η συνέχεια του άθλιου κυβερνητικού εμπαιγμού ότι η ακρίβεια θα χτυπηθεί με τα «παρατηρητήρια τιμών» και τη διαφάνεια ή με τις επιτροπές ανταγωνισμού.

Η ακρίβεια που πνίγει τη λαϊκή οικογένεια οφείλεται πρώτα και κύρια στην κατακρεούργηση των μισθών, στην ανεργία, στα εξοντωτικά χαράτσια και τη βαριά έμμεση και άμεση φορολογία. Οφείλεται στα μονοπώλια και τα καρτέλ που δεσπόζουν σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Η αισχρή ληστεία που κάνουν στη λαϊκή οικογένεια μαζί, κυβέρνηση μέσω φόρων και  μονοπώλια εισαγωγής και επεξεργασίας του πετρελαίου, επαναλαμβάνεται στον ένα ή τον άλλο βαθμό σε όλους τους τομείς.

Η αλήθεια είναι ότι τα μονοπώλια όσο θα υπάρχουν θα επιβάλλουν ληστρικές τιμές και θα καθορίζουν την ποιότητα των τροφίμων, των αγροτικών προϊόντων, των φαρμάκων, της ενέργειας, και όλων όσα είναι απαραίτητα για τη διαβίωση της λαϊκής οικογένειας. Ακόμα και εκεί που βγάζουν τις επιχειρήσεις που λειτουργούν ως μεσάζοντες, το όφελος είναι γι αυτούς και όχι για το λαό που καταναλώνει.

 

Ο στόχος προβολής του «κινήματος της φθηνής πατάτας» είναι ίδιος με εκείνον της προβολής του λεγόμενου κινήματος των πλατειών. Αποπροσανατολισμός των μικρών φτωχών αγροτών παραγωγών, απομάκρυνσή τους από το αγροτικό κίνημα με προσανατολισμό ρήξης με τα μονοπώλια και την ΕΕ. Να μη συνειδητοποιήσουν και αγωνιστούν ενάντια στους πραγματικούς υπεύθυνους για το ξεκλήρισμά τους, τα μονοπώλια, τις μεγάλες βιομηχανίες και τις αλυσίδες Super Market που εμπορεύονται τα προϊόντα τους, ελέγχουν τις εισαγωγές. Αυτά τα μονοπώλια αξιοποιούν τα όπλα που τους παρέχει η ΕΕ με την ΚΑΠ σε βάρος και της φτωχής αγροτιάς και των εργαζομένων – καταναλωτών.

 

Αυτή η κατάσταση αναδεικνύει την ανάγκη άλλου δρόμου ανάπτυξης. Η χώρα έχει όλες τις προϋποθέσεις να καλύψει με επάρκεια, ασφάλεια και φθηνά, τις διατροφικές ανάγκες του λαού σε αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα καθώς και τις ανάγκες της βιομηχανίας. Ότι αυτό δεν γίνεται καταδεικνύει πόσο είναι ώριμη και επιτακτική ανάγκη να υπάρξει κεντρικός πανεθνικός σχεδιασμός. Αυτό απαιτεί να γίνουν κοινωνική λαϊκή περιουσία όλες οι επιχειρήσεις, ο φυσικός και ορυκτός πλούτος  και να δημιουργηθούν παραγωγικοί συνεταιρισμοί της μικρής και μεσαίας αγροτιάς. Το μεγαλοεμπόριο και οι εισαγωγές να είναι αποκλειστική υπόθεση του κράτους. Αυτό σημαίνει αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία. Η συσπείρωση με το ΚΚΕ είναι μονόδρομος για να γίνει ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του και να απολαμβάνει τον πλούτο που ο ίδιος παράγει.

πήγη:kke.gr 

Ο λόγος της γερμανίδας βουλευτή, Χάικε Χένζελ, της αριστεράς, στην γερμανική βουλή

«Το Μνημόνιο 2 δεν είναι μόνο μια επίθεση στην ελληνική κοινωνία, είναι μια επίθεση στην ίδια την δημοκρατία στην Ελλάδα.


Ζητούν από την Ελλάδα να δεσμευτεί ότι η επόμενη κυβέρνηση θα ακολουθήσει αυτό το πρόγραμμα. Ο Έλληνας λοιπόν δεν έχει καμιά επιλογή. Είναι υποχρεωμένος να εκλέξει μια κυβέρνηση, η οποία θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό δεν είναι καθόλου δημοκρατικό.


Ψήφισα κατά του υποτιθέμενου πακέτου στήριξης προς την Ελλάδα, γιατί δεν θέλω να ζημιωθεί μ΄ αυτό τον τρόπο η δημοκρατία της Ελλάδας.


Η Ελλάδα έγινε δεκτή το 1981 στην Ε.Ε. για να προστατευτεί η δημοκρατία της μετά την δικτατορία. Σήμερα, η Ε.Ε. είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την δημοκρατία στην Ελλάδα.

Ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται μπροστά στα μάτια μας, μήνα με το μήνα, κι αυτό πρέπει να μας κάνει όλους εμάς να ντρεπόμαστε.


Ο ελληνικός λαός αντιστέκεται και αξίζει την αλληλεγγύη μας. Τον Μάιο θα γίνουν διαδηλώσεις σε όλη της Ευρώπη και πρέπει να είμαστε όλοι παρόντες. Είμαστε όλοι Έλληνες».

Θυμίζω τη χθεσινή δήλωση του υπευθύνου Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής της ΔΗΜΑΡ Γερ. Γεωργάτου:

«τουλάχιστον απογοήτευση προκάλεσε η καταψήφιση του πακέτου βοήθειας προς την Ελλάδα από το κόμμα "Aριστερά" (Die Linke), κατά τη σημερινή ψηφοφορία στη γερμανική Βουλή.

Αυτές τις κρίσιμες και δύσκολες ώρες η Ελλάδα και οι έλληνες πολίτες χρειάζονται την άμεση και έμπρακτη αλληλεγγύη αντί για τον επαναστατικό δρόμο του συμβιβασμού με το λαϊκισμό. Ευτυχώς, άλλες προοδευτικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις - SPD και Πράσινοι - δεν ακολούθησαν τον ίδιο ολισθηρό δρόμο στο γερμανικό κοινοβούλιο».

ΔΗΜΑΡ: Το Κόμμα της ατέλειωτης κωμωδίας

‘Τουλάχιστον απογοήτευση προκάλεσε η καταψήφιση του πακέτου βοήθειας προς την Ελλάδα από το κόμμα “Aριστερά” (Die Linke), κατά τη σημερινή ψηφοφορία στη γερμανική Βουλή. Αυτές τις κρίσιμες και δύσκολες ώρες η Ελλάδα και οι έλληνες πολίτες χρειάζονται την άμεση και έμπρακτη αλληλεγγύη αντί για τον επαναστατικό δρόμο του συμβιβασμού με το λαϊκισμό. Ευτυχώς, άλλες προοδευτικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις – SPD και Πράσινοι -, δεν ακολούθησαν τον ίδιο ολισθηρό δρόμο στο γερμανικό κοινοβούλιο.’

 - Γεράσιμος Γεωργάτος, Υπεύθυνος Ευρωπαϊκής πολιτικής ΔΗΜΑΡ




Το “κόμμα” της πλάκας που έφτιαξε ο ανεκδιήγητος φαφλατάς του απόλυτου τίποτα Φώτης Κουβέλης, και που έχει μαζέψει κάθε είδους μαϊντανό και σύσσωμη την Πασοκική μούργα, από τον Μπίστη και τον Παναγιωτόπουλο, μέχρι την Ρεπούση, τον Ψαριανό και τον μέντορα της Πετρούλας, Σταμάτη Μαλέλη, συνεχίζει να μας διασκεδάζει.

Συνεχίζοντας την μακρά παράδοση του ιδρυτή του, που ποτέ στην πολιτική του καριέρα δεν πήρε σταθερή θέση για τίποτα, η ΔΗΜΑΡ εξέδωσε χθες την παραπάνω ανακοίνωση – καταπέλτη στην οποία κατακεραυνώνει το ‘αδελφό’ κόμμα “Αριστερά” (Die Linke) της Γερμανικής Βουλής, διότι καταψήφισε σχέδιο χρηματοδότησης της Ελλάδας στην σχετική προχθεσινή ψηφοφορία στη Γερμανική Βουλή.

- Η ξεκαρδιστική λεπτομέρεια είναι ότι η ΔΗΜΑΡ είχε επίσης …..καταψηφήσει στο σχέδιο κατά την διάρκεια της αντίστοιχης ψηφοφορίας στην Ελληνική Βουλή.

amantomatimou

Το βρήκα εδώ...

...και για συνέχεια δείτε δήλωση της Christine Buchholz, βουλευτή του γερμανικού Κόμματος της Αριστεράς, στη Γερμανική βουλή

Το ψέμα της οικονομικής βοήθειας μιά πραγματική Αριστερά το καταψηφίζει !

Καλύτερη απάντηση στη ΔΗΜΑΡ δέν υπάρχει απο αυτήν την παρακάτω δήλωση της Christine Buchholz, βουλευτή του γερμανικού Κόμματος της Αριστεράς, στη Γερμανική βουλή. Και είναι μιά απάντηση ξεβράκωμα για τη δημοκρατική αριστερά, που ούτε δημοκρατική είναι ούτε φυσικά αριστερά, παρά μόνο ένα συνοθύλευμα απο σούργελα.

Πηγή : Red NoteBook

Σήμερα καταψηφίζω το νομοσχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης με τον παραπλανητικό τίτλο «Οικονομική βοήθεια για την Ελληνική Δημοκρατία». Με αυτό προσπαθεί να μας πείσει ότι θέλει τάχα να βοηθήσει τους Έλληνες. Αυτό είναι ένα ψέμα. Ούτε ένα σεντ από τα 130 δισεκατομύρια ευρώ του σχεδίου δεν θα πάει στον ελληνικό λαό. Το ελληνικό κράτος θα πάρει τα λεφτά για να ξεπληρώσει τα χρέη του στις γερμανικές, γαλλικές και ελληνικές τράπεζες. Η δήθεν βοήθεια δε δίνεται στον ελληνικό λαό, αλλά στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Καταψηφίζω σήμερα, επειδή δε θέλω να επιβραβευθούν αυτοί που ευθύνονται για την κρίση. Και καταψηφίζω επείδη θα είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι φτωχοί που στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να πληρώσουν τα σπασμένα άλλων. Κάθε ευρώ που δίνεται θα πρέπει να ξεπληρωθεί με εξαιρετικά ψηλούς τόκους. Θα κληθούν να πληρώσουν οι Έλληνες εργαζόμενοι που οι μισθοί τους έχουνε αγγίξει τα όρια της πείνας, που καθημερινά χάνουν τις δουλείες τους και που καταληστεύονται οι συντάξεις τους.

Καταψηφίζω γιατί είναι εμφανές ότι αυτή η πολιτική μπορεί να εφαρμοστεί μόνο με διατάγματα από τα Έξω. Το δήθεν σχέδιο διάσωσης είναι στην πραγματικότητα ένα όπλο με το οποίο η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία επί της δημοσιονομικής της πολιτικής. Η Τρόικα, αποτελούμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Κομισιόν και το ΔΝΤ καταστρέφει τη δημοκρατία για τη διεξαγωγή ενός ανελέητου οικονομικού πολέμου εναντίον της ελληνικής εργατικής τάξης.

Και στη Γερμανία οι εργαζόμενοι πληρώνουν για αυτή την πολιτική. Είναι τα δικά τους λεφτά που θα πάνε στα σχέδια διάσωσης των τραπεζών. Για να μας παραπλανήσουν μας παρουσιάζουν τους Έλληνες εργαζόμενους σαν τους ενόχους. Όχι, οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν είναι «τεμπέληδες». Ούτε ζούσαν «πάνω από τις ανάγκες τους». Καταψηφίζω γιατί αρνούμαι να λάβω μέρος σε αυτό το παιγνίδι που στρέφει τον ένα Ευρωπαίο εργαζόμενο ενάντια στον άλλο.

Χρειαζόμαστε την εδώ και τώρα εθνικοποίηση των τραπεζών. Η δράση των χρηματιστηριακών αγορών πρέπει να περιοριστεί. Μόνο έτσι μπορεί να σταματήσει η καιροσκοπική χρεωκοπεία ολόκληρων κρατών.

Το «Όχι» μου στη Βουλή είναι συνάμα ένα «Ναι» στην αντίσταση. Υποστηρίζω τις απεργίες των ελληνικών συντεχνιών ενάντια στις περικοπές της Τρόικας. Και υποστηρίζω επίσης τις προγραμματιζόμενες κινητοποιήσεις στο τραπεζικό κέντρο της Φρανκφούρτης τον επόμενο Μάιο. Μόνο η αλληλεγγύη στην αντίσταση μπορεί να ανατρέψει τα διατάγματα και τις περικοπές της άρχουσας τάξης.

Βερολίνο, 27 Φεβρουαρίου 2012

(Για την αντιγραφή Πούπα Μομφεράτου)

ΠΗΓΗ

Ο Σύριζα ξεκαθαρίζει τη θέση του. Το κρατάμε.

Επιστολή στους αρχηγούς των κρατών της Ευρώπης, και στους Προέδρους της ΕΕ, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπογραμμίζοντας ότι αυτή η κυβέρνηση δεν διαθέτει καμία λαϊκή εντολή στην Ελλάδα.

Όλη η επιστολή:

Αξιότιμοι κύριοι,

Σας αποστέλλω την παρούσα επιστολή προκειμένου να θέσω υπό την προσοχή σας ένα δημοκρατικό ζήτημα επείγουσας σημασίας για την Ελλάδα. Το ζήτημα αυτό έχει να κάνει με τις δεσμεύσεις που ανελήφθησαν τις προηγούμενες δύο ημέρες από την παρούσα κυβέρνηση, της οποίας ηγείται ο κ. Λουκάς Παπαδήμος.

Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι η κυβέρνηση αυτή δεν έχει εκλεγεί, δεν απολαμβάνει της λαϊκής υποστήριξης και έχει συνειδητά και συστηματικά πράξει ενάντια στη θέληση του ελληνικού λαού. Αυτή η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση να δεσμεύσει μια χώρα και το λαό της για τα επόμενα χρόνια και τις επόμενες γενιές.

Ένα τέτοιο έλλειμμα νομιμοποίησης έρχεται επίσης σε σύγκρουση με την πλούσια δημοκρατική παράδοση της δικής σας χώρας. Υπό αυτήν την έννοια, αν συνεχιστεί, θα δημιουργήσει κακό προηγούμενο για την Ελλάδα και την Ευρώπη συνολικά, οι οποίες, πάνω από όλα, έχουν μια κοινή κληρονομιά πολιτικών και δημοκρατικών παραδόσεων, που πρέπει να γίνει σεβαστή. Όσο μεγάλη κι αν είναι η σοβαρότητα των περιστάσεων που αντιμετωπίζουν -επί των οποίων υπάρχει πεδίο διαφωνιών- δεν μπορούν με κανένα τρόπο να ακυρώσουν τη δημοκρατία.

Η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου απορρέει από τα παρακάτω δεδομένα:

1. Τα δύο πολιτικά κόμματα που υποστηρίζουν και συμμετέχουν στην κυβέρνηση δεν έχουν τη λαϊκή εξουσιοδότηση να δεσμεύσουν την Ελλάδα σε συνθήκες και συμφωνίες τέτοιου τύπου. Οι εκπρόσωποί τους εξελέγησαν στις τελευταίες εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 με βάση πολιτικά προγράμματα εκ διαμέτρου αντίθετα με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από την προηγηθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου και τις πολιτικές που διαπραγματεύεται σήμερα η παρούσα κυβέρνηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Τρόικα και το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (ΔΧΙ) για το μέλλον. Τα δύο κόμματα που συνιστούν την παρούσα κυβέρνηση έχουν καταγεγραμμένο ιστορικό λεηλασίας των δημοσίων πόρων και είναι υπεύθυνα για την παρούσα οικονομική κατάσταση.

2. Ο ελληνικός λαός έχει παραπληροφορηθεί και εξαπατηθεί συστηματικά για την ένταση και τη διάρκεια των μέτρων λιτότητας, από την πρώτη εφαρμογή τους το 2010. Ως συνέπεια αυτού, έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, η ευρέως παραδεκτή – εντός της χώρας μου και στο εξωτερικό- κατάφωρη αποτυχία αυτών των μέτρων να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα δημοσιονομικά προβλήματα που υποτίθεται ότι θα επιλύονταν τα προηγούμενα δύο χρόνια και η πενταετής περίοδος της διαρκώς αυξανόμενης ύφεσης, έχει περαιτέρω νομιμοποιήσει το αίτημα για αλλαγή πολιτικής, ώστε να αποκατασταθεί η κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη και συνεπώς η προοπτική της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

3. Πιο συγκεκριμένα, η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου παρέχει μόνο τις ελάχιστες και μερικές φορές ακόμη και παραπλανητικές πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες που διαπραγματεύεται εν κρυπτώ. Δεν έχει αναπτύξει και δεν έχει επιτρέψει να αναπτυχθεί καμία ενημερωτική δημόσια συζήτηση για τις ιδιαιτέρως σοβαρές, συνεπαγόμενες μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει στερηθεί του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της λεπτομερούς αξιολόγησης τους. Η επονομαζόμενη δεύτερη διάσωση ψηφίστηκε μέσω μιας έκτακτης συνοπτικής διαδικασίας, μέσα σε μια κοινοβουλευτική συνεδρίαση, μιας Κυριακής. Η κύρια πτυχή αυτής της ψηφοφορίας αφορούσε το αίτημα της κυβέρνησης για εν λευκώ εξουσιοδότηση επί σχεδόν κενών κειμένων, τα οποία, μολαταύτα, θα δεσμεύσουν τη χώρα μας για τα επόμενα χρόνια.

4. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις συμφωνίες, το περιεχόμενό τους φαίνεται πως είναι τέτοιο, ώστε να δεσμεύει τον ελληνικό λαό για τις επόμενες γενιές. Για τέτοιες δεσμεύσεις, η παρούσα κυβέρνηση και η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα έπρεπε τουλάχιστον να ζητήσει καθαρή και ανανεωμένη εντολή.

5. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις κινήσεις της κυβέρνησης, η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκφράστηκε με πολλούς και ποικιλόμορφους τρόπους, είναι η σχεδόν ομόφωνη εναντίωσή του σε αυτές. Πιο συγκεκριμένα, κατά τα τελευταία δύο χρόνια ο ελληνικός λαός, σε ολόκληρη τη χώρα εκφράζει την αντίθεσή του στις κυβερνητικές πολιτικές μέσω, μεταξύ άλλων, επαναλαμβανόμενων γενικών απεργιών και διαδηλώσεων διαμαρτυρίας, καταλήψεων, επιστολών, ηλεκτρονικών μηνυμάτων και άλλων μορφών προσωπικής επικοινωνίας με τα μέλη του Κοινοβουλίου. Η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο επέλεξε να αγνοήσει τη φωνή των πολιτών, αλλά, επιπλέον, προσπάθησε να την καταπνίξει, μερικές φορές ακόμη και βίαια, προκειμένου να συνεχίσει, με αντιδημοκρατικό τρόπο, τις πολιτικές που έχουν ήδη αποδειχθεί καταστροφικές για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, σας γνωστοποιώ ότι ο ελληνικός λαός, μόλις αποκαταστήσει το δικαίωμά του να εκφράζει δημοκρατικά τη βούλησή του και ανακτήσει τον έλεγχο των δημοκρατικών του θεσμών, πιθανότατα θα επιφυλαχθεί να αναγνωρίσει ή να τηρήσει τις συμφωνίες στις οποίες ετοιμάζεται να προχωρήσει η παρούσα κυβέρνησή του. Πιο συγκεκριμένα, ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχθεί οποιαδήποτε απώλεια κυριαρχίας, εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της χώρας ή μαζική πώληση δημοσίων επιχειρήσεων, γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, που η παρούσα κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποδεχθεί.

Αλέξης Τσίπρας
Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΗΓΗ

Σωστότατοι...

Αυτόν τον Κουβέλη, ποιός τον προωθεί?

 Άκου 2ο ή 3ο κόμμα η Δημ.Αρ.....!

Με το ζόρι να πιστέψουμε οτι ο Κουβέλης παίρνει 13%!


ΕΤΟΙΜΟ τον έχουνε για καβάτζο-πρωθυπουργό...


Μια χαρά θα τους κάτσει...


Μελιστάλαχτος, χαμηλών τόνων, "καλό παιδί", καλλιεργημένο και πρόθυμο να συμμαχήσει με όλους....

Ελπίζω να μη ψαρώσει ο κόσμος και να ψηφίσει αυτόν που βρήκε να διασπάσει την αριστερά ακριβώς την ώρα που η ενότητα της ήταν ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.

Μονο κάτι απελπισμένοι πασόκοι που ντρέπονται να ξαναψηφίσουν πασοκ, θα τον ψηφίσουν για να πούνε οτι είναι "προοδευτικοί"....

Ήδη άρχισαν οι συνεργασίες του με πρώην πασοκους..

Μαύρο στο ΠΑΣΟΚ Νο.2.

ΚΚΕ εναντίον Καζάκη.Γιατί;

Η ανάρτηση στο πολύ καλό ιστολόγιο Θραξ Αναρμόδιος, με πολύ εύστοχα σχολία, (όπως το σχόλιο που την ακολουθεί). 

Ο Ριζοσπάστης ειρωνεύεται τον Δ. Καζάκη: “Το πρόβλημα δε βρίσκεται στον καπιταλισμό, στα τεράστια κέρδη, αλλά στην εθνική απελευθέρωση, ώστε όλοι οι Ελληνες, καπιταλιστές και εργάτες μαζί να ανοικοδομήσουν την Ελλάδα”

Το παρακάτω δημοσίευμα της εφημερίδας Ριζοσπάστης είναι απάντηση-κριτική στην ομιλία του Δημήτρη Καζάκη, στο Πολεμικό Μουσείο, στις 14 Ιανουαρίου 2012, στην ημερίδα που οργάνωσε η Εστία Πατερικών Μελετών με θέμα “Τα αίτια της κρίσεως στην Ελλάδα και προτάσεις για την υπέρβασή της” και όπου εκτός από τον Δημήτρη Καζάκη μίλησαν και αρκετοί επιστήμονες και ιερείς.

Με το «κομβοσχοίνι» και το… θείο έλεος
Ο Δημήτρης Καζάκης είναι κατά το βιογραφικό του «οικονομολόγος – αναλυτής με επαγγελματική διαδρομή σε επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό». Ετσι εμφανίζεται σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, εμφανίζεται ανά την Ελλάδα σε διάφορες εκδηλώσεις για να «σώσει» το λαό από την κρίση. Δεν μπορούσε λοιπόν να λείπει, ως ένας από τους κεντρικούς ομιλητές, από το πάνελ ημερίδας που οργάνωσε η «Εστία Πατερικών Μελετών», (εκκλησιαστική εστία), με θέμα την κρίση, και να αναπτύξει ανάμεσα σε διαφόρους ιερωμένους, «Πανοσιολογιότατους Αρχιμανδρίτες», που ανέπτυξαν θέματα όπως «Η εν Χριστώ πνευματική ζωή ως βασική προϋπόθεση υπέρβασης της κρίσεως», ή «Ο ελληνορθόδοξος πολιτισμός: το κινδυνευόμενο και το προκείμενο», τη δική του άποψη για την «υπέρβαση της κρίσης», όπως ήταν το θέμα του στην ημερίδα.

Που κατέληξε και σε «πορίσματα – συμπεράσματα» τύπου: «(…) στην αντιμετώπιση της κρίσεως και στις προτάσεις για υπέρβασή της θεωρούνται σημαντικά (…) η αφύπνιση, η καταπάτηση του φόβου και η ανάκτηση γενναίου ρωμαίικου φρονήματος (…) η μετά δακρύων μετάνοια ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτό σημαίνει ιερά εξομολόγηση (…) και αδιάλειπτη προσευχή – επίκληση του ονόματος του Χριστού με το κομβοσχοίνι για να ελκύσουμε το θείο έλεος. Από κανένα στόμα κι από καμιά καρδιά να μη λείψει το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”»… 

Ο Δ. Καζάκης αφού είπε ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο, έδωσε ως διέξοδο τη στάση πληρωμών στους δανειστές την έξοδο από την ΕΕ που θα κάνουν «νέοι μπουρλοτιέρηδες Παπαφλέσσες» γιατί «το καθήκον μας είναι βαθιά απελευθερωτικό».

Οχι απελευθερωτικό από την εκμετάλλευση, αλλά από την «κατοχή της τρόικας». Το πρόβλημα δε βρίσκεται στον καπιταλισμό, στα τεράστια κέρδη, αλλά στην εθνική απελευθέρωση, ώστε όλοι οι Ελληνες, καπιταλιστές και εργάτες μαζί να ανοικοδομήσουν την Ελλάδα! Φυσικά αυτή η διέξοδος θα είναι σε όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος του λαού.
Αυτός είναι ο Δ. Καζάκης. Που δηλώνει επίσης ότι έχει διαδραματίσει καίριο ρόλο στη συγκρότηση κάποιου «Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου» (Ε.ΠΑ.Μ.) και που αρθρογραφεί συχνά – πυκνά ενάντια στο ΚΚΕ, άρθρα που καταλαμβάνουν περίοπτη θέση στο blog που διατηρεί.

——————-
Θραξ Αναρμόδιος (για την αντιγραφή)

Το σχόλιο:

 

H Ελλάδα είναι χώρα φτιαγμένη για εμφυλίους. Μας πηδάνε τα τελευταία χρόνια (και δεν ανεφέρομαι στις λιτότητες) και ΔΕΝ προσπαθούμε να βρούμε κοινό παρονομαστή, μπας και πορευτούμε, αλλά πώς θα βγάλουμε το μάτι του άλλου. Ο Καζάκης έχει λογική, την παρουσιάζει με αρχή μέση και τέλος, τυχαίνει να συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που λέει, ακόμη και με την Αλέκα ΜΠΟΡΩ να βρώ πράγματα που συμφωνώ (κάπου τα χαλάμε στα ιδιοκτησιακά) αλλά σημασία έχει ότι ΜΠΟΡΩ να βρώ κοινούς παρονομαστες με κάθε μη Καταζαφέρη. (Αυτός είναι Ο.Φ.Α)

Αν δεν μάθουμε να βρίσκουμε τι κοινό παρονομαστή έχουμε και εάν απλά αναλωνόμαστε σε χαρακτηρισμούς και ημιμάθειες, θα μας έχουν φεσωμένους εσαεί. Τι κατάρα, Θεέ μου!

 Έτσι ακριβώς...

Υ.Σ. Περισσότερα σχόλια στο Olympia  που το αναδημοσίευσε...

Αν ετίθετο διαμάχη (ή και τίποτε χειρότερο) μεταξύ δημοκρατίας και κοινοβουλευτισμού, τι πιστεύετε πως θα υπεράσπιζαν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ; Την δημοκρατία;

Από μια συζήτηση στο ιστολόγιο Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα που άνοιξε με αφορμή τον θάνατο του κομματικού αυτοκράτορα της Β. Κορέας.

Πέρα από τις ομάδες των αναρχικών, που από όσο ξέρω και πληροφορούμαι προσπαθούν να εφαρμόζουν δημοκρατία, με έναν εντελώς ατελή δυστυχώς τρόπο και με αρκετούς “ηγέτες”-μικρούς θεούς, τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς, μέσα και έξω από το κοινοβούλιο, κάνουν ότι δεν άκουσαν αυτό που ζήτησε ο λαός: Πραγματική Δημοκρατία Τώρα.

Σαν τους κουφούς κάνουν τα κόμματα της αριστεράς. Προφανώς θα νομίζουν τον εαυτό τους δημοκράτη και θεωρούν οτι εξαιρούνται.

Ομως και στην αριστερά ΚΑΙ τα κόμματά τους ΚΑΙ τα σωματεία τους είναι οργανωμένα με έναν ΔΕΣΠΟΤΙΚΟ και ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ πολιτικό τρόπο. Εκλέγονται οι ίδιοι και οι ίδιοι (το ΚΚΕ έχει 2 δεκαετίες την ίδια γραμματέα για παράδειγμα) στα όργανα, με ΚΑΛΠΗ φυσικά και θητεία μακράς διαρκείας, και ο κομματικός λαός δεν μπορεί να επηρρεάσει παρά ελάχιστα την πολιτική τους. Ουσιαστικά η “βάση” είναι απλός ακόλουθος και βαστάζος. Πολιτικά υποτελης.

Γιατί να γοητευθεί ο λαός από τέτοια οργανωτικά σχήματα; Από την ομορφιά των “αρχηγών” τους; Εντάξει, δεν έχουμε συγκροτήσει ακόμα την “πολιτική κοινωνία” που θέλει ο Καστοριάδης, αλλά πλέον ως λαός, δεν είμαστε και όσο μαλάκες ήμασταν στο παρελθόν. Είμαστε μεν πολιτικά καθυστερημένοι αλλά καταλάβαμε πια πως δημοκρατία ΔΕΝ έχουμε και γι’ αυτό ζητάμε και “Πραγματική Δημοκρατία Τώρα”. Μένει να το καταλάβει κι η αριστερά αυτό (Παπαρήγα και Τσίπρας τουλάχιστον), να οργανωθεί δημοκρατικά στο εσωτερικό της, ν’ αφήσει τα συγκεντρωτικά κόλπα, και μετά ας μας ξανάρθει…

Διότι όσο μένει έτσι η αριστερά, δεν πρόκειται να συγκινήσει πολλούς. Και αν καταφέρει ποτέ να πάρει με τα μυαλά αυτά και την εξουσία, θα μας οδηγήσει εκεί που οδηγήθηκαν και οι χώρες της ανατολικής ευρώπης. Στην απολυταρχία του γενικού γραμματέα. Σε έναν ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ ΕΦΙΑΛΤΗ αλά Οργουελ δηλαδή.

Ας ΜΗΝ την χαϊδεύουμε την αριστερά λοιπόν, μόνο και μόνο επειδή μάχεται τον καπιταλισμό (που καλώς κάνει) και την οικονομική ανισότητα. Ο καπιταλισμός και η οικονομική ανισότητα είναι σύμπτωμα. Η ασθένεια είναι η πολιτική ανισότητα. Η ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ.

Και το σύνθημα είναι: Δημοκρατία ή Βαρβαρότητα.

Αν και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ΔΕΝ περιμένω πολλά πράγματα από τα αριστερά κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου. Διότι έχουν εκτεθεί για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στην μόλυνση της ψευδούς δημοκρατίας του κοινοβουλευτισμού, έχουν συγχρωτιστεί με τα άλλα κόμματα και πρόσωπα, κι έχουν αναπνεύσει πολύ από τον μολυσμένο αέρα.

Πολύ μικρό καλάθι λοιπόν. Και για ΚΚΕ και για ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ μικρό.

Για να μην πω πως έτσι που οι ηγεσίες των κομμάτων αυτών έχουν συνδέσει την τύχη τους με τον κοινοβουλευτισμό, μέσα και έξω από τα κόμματά τους, τα θεωρώ σαν το τελευταίο οχυρό του κοινοβουλευτικού καθεστώτος.

Αν ετίθετο διαμάχη (ή και τίποτε χειρότερο) μεταξύ δημοκρατίας και κοινοβουλευτισμού, τι πιστεύετε πως θα υπεράσπιζαν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ; Την δημοκρατία;

Μα αν ήταν να υπερασπιστούν την δημοκρατία, τότε γιατί ακόμα εσωκομματικά λειτουργούν με κοινοβουλευτισμό;

Το ξαναλέω: τα κόμματα αυτά είναι βαρίδι για τον λαό πλέον. Είναι σύμμαχοι του κοινοβουλευτισμού. Οχι της δημοκρατίας. Και με τον κοινοβουλευτισμό ο καπιταλισμός είναι πρώτα φιλαράκια. Διότι ο κοινοβουλευτισμός ευνοεί την συσσώρευση πολιτικής εξουσίας και ο καπιταλισμός την συσσώρευση πλούτου. Και οι δυο δηλαδή εργάζονται για τις ανισότητες.

Θραξ Αναρμόδιος

Patria o muerte!*

απο το Ξύλα Πέτρες

αφιερωμένο σε μια θολωμένη αριστέρα που απογοήτευσε το λαό, την ώρα που είχε την μεγαλύτερη ευκαιρία να τον ενώσει...

 *Patria o muerte: Πατρίδα ή θάνατος. Κιτς ρεφορμιστικό σύνθημα που φώναξε ο Τσε Γκεβάρα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (11/12/1964)

«Για να βγούμε από την κρίση, πρέπει οι εργάτες να αναλάβουν τον έλεγχο των εργοστασίων». Aυτό διακήρυξε με περισπούδαστο ύφος ο κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση κόμματος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, τον Ιούλιο που μας πέρασε. Ίσως να φαντασιώνονταν ότι ζει στην Αγγλία του 19ου αιώνα και να μην πρόσεξε ότι στην Ελλάδα του 2011 δεν υπάρχουν πλέον εργοστάσια. Στον πολιτικό μικρόκοσμό του, όμως, (εν προκειμένω, το υπομονετικό κοινό των 30 ατόμων) μια τέτοια διαπίστωση περίττευε, μιας και το χειροκρότημα ήταν δεδομένο. Η εμμονή των διάφορων πολιτικών χώρων να ζουν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν (άλλος στην Αγγλία του 1800, άλλος στο Παρίσι του 1871, ή του 1968, άλλος στην Βαρκελώνη του 1936 κι άλλος στην Βαρκελώνη του... σήμερα) δεν μπορεί παρά να έχει άμεσο αντίκτυπο και στην πολιτική δραστηριότητά τους. Εγχειρήματα με περιορισμένη εμβέλεια, απευθυνόμενα σε στενό κύκλο «εκλεκτών και φίλων», αυτοαναφορικότητα, αντίγραφα πρωτοβουλιών του εξωτερικού που αποτυγχάνουν να βρουν ερείσματα στην τοπική κοινωνία.

Ο μεταπρατισμός, κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών ελίτ της χώρας, είναι κυρίαρχος και στους χώρους της κατεστημένης αμφισβήτησης. Όχι μόνο στο πεδίο της πολιτικής σκέψης και πράξης, αλλά και στο πεδίο της κουλτούρας, του πολιτισμού, της νοοτροπίας. Έχοντας υιοθετήσει όλο το ιδεολογικό οπλοστάσιο του φιλελευθερισμού, μεγάλα τμήματα της αριστερής διανόησης έσπευσαν να βοηθήσουν στην διάλυση κάθε συλλογικής ταυτότητας. Ξεχνώντας ότι για να υπάρχει διεθνισμός θα πρέπει να υπάρχουν και έθνη (ένα ερμηνευτικό λέξικο θα βοήθαγε), θεώρησαν την «αποεθνικοποίηση» της κοινωνίας βασικό μέλημά τους, υιοθετώντας έναν δήθεν προοδευτικό, αλλά άκρως φιλελεύθερο κοσμοπολιτισμό, κυριάρχο και κατεστημένο, σήμερα, σε ολόκληρη την παγκοσμιοποιημένη Δύση. Ξέχασαν τον Ρουσώ, που προειδοποιούσε εδώ και 200 χρόνια: «Μην εμπιστεύεσαι τον κοσμοπολίτη. Θα σου πει ότι αγαπάει τους Τατάρους, επειδή δεν είναι ικανός να αγαπήσει τον γείτονά του».

Ένα παράδειγμα είναι τα κινήματα της λατινικής Αμερικής, που χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης στην Ελλάδα. Ενώ, όμως, γίνονται συνεχώς αναφορές στις πολιτικές και κοινωνικές πλευρές των κινημάτων αυτών, δεν ισχύει το ίδιο για την εθνική και πολιτισμική τους διάσταση. Ενώ οι λαοί της λατινικής Αμερικής παλεύουν –εκτός των άλλων– και για την παράδοση και την κουλτούρα τους, πολλοί θιασώτες τους στην Ελλάδα αρνούνται να κάνουν το ίδιο. Αποφεύγουν, ως γραφική, την δική τους παράδοση και κουλτούρα, αγνοούν το αντιστασιακό ήθος του λαού τους, την μεγάλη κοινοτιστική του παράδοση, περιφρονούν την ιστορία του. Αντ’ αυτού προτιμούν την μίμηση. Αντί να παραδειγματιστούν από τα κινήματα που επικροτούν, προτιμούν απλώς να αντιγράψουν τα συνθήματα και τις προκηρύξεις τους, τα σχέδια και τα ρούχα τους... Και αναρωτιώνται, μετά, γιατί τα ανυποψίαστα λαϊκά στρώματα δεν ακούνε σκα και ρέγκε, δεν πίνουν ζαπατιστικό καφέ και δεν πολυκαταλαβαίνουν τις μπριγάδες και τις ροσινάντες τους (για να είσαι αριστερός στην Ελλάδα, πλέον, χρειάζεσαι και δίπλωμα ισπανικών).

Οι χώροι της κατεστημένης αμφισβήτησης στην Ελλάδα έφτασαν, σε μεγάλο βαθμό, να απεχθάνονται ο,τιδήποτε ελληνικό. Η Ελλάδα βαφτίστηκε «Αμερική των Βαλκανίων», ο πατριωτισμός –αυτή η «αφελής προδιάθεση» των απλών ανθρώπων να αγαπάνε τον τόπο τους– κρίθηκε ανεπιθύμητος, οι ελληνικές σημαίες εξαφανίστηκαν από τις κινητοποιήσεις. Έτσι όμως, βγάζοντας την πατριωτική διάσταση από το κίνημα, αποσυνέδεσαν το κίνημα από την κοινωνία, κλείστηκαν ακόμη περισσότερο στον φαντασιακό τους κόσμο και, εντέλει, προσέφεραν τα λαϊκά στρώματα βορά στα χέρια της ακροδεξιάς.

Εδώ και ένα χρόνο ζούμε την μεταστροφή αυτής της κατάστασης. Σε μία πορεία που κορυφώθηκε στο Σύνταγμα, η κοινωνία αναλαμβάνει για πρώτη φορά την πρωτοβουλία των κινήσεων. Το κίνημα διαχέεται πλέον στην κοινωνία και, καθώς διαχέεται, αλλάζουν και τα χαρακτηριστικά του. H μεταφορά της κινηματικής πρωτοβουλίας από τις «φωτισμένες πρωτοπορίες» στον λαό έχει, μεταξύ άλλων, επιφέρει και την «επανεθνικοποίηση» του κινήματος. Ο «απολίτικος» λαός υιοθετεί μία σειρά από πρακτικές, δράσεις, ιδέες και αιτήματα που μέχρι πέρυσι ανήκαν στην «δικαιοδοσία» της Αριστεράς και του ελευθεριακού χώρου. Συγκροτεί τοπικές πρωτοβουλίες, χωρίς, όμως, να απευθύνεται μόνο σε «εκλεκτούς και φίλους», μιλάει για άμεση δημοκρατία, χωρίς όμως να την ντύνει με μια κουλτούρα παντελώς ξένη προς την παράδοσή του, προχωράει σε εγχειρήματα εναλλακτικής οικονομίας, συνδέοντας, όμως, τους καταναλωτές των πόλεων με τους παραγωγούς της επαρχίας και όχι με παραγωγούς εξωτικών προορισμών. Φτάνει, πλέον, να καταφύγει ακόμα και σε συγκρουσιακές λογικές (όπως έδειξε η Κερατέα), χωρίς, όμως, να καταλήγει στον φετιχισμό της βίας.

Δεν πρόκειται για «εκφυλισμό» του κινήματος, ούτε «κάνει εκπτώσεις» στην ιδεολογία του, προκειμένου να συμπεριλάβει και τον «απολίτικο κοσμάκη». Ίσα ίσα που ο «απολίτικος κοσμάκης» θέτει το κίνημα σε πιο υγιείς βάσεις, καθώς το συνδέει με τα προβλήματα, τους πόθους και τους καημούς του (και, βεβαίως, και τα κουσούρια του – πως αλλιώς;). Οι πρωτοπορίες καλούνται πλέον να ακολουθήσουν αυτές τον λαό. Και για να το κάνουν, θα πρέπει πρώτα να επιστρέψουν από τα Λονδίνα και τα Παρίσια, τα Βερολίνα και τις Βαρκελώνες που νόμιζαν ότι ζούσαν μέχρι τώρα. Το πρώτο σημάδι αυτής της αλλαγής είναι ότι σπάει το «ταμπού» της ελληνικής σημαίας, που, από το Σύνταγμα και μετά, καθιερώνεται στις κινητοποιήσεις. 

Η εισαγωγή της πατριωτικής διάστασης στο κίνημα, δίπλα στην κοινωνική, δεν αποτελεί έναν «συμβιβασμό» με τους «εθνικόφρονες», προκειμένου να μαζικοποηθούν οι πορείες. Ούτε είναι ένα διαφημιστικό τρυκ για να μαζέψει κόσμο. Ούτε συνιστά μια οπισθοδρόμηση του κινήματος από την «επαναστατικότητα» στον «ρεφορμισμό». Ή μια υποχώρηση για να χωρέσει το κίνημα ανθρώπους που δεν έχουν αποκτήσει ακόμα «ταξική συνείδηση». Ή μια συγκαταβατική χείρα φιλίας στους «αφελείς που σκέπτονται ακόμη με σύμβολα». Ή μια πρόσκαιρη «ανακωχή, μέχρι να πάρουμε το πάνω χέρι». Η πατριωτική διάσταση στο κίνημα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να επανασυνδεθεί το κίνημα με την κοινωνία. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει επιτέλους το κίνημα να εκφράσει τις ανάγκες και τις επιθυμίες του λαού, και όχι τα φετίχ και τις φαντασιώσεις της εκάστοτε πρωτοπορίας.

εφημερίδα Ανατροπή, φύλλο 4

 Άξεστοι χωριάτες, μειωμένης ταξικής συνείδησης, κάπου στο Μεξικό

...ποια είναι η άλλη προοπτική που δίνει η Αριστερά;

Απόσπασμα απο άρθρο των Δ.Κουτσούμπα, Π. Μαυροειδή

που θέτει πολύ εύλογα ερωτήματα, τα οποία θα είχαν σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσες απαντήσεις!


Kυβέρνηση έχουμε, αλλά η πολιτική κρίση είναι ανοιχτή. Οι πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν και οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν. Ελάχιστο τμήμα της κοινωνίας αναγνωρίζει σήμερα τα συμφέροντά του στην ακολουθούμενη πολιτική κι ας έχει επιστρατευτεί για τη «σωτηρία» του όλος ο αστικός θίασος της νέας «εθνοσωτηρίου» συγκυβέρνησης.

Αυτή ακριβώς την πολιτική στιγμή, αντηχεί πιο ηχηρό το ερώτημα: τι κάνει επιτέλους η Αριστερά; Ακούγεται στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία, προκύπτει στην ανάγκη του νέου για δουλειά, του εργαζόμενου για μισθό, του φτωχού για ψωμί, του συνταξιούχου για φάρμακα. Είτε το ερώτημα διατυπώνεται ως πραγματική απορία, προσμονή, απελπισία, είτε ως άλλοθι για την απραξία, η τόσο συχνή αναπαραγωγή του ίδιου ερωτήματος από τόσα στόματα, οφείλει να μας προβληματίσει. 

Πού είναι, λοιπόν, η Αριστερά; Στην πραγματικότητα, δεν είναι γενικώς η Αριστερά αυτό που λείπει, ειδικά στη χώρα μας. Αντιθέτως, η Αριστερά σε όλες της τις εκδοχές, και παρά τις ανεπάρκειές της, υπάρχει: κόμματα, οργανώσεις, συλλογικότητες, κινήσεις, συνδικαλιστές, κοινωνικοί αγωνιστές. Από την πλατεία ως την απεργία, από το σωματείο ως το «Δεν Πληρώνω», δεν λείπουν οι αριστερές απόψεις και πρακτικές. Με τις καθυστερήσεις, τους χωριστούς δρόμους, την ευρωλαγνεία ή τις αυταπάτες για τον κοινοβουλευτικό δρόμο. Δεν έχει νόημα να απαριθμήσουμε τα ζητήματα της αριστεράς, έχει χυθεί πολύ μελάνι. Ας το δούμε κι από την άλλη: υπάρχει μια αριστερά για κάθε γούστο. Κι όμως, το ερώτημα «πού είναι η Αριστερά;» τίθεται ακόμη και από τον ίδιο το «λαό» της Αριστεράς. Δε φανερώνει αυτό και μια σαφή κριτική; 

Είναι ζήτημα αιτημάτων; Εν μέρει ναι. Τα αιτήματα για στάση πληρωμών-διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, ανοίγουν το δρόμο στην απάντηση. Στις πλατείες αυτή η συζήτηση κυριάρχησε. Ακόμη και οι φιλοευρωπαϊκές απόψεις δεν μπορούν παρά να παραδέχονται πλέον ότι -αν μη τι άλλο- η ίδια η αρχιτεκτονική του ευρώ στηρίχτηκε σε λάθος βάσεις κι ότι εντός της ευρωζώνης είναι δεδομένες οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Σήμερα, όμως, αυτό ή το άλλο «πεντάπτυχο» δεν επαρκεί. Ο εκβιασμός για το «φτωχοί και μέσα στο ευρώ ή χρεοκοπημένοι έξω από το ευρώ», αποτελεί το κυρίαρχο δίλημμα του συστήματος, μαζί με την προπαγάνδα για τη χώρα «που δεν παράγει τίποτα». 

Είναι ζήτημα κοινής δράσης; Εν μέρει ναι. Τα βήματα που, ευτυχώς, έχουν γίνει σε αυτό το επίπεδο παράγουν κινηματικά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Όμως η κοινή δράση στους αγώνες και τα μέτωπα δεν αποτελεί επαρκή απάντηση σήμερα, που ο ιστορικός χρόνος συμπυκνώνεται.

Στην πραγματικότητα, η αγωνία δεν είναι πού θα βρει ο λαός την Αριστερά. Το ερώτημα (ή/και αμφιβολία) που υπονοείται είναι «ποια είναι η άλλη προοπτική που δίνει η Αριστερά»; Όχι για το πόσες απεργίες θα κάνουμε, ή πώς μπορούμε να διεκδικήσουμε περισσότερα πράγματα στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Έχει γίνει σαφές και στον τελευταίο εργαζόμενο ότι το ζήτημα είναι συστημικό: ότι εντός αυτού του συστήματος η φτώχεια και η εκμετάλλευση δεν μπορούν παρά να βαθαίνουν.

Όμως, ποιος είναι αλήθεια ο άλλος δρόμος, το άλλο σύστημα που προτείνει η Αριστερά; Τι περιγράφει;

• Υπάρχει ζωή έξω την ΕΕ και, πολύ περισσότερο, έξω από τον καπιταλισμό;
• Τι απαντάμε στην τρομοκρατία ότι «δεν μπορούμε τραφούμε, να πληρωθούμε, να αγοράσουμε πετρέλαιο χωρίς τα δανεικά»;
• Τι θα μας λείψει;
• Υπάρχει αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση με κριτήριο τις ανάγκες του λαού;
• Υπάρχει δυνατότητα για σχέσεις ισότιμης συνεργασίας και ανταλλαγών με άλλες χώρες, ειδικά της Μεσογείου και των Βαλκανίων;
• Εν τέλει, πώς θα είναι η κοινωνία που θα χτίσουμε και ποιες είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες που δεν θα τη κάνουν να μοιάζει με τη χίμαιρα του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ;
• Μπορούν και πώς να χτιστούν μορφές εργατικής και κοινωνικής δημοκρατίας που να αντιστοιχούν στη σύγχρονη εποχή ή θα περιοριστούμε στην αναπαραγωγή του φόβου για επιστροφή και των τανκς μαζί με την οικονομική και πολιτική κατοχή της κοινωνίας από το κεφάλαιο και τις αγορές;.......