Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011
Ο φοβισμένος άνθρωπος είναι ένας υποταγμένος άνθρωπος
Όσο το 2012 πλησιάζει τόσο οι προαιώνιοι διχστές της ανθρωπότητας, άπληστοι και μοχθηροί εξουσιαστές, θέλουν να τρομάζουν, να φοβίζουν και να τρομοκρατούν...
Κλείστε τα αυτιά σας στις σειρήνες...
ατσαλώστε την καρδιά σας και ενώστε τις δημιουργικές δυνάμεις
με ανθρώπους που αγαπάτε και σας γεμίζουν χαρά!
Όπως πολύ όμορφα λέει ο Δανέζης στον επίλογο της "μυθολογίας του φόβου":
«Η φιλοσοφία του φόβου που προσπαθούν κάποιοι να ενσπείρουν στις καρδιές των ανθρώπων μέσω της ιστορίας της καταστροφής του κόσμου το 2012 αποτελεί μια πανάρχαια μέθοδο υποταγής των ανθρώπινων συνειδήσεων.
Ο φοβισμένος άνθρωπος είναι ένας υποταγμένος άνθρωπος. Ένα πλάσμα έτοιμο να υπακούσει να ανεχθεί και να παραδοθεί χωρίς αντίδραση στην ροή των γεγονότων που οι άλλοι του επιβάλουν .
Η εκ νέου προσπάθεια διχασμού της παγκόσμιας κοινωνίας των ανθρώπων σε ΕΛΟΧΙΜ και ΝΕΦΕΛΙΜ σε ΞΑΝΘΑ και ΜΙΑΡΑ ΓΕΝΗ θα βρει απέναντί του όχι πλέον το σοφό υπάκουο άνθρωπο των δύο παγκοσμίων πολέμων αλλά τον συμπαντικό άνθρωπο. Τον άνθρωπο που έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι η πραγματική φύση του σύμπαντος κρύβεται πίσω από την ενότητα του Ενός και όχι απ’ την επ’ άπειρον διαιρετότητά του»
Δείτε την καταπληκτική τριλογία "η μυθολογία του φόβου" Των Θεοδοσίου και Δανέζη και οπλιστείτε με θάρρος... γιατί εμείς όλοι είμαστε οι συμπαντικοί άνθρωποι που αυτές τις ώρες δημιουργούν τη νέα αρμονική πραγματικότητα!
ΠΗΓΗ: ΤΟΞΟΤΗΣ
«Υπερδύναμη στις οφ σορ η Ελλάδα»
Μα γιατί δεν τρώτε παντεσπάνι?
«Υπερδύναμη στις οφ σορ η Ελλάδα»
Τουλάχιστον 10.000 υπεράκτιες διακινούν 500 δισ. ευρώ σύμφωνα με το Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης
 | Ως μία από τις πλέον δραστήριες χώρες στον τομέα της υπεράκτιας οικονομίας περιγράφει την Ελλάδα το Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης. Όπως επισημαίνει ο επικεφαλής του διεθνούς τμήματος της οργάνωσης κ. Τζον Κρίστενσεν σε τηλεφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στα «ΝΕΑ», «γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πάρα πολλές υπεράκτιες εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που φοροδιαφεύγουν ή αποφεύγουν να πληρώσουν φόρους». «Ωστόσο, δεν έχουμε πλήρη εικόνα για το μέγεθος της φοροαποφυγής και της φοροδιαφυγής από οφ σορ στην Ελλάδα». Σύμφωνα με εκτιμήσεις ελεγκτικών αρχών και τραπεζικών πηγών, οι οφ σορ ελληνικών συμφερόντων ξεπερνούν κατά πολύ τις 10.000. «Οι υπεράκτιες εταιρείες που έχουν στα περιουσιακά τους στοιχεία μόνο ένα ακίνητο μεγάλης αξίας και τίποτα άλλο υπολογίζονται σήμερα στις 1.500. Κατά την εκτίμησή μου αυτές που δραστηριοποιούνται στα χρηματιστηριακά και στις επενδύσεις υπερβαίνουν τις 10.000», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Παναγιώτης Δουβής, πρώην διευθυντής Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ και συγγραφέας του βιβλίου «Οffshore δραστηριότητες». Βάσει μη επιβεβαιωμένων εκτιμήσεων, το μέγεθος της απώλειας εσόδων του κράτους ανέρχεται στα 6 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ οι ελληνικών συμφερόντων υπεράκτιες διακινούν περί τα 500 δισ. ευρώ. Ωστόσο, δεν είναι μόνο η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή που προβληματίζουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς: όπως αναφέρουν πηγές της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων- πρώην ΣΔΟΕ- από τις 15.000 αναφορές για ύποπτες συναλλαγές που έχουν γίνει τα τελευταία 12 χρόνια στην αρμόδια επιτροπή για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, σε περίπου 10.500 εμπλέκονταν είτε άμεσα είτε έμμεσα οφ σορ εταιρείες. Δεν δίνουν στοιχεία «Για ξέπλυμα προτιμώνται οι Μπαχάμες, οι Γρεναδίνες και ο Άγιος Βικέντιος, τα νησιά Μάρσαλ και γενικότερα οι απομακρυσμένοι από την Ευρώπη φορολογικοί παράδεισοι που δεν συνεργάζονται με τις Αρχές», επισημαίνουν οι ίδιες πηγές. «Αυτήν τη στιγμή στον πλανήτη υπάρχουν περισσότεροι από 70 φορολογικοί παράδεισοι. Οι εκτιμήσεις για το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά τη φοροαποφυγή και τη φοροδιαφυγή μέσω οφ σορ ανέρχονται στο 2,25% του ΑΕΠ της Ε.Ε.», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Κρίστενσεν. Οι λόγοι για τους οποίους πολλοί Έλληνες προτιμούν να ιδρύσουν μια υπεράκτια εταιρία αντί μιας ελληνικής ανώνυμης ή ομόρρυθμης είναι πολλοί: κατ΄ αρχάς, μια υπεράκτια εταιρεία μπορεί να συσταθεί μέσα σε μία μόλις ημέρα, από έναν και μόνο μέτοχο και με ελάχιστο κόστος. Μάλιστα, εξειδικευμένα δικηγορικά γραφεία αναλαμβάνουν και μέσω Ίντερνετ την ταχύτατη σύστασή της. Αντίθετα για μία ελληνική ανώνυμη εταιρεία απαιτούνται πάνω από 70.000 ευρώ, ανάμειξη δικηγόρου, συμβολαιογράφου και εποπτευουσών αρχών, δύο μέτοχοι το λιγότερο και χρονικό διάστημα τουλάχιστον μιας εβδομάδας. Ακόμα πιο σημαντικό προνόμιο των υπεράκτιων εταιρειών θεωρείται η δυνατότητα διατήρησης της ανωνυμίας: ανάλογα με τον φορολογικό παράδεισο όπου έχει έδρα η υπεράκτια, είτε δεν υπάρχει υποχρέωση γνωστοποίησης των πραγματικών μετόχων είτε είναι δυνατή η γνωστοποίηση «ονομαστικών» μετόχων, οι οποίοι κατέχουν τις μετοχές για λογαριασμό άλλων. Υπό κανονικές συνθήκες, για να γνωστοποιηθούν τα στοιχεία των πραγματικών μετόχων των υπεράκτιων απαιτείται αίτημα δικαστικής συνδρομής προς τον φορολογικό παράδεισο όπου εδρεύει η οφ σορ. «Είναι μεγάλο πρόβλημα το γεγονός ότι οι περισσότεροι φορολογικοί παράδεισοι δεν συνεργάζονται επί της ουσίας με τις Αρχές- ακόμα και όταν υποβάλλονται αιτήματα δικαστικής συνδρομής. Ακόμα όμως και στην περίπτωση του Λονδίνου και των “δορυφόρων” του φορολογικών παραδείσων, τα αιτήματα δικαστικών συνδρομών αντιμετωπίζονται με “ψυχρότητα”», λέει ο κ. Κρίστενσεν. |  |
Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011
Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011
Η χρεοκοπημένη Αριστερά (ΙΙΙ)
(Απόσπασμα από εισήγηση που παρουσιάστηκε στην 6η Πανελλήνια Συνάντηση του Άρδην και της Ρήξης, το Σεπτέμβριο του 2010, στην Αθήνα)
Η στάση απέναντι στις «νέου τύπου» εξεγέρσεις
Η εν λόγω Αριστερά, σε όλες της τις εκφράσεις, με εξαίρεση ίσως το κομμάτι που αποτελεί το χώρο της σημερινής ΔΗ.ΑΡΙ., επικεντρώθηκε πολιτικά στη δυναμική και την προοπτική που υπέθεσε ότι υπέκρυπτε η νεανική συγκρουσιακή πρακτική έτσι όπως αυτή ωρίμασε τα τελευταία χρόνια μέσα στις μαθητικές κυρίως κινητοποιήσεις και τη δράση του αντεξουσιαστικού χώρου. Μια πρακτική που έφτασε στην ανεξέλεγκτη κορύφωσή της με την περίφημη «εξέγερση του Δεκέμβρη του '08».
Μέσα στη θεαματική έκλυση της νεανικής βίας οι φωστήρες της αριστεράς εντόπισαν τα στοιχεία από τις «εξεγέρσεις του μέλλοντος». Το αδιάκριτο σπάσιμο και κάψιμο (ανεξαρτήτως του στόχου, από τράπεζες έως δημόσια μέσα μεταφοράς και στάσεις λεωφορείων), η γενικευμένη λεηλασία (από ψιλικατζίδικα έως επώνυμες αλυσίδες), η διάχυτη βεβήλωση μνημείων και κτιρίων (ανεξαρτήτως του ποια μνήμη διατηρούν) κ.λπ., ο διάχυτος δηλαδή μηδενισμός αυτής της βίας, χαιρετίστηκαν ως «δικαιολογημένη οργή» της νεολαίας.
Η ίδια αυτή νεολαία έγινε σαν τους άφυλους αγγέλους της δυτικής εκκλησίας και μέσα στο χαρακτηριστικό «εξεγερμένη» πολτοποιήθηκαν όλα τα επιμέρους χαρακτηριστικά της (ταξικά, πολιτισμικά, εθνοτικά, χωροταξικά κ.λπ.).
Ο μεσοαστός νεολαίος των βορείων προαστίων με τα επιμελώς ατημέλητα ρουχαλάκια των εκατοντάδων ευρώ που σπάει την ανία του play station παίρνοντας μια γερή δόση αδρεναλίνης στον δρόμο γίνεται το ίδιο με τον απόκληρο μετανάστη νεολαίο από τον Κολωνό που τα σπάει για να βουτήξει αυτό το ίδιο play station - σύμβολο του άπιαστου καταναλωτικού ονείρου και τον λούμπεν νεολαίο που στο ίδιο εργαλείο αντικρίζει ένα εικοσάρικο ή μια δόση πέριξ της Ομόνοιας.
Όλα τα παραδοσιακά αναλυτικά εργαλεία, η διαλεκτική σκέψη και η ιστορική απώθηση προς την ανορθόλογη και κουκουλοφόρα βία απενεργοποιούνται μέσα στην ιδεοληπτική νύχτα της «ριζοσπαστικής» Αριστεράς που νιώθει αναβαπτισμένη στο ζωοποιό φως της «εξέγερσης». Η παιδοκολακεία γίνεται πολιτική μόδα βρίσκοντας στο πρόσωπο του Αλαβάνου και του τηλεοπτικού του alter ego, του Λαζόπουλου, τους θεμελιώδεις εκφραστές της.
Και αν η μια πλευρά αυτής της στάσης δικαιολογείται συναισθηματικά, ψυχολογικά και κοινωνιολογικά, λαμβάνοντας υπ' όψιν τη μεσοαστική ταξική σύνθεση και την ηλικιακή διαστρωμάτωση των ανθρώπων που απαρτίζουν τα αριστερά κόμματα και οργανώσεις[1], η άλλη πλευρά, η κυρίαρχη, είναι σαφώς βουτηγμένη μέσα στην πιο ξεκάθαρη πολιτική σκοπιμότητα.
Πίστεψε η συγκεκριμένη Αριστερά ότι θα μπορούσε να μαντρώσει τη διάχυτη νεανική βία προσφέροντας το «πολιτικό πλαίσιο» που της έλειπε, προς ίδιον όφελος βεβαίως: νέες στρατολογήσεις, νέες ψήφοι, καλύτερο πλασάρισμα στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Με αδρανοποιημένο ή αναιμικό, εδώ και καιρό, το δικό της εξεγερσιακό και συγκρουσιακό δυναμικό, πίστεψε ότι θα υποκαθιστούσε αυτήν την έλλειψη μέσα από τη διαχείριση του βίαιου δυναμικού της μητροπολιτικής νεολαίας, παίζοντας τον ρόλο του πολιτικού διαμεσολαβητή. Αυτό εξέφραζε η συμμαχία «(αριστερού) Κολωνακίου (ή Παλλήνης) και Εξαρχείων». Η πολιτική αυτή εκτίμηση και σκοπιμότητα αποδείχτηκε ολέθριο πολιτικό σφάλμα και επέστρεψε ως μπούμερανγκ χτυπώντας κατακέφαλα τους εμπνευστές της. Αμέσως μετά τον «Δεκέμβρη» ξεκινάει η δημοσκοπική κατρακύλα της «ριζοσπαστικής» Αριστεράς.
Ο κόσμος, τρομαγμένος από το μηδενιστικό ξέσπασμα της βίας, ανασκουμπώνεται διαισθητικά απέναντι σε όσους «νταντεύουν» πολιτικά το χώρο του μηδενισμού.
Οι πτέρυγες των αρχουσών ελίτ που για τους δικούς τους σχεδιασμούς «έσπρωχναν» το προηγούμενο διάστημα μέσα από τα ΜΜΕ τον ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν άρον-άρον το πείραμα και αρχίζουν μέσα από τους ίδιους διαύλους την αποδόμησή του. Στο ίδιο το εσωτερικό της, τα πιο «κυριλέ» τμήματα (πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες κ.λπ.) κραυγάζουν την αντίθεσή τους.
Τέλος, οι σκληροί «μιλιταριστές» των Εξαρχείων, όπως ήταν αναμενόμενο, παίρνουν το πάνω χέρι από τους «διανοούμενους» και τα «καλά παιδιά» της Αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής), τους στριμώχνουν και τους προβοκάρουν πολιτικά με τις καταδρομικές τους ενέργειες. Ταυτόχρονα, το «δώρο» της πολιτικής διαμεσολάβησης που κόμιζε η Αριστερά χλευάζεται και απορρίπτεται.
Τα νέα «Εξάρχεια», βυθισμένα μέσα στο μηδενισμό και το μίσος για όλους και για όλα, δεν χρειάζονται πια διαμεσολαβητές. Αναλαμβάνουν απευθείας τη σύγκρουση με το Κράτος αλλά και την κοινωνία. Τα πιο «ριζοσπαστικοποιημένα» τμήματα της μητροπολιτικής νεολαίας, όποιας έκφρασης (μεσοαστική, λούμπεν, μεταναστευτική), έρχονται σε επαφή και δικτυώνονται οριζόντια φτιάχνοντας τον δικό τους οργανωτικό ιστό, θέτοντάς τον για τυπικούς και μόνο λόγους υπό την ιδεολογική ταμπέλα της «αντεξουσίας».
Η Αριστερά μένει και με την πίτα φαγωμένη και με το σκύλο πεινασμένο.
Όταν, λοιπόν, η κρίση ξεσπάει και οι πρώτες μαζικές αντιδράσεις ενάντια στο Μνημόνιο διαφαίνονται στον ορίζοντα δείχνοντας ότι μεγάλες μερίδες των εργαζομένων δεν σκοπεύουν να πέσουν αμαχητί, έρχονται τα γεγονότα της Μαρφίν την 5η του Μάη, με τους τρεις νεκρούς, για να δώσουν τη χαριστική βολή στη μαζικότητα και την ενεργητικότητα εκείνων των πρώτων κινητοποιήσεων.
Η πολιτική κληρονομιά του «Δεκέμβρη», η ανεξέλεγκτη και χωρίς στόχους βία, είχε πάρει την εκδίκησή της απ' όσους σαλιάριζαν μαζί της ή επένδυαν μικροπολιτικά σε αυτήν, αγνοώντας ή υποτιμώντας το τεράστιο μηδενιστικό δυναμικό που έκρυβε μέσα της.
Η συγκεκριμένη Αριστερά έμεινε αποσβολωμένη από τις εξελίξεις και συνέχισε την ιδεοληπτική της πορεία είτε αυτοοικτιρόμενη είτε βαυκαλιζόμενη με νέες αυταπάτες για «θερμό Φθινόπωρο» ή «εργατικό Δεκέμβρη» αποδεικνύοντας ότι δεν έχει καταλάβει τίποτε από τις εξελίξεις που συντελούνται βαθιά μέσα στην ελληνική κοινωνία και κυρίως το αυτονόητο:
Ο «Δεκέμβρης» δεν ήταν «φάρμακο» στην ασθένεια της μεταπολιτευτικής νεοελληνικής πραγματικότητας, αλλά «σύμπτωμα» αυτής ακριβώς της ασθένειας. Ο εξόφθαλμα μηδενιστικός χαρακτήρας της εξέγερσης, η παντελής απουσία αιτήματος ή στόχου, η λογική του πολέμου «όλων εναντίον όλων», η μετατροπή της βίας σε Θέαμα καταδείκνυαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι μια κοινωνία παρασιτική, παραλυμένη, μικρο-ιδιοκτητική και ατομικιστική που εισερχόταν σε συστημική κρίση, δεν μπορούσε παρά να δώσει αυτόν τον «Δεκέμβρη».
Έναν «Δεκέμβρη» που τίποτε δεν μπορεί να προσφέρει στον αγώνα ενάντια στην κατοχική τρόικα, αλλά θα παραμείνει σύμβολο των σπασμών μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση και πάνω απ' όλα η σπαραχτική κραυγή μιας νεολαίας σε αδιέξοδο...
Συμπέρασμα
Η Αριστερά που περιγράψαμε στο παρόν σημείωμα βρίσκεται σε μια, μάλλον ανέκκλητη, πορεία παρακμής. Η υιοθέτηση πληθώρας αστικοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων[2], η κρυφή γοητεία που της άσκησε η παγκοσμιοποίηση, η απενεργοποίηση των όποιων αναλυτικών και κριτικών εργαλείων διέθετε στο οπλοστάσιό της από τις πάσης φύσεως ιδεοληψίες και πάνω απ' όλα η πρωτοφανής αποκοπή της από τις λαϊκές μάζες, που την κατέστησε ένα αυτοαναφορικό κλαμπ με σαφή ταξική απεύθυνση και αναφορά, ρήμαξαν το ανατρεπτικό της περιεχόμενο.
Η διαπίστωση περί παρακμής δεν σημαίνει ότι θα εξαφανιστεί από το πολιτικό τοπίο ή ότι σε δεδομένες στιγμές δεν θα εμφανίζεται δυναμικά, όμως με τη σημερινή της μορφή είναι αδύνατον να παίξει τον ρόλο του καταλύτη στις πολιτικές εξελίξεις τον οποίο επεδίωξε τα τελευταία χρόνια, και όχι άδικα, καθώς το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας του δικομματισμού εμφανώς πνέει τα λοίσθια.
Σίγουρα θα υπάρξουν (και υπάρχουν) άνθρωποι σ' αυτήν την Αριστερά που θα μπουν σε μια διαδικασία αυστηρής αυτοκριτικής και αναθεώρησης βεβαιοτήτων και αυταπατών. Η διαδικασία αυτή θα είναι, όμως, αργόσυρτη και βασανιστική πριν δώσει νέα άξια λόγου σχήματα, καθαρμένα από τα βαλτόνερα της τελευταίας εικοσαετίας και γειωμένα πάλι στο λαϊκό στοιχείο.
Εν τω μεταξύ οι ανάγκες για μια οργανωμένη αντίσταση απέναντι στην οικονομική κατοχή από την τρόικα και στην εθνική υποδούλωση καθίστανται ολοένα και πιο επείγουσες...
Οι συνθήκες κρίσης στην οποία έχει περιέλθει ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός μετά την επιβολή του Μνημονίου οδηγούν σε βέβαιη αναδιάταξη ολόκληρο το πολιτικό τοπίο, καθώς νέες αναγκαιότητες δημιουργούνται και οι αυταπάτες των χρόνων της ευμάρειας αποσυντίθενται ταχύτατα.
Ο δικός μας χώρος, ο χώρος του Άρδην / Ρήξη, μετά το 1990 αρδεύτηκε σε επίπεδο ανθρώπων από δυο πολιτικά ρεύματα: τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο (με καταβολές κυρίως στον χώρο του παλαιού ΠΑΣΟΚ και της ορθόδοξης παράδοσης) και το χώρο της (εναλλακτικής και αντι-ιμπεριαλιστικής) αριστεράς.
Στον πρώτο χώρο, ο οποίος εδώ και καιρό βρίσκεται σε πολιτική αδυναμία και παρακμή, έχουν ήδη δημιουργηθεί οι συνθήκες για την ανάληψη της ιδεολογικής ηγεμονίας από τη δική μας συνθετική και ριζοσπαστική πρόταση.
Η κρίση κάνει ξεκάθαρο σε πολλούς ανθρώπους με ανησυχίες για τα εθνικά θέματα ότι το «εθνικό» στην Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ξεκομμένο από τις διαδικασίες για μια ριζική κοινωνική αλλαγή προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και το βάθεμα της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστούν οι ολέθριες συνέπειες από την ορατή πλέον διείσδυση ακροδεξιών και ρατσιστικών ιδεολογημάτων.
Στον δεύτερο χώρο, αυτόν της Αριστεράς, η ιδεολογική παρέμβασή μας πρέπει να έχει σαν στόχο τη διάνοιξη ρηγμάτων στην «υγειονομική ζώνη» αποκλεισμού και συκοφαντίας, που έχουν στήσει γύρω από τις απόψεις μας οι πάσης φύσεως «ιθύνοντες» και «καθοδηγητές».
Μέσα από αυτά τα ρήγματα θα επιταχυνθεί η όσμωση ανάμεσα στη βάσιμη κριτική που πρόδρομα ασκήσαμε στην ιδεολογική διαδρομή και τις πολιτικές επιλογές της πλειοψηφίας αυτού του χώρου και τους πολλούς αγωνιστές (αλλά και οργανώσεις) που εισέρχονται στη φάση της κριτικής αναθεώρησης αυτών των επιλογών.
Η πορεία των πραγμάτων στη χώρα δείχνει ότι πολύ σύντομα με αυτούς τους ανθρώπους θα βρεθούμε ξανά στους αγώνες για πραγματική εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική απελευθέρωση και ουσιαστική δημοκρατία.
Θόδωρος Ντρίνιας, Πάτρα, Σεπτέμβριος 2010
[1] Καθώς, είτε βλέπουν τα ίδια τους τα βιολογικά παιδιά κι εγγόνια να εξεγείρονται είτε στη νεολαία προβάλλουν όσα οι ίδιοι ακύρωσαν και διέψευσαν μέσα από τα πολιτικά τους λάθη ή τον κοινωνικό κι επαγγελματικό συμβιβασμό και την ανέλιξη.
[2] Αυτή η άλυτη αντίφαση, που με ενάργεια περιγράφει ο Ζ.Κ. Μισεά στα βιβλία του, να υιοθετεί δηλαδή αυτή η Αριστερά – κυρίως από το ’89 και μετά – τα προτάγματα του αστικού φιλελευθερισμού α λα καρτ. Να απορρίπτει τον οικονομικό φιλελευθερισμό αλλά ταυτόχρονα να είναι ο πιο μαχητικός ντελάλης του πολιτικού και πολιτιστικού φιλελευθερισμού.
Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011
Άμεση Δημοκρατία: Τί ήταν και Προτάσεις για την εφαρμογή της σήμερα
Καταρχήν πριν προσπαθήσει κανείς να δει με ποιον τρόπο μπορεί να εφαρμοστεί το μοντέλο της Άμεσης Δημοκρατίας θα πρέπει να ανατρέξει στην εποχή που αυτή εφαρμόστηκε για πρώτη φορά:
Η συμμετοχική ή άμεση δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα.
Επίσης πολύ κατατοπιστικό είναι το ακόλουθο γράφημα που βρίσκεται στο λήμμα Athenian democracy στη Wikipedia.
Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βορ. Λονδίνου Φωτόπουλος ασχολείται πολλά χρόνια με τα μοντέλα της Άμεσης Δημοκρατίας, και προτείνει μια παραλλαγή της που την ονομάζει Περιεκτική Δημοκρατία. Επίσης έχει δημιουργήσει και σχετικό διαδικτυακό περιοδικό με τον τίτλο Inclusive Democracy.
Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να μάθετε περισσότερα:
Συνέντευξη - Εισαγωγή του Τάκη Φωτόπουλου στην Περιεκτική Δημοκρατία from The Inclusive Democracy Network on Vimeo.
Τέλος ένα κείμενο από ανάρτηση που βρήκα εδώ, το οποίο δείχνει ότι ο απλός κόσμος έχει βαρεθεί πια την κοροϊδία με το πλήρως ελεγχόμενο και κατευθυνόμενο πολιτικό σύστημα και ψάχνει εναγωνίως να βρει εναλλακτικές προτάσεις οργάνωσης και συμμετοχής στα κοινά.
Η συμμετοχική ή άμεση δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα.
Επίσης πολύ κατατοπιστικό είναι το ακόλουθο γράφημα που βρίσκεται στο λήμμα Athenian democracy στη Wikipedia.
 |
| Πηγή Wikipedia (κλικ για μεγέθυνση) |
Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βορ. Λονδίνου Φωτόπουλος ασχολείται πολλά χρόνια με τα μοντέλα της Άμεσης Δημοκρατίας, και προτείνει μια παραλλαγή της που την ονομάζει Περιεκτική Δημοκρατία. Επίσης έχει δημιουργήσει και σχετικό διαδικτυακό περιοδικό με τον τίτλο Inclusive Democracy.
Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να μάθετε περισσότερα:
Συνέντευξη - Εισαγωγή του Τάκη Φωτόπουλου στην Περιεκτική Δημοκρατία from The Inclusive Democracy Network on Vimeo.
Τέλος ένα κείμενο από ανάρτηση που βρήκα εδώ, το οποίο δείχνει ότι ο απλός κόσμος έχει βαρεθεί πια την κοροϊδία με το πλήρως ελεγχόμενο και κατευθυνόμενο πολιτικό σύστημα και ψάχνει εναγωνίως να βρει εναλλακτικές προτάσεις οργάνωσης και συμμετοχής στα κοινά.
Προτάσεις εφαρμογής Άμεσης Δημοκρατίας
Δίνουμε ένα τέλος στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στην δημοκρατία του αρχηγού, στην βουλή της γραβάτας και του εντευκτηρίου, στα κόμματα της διαπλοκής και της χρηματοδότησης.Πολλοί μπορούν να αμφισβητήσουν την ρεαλιστικότητα ή την εφικτότητα των λύσεων που προτείνονται απο διάφορες πλευρές. Σίγουρα. Όταν πας να ανατρέψεις ένα μοντέλο διακυβέρνησης τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Απλά πιστεύω οτι είναι καλό να ανοίξει ο διάλογος....
Το κοινοβούλιο μας στοιχίζει υπέρογκα ποσά, τόσα που ένα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αρκετοί για να καλυφθεί το ποσό.Η παραγωγικότητά τους έγκειται σε ψήφιση νομοσχεδίων που δεν γνωρίζουν και στην συμμετοχή τους σε επιτροπές που απλώς παρεμποδίζουν την δικαιοσύνη ή που δεν χρειάζονται.
Οι Βουλευτές δεν μεταφέρουν τις απόψεις της περιφέρειας τους επομένως δεν μπορεί τέτοιου είδους δημοκρατία να χαρακτηρίζεται αντιπροσωπευτική.
Κατάργηση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η διαφύλαξη του πολιτεύματος της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας δεν προασπίστηκε από αυτόν τον θεσμό,δεδομένης της σημερινής καταστάσεως.
Άμεση κατάργηση του κοινοβουλίου. Η Βουλή να γίνει μουσείο για να θυμόμαστε και να έχουμε ως παράδειγμα προς αποφυγή το πολίτευμα της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας.
Αλλαγή του Συντάγματος. Παραμένουν οι δύο (2) εξουσίες: Εκτελεστική, Δικαστική. Προστίθεται η Νομοθετική εξουσία προερχόμενη άμεσα από το Λαό.
Η διαδικασία της ψηφοφορίας των νομοσχεδίων γίνεται τηλεφωνικά με κωδικό δικαιώματος ψήφου που θα δοθεί στους Έλληνες πολίτες, έχοντας την ελληνική εθνικότητα. Οι ίδιοι θα αποφασίσουν για το δικαίωμα ψήφου των νομίμων μεταναστών.
Εξυπακούεται η κρατικοποίηση του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος και ο έλεγχος από τις 3 εξουσίες και τον στρατό με αντιπροσώπους.
Κατάθεση νομοσχεδίων μπορούν να κάνουν η Εκτελεστική Εξουσία καθώς και απλοί πολίτες έχοντας συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές.
Ένα νομοσχέδιο αποτελεί νόμο του κράτους όταν θα έχει ψηφιστεί θετικά από το 55% του συνόλου των Ελλήνων πολιτών με δικαίωμα ψήφου, σε απόλυτους αριθμούς και όχι σε ποσοστά.
Δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμος του κράτους νομοσχέδιο που στην ψηφοφορία δεν συμμετείχε το 60% του συνόλου των Ελλήνων πολιτών με δικαίωμα ψήφου, ακόμα και αν έχει λάβει θετικές ψήφους 55%. Πάντα σε απόλυτους αριθμούς.
Καθιέρωση προστίμου σε όποιον πολίτη αρνείται να ψηφίσει, εκτός εξαιρέσεων και κωλυμάτων. Η ψήφος είναι υποχρεωτική.
Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης θα είναι υποχρεωμένα να προβάλλουν αναλυτικά τα νομοσχέδια προς ψήφιση καθώς και να έχουν ειδικές εκπομπές σε ζώνες υψηλής τηλεθέασης και ειδικές στήλες στις εφημερίδες.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: ΣΤΑ «ΜΟΥΛΩΧΤΑ» ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΔΩΡΟ € 25 ΔΙΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!
ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΑΝΤΙ ΝΑ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!
Κάτω από ένα πέπλο μυστικότητας, οι τράπεζες σιγά-σιγά άρχισαν να μπαίνουν στην διαδικασία "μοιρασιάς" της νέας ένεσης ρευστότητας των 25 δισ. ευρώ, με τη μορφή εγγυήσεων, από το ελληνικό Δημόσιο. Η διαδικασία έγινε στο χρονικό διάστημα μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς
Η Τράπεζα της Ελλάδος κατένειμε την πίτα των 25 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 17 περίπου δισ. ευρώ θα καταλήξουν με την μορφή εγγυήσεων στα ταμεία των 4 μεγαλύτερων τραπεζών (Εθνική, Eurobank, Alpha Bank, Πειραιώς). Τις "εγγυήσεις" θα παραλάβουν οι τράπεζες από το Υπουργείο Οικονομικών και στη συνέχεια θα εκδώσουν ομόλογα με τα οποία θα κατευθυνθούν στην Τράπεζα της Ελλάδος για να τα ανταλλάξουν με "ρευστό" από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Το ρευστό αυτό παρέχεται με το σκανδαλώδες επιτόκιο του 1% τη στιγμή που οι τράπεζες έχουν στεγνώσει την οικονομία από δάνεια. Παράλληλα το φόρτωμα του δημοσίου με εγγυήσεις, εντείνει ακόμα περισσότερο τα σενάρια χρεοκοπίας, φουσκώνοντας το spread!Η κατανομή του τελευταίου αυτού πακέτου εγγυήσεων, ανεβάζει και επισήμως πλέον τις κρατικές ενισχύσεις των τραπεζών στα € 78 δις, όταν η συνολική τους χρηματιστηριακή αξία φτάνει τα € 16 δις περίπου!
Και σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, υπάρχουν ζυμώσεις και για άλλο ένα πακέτο ρευστότητας, το οποίο θα φτάνει τουλάχιστον τα € 20 δις μέσα στους πρώτους μήνες του 2011... € 100 δις λοιπόν, για τους αναξιοπαθούντες τραπεζίτες μας!
Είναι λοιπόν πλέον προφανές πως η εθνικοποίησή των τραπεζών μπορεί να σώσει το δημόσιο και το λαό από τη λεηλασία του τραπεζικού καρτέλ, και μαλιστα ακόμα και αν αυτή γίνει με εξαγορά, θα είναι ποιο "φθηνή" από την παρούσα εξωφρενική κατάσταση!!!
Πηγή ISKRA
Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011
Η ΣΠΙΘΑ μεγαλώνει και προτείνει διακυβέρνηση με μοντέλο ΑΜΕΣΗΣ δημοκρατίας
Προχωρά η συνεργασία του Μίκη Θεοδωράκη
Η «Σπίθα» που άναψε ο Μίκης Θεοδωράκης γίνεται φλόγα. Τη συνένωση των δυνάμεών τους προκειμένου να κατεβούν ενιαία στις ερχόμενες εθνικές εκλογές αποφάσισαν και ανακοίνωσαν χθες από τη Θεσσαλονίκη, πολιτικές και κοινωνικές κινήσεις που αντιτίθεται στο μνημόνιο και για τις κοινωνικές και εθνικές επιπτώσεις της κρίσης, όπως δημοσιεύει ο Αδέσμευτος Τύπος.
Η «Συνεργασία Πολιτικών και Κοινωνικών Δυνάμεων για την απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά του μνημονίου απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση σε πατριωτικές δυνάμεις απ’ όλο το πολιτικό φάσμα.
Ήδη έχουν συμφωνήσει με τη σχετική πρωτοβουλία το Σοσιαλιστικό Πατριωτικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα & Αλληλεγγύη Μεταναστών, το Κίνημα Ανέργων καθώς επίσης και ανεξάρτητες κινήσεις και πρόσωπα.
απο τα Επίκαιρα
Δείτε και τη συνέντευξη Κ. Ζουράρη για τη ΣΠΙΘΑ
Περισσότερες πληροφορίες:
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
.....A VERY Big Brother IS WATCHING YOU!
Σε συμπλήρωμα του βίντεο διαβάστε στο παρακάτω άρθρο για την πρόσφατη επιχειρηματική συμφωνία μεταξύ Facebook και Goldman Sachs .
Facebook Makes Pact with the Devil – Goldman Sachs Private IPO – Welcome to Neo-Feudal Facebook!
Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011
Όταν ο Πάγκαλος διδάσκει ιστορία...
Διαβάστε και φρίξτε....
Το άξεστο '21 του αντιπροέδρου
Πιο διεφθαρμένους από τους πολιτικούς, θεωρεί τους Έλληνες πολίτες ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Αυτό είχε πει μιλώντας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Χαρακτήρισε ένα μάτσο αγράμματους τους επαναστάτες του 1821 και αστειεύθηκε με την ψευδαίσθηση των Ελλήνων ότι είναι απόγονοι του Περικλή
Το "μαζί τα φάγαμε" και οι "κοπρίτες δημόσιοι υπάλληλοι", είναι μάλλον πταίσματα, μπροστά σε αυτά που είχε πει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος σε ομιλία του στην Οξφόρδη τον περασμένο Μάιο.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος", την ώρα που η Ελλάδα έκανε τα πρώτα της βήματα στο τούνελ του ΔΝΤ και του μηχανισμού στήριξης, ο ίδιος καταφερόταν με απαξιωτικά σχόλια στη χώρα του και τους πολίτες της.
Στη συγκεκριμένη διάλεξη, ο Θεόδωρος Πάγκαλος χαρακτήρισε τους πολίτες πιο διεφθαρμένους από τους πολιτικούς.
"Κανένας πολιτικός δεν είναι τόσο διεφθαρμένος, ώστε να βγαίνει στους δρόμους και να στρατολογεί ψηφοφόρους. Κάθεται στο γραφείο του και διεφθαρμένοι πολίτες πάνε και τον βρίσκουν" είχε πει.
Μάλιστα στη διάλεξή του ταύτισε τους διαδηλωτές, που διαμαρτύρονταν για τα μέτρα της κυβέρνησης, με "όσους οργανώνουν πολιτικές δολοφονίες άλλων ανθρώπων".
Πρόσθεσε μάλιστα ότι μόνη πηγή νομιμοποίησης είναι οι εκλογές και όσοι διαμαρτύρονται δεν μπορούν να καθορίσουν τη νομιμότητα.
Στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, δεν έμεινε μόνο στο παρόν, αλλά είχε έναν "καλό" λόγο να πει και για το παρελθόν των Ελλήνων.
Χαρακτήρισε τους Έλληνες που έκαναν την επανάσταση του 1821, ένα "μάτσο αγράμματους και αδαείς χωριάτες, οι οποίοι γι' αυτό το λόγο (επειδή ήταν αγράμματοι) αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα σχίσμα από την οθωμανική αυτοκρατορία.
Σύμφωνα με τον κ. Πάγκαλο μετά την απελευθέρωση, οι Έλληνες ψήφιζαν όποιον μπορούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους, λογική που διατηρήθηκε μέχρι τις ημέρες μας.
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος παραλλήλισε την ιστορία της Ελλάδας με αυτή της Κοκκινοσκουφίτσας. Όπως είπε, "η Ελλάδα δεν εφάρμοσε τις σωστές αρχές, όπως η κοκκινοσκουφίτσα δεν έπρεπε να κόψει δρόμο μέσα από το δάσος".
Τέλος, δήλωσε ότι οι νεοέλληνες έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι άμεσοι απόγονοι του Περικλή, κάτι που σύμφωνα με την εφημερίδα είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο ακροατήριο.
Απο το News247
Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011
Διευρύνεται συνεχώς η ψαλίδα τιμών παραγωγού - καταναλωτή. Μεγάλοι κερδισμένοι οι «νονοί» και οι πάσης φύσεως μεσάζοντες, ενώ χαμένοι είναι αγρότες και καταναλωτές
Ανησυχητικό είναι, όπως επισημαίνει με δηλώσεις του στο «Εθνος» ο γενικός διευθυντής της ΠΑΣΕΓΕΣ Γιάννης Τσιρώνης, πως διευρύνεται συνεχώς η ψαλίδα τιμών παραγωγού - καταναλωτή σε μια σειρά βασικών προϊόντων διατροφής, όπως προέκυψε από πρόσφατη έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του πίνακα που ακολουθεί προκύπτει εξαιρετικά μεγάλη διαφορά τιμών στα δημητριακά (από 500% έως 1.550%), στα ζυμαρικά (760%), στο κρασί (750%), στο ρύζι (660%) και ακολουθεί μια σειρά προϊόντων με άνοιγμα ψαλίδας από 170% έως 530%. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Δεκέμβριο του 2010, σε σχέση με αντίστοιχη έρευνα τον Νοέμβριο του 2008, η ψαλίδα τιμών διευρύνθηκε στα περισσότερα από τα 28 είδη διατροφής που παρακολουθεί συστηματικά η ΠΑΣΕΓΕΣ, με εξαίρεση ορισμένα οπωροκηπευτικά.
Τα ρεκόρ ακρίβειας
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι Ελληνες καταναλωτές να πληρώνουν ακριβότερα σε σχέση με τις τιμές που... απολαμβάνουν οι παραγωγοί:
Το ψωμί κατά 652%, το κρασί (χύμα) κατά 375%, τα μαρούλια 270%, τις ελιές Καλαμών 144%, το μέλι 114%, το χοιρινό κρέας 109%, το τυρί φέτα 67%, το κοτόπουλο 50% κ.λπ.
Η ΠΑΣΕΓΕΣ διευκρινίζει τα εξής αναφορικά με την έρευνά της:
Οι τιμές καταναλωτή προέκυψαν μεσοσταθμικά από τον δικτυακό τόπο (e-prices.gr) της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου και από καταστήματα λιανικής πώλησης.
Οι τιμές παραγωγού προήλθαν μεσοσταθμικά από αντιπροσωπευτικές παραγωγικές περιοχές στα αντίστοιχα προϊόντα.
Για ορισμένα προϊόντα λήφθηκε υπόψη η αναλογία πρώτης ύλης που απαιτείται ανά κιλό προϊόντος, ως εξής: Ενα κιλό φέτας απαιτεί 4 κιλά πρόβειου γάλακτος, ένα κιλό γραβιέρας απαιτεί 9 κιλά αγελαδινού γάλακτος, ένα κιλό ζάχαρης απαιτεί 6,5 κιλά τεύτλων εσοδείας 2010 ή 7,5 κιλά τεύτλων εσοδείας 2008, ένα κιλό κρασιού απαιτεί 1,43 κιλά κρασοστάφυλων, ένα κιλό μακαρονιών απαιτεί 1,54 κιλά σκληρού σίτου, ένα κιλό λευκασμένου ρυζιού απαιτεί 1,75 κιλά αναποφλοίωτου ρυζιού, ένα κιλό ψωμιού απαιτεί 1,06 κιλά μαλακού σίτου και ένα κιλό αλευριού απαιτεί 1,43 κιλά μαλακού σίτου.
Οσον αφορά το αγροτικό εισόδημα στην Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία της Γιουροστάτ που μετέδωσε το ΑΠΕ - ΜΠΕ: Το αγροτικό εισόδημα στην Ελλάδα το 2010 είναι στο 85,8% του μέσου κοινοτικού σε σχέση με το 2005 και στους «27» είναι στο 110%.
Οι σημαντικότερες μειώσεις του αγροτικού εισοδήματος σημειώθηκαν σε Ρουμανία και Μ. Βρετανία (από -8,2%), Ελλάδα (-4,3%) και Ιταλία (-3,3%). Οι σημαντικότερες αυξήσεις σημειώθηκαν σε Δανία (+54,8%), Εσθονία (+48,8%) και Ιρλανδία (+39,1%).
Χαρ. Αναγνωστόπουλος - Χρ. Κολώνας
απο το Έθνος
Την ίδια ώρα:
Μια απλή αλήθεια έµαθε πρόσφατα η δηµοσιογράφος Φράνσις Μουρ Λαπέ σε έναταξίδι της στη Βραζιλία: πως η πείνα δεν προκαλείται από την έλλειψητροφίµων, αλλά από την έλλειψη δηµοκρατίας.
Στο Μπέλο Οριζόντε µια πόλη 2,5 εκατ. κατοίκων, ένας στους δέκα ζούσε κάποτε µέσα στην απόλυτη φτώχεια και ένα στα πέντε παιδιά έπεφταν στο κρεβάτι πεινασµένα. Ωσπου ένας δήµαρχος αποφάσισε να κηρύξει τα τρόφιµα δικαίωµα του πολίτη. Με την ιδέα πως η τροφή είναι δικαίωµα και µε σύνθηµα «Οποιος είναι πολύ φτωχός για να αγοράσει τρόφιµα, δεν σηµαίνει πως είναι παρακατιανός πολίτης», ο δήµαρχος Πέτρους Ανανίας ξεκίνησε πριν από µερικά χρόνια τον πόλεµό του ενάντια στην πείνα. Καθάρισε την αγορά από τους µεσάζοντες και τους µεταπράτες και έφερε σε άµεση επαφή τους αγρότες και τους παραγωγούς µε τους καταναλωτές. Τους υποχρέωσε µάλιστα να πηγαίνουν κάθεΣαββατοκύριακο µε τα φορτηγά τους στις φτωχογειτονιές κι έτσι όλοι οι φτωχοί της πόλης του απέκτησαν πρόσβαση σε φθηνά και υγιεινά τρόφιµα. Ο δήµαρχος όµως δεν αρκέστηκε µόνο σε αυτό.
Ανοιξε τρία µεγάλα λαϊκά εστιατόρια που σήµερα εξυπηρ ετούν 12.000 άτοµα την ηµέρα και σερβίρουν κυρίως τοπικά προϊόντα έναντι 50σεντ το γεύµα.Ανάµεσα στους πελάτες τους µπορεί κανείς να διακρίνειπαππούδες και εγγονούς, νεαρά ζευγάρια, µαµάδες µε τα µωρά τους, υπαλλήλους και εργάτες. Αλλοι τους είναι ντυµένοι µε κοστούµια κι άλλοι φτωχικά. Κανείς τους δεν χρειάζεται να αποδείξει πως είναι φτωχός για να φάει εκεί, αν και το 85%των πελατών είναιπράγµατι φτωχοί. Το «στίγµα» όµως σβήνεται από την ανάµεικτη ταξική προέλευση της πελατείας. Και σαννα µην έφταναν όλα αυτά, η δηµοτική αρχή παρέχειµε δικά της έξοδα συσσίτια για τα σχολεία της πόλης.
Τι βλέπουµε ύστερα από αυτές τις δηµοτικές πρωτοβουλίες; Μέσα σε µόλις µία δεκαετία, η βρεφική θνησιµότητα στο Μπέλο Οριζόντε, που οφειλόταν κυρίως στην πείνα, περιορίστηκε στο µισό. Και σήµερα, το 40% του πληθυσµού της πόλης ωφελείται από αυτά τα µέτρα. Πόσο κοστίζουν; ∆έκα εκατοµµύρια δολάρια ετησίως, µόλις το 2% του δηµοτικού προϋπολογισµού, δηλαδή 1 σεντ την ηµέρα για κάθε δηµότη της πόλης. Πίσω από αυτήν την προσπάθεια, η Αντριάνα Αράνια, συνεργάτιδα του δηµάρχου, βλέπει µια «νέα κοινωνική νοοτροπία», µια επίγνωση πως «όταν όλοι έχουν τροφή, όλοι οι δηµότες ωφελούνται, στην υγεία, στην παιδεία και σε πολλά άλλα».
«Ηξερα πως υπήρχε πολλή πείνα», εξοµολογείται η Αράνια στην Φράνσις Μουρ Λαπέ. «Αυτό που µε στεναχωρεί, είναι πως δεν ήξερα πόσο εύκολο ήταν να τη νικήσουµε». Στην πόλη που νίκησε την πείνα, δεν θα βρει σήµερα κανείς ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια.
Από "Τα Νέα"
ΠΗΓΗ: Ciaoant1
Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2011
Χρονιά ολέθρου και αγώνων
του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ απο το ΠΡΙΝ
Απροσδόκητη αναβολή πήρε η συζήτηση για το άνοιγµα των «κλειστών λεγόµενων επαγγελµάτων» από το υπουργικό συµβούλιο της Τετάρτης, που ήταν και το τελευταίο της χρονιάς που πέρασε. Η αλλαγή της ατζέντας δεν προήλθε από κάποιον φιλολαϊκό οίστρο του πρωθυπουργού. Η πρόταση κατάργησης της διανοµής δωρεάν σχολικών βιβλίων, που εξαλείφει την πιο συµβολική πλευρά της δωρεάν παιδείας και οδηγεί τα σχολεία στην προπολεµική περίοδο, µαζί µε την επαναφορά των ελιτίστικων πρότυπων σχολείων, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ελπίδας για το περιεχόµενο της πολιτικής που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση και τη νέα χρονιά: άγρια µείωση των κοινωνικών δαπανών χωρίς κανέναν ενδοιασµό για τις επιπτώσεις στο επίπεδο ζωής της εργαζόµενης πλειοψηφίας.
Δεν ήταν καθόλου τυχαία ωστόσο η αναβολή της συζήτησης για το άνοιγµα των 160 περίπου «κλειστών επαγγελµάτων» ή καλύτερα για τη διευκόλυνση της πρόσβασης σε αυτούς τους τοµείς των πολυεθνικών επιχειρήσεων, που είναι και το ζητούµενο. Δεδοµένου ότι πρόκειται για µικροαστικά στρώµατα µε τα οποία το ΠΑΣΟΚ διατηρούσε προνοµιακή πολιτική σχέση, η προλεταριοποίησή τους, που θα επέλθει αναπόφευκτα για την συντριπτική πλειοψηφία του 1 εκατ. ατόµων που δραστηριοποιούνται σε αυτά, θα προκαλέσει βαθιές και µη αντιστρεπτές ρωγµές στις σχέσεις του ΠΑΣΟΚ µε την εκλογική του βάση. Προς επίρρωση η χρονική σύµπτωση της σχετικής συζήτησης µε τη γενικευµένη δυσφορία την οποία εκφράζουν απέναντι στην κυβέρνηση τα µέλη της Κοινοβουλευτικής Οµάδας που µαζεύουν το βρισίδι των απλών ανθρώπων, οι οποίοι τους ψήφισαν για να πάρουν αυξήσεις και τώρα δεν έχουν δουλειά και λεφτά για να περάσουν τις γιορτές. Η προγραµµατισµένη σύγκλιση της κοινοβουλευτικής οµάδας αυτή ακριβώς τη δυσφορία θα επιχειρήσει να εκτονώσει, έτσι ώστε µε λίγες µικροβελτιώσεις και ψευτο-διευθετήσεις (όπως για παράδειγµα η δυνατότητα κληροδότησης της άδειας του φαρµακείου) να µπορέσει να εφαρµοστεί στο ακέραιο η πολιτική ΠΑΣΟΚ - ΔΝΤ - ΕΕ.
Το έργο του... Γιωργάκη Τσολάκογλου δεν είναι δύσκολο και διευκολύνεται σηµαντικά από τη ρηχότητα των αντιδράσεων. Μέχρι στιγµής το «αντάρτικο» δεν αφορά τίποτε παραπάνω από νεύµατα και υπονοούµενα, ενώ οι οργανωµένες οµάδες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ (Σηµιτικοί, Γεννηµατικοί, Βενιζελικοί) που θα µπορούσαν να τον είχαν ανατρέψει, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να στηρίζουν µε χέρια και µε πόδια τα µέτρα ΔΝΤ - ΕΕ. Το νεώτερο κατόρθωµά τους µάλιστα είναι ότι υποχώρησαν ακόµη και από τη γραµµή «ότι λέει το Mνηµόνιο και τίποτε περισσότερο». Η νέα γραµµή άµυνας είναι «να µην µαθαίνουµε τι λένε τα Μνηµόνια από τον Τύπο». Ο Γιωργάκης δηλαδή τους έκανε γλάστρες και εξακολουθούν να τον ανέχονται…
Έχοντας τους ΠΑΣΟΚους βουλευτές στο τσεπάκι του ο Γιωργάκης προετοιµάζει για το αµέσως επόµενο διάστηµα ένα άλµα προς τα µπρος µε δύο συγκεκριµένα µέτρα. Το πρώτο αφορά στην ψήφιση νέου εκλογικού νόµου. Οι δηλώσεις του Δ. Ρέππα στην Ελευθεροτυπία την προηγούµενη Κυριακή για την ανάγκη µείωσης των βουλευτών από 300 σε 200 –που θα τους κάνει περισσότερο ελεγχόµενους από τον πρόεδρο και την αστική τάξη και καθόλου προσβάσιµους στους ψηφοφόρους– όπως και η σχετική αναφορά του πρωθυπουργού στη Βουλή κατά τη συζήτηση του προϋπολογισµού προλειαίνουν το έδαφος. Οι προτεινόµενες αλλαγές θα κάνουν ακόµη πιο εχθρικό προς την κοινωνία το πολιτικό σύστηµα και πιο πρόθυµο να εφαρµόζει τα µέτρα χωρίς αντιρρήσεις που ζητάει η αστική τάξη.
Η δεύτερη αλλαγή που ήδη υλοποιείται αφορά στη συγκέντρωση όλων των κυβερνητικών εξουσιών στο πρωθυπουργικό γραφείο. Πού είναι οι κορόνες για συµµετοχική δηµοκρατία και «ανοιχτές» διαδικασίες; Βαθιά ανασφαλής και καχύποπτος ο Γιωργάκης για οποιονδήποτε δεν ανήκει στη στενή οικογένειά του ή δεν µιλάει τη µητρική του γλώσσα αντέγραψε το αµερικανικό µοντέλο και µε επίκεντρο τη Ρεγγίνα Βάρτζελη µάζεψε 150 άτοµα µε θεσµοθετηµένες αρµοδιότητες, υποκαθιστώντας τα υπουργεία και κάθε άλλη διαδικασία. Το αποτέλεσµα θα είναι όλη η εξουσία να µεταφερθεί στους πράκτορες των πιο σκοτεινών συµφερόντων. Σε ανθρωπάκια που δεν δίνουν λογαριασµό σε κανέναν και θωρακισµένα από το τρισκατάρατο πολιτικό κόστος θα µπορούν να εφαρµόζουν την πιο σκληρή, φιλεοργοδοτική και υποτελή στα διεθνή συµφέροντα πολιτική. Ο «Γιωργάκης Τσολάκογλου» θα κάνει δηλαδή ότι ακριβώς έκανε και στο υπουργείο Εξωτερικών όταν τα «µυστικά κονδύλια» έτρεχαν από τα παράθυρα προς εξυπηρέτηση πάντα µεγαλεπήβολων εθνικών στόχων (σχέδιο Ανάν, µοίρασµα του Αιγαίου κ.ά.)… Το 2011 παρ’ όλα αυτά µπορεί να γίνει η χρονιά που ο Γιωργάκης θα µαζέψει όλο το συρφετό του και θα πάει από ’κει που ήρθε. Μπορεί να γίνει η χρονιά που µε µαζικούς αγώνες οι εργαζόµενοι θα ανατρέψουν αυτή την πολιτική. Οι αυταπάτες άλλωστε τελείωσαν προ πολλού.
Καταπληκτικές φωτογραφίες απο το Detroit. Το τέλος του American Dream
 |
| ΠΗΓΗ: Yves Marchand and Romain Meffre |
Επισκεφτείτε τον παρακάτω σύνδεσμο για να απολαύσετε τις καταπληκτικές φωτογραφίες μιας πόλης που κάποτε στέγαζε τις ελπίδες για τo American Dream....
Η πόλη με την κάποτε μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία στον κόσμο πεθαίνει, και μαζί της πεθαίνει και το Αμερικάνικο Όνειρο που τώρα πια έγινε Κινέζικο Όνειρο....
http://www.marchandmeffre.com/detroit/index.html
το βρήκα στη Guardian
Αυτός που θα ξαναπροτείνει την δημοκρατία στην απελπισμένη, γηρασμένη και σταφιδιασμένη κοινωνία μας, θα την κάνει να ξανανιώσει και να ονειρεύεται σαν ασυγκράτητη έφηβη τον μεγάλο της έρωτα.
Η δημοκρατία είναι πέντε πράματα όλα κι όλα. Η νομοθετική και η δικαστική εξουσία ασκείται άμεσα και από όλους. Οι άρχοντες επιλέγονται με κλήρωση, εκτός από κάτι λίγους που η θέση τους απαιτεί κατάρτιση και οι οποίοι αναδεικνύονται με εκλογή. Καμμιά θητεία παραπάνω από έτος. Παντού υπάρχουν επιτροπές ελεγκτών-πολιτών που συγκροτούνται πάλι με κλήρωση, ελέγχουν και διαλύονται. Ολοι οι πολίτες είναι οπλίτες. Στήριγμα του πολιτεύματος είναι η μικρή ιδιοκτησία και η μικρή επιχείρηση. Οι δημοκρατίες των προγόνων μας έβαζαν όριο στον πλούτο (πλαφόν) ώστε να μην απειληθούν από την συγκέντρωσή του. Ο υπερβάλλον πλούτος ξαναγύριζε μέσω χορηγιών και λειτουργιών στην κοινωνία.
Παραλλαγές στην πατέντα υπήρξαν, αλλά ο βασικός σκελετός είναι αυτός. Και είναι απλός, απλούστατος, και ταυτόχρονα αποτελεσματικός. Αποτελεσματικός στο να οδηγεί κοινωνίες στην άνθησή τους. Ας σκεφτούμε ποια είναι η κορυφαία περίοδος στην ανθρώπινη ιστορία, σχετικά με την εξέλιξή της κοινωνίας, και πότε και που εμφανίστηκαν οι μεγάλες μορφές του πνεύματος, της επιστήμης και της τεχνολογίας: στις ελεύθερες ελληνικές δημοκρατικές πόλεις της Μεσογείου, στο στενό χρονικό παράθυρο των 2-3 αιώνων που έζησε η δημοκρατία. Μια περίοδος στην ανθρώπινη ιστορία, τόσο πυκνή σε πνευματικά γεννήματα, που μένει από τότε οδηγός των κοινωνιών μας. Δεν είναι καθόλου τυχαία όλα αυτά.
Η δημοκρατία νικήθηκε από τους εχθρούς της και θανατώθηκε το 322 πχ. Εχθρός της δημοκρατίας στάθηκε πάντα το πνεύμα της Ολιγαρχίας και οι υπηρέτες του. Κι αυτοί είναι ακόμη και σήμερα οι τωρινοί εχθροί της δημοκρατίας. Που φοβούνται και τρέμουν στην ιδέα της παλινόρθωσής της. Που έχουν αναπτύξει και με την βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας, τεχνικές και πρακτικές για να εμποδίσουν την αναγέννησή της. Και που βρήκαν σαν τελειότερο μέσο πολέμου την παραπλάνηση των λαών. Ονομάζοντας “δημοκρατία” ένα πολίτευμα, τον κοινοβουλευτισμό, που μόνο δημοκρατία δεν είναι. Ενα πολίτευμα που δίνει την υπερεξουσία σε λίγα πολιτικά πρόσωπα, πίσω από τα οποία στέκουν κρυμμένοι οι ίδιοι αρχαίοι εχθροί που πολέμησαν τις δημοκρατίες των μακρινών εκείνων παππούδων μας. Οι ίδιοι αρχαίοι εχθροί των κοινωνιών. Οι διψασμένοι για εξουσία και πλούτο.
Οι τωρινοί εχθροί της δημοκρατίας έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και τον ίδιο βασικό θεωρητικό εξοπλισμό εκείνων των παλαιών νικητών της. Ολα γίνονται για να επιτρέπεται η χωρίς όριο συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια. Και μαζί η συγκέντρωση της εξουσίας. Σημερινοί δεξιοί και αριστεροί οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι θα μας έλεγαν πως πρόκεται για ταξική πάλη. Εγώ λέω πως πρόκειται για κάτι περισσότερο. Κάτι πολύ οικουμενικώτερο. Πρόκειται για μια πάλη ανάμεσα στην βαρβαρότητα και τον πολιτισμό. Ανάμεσα στην ζούγκλα του ισχυρού και τον εκπολιτισμό της κοινωνίας. Τον εξανθρωπισμό της κοινωνίας.
Ο πολίτης-ελεύθερος άνθρωπος, που διδάσκεται την δημοκρατία και την πολιτική τέχνη ως μάθημα στο δημόσιο σχολείο, όπως πρότειναν οι έλληνες σοφιστές, και στον συγχρωτισμό με τους συμπολίτες του, αν αφεθεί ελεύθερος να συναποφασίσει με τους συμπολίτες του αυτούς σε ένα αληθινά δημοκρατικό πολίτευμα, δυναμικά αυτοθεσμιζόμενο, δεν θα πάρει αποφάσεις ενάντια στα συμφέροντά του. Σαν σύνολο εννοώ. Θα πάρει αποφάσεις προς όφελος όλης της κοινωνίας. Θα οδηγήσει την κοινωνία, με τον άγρυπνο έλεγχό του, και την συνεχή αυτοθέσμιση, στην εξυγίανση από αρρώστιες όπως η επιθυμία του υπερβολικού πλούτου και της εξουσίας. Θα ξανατοποθετήσει το εγώ μέσα στο εμείς, εκεί όπου ανήκει. Αυτό είναι το ελληνικό ιδανικό.
Το ιδανικό που έκανε τον πλούσιο έλληνα, με τα πολλά κτήματα και εργαστήρια, να μπαίνει στην πρώτη γραμμή της ελληνικής φάλαγγας, όπως όριζε ο νόμος, διότι ήταν αυτός που είχε να χάσει τα πιο πολλά. Και που το θεωρούσε και μέγιστη τιμή του. Το ιδανικό που έκανε τον πολύτεκνο πατέρα, να μπαίνει στην πρώτη γραμμή της ελληνικής φάλαγγας, όπως όριζε ο νόμος, διότι ήταν αυτός που είχε να υπερασπίσει τα περισσότερα. Και που το θεωρούσε και μέγιστη τιμή του. Της ελληνικής φάλαγγας των ελεύθερων πολιτών της δημοκρατίας, ενός στρατού τεχνιτών, εμπόρων, αγροτών, επαγγελματιών, επιστημόνων και καταστηματαρχών, ενός στρατού εφέδρων οπλιτών, που στάθηκε ο βράχος πάνω στον οποίο τσακίστηκαν στρατοί και στρατοί υπέρτεροι. Το ελληνικό ιδανικό που ολόκληρος ο πλανήτης θαυμάζει ακόμη και σήμερα. Της αρετής του πολίτη της δημοκρατίας.
Σήμερα έχουμε μόνο θλίψη. Συγκέντρωση της εξουσίας σε λίγα χέρια, έλεγχο του παραγόμενου πλούτου από τους λίγους, υποδούλωση των κοινωνιών σε έναν αντεστραμμένο κώδικα αξιών που θέτει στην κορυφή του την εγωϊστική επιθυμία, τον υπερβολικό πλούτο, την δημοσιότητα και την προβολή, την ματαιοδοξία. Που καταστρέφει ζωές, ψυχές και κοινωνίες σαν μεταδιδόμενη ασθένεια. Και που είναι κοντά στο να μας καταβάλλει κι εμάς.
Η πρόταση και η εφαρμογή της δημοκρατίας στις κοινωνίες μας είναι επαναστατική πράξη. Η πρόταση και η εφαρμογή αυτών των τεσσάρων-πέντε απλών δημοκρατικών όρων είναι η επανάσταση. Και γι’ αυτό οι σημερινοί “επαναστάτες” δεν χρειάζονται ούτε το κόκκινο, ούτε το πράσινο βιβλίο κάποιου σοφού της επανάστασης ή μακροσκελείς θεωρητικές αναλύσεις. Ούτε ινδάλματα πέρα από τους ήρωες της δημοκρατίας, σαν τον Εφιάλτη, τον Θρασύβουλο ή τον Δημόφιλο τον Θεσπιέα και όσους άλλους ξεχνάω.
Κι αυτός ή αυτοί, πρόσωπο, πρόσωπα ή φορέας, που θα ξαναπροτείνει την δημοκρατία στην απελπισμένη, γηρασμένη και σταφιδιασμένη κοινωνία μας, θα την κάνει να ξανανιώσει και να ονειρεύεται σαν ασυγκράτητη έφηβη τον μεγάλο της έρωτα.
Ενας έρωτας που θα γεννήσει μέσα στον καθένα μας, στον κάθε πολίτη, τον έλληνα ήρωα. Τον διπλανό μας συστρατιώτη στην ελληνική φάλαγγα της δημοκρατίας. Για μια ακόμα μάχη. Για τον εαυτό μας, τις οικογένειές μας, την πατρίδα μας και την οικουμένη όλη. Τον ήρωα, το σφαχτάρι και τον άγιο. Που κύλησαν πάλι οι καιροί και όλη η ανθρωπότητα τον αναμένει και τον χρειάζεται.
Ο έρωτας για την δημοκρατία θα γεννήσει τον ήρωα μέσα στον καθένα μας.
Θραξ Αναρμόδιος
Παραλλαγές στην πατέντα υπήρξαν, αλλά ο βασικός σκελετός είναι αυτός. Και είναι απλός, απλούστατος, και ταυτόχρονα αποτελεσματικός. Αποτελεσματικός στο να οδηγεί κοινωνίες στην άνθησή τους. Ας σκεφτούμε ποια είναι η κορυφαία περίοδος στην ανθρώπινη ιστορία, σχετικά με την εξέλιξή της κοινωνίας, και πότε και που εμφανίστηκαν οι μεγάλες μορφές του πνεύματος, της επιστήμης και της τεχνολογίας: στις ελεύθερες ελληνικές δημοκρατικές πόλεις της Μεσογείου, στο στενό χρονικό παράθυρο των 2-3 αιώνων που έζησε η δημοκρατία. Μια περίοδος στην ανθρώπινη ιστορία, τόσο πυκνή σε πνευματικά γεννήματα, που μένει από τότε οδηγός των κοινωνιών μας. Δεν είναι καθόλου τυχαία όλα αυτά.
Η δημοκρατία νικήθηκε από τους εχθρούς της και θανατώθηκε το 322 πχ. Εχθρός της δημοκρατίας στάθηκε πάντα το πνεύμα της Ολιγαρχίας και οι υπηρέτες του. Κι αυτοί είναι ακόμη και σήμερα οι τωρινοί εχθροί της δημοκρατίας. Που φοβούνται και τρέμουν στην ιδέα της παλινόρθωσής της. Που έχουν αναπτύξει και με την βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας, τεχνικές και πρακτικές για να εμποδίσουν την αναγέννησή της. Και που βρήκαν σαν τελειότερο μέσο πολέμου την παραπλάνηση των λαών. Ονομάζοντας “δημοκρατία” ένα πολίτευμα, τον κοινοβουλευτισμό, που μόνο δημοκρατία δεν είναι. Ενα πολίτευμα που δίνει την υπερεξουσία σε λίγα πολιτικά πρόσωπα, πίσω από τα οποία στέκουν κρυμμένοι οι ίδιοι αρχαίοι εχθροί που πολέμησαν τις δημοκρατίες των μακρινών εκείνων παππούδων μας. Οι ίδιοι αρχαίοι εχθροί των κοινωνιών. Οι διψασμένοι για εξουσία και πλούτο.
Οι τωρινοί εχθροί της δημοκρατίας έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά και τον ίδιο βασικό θεωρητικό εξοπλισμό εκείνων των παλαιών νικητών της. Ολα γίνονται για να επιτρέπεται η χωρίς όριο συγκέντρωση πλούτου σε λίγα χέρια. Και μαζί η συγκέντρωση της εξουσίας. Σημερινοί δεξιοί και αριστεροί οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι θα μας έλεγαν πως πρόκεται για ταξική πάλη. Εγώ λέω πως πρόκειται για κάτι περισσότερο. Κάτι πολύ οικουμενικώτερο. Πρόκειται για μια πάλη ανάμεσα στην βαρβαρότητα και τον πολιτισμό. Ανάμεσα στην ζούγκλα του ισχυρού και τον εκπολιτισμό της κοινωνίας. Τον εξανθρωπισμό της κοινωνίας.
Ο πολίτης-ελεύθερος άνθρωπος, που διδάσκεται την δημοκρατία και την πολιτική τέχνη ως μάθημα στο δημόσιο σχολείο, όπως πρότειναν οι έλληνες σοφιστές, και στον συγχρωτισμό με τους συμπολίτες του, αν αφεθεί ελεύθερος να συναποφασίσει με τους συμπολίτες του αυτούς σε ένα αληθινά δημοκρατικό πολίτευμα, δυναμικά αυτοθεσμιζόμενο, δεν θα πάρει αποφάσεις ενάντια στα συμφέροντά του. Σαν σύνολο εννοώ. Θα πάρει αποφάσεις προς όφελος όλης της κοινωνίας. Θα οδηγήσει την κοινωνία, με τον άγρυπνο έλεγχό του, και την συνεχή αυτοθέσμιση, στην εξυγίανση από αρρώστιες όπως η επιθυμία του υπερβολικού πλούτου και της εξουσίας. Θα ξανατοποθετήσει το εγώ μέσα στο εμείς, εκεί όπου ανήκει. Αυτό είναι το ελληνικό ιδανικό.
Το ιδανικό που έκανε τον πλούσιο έλληνα, με τα πολλά κτήματα και εργαστήρια, να μπαίνει στην πρώτη γραμμή της ελληνικής φάλαγγας, όπως όριζε ο νόμος, διότι ήταν αυτός που είχε να χάσει τα πιο πολλά. Και που το θεωρούσε και μέγιστη τιμή του. Το ιδανικό που έκανε τον πολύτεκνο πατέρα, να μπαίνει στην πρώτη γραμμή της ελληνικής φάλαγγας, όπως όριζε ο νόμος, διότι ήταν αυτός που είχε να υπερασπίσει τα περισσότερα. Και που το θεωρούσε και μέγιστη τιμή του. Της ελληνικής φάλαγγας των ελεύθερων πολιτών της δημοκρατίας, ενός στρατού τεχνιτών, εμπόρων, αγροτών, επαγγελματιών, επιστημόνων και καταστηματαρχών, ενός στρατού εφέδρων οπλιτών, που στάθηκε ο βράχος πάνω στον οποίο τσακίστηκαν στρατοί και στρατοί υπέρτεροι. Το ελληνικό ιδανικό που ολόκληρος ο πλανήτης θαυμάζει ακόμη και σήμερα. Της αρετής του πολίτη της δημοκρατίας.
Σήμερα έχουμε μόνο θλίψη. Συγκέντρωση της εξουσίας σε λίγα χέρια, έλεγχο του παραγόμενου πλούτου από τους λίγους, υποδούλωση των κοινωνιών σε έναν αντεστραμμένο κώδικα αξιών που θέτει στην κορυφή του την εγωϊστική επιθυμία, τον υπερβολικό πλούτο, την δημοσιότητα και την προβολή, την ματαιοδοξία. Που καταστρέφει ζωές, ψυχές και κοινωνίες σαν μεταδιδόμενη ασθένεια. Και που είναι κοντά στο να μας καταβάλλει κι εμάς.
Η πρόταση και η εφαρμογή της δημοκρατίας στις κοινωνίες μας είναι επαναστατική πράξη. Η πρόταση και η εφαρμογή αυτών των τεσσάρων-πέντε απλών δημοκρατικών όρων είναι η επανάσταση. Και γι’ αυτό οι σημερινοί “επαναστάτες” δεν χρειάζονται ούτε το κόκκινο, ούτε το πράσινο βιβλίο κάποιου σοφού της επανάστασης ή μακροσκελείς θεωρητικές αναλύσεις. Ούτε ινδάλματα πέρα από τους ήρωες της δημοκρατίας, σαν τον Εφιάλτη, τον Θρασύβουλο ή τον Δημόφιλο τον Θεσπιέα και όσους άλλους ξεχνάω.
Κι αυτός ή αυτοί, πρόσωπο, πρόσωπα ή φορέας, που θα ξαναπροτείνει την δημοκρατία στην απελπισμένη, γηρασμένη και σταφιδιασμένη κοινωνία μας, θα την κάνει να ξανανιώσει και να ονειρεύεται σαν ασυγκράτητη έφηβη τον μεγάλο της έρωτα.
Ενας έρωτας που θα γεννήσει μέσα στον καθένα μας, στον κάθε πολίτη, τον έλληνα ήρωα. Τον διπλανό μας συστρατιώτη στην ελληνική φάλαγγα της δημοκρατίας. Για μια ακόμα μάχη. Για τον εαυτό μας, τις οικογένειές μας, την πατρίδα μας και την οικουμένη όλη. Τον ήρωα, το σφαχτάρι και τον άγιο. Που κύλησαν πάλι οι καιροί και όλη η ανθρωπότητα τον αναμένει και τον χρειάζεται.
Ο έρωτας για την δημοκρατία θα γεννήσει τον ήρωα μέσα στον καθένα μας.
Θραξ Αναρμόδιος
Φωτοβολταϊκές αυταπάτες
Η, με το ζόρι σχεδόν, «πράσινη ενέργεια» που προωθείται από το πολιτικό σύστημα με μαστίγια (Αιολικά πάρκα) και καρότα (φωτοβολταϊκά πάρκα, βιομάζα κλπ.)και μάλιστα στην Ελλάδα που επιτέλους έκανε και πράξη το σύνθημα των ελλήνων οικολόγων για «ξεχωριστό υπουργείο περιβάλλοντος» αποτελεί μια από τις ευκαιρίες αναθέρμανσης της Αγοράς και ισοπέδωσης της εναπομείνασας αγροτικής οικονομίας. Τα φωτοβολταϊκά δίπλα στο μαστίγιο των αιολικών πάρκων έρχονται σε μια εποχή αναγγελίας κατάργησης των αγροτικών επιδοτήσεων, με τις τράπεζες, τη βιομηχανία και υπηρεσίες της Αγοράς ενέργειας μπροστά σε μια σοβαρή επένδυση που θα βοηθήσει την κίνηση του χρήματος.
Με το τυράκι των 7,500 ευρώ το χρόνο εισόδημα κι αγοράζοντας το ρεύμα 55 λεπτά έναντι της τιμής των 15 λεπτών που το πουλά, ο «παραγωγός ρεύματος» αγρότης-ιδιώτης κλπ. εισάγεται στη φάκα των 45.000 ευρώ δανείου από τις τράπεζες καθώς και από τα γραφεία μελετών για την εγκατάσταση στο χώρο του, φωτοβολταϊκών. Η ιδεολογία της σωτηρίας του πλανήτη από τις επερχόμενες κλιματικές αλλαγές αποκρύβει ότι η καταστροφή του πλανήτη συνεχίζεται με την συνεισφορά της πράσινης ανάπτυξης που δεν αναιρεί τη βασική συνθήκη εκμετάλλευσης της Φύσης από το Κεφάλαιο. Η ‘’διέξοδος’’ αυτή, από την άλλη, απέναντι στη συρρίκνωση του εισοδήματος ανοίγει μια άλλη εποχή για την ελληνική κοινωνία και μια άλλη εποχή για την Αγορά. Η βύθιση στον τριτογενή τομέα της πρωτογενούς παραγωγής και ανάπτυξη της τραπεζικής κινητικότητας βαθαίνει την εξάρτηση της κοινωνίας από τους χρηματοπιστωτικούς μηχανισμούς την κρατική γραφειοκρατία ενώ ανοίγει και τους ασκούς του Αιόλου για τη διατροφή μας, για τις τιμές των προϊόντων που πλέον θα παράγονται από μονοπωλιακές αγροτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό, ενώ η σταθερή τιμή των 55 λεπτών είτε μπορεί να αλλάξει θεσμικά ή τέλος πάντων να μην έχει την αναμενόμενη αξία σε μια πληθωριστική οικονομία μετά από την πάροδο κάποιων χρόνων. Εξ’ άλλου την υπερχρέωση της ΔΕΗ (από μεγάλους επενδύτες παραγωγούς ρεύματος) θα την πληρώσουν οι καταναλωτές με το ειδικό τέλος ΑΠΕ. Ένα απίστευτο αδιέξοδο κατασπατάλησης φυσικών πόρων στο έλεος της πράσινης Αγοράς και εξάρτησης της κοινωνίας ανοίγει αυτήν την περίοδο η «διέξοδος» των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.
Αναδημοσίευση από Indymedia
Δείτε επίσης και το -αποκαλυπτικότατο- άρθρο "Οι τέσσερις χάριτες" που σχετίζεται με το θέμα
Πηγή: Βαθύ Κόκκινο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)