Η ιστορία της Προδοσίας της Ελλάδας

Όσοι έχετε τον χρόνο, διαθέστε τον για να διαβάσετε τις τελευταίες δύο αναρτήσεις του Παν. Τραϊανού στο ΕΑΜ-Β Υδροχόος.

Ένα κείμενο - φωτιά, μεγάλο όχι μόνο σε έκταση αλλά και σε σημασία. 

Διαβάστε και κρίνετε απο μόνοι σας.  

Βενιζελική Ανώνυμη Εταιρεία (Α' μέρος) 

(χαρακτηριστικό εισαγωγικό απόσπασμα)

..... Στο κείμενο αυτό θέλουμε ν' αποκαλύψουμε αυτούς, οι οποίοι πραγματικά μάς πρόδωσαν σήμερα στους ξένους …Αυτούς, οι οποίοι μας έβαλαν κάτω από τη "μπότα" του ΔΝΤ …Αυτούς, οι οποίοι μας υπέταξαν σε νέες ξένες δυνάμεις κατοχής …Στις "δάνειες δυνάμεις", όπως θα έλεγε και ο Vlakogiorgo. Αναζητάμε ένα "κύκλωμα" …Ένα οργανωμένο "κύκλωμα". Δεν είναι δυνατόν όλοι αυτοί, που σήμερα αναγνωρίζει και ο τελευταίος Έλληνας ως προδότες, να είναι τυχαίοι άνθρωποι, που απλά οι συγκυρίες τούς έφεραν στην εξουσία και άρα στη θέση να μπορούν να μας προδώσουν. ....

Αυτό ακριβώς αναζητούμε. Το "κύκλωμα", το οποίο μας εξηγεί πώς βρέθηκαν όλοι αυτοί οι προδότες μαζί …Ποιοι είναι; …Τώρα δημιουργήθηκαν, εξαιτίας των χρημάτων της Goldman Sachs και των υπόλοιπων τοκογλύφων; …Μήπως προϋπήρχαν κι απλά τώρα αποκαλυφτήκαν, εξαιτίας των νέων αναγκών των "αφεντικών" τους; …Μήπως είναι οι ίδιοι, οι οποίοι μας είχαν ξαναπροδώσει επί γερμανικής κατοχής κι απλά δεν τους τιμωρήσαμε; …Επειδή δεν τους τιμωρήσαμε, έρχονται σήμερα να ξαναδοκιμάσουν να πετύχουν αυτά, τα οποία δεν πέτυχαν κάποτε; Όλοι μας έχουμε αυτά τα ερωτήματα. Ερωτήματα, τα οποία δεν μπορούν να βρουν απαντήσεις, γιατί, για κάποιους "μυστηριώδεις" λόγους, το ελληνικό κράτος έχει "καταστρέψει" όλους τους φακέλους, που αφορούσαν τους δωσίλογους της κατοχής....

Βενιζελική Ανώνυμη Εταιρεία (Β' μέρος)

(...απόσπασμα απο τον επίλογο)

....Σ' ό,τι αφορά το τι πιστεύουμε ότι θα γίνει στο άμεσο μέλλον με την Ελλάδα, ένα έχουμε να πούμε. Είμαστε τυχεροί. Πολύ τυχεροί, αν σκεφτεί κάποιος την ισχύ των εχθρών που έχουμε απέναντί μας και θέλουν να μας αφανίσουν ως λαό και ως κράτος. Η τύχη μας είναι πως δεν είμαστε μόνοι μας. Δύσκολα έως τραγικά θα ήταν τα πράγματα, αν η Ελλάδα ήταν ένα μεμονωμένο φαινόμενο μέσα σ' έναν κόσμο που ευημερούσε. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μας διέλυαν τα αφεντικά των βενιζελικών …Τα αφεντικά της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, της Goldman Sachs ή της Deutsche Bank.

Όμως, δυστυχώς γι' αυτούς, η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν είναι μόνοι τους. Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει κράτος, που να διαφέρει από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Το μέλλον είναι δύσκολο για όλους τους λαούς κι αυτό σημαίνει πως όλοι οι λαοί βρίσκονται σε έναν κοινό παρανομαστή με τους Έλληνες. Όλοι βρίσκονται στο ίδιο "ρινγκ" με τους ίδιους αντιπάλους …Κοινούς αντίπαλους έχουν όλοι οι λαοί με τους Έλληνες …και αυτοί είναι οι τοκογλύφοι …Η συμμορία, που είναι γνωστή σε όλους μας με το ψευδώνυμο "αγορές". Η ιστορία έχει αποδείξει πως, όταν οι Έλληνες βρίσκονται σε κοινό πεδίο μάχης με άλλους λαούς, πάντα διαπρέπουν. Δεν βλέπουμε γιατί να μην διαπρέψουν κι αυτήν τη φορά.

Το έχουν κάνει άπειρες φορές, γιατί αυτή είναι η ιστορία τους. Το έκαναν όταν έπρεπε να σταθούν "όρθιοι" απέναντι στην Περσική Αυτοκρατορία όχι μόνον για τους εαυτούς τους, αλλά και για τους υπόλοιπους λαούς. Το έκαναν όταν έπρεπε να σταθούν "όρθιοι" απέναντι στη Ναζιστική Αυτοκρατορία όχι μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά και για τους υπόλοιπους λαούς. Αυτό έκαναν πάντα και αυτό θα κάνουν πάντα, γιατί αυτός είναι ο προγραμματισμός του DNA τους. Οι Έλληνες θα είναι πάντα η "αχίλλειος" Δύναμη της ανθρώπινης κοινωνίας …Θα είναι πάντα ο Αχιλλέας, ο οποίος θα στρέφεται εναντίον της Τροίας, αγνοώντας το κόστος …Ο Μέγας Αχιλλέας, ο οποίος πάντα αναζητούσε τη δόξα, χωρίς να λογαριάζει το κόστος.

Τώρα, όσο κι αν αυτό βέβαια φαίνεται δύσκολο, θα πρέπει οι Έλληνες να σταθούν απέναντι στη λαίλαπα της Νέας Τάξης. Αυτό το κεντρικό σύστημα επιτίθεται στην Ελλάδα …Το σύστημα, που ο "παρακατιανός" Γιωργάκης ονομάζει "Παγκόσμια Διακυβέρνηση". Αυτό το σύστημα επιτίθεται στην Ελλάδα με τα όπλα που δημιούργησε ο ίδιος ο ελληνισμός. Της επιτίθενται αυτοί, οι οποίοι έμαθαν τον ιμπεριαλισμό από τον Θουκυδίδη …Της επιτίθενται αυτοί, οι οποίοι "πουλάνε" δημοκρατία σ' αυτόν τον κόσμο. Της επιτίθενται με στόχο να τη διαλύσουν και ν' απαλλαγούν άπαξ από τον ελληνισμό. Εξαιτίας αυτής της σιγουριάς τους κάνουν αυτό, το οποίο δεν τόλμησαν να κάνουν ποτέ άλλοτε. Έχουν πλησιάσει τα "καράβια" των Ελλήνων, γιατί νομίζουν ότι είναι "άοπλοι". Αυτό θα αποδειχθεί ότι είναι ΛΑΘΟΣ μέγα …Έκπληξη τους περιμένει …και μάλιστα μεγάλη.

Όμως, δυστυχώς γι' αυτούς, η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν είναι μόνοι τους. Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει κράτος, που να διαφέρει από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα. Το μέλλον είναι δύσκολο για όλους τους λαούς κι αυτό σημαίνει πως όλοι οι λαοί βρίσκονται σε έναν κοινό παρανομαστή με τους Έλληνες. Όλοι βρίσκονται στο ίδιο "ρινγκ" με τους ίδιους αντιπάλους …Κοινούς αντίπαλους έχουν όλοι οι λαοί με τους Έλληνες …και αυτοί είναι οι τοκογλύφοι …Η συμμορία, που είναι γνωστή σε όλους μας με το ψευδώνυμο "αγορές". Η ιστορία έχει αποδείξει πως, όταν οι Έλληνες βρίσκονται σε κοινό πεδίο μάχης με άλλους λαούς, πάντα διαπρέπουν. Δεν βλέπουμε γιατί να μην διαπρέψουν κι αυτήν τη φορά.

Το έχουν κάνει άπειρες φορές, γιατί αυτή είναι η ιστορία τους. Το έκαναν όταν έπρεπε να σταθούν "όρθιοι" απέναντι στην Περσική Αυτοκρατορία όχι μόνον για τους εαυτούς τους, αλλά και για τους υπόλοιπους λαούς. Το έκαναν όταν έπρεπε να σταθούν "όρθιοι" απέναντι στη Ναζιστική Αυτοκρατορία όχι μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά και για τους υπόλοιπους λαούς. Αυτό έκαναν πάντα και αυτό θα κάνουν πάντα, γιατί αυτός είναι ο προγραμματισμός του DNA τους. Οι Έλληνες θα είναι πάντα η "αχίλλειος" Δύναμη της ανθρώπινης κοινωνίας …Θα είναι πάντα ο Αχιλλέας, ο οποίος θα στρέφεται εναντίον της Τροίας, αγνοώντας το κόστος …Ο Μέγας Αχιλλέας, ο οποίος πάντα αναζητούσε τη δόξα, χωρίς να λογαριάζει το κόστος.

Τώρα, όσο κι αν αυτό βέβαια φαίνεται δύσκολο, θα πρέπει οι Έλληνες να σταθούν απέναντι στη λαίλαπα της Νέας Τάξης. Αυτό το κεντρικό σύστημα επιτίθεται στην Ελλάδα …Το σύστημα, που ο "παρακατιανός" Γιωργάκης ονομάζει "Παγκόσμια Διακυβέρνηση". Αυτό το σύστημα επιτίθεται στην Ελλάδα με τα όπλα που δημιούργησε ο ίδιος ο ελληνισμός. Της επιτίθενται αυτοί, οι οποίοι έμαθαν τον ιμπεριαλισμό από τον Θουκυδίδη …Της επιτίθενται αυτοί, οι οποίοι "πουλάνε" δημοκρατία σ' αυτόν τον κόσμο. Της επιτίθενται με στόχο να τη διαλύσουν και ν' απαλλαγούν άπαξ από τον ελληνισμό. Εξαιτίας αυτής της σιγουριάς τους κάνουν αυτό, το οποίο δεν τόλμησαν να κάνουν ποτέ άλλοτε. Έχουν πλησιάσει τα "καράβια" των Ελλήνων, γιατί νομίζουν ότι είναι "άοπλοι". Αυτό θα αποδειχθεί ότι είναι ΛΑΘΟΣ μέγα …Έκπληξη τους περιμένει …και μάλιστα μεγάλη.

...ή θα γίνουμε ήρωες, ή ραγιάδες.

«Οι ανύποπτοι αθώοι, πολύ εύκολα πλήττονται και συντρίβονται, από τη γρηγορούσα πολυμήχανη κακία. Οι αμοραλίστες κατισχύουνε.Αλλά θαρθούνε άλλοι ενάρετοι, γρηγορούντες αυτοί, από τα παθήματα των ανύποπτων να τους τιμωρήσουνε. Δεν διαφεύγουνε την τιμωρία οι κακοποιοί, η «μάχαιρα» που δώσανε, τους ανταποδίδεται. ... Οι φαύλοι επικρατούνε και συντρίβουνε τους αθώους, κατόπιν έρχονται άλλοι επιζώντες και τους τσακίζουνε. Κάποιος λαθεμένος υπολογισμός, κάποια λεπτομέρεια που δε μελετήθηκε καλά και, παράλληλα, η πληγωμένη αίσθηση της αρετής, συνεγείρει και συντάσσει τις αντίρροπες τάσεις που κινητοποιούνε τις αμυντικές κοινωνικές δυνάμεις για την τελική συντριβή των σκοτεινών δυνάμεων».


[Μάκβεθ του Σαίξπηρ, εισαγωγή Στάθη Πρωταίου, Εκδόσεις Δαρεμά, 1963]

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό έθνος έχουν υποστεί μια βαριά ήττα, αποτέλεσμα της ενσυνείδητης προδοσίας του πολιτικού κατεστημένου.

Οι συνθήκες που βιώνουμε σήμερα είναι πρωτόγνωρες και οι όροι της ζωής όλων μας θα αναθεωρηθούν εκ βάθρων, προς την χειρότερη οργουελλική δουλοκρατία, αν δεν αντισταθούμε.

Οι Έλληνες βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη αναμέτρηση της νεώτερης ιστορίας μας και οφείλουμε να αγωνιστούμε για να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας, αλλιώς θα χαθούμε σαν ελεύθερο έθνος και θα αφομοιωθούμε ξανά για αιώνες σε νέους υπερκρατικούς μηχανισμούς (νέα τάξη, νεο-οθωμανισμός).

Η αίσθηση ότι οι ιθύνοντες γνώριζαν πως η χώρα επρόκειτο να ξεπουληθεί με τους όρους του Μνημονίου και ότι ο εξαρχής στόχος της κυβέρνησης ήταν να μας οδηγήσει σε ένα παγκοσμίου πρωτοτυπίας καθεστώς δουλοπαροικίας, διευρύνεται καθημερινά.

Οι πολίτες, επίσης, έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται να γίνουν ρηξικέλευθα βήματα που θα κατοχυρώσουν εξ αρχής την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αγωνιά για να κατοχυρώσει τις προϋποθέσεις της αυτο-οργάνωσης του ίδιου του λαού.

Το διακύβευμα της σωτηρίας της πατρίδας και του λαού, της αναγέννησης της χώρας, είναι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε στα χέρια της υπάρχουσας κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, η οποία μας παρέδωσε στα εκτελεστικά αποσπάσματα των διεθνών τοκογλύφων.

Η πολιτική κατάσταση και ό,τι συμβαίνει στη χώρα μας δεν επιδέχεται λύσεις «από τα πάνω», που θα εμφανιστούν με έτοιμες συνταγές και παραδοσιακούς τρόπους οργάνωσης.

Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν ακόμα πολλοί που θέλουν να γίνουν «σωτήρες» και πολλοί που θέλουν να βρουν «Σωτήρα». Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος της παρέμβασης συνωμοτικών δυνάμεων που θα προκαλέσουν «πορτοκαλί εξεγέρσεις» με αποπροσανατολιστικό χαρακτήρα ώστε να δώσουν την ευκαιρία μέσα από το χάος στα νεοταξικά επιτελεία να επιβάλουν προκατασκευασμένες εξελίξεις.

Παρόμοια σκηνικά είδαμε να δημιουργούνται στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης με τα κινήματα Otpor (Αντίσταση) το 2000 στο Βελιγράδι, το Mjaft (Αρκετά) το 2002 στα Τίρανα, την «επανάσταση Subr» το 2006 στην Λευκορωσία και κάποια «κινήματα» της Αφρικής (2010-2011), που συνδέονται με τον Σόρος και αμερικανικά think-tanks.

Πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα αυτό: την διαφορά, δηλαδή, μεταξύ της πατριωτικής αυτο-οργάνωσης του λαού και των «πορτοκαλί» κινημάτων και «αντιαυταρχικών» ΜΚΟ, που επιχορηγούνται από Ιδρύματα όπως το NED (National Endowmentfor Democracy) και την περίφημη USAID.

Οι λύσεις θα έρχονται μέσα από την καθημερινή αυτο-οργάνωση, η οποία όσο περνάει ο καιρός θα αναβαθμισθεί από ένα απλό κινηματικό επίπεδο σε αντιμετώπιση άμεσων αναγκών για τα οξυμένα προβλήματα επιβίωσης των δοκιμαζόμενων στρωμάτων.

Άνθρωποι άξιοι και με ιδέες υπάρχουν αλλά δεν μιλούν όσο δεν υπάρχουν οι συνθήκες. Και αυτό που λέμε ΣΥΝΘΗΚΕΣ είναι ο ίδιος ο λαός. Όταν ο λαός καταλάβει τι του συμβαίνει και αποδεσμευθεί από τις υπάρχουσες κομματικές αγκυλώσεις, τότε θα ενεργοποιηθούν πάρα πολλές δυνάμεις και θα ξεμυτίσουν στην Αγορά του Δήμου με προτάσεις και ιδέες που δεν φανταζόμαστε σήμερα.

Όσο για την κατάλληλη ώρα, εμείς θα την δημιουργήσουμε, εμείς θα καταφέρουμε αυτό που λένε συνήθως οι ιστορικοί «ώριμες συνθήκες». Και όταν καταλάβουμε πώς πρέπει να δουλέψουμε μέσα από τις άμεσες εμπειρίες, τα εμπόδια, τα πισωγυρίσματα, τα προχωρήματα, τότε θα δούμε το κίνημα να λαμβάνει εκθετικές διαστάσεις. Αυτό το ξέρει ο ίδιος ο λαός που λέει: «όσα φέρνει η ώρα, δεν τα φέρνει ο χρόνος».

Είναι φανερό ότι σε όλη την χώρα έχει σημάνει ένας γενικός ξεσηκωμός χιλιάδων πολιτών που θέλουν να αγωνιστούν ενάντια στην οικονομικο-πολιτική κατοχή με προϋποθέσεις «δημοκρατικής αυτονομίας» μέσα από ανοικτές αυτό-οργανωμένες διαδικασίες.

Ο περισσότερος κόσμος, και ιδίως η νεολαία, δεν θέλει κανένα κομματικό «καπέλωμα» και οποιονδήποτε προκαταβολικό αποκλεισμό, αντίθετα απαιτεί την λήψη αποφάσεων μέσα σε πλαίσια που σέβονται την αρχή της άμεσης δημοκρατίας και της ανακλητότητας.

Η βάση και η αρχή για ένα νέο ξεκίνημα, με προοπτική ρήξης και επανάκτησης της πατρίδας, είναι το ξεπέρασμα του κλίματος ατομικοποίησης και πολιτικού μηδενισμού και η χειραφέτηση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, τις σποραδικές αντιδράσεις με τις απεργίες-«περατζάδες», τους διαχωρισμούς σε δεξιά και αριστερά μέτωπα.

Στις σημερινές συνθήκες δεν υπάρχουν περιθώρια για ατέλειωτες ιδεολογικές συζητήσεις, σκληρές διαχωριστικές γραμμές ή να απαιτούμε να… διαφωτισθεί πλήρως ο ελληνικός λαός για να ξεσηκωθεί όταν μας παίρνουν την γη μας και την ζωή μας, σπιθαμή προς σπιθαμή από λεπτό σε λεπτό και μας οδηγούν με το μαρτύριο της σταγόνας στην ιστορική εξαφάνιση.

Το ζήτημα είναι πώς θα γλυτώσει η χώρα και ο λαός μας την καταστροφή και η μόνη σωστή πολιτική είναι αυτή που θα συσπειρώσει τον λαό, θα σταματήσει τους διαχωρισμούς και θα τον κάνει να φύγει από την απογοήτευση για να παλέψει μαζικά κατά του μνημονίου και της κατοχής.

Η Ελλάδα δέχεται μια ολοκληρωτική επίθεση, προμελετημένη, προσχεδιασμένη σε όλα τα επίπεδα: οικονομική, πολιτική, πολιτιστική με ΔΝΤ, Μνημόνια, Καλλικράτη, «εχθροπάθεια», «κώδικα τροφίμων», αλλαγή του κοινωνικού ιστού της χώρας.

Οι Έλληνες θα είμαστε και πάλι στην πρώτη γραμμή του νέου μεγάλου παγκόσμιου πολέμου των λαών με τις ολιγαρχικές δυνάμεις που άρχισε. Γι’ αυτό μας επέβαλαν το πιο επαχθές Μνημόνιο που δεν έχει εφαρμοσθεί σε καμμιά άλλη χώρα του κόσμου, ακόμα και αν έχει μεγαλύτερο χρέος από την χώρα μας.


Εμείς είμαστε το αίμα αυτού του τόπου. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορούμε να κάνουμε εμείς. Εμείς θα φτιάξουμε πάλι τις συνθήκες για να ξανάρθει το φως στην Ελλάδα.

Προσπαθούν να μας κοιμίσουν με τα πουλημένα κανάλια που ελέγχουν, μέχρι να μας πάρουν οι τραπεζίτες και οι διεθνείς τοκογλύφοι την γη μας και ό,τι μας απέμεινε. Όμως, απέναντι στις στρατιές των συντεταγμένων προπαγανδιστών κατεβαίνει από παντού η «κλεφτουριά» του διαδικτύου. Η κρίσιμη μάζα υπάρχει αλλά μένει να βρει το οργανωτικό πλαίσιο και την πολιτική κατεύθυνση.

Μας φοβόντουσαν πάντα γιατί είχαμε αυτό το αρχέγονο ένστικτο της ελευθερίας, αλλά και την απάντηση της λογικής στα αδιέξοδα του σήμερα.

Απέναντι στο Σοκ της τοκογλυφίας αντιπαραθέτουμε την Σεισάχθεια (σείω το άχθος, δηλ. αποσείω το χρέος) …της αρχαίας Αθήνας και απέναντι στο Δέος της ολιγαρχίας υπάρχει η Άμεση Δημοκρατία που οι πρόγονοί μας θέσπισαν.

Μας φοβήθηκαν το ’21, το ’40, με το ΕΑΜ, το ’50, με την ΕΟΚΑ και αργότερα με το μεγάλο πολιτικο-πολιτιστικό ξεσηκωμό του ’60-’70.


Μακρονήσια, εκτελεστικά αποσπάσματα, κρεμάλες, αστυνομοκρατία, χούντες, προδοσίες δεν μπόρεσαν να μας λυγίσουν. Μας τσάκιζε, όμως, πάντα η διχόνοια και η έλλειψη στρατηγικού σχεδίου, το μόνιμο σαράκι των προδοτών και των ουτιδανών «ηγετών».

Σήμερα, όλοι καταλαβαίνουμε ότι το Μνημόνιο συνιστά και επιδιώκει ολοφάνερα την ολοκληρωτική μας Γενοκτονία –οικονομική, εδαφική, πολιτιστική.

Αυτή η πολιτική εξουσία πρέπει να φύγει γρήγορα, οι εξοντωτικές συμβάσεις που έχει υπογράψει να ακυρωθούν και η χώρα να μπει σε αναγεννησιακή πορεία.

Όταν σαλπίσει το κάλεσμα, όταν θα υπάρχει το σχέδιο και η οργάνωση, τότε, όπως είπε ο Μίκης Θεοδωράκης, ή θα γίνουμε ήρωες, ή ραγιάδες.

[*Ομιλία στην εκδήλωση για τα 7 χρόνια του Hellenic Nexus, στη Στοά του Βιβλίου, την Παρασκευή 8 Απριλίου 2011].
 
απο τη ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ

Ζούν (;) ανάμεσά μας...

....Και έλεγα τί μου θυμίζει, τί μου θυμίζει η φάση αυτή....

Και μετά θυμήθηκα.

Όταν ήμουν μικρός είδα την ταινία "Ζουν Ανάμεσα Μας". 

Η ταινία αυτή μου έμεινε στο μυαλό, καθώς φοβήθηκα πραγματικά απο την πιθανότητα ένα τέτοιο σενάριο να πραγματοποιηθεί ποτέ.

Κι όμως, που νά ξερα... 

Αυτός ο απεγνωσμένος Άνθρωπος, ήταν που θα μου θύμιζε σκηνές σαν κι αυτή:

Γεννημένοι να μαθαίνουμε

Κι αν γίνουν εκλογές ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ?

Κατ΄αρχήν δεν υπάρχει περίπτωση να θεωρήσει κανείς οτι η ΝΔ αποτελεί αξιόπιστή λύση που θα βγάλει το κάρο απο τη λάσπη. 

Τόσα χρόνια πηγαίνουμε σαν τους υπνωτισμένους απο τη Σκύλλα στη Χάρυβδη και μυαλό δε βάλαμε...

Για αυτούς που σκέφτονται να ψηφίσουν ΝΔ, ας διαβάσουν πρώτα τα παρακάτω κείμενο...

Η ΝΔ δεν έχει καμμιά μεγάλη διαφορά από το ΠαΣοΚ, εκτός από την “αντι-μνημονιακή” της στάση, που κι αυτήν αν θέλουμε την πιστεύουμε.

Γίνεται μεγάλη συζήτηση σε έντυπα και στο διαδίκτυο και αναλύσεις επί αναλύσεων πάνω στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Οι αναλυτές προσπαθούν να δώσουν μια πειστική απάντηση στο γιατί η ΝΔ δεν μπορεί να καρπωθεί την μεγάλη δυσαρέσκεια των πολιτών και την οργή τους για την κυβερνητική πολιτική. Εχω ξαναγράψει ότι τα κόμματα δεν έχουν μεγάλες διαφορές ούτως ή άλλως.

Ας δούμε εδώ γιατί δεν κερδίζει η ΝΔ ενώ το ΠαΣοΚ χάνει κάθε μέρα.

Αντιμνημονιακή στάση
Είναι ξεκάθαρο ότι η “αντι-μνημονιακή” στάση και πολιτική της ΝΔ, δεν έπεισε και δεν πείθει τον πολίτη για την ειλικρίνεια των προθέσεών της.

Η ΝΔ δεν οργάνωσε ούτε μία αντι-μνημονιακή συγκέντρωση και πορεία, ούτε πήρε επισήμως μέρος στις μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις όπως αυτή του Μαϊου 2010, και του φετινού Φεβρουαρίου. Το να υποστηρίζει κάποιος ότι είναι “αντι-μνημονιακός” και ταυτόχρονα να μην κατεβάζει τον κόσμο του οργανωμένα στις αντι-μνημονιακές συγκεντρώσεις, δείχνει ότι μόνο αντι-μνημονιακός δεν είναι.

Δεν συμπαραστάθηκε επισήμως σε καμμία ομάδα που διεκδίκησε το δίκιο της απέναντι σε αυτή την κυβέρνηση-καταστροφέα ή σε κάποιο από τα λαϊκά κινήματα όπως το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και το κίνημα των διοδίων. Ούτε καν στην Κερατέα δεν συμπαραστάθηκε.

Εχει ψηφίσει το μισό και παραπάνω νομοθετικό έργο αυτής της κυβέρνησης. Και το λέει κιόλας. Ούτε καν το κρύβει.

Εχει βεβαιώσει δημοσίως τους δανειστές μας ότι “θα τηρήσει την υπογραφή του κράτους”.

Ενώ μιλάει καθημερινά εναντίον “της κυβέρνησης του Μνημονίου” όπως την λέει, δεν έχει πει ούτε μια “κακιά κουβέντα” για το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, αλλά ούτε για τις φοβερές και τρομερές “αγορές” και τους “οίκους αξιολόγησης”. Λες και το ΠαΣοΚ “της κυβέρνησης του Μνημονίου” έφερε από μόνο του το Μνημόνιο και την καταστροφή στην χώρα, και οι διεθνείς αυτοί οργανισμοί δεν έχουν καμμία ευθύνη και είναι αθώοι.

Κι ενώ κι ο τελευταίος πολιτης υποψιάζεται, από τα στοιχεία που καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας, ότι αυτή η οικονομική επίθεση στην χώρα μας, ήταν προσχεδιασμένη και προμελετημένη, η ΝΔ δεν έχει κάνει την παραμικρή νύξη ότι προϋπήρξε σχέδιο και πως ότι γίνεται γίνεται βάσει σχεδίου.

Δημόσιο χρέος

Ενώ ακόμη και στα υπαίθρια ψητοπωλεία σου φέρνουν τον λογαριασμό για να ξέρεις τι έφαγες και τι πληρώνεις, στο ζήτημα του δημόσιου χρέους, και από την πλευρά της ΝΔ, δεν φαίνεται να υπάρχει πρόθεση να ενημερώσουν τον λαό, ακόμη κι όταν γίνουν κυβέρνηση, σχετικά με τα δάνεια που πήρε το ελληνικό δημόσιο. Και να δώσουν μια λίστα των δανειακών συμβάσεων στην δημοσιότητα ή τι άλλο απαιτείται για να τα μελετήσουν οι ειδικοί και να μας πληροφορήσουν. Και η ΝΔ, όπως και το ΠαΣοΚ, αντιμετωπίζει με συσκότιση αυτό το θέμα. Διαφάνεια στα λόγια.

Ούτε μία σκέψη ή κουβέντα από την πλευρά της ΝΔ για κήρυξη του χρέους ως “απεχθούς” και για μονομερή διαγραφή του. Ούτε μια λέξη για το πόσο ήταν το πραγματικό κεφάλαιο των δανείων και πόσοι οι τόκοι, και πόσα πληρώσαμε μέχρι τώρα. Θεωρεί δηλαδή η ΝΔ ότι καλώς πληρώνουμε οτι πληρώνουμε.

Η ΝΔ δεν πρόκειται να πάρει μέρος στην Επιτροπή για τον Λογιστικό Ελεγχο του Δημόσιου Χρέους, (να υπογράψουμε όλοι την έκκληση) ούτε μας ανακοίνωσε ακόμη ότι σκέφτεται να κάνει κάτι προς την πλευρά του ελέγχου της νομιμότητας του δημόσιου χρέους. Προφανώς θεωρεί ότι όλα αυτά τα δανεικά πρέπει να τα πληρώσουμε (εμείς ο λαός με τους φόρους μας)

Οικονομικά και φορολογικά
Η ΝΔ ως κυβέρνηση, μαζί και με τις κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ, έχουν δώσει πάνω από 100 δις ευρώ εγγυήσεις στις τράπεζες, χωρίς να αξιώσουν καμμία ανταποδοτική υποχρέωση από την πλευρά των τραπεζών προς τους πολίτες, τα νοικοικυριά, τους επαγγελματιες και τους μικρομεσαίους. Φαίνεται πως και της ΝΔ πρώτο μέλημα είναι οι τράπεζες και όχι οι πολίτες. Το μυστήριο του γιατί και η ΝΔ ενεργεί έτσι, όπως και όλο το πολιτικό μας σύστημα εξάλλου, το εξηγεί ο κ. Παναγιώτης Γεννηματάς.

Η οικονομική πρόταση της ΝΔ δεν περιλαμβάνει κάποια φορολόγηση των τραπεζών όπως έκαναν αντίστοιχα οι Ούγγροι συντηρητικοί, οι αντίστοιχοι της ΝΔ, όταν πήραν την εξουσία πρόσφατα στην Ουγγαρία. Ούτε περιλαμβάνει η οικονομική πρόταση της ΝΔ κάποιο κόψιμο των παροχών και της ειδικής μεταχείρισης των κρατικοδίαιτων μεγαλοεπιχειρηματιών (θυμηθείτε το προεκλογικό δώρο του κ. Σουφλιά στους εργολάβους). Και φυσικά καμμία μα καμμία σκέψη για φορολόγηση της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου. Τα βάρη αποκλειστικά στον λαό.

Οποτε μιλάει η ΝΔ για το οικονομικό μας μέλλον, μας λέει ότι θα είναι δύσκολο, και εννοεί φυσικά πως κι αυτή θα στείλει τα βάρη στις λαϊκές πλάτες αποκλειστικά. Κι αυτό είναι κάτι που το ξέρει πολύ καλά ο λαός. Δεν περιμένει εξάλλου πολύ διαφορετική συμπεριφορά από τα δύο μεγάλα κόμματα στο ζήτημα της φορολόγησης, κι ας το Συνταγμα να λέει…


Γενική πολιτική στάση
Η ΝΔ δεν έκανε ποτέ αυτοκριτική ούτε ανέλαβε με κάποιον τρόπο (με ποιον τρόπο άραγε θα μπορούσε να το κάνει;) την ευθύνη που της αναλογεί για την τωρινή καταστροφή. Την πολιτική ευθύνη εξάλλου την αναλαμβάνει ο οποιοσδήποτε, τζάμπα είναι. Και μάλλον από την συμπεριφορά της η ΝΔ, αρνείται οποιαδήποτε τέτοια ευθύνη, ακόμη και την ακίνδυνη πολιτική ευθύνη, ρίχνοντάς το φταίξιμο μόνο στο ΠαΣοΚ. Κάτι που κάνει και το ΠαΣοΚ φυσικά. Από εντιμότητα και τα δύο κόμματα… δάσκαλοι και για μας τους υπολοίπους.

Ο έλληνας πολίτης ξέρει πολύ καλά πως το θεσμικό περιβάλλον, δηλαδή το Σύνταγμα, οι νόμοι, η ασυλία των πολιτικών και η ατιμωρησία, είναι προϊόν συμφωνίας και των δύο μεγάλων κομμάτων. Δηλαδή ΝΔ και ΠαΣοΚ συνήργησαν στο να εγκαθιδρυθεί και να μαγειρευτεί αυτή η ανωμαλία και η σύννομη παρανομία. Κι ενώ η νομιμότητα των πάντων έχει γίνει κουρελόχαρτο, από την ΝΔ δεν ακούμε λέξη. Οπως φυσικά και από τους άλλους τους πρωτομάστορες σε αυτά, του ΠαΣοΚ.

Για την συνταγματικά κατοχυρωμένη ασυλία και τον θλιβερό νόμο περί “ευθύνης” υπουργών, που και η ΝΔ συν-νομοθέτησε, δεν ακούσαμε ούτε ένα συγνώμμη προς τον λαό. Και μάλλον δεν θα ακούσουμε. Οταν για ψύλλου πήδημα ο απλός πολίτης οδηγείται στην φυλακή.

Η βουλή τα τελευταία χρόνια έχει συστήσει 40 περίπου εξεταστικές επιτροπές στις οποίες φυσικά και συμμετείχε και η ΝΔ. Για υποθέσεις σοβαρώτατες που συντάραξαν όλη την ελλάδα. Κι όμως καμμία εξεταστική επιτροπή, στις οποίες συμμετείχε και η ΝΔ, και που πολλές φορές διερευνούσαν και πεπραγμένα δικών της ανθρώπων, δεν βρήκε τίποτε και κανείς δεν τιμωρήθηκε. Αν αυτό δεν είναι συμμετοχή σε συγκάλυψη τότε να καταργήσουμε και την λέξη.

Οσο υπάρχουν οι νομικοί περιορισμοί του μαγειρεμένου Συντάγματος και του νόμου περί ευθύνης υπουργών βρίσκουν εύκολη δικαιολογία όλοι. Η ΝΔ θέλει να εξαιρείται αλλά δεν ακούσαμε και μάλλον δεν θα ακούσουμε ούτε από την μεριά της ΝΔ μια θαραλλέα πρόταση του τύπου: “βγάζουμε εμείς τα δικά μας πόθεν έσχες και δηλώσεις από το 1974 στη δημοσιότητα, χωρίς να μας το ζητήσει κανείς και χωρίς να το επιβάλλει κανένας νόμος” ή “παραιτούμεθα προκαταβολικά όλα τα στελέχη από κάθε ποινική ασυλία που προβλέπουν Σύνταγμα και νόμοι”. (Να θυμίσω πως οι δημοκρατικοί Θεσπιείς πολέμησαν στις Θερμοπύλες όπου ήξεραν πως τους περίμενε βέβαιος θάνατος, παρότι δεν υπήρχε νόμος της πόλης τους που να τους το επιβάλει. Αλλά εκείνοι “καταμείναντες συναπέθανον” έγραψε ο Ηρόδοτος. Στο ζήτημα της διαφάνειας θα πρέπει να περιμένουμε να θεσπιστεί νόμος φαίνεται. Γιατί από πολιτική γενναιότητα… Δεν υπάρχουν Θεσπιείς στην πολιτική σκηνή. Μόνο αν υπάρχει νόμος αυτοί, και αν…).

Η ΝΔ, όπως και το ΠαΣοΚ φυσικά, είναι γεμάτη από πρόσωπα-στελέχη “βαρίδια” κα εστίες μόλυνσης. Που ο έλληνας πολίτης δεν θέλει ούτε να τους βλέπει, ούτε να τους ακούει. Η ΝΔ δεν έκανε και μάλλον δεν το σκέφτεται να κάνει κάθαρση στις γραμμές της. Θα το είχε κάνει μέχρι τώρα αν το ήθελε πράγματι.

Αυτοκριτική δεν έκανε η ΝΔ ούτε για τις άτυχες, το λιγώτερο, επιλογές προσώπων, όπως αυτή του κ. Ψωμιάδη. Φαίνεται θα πρέπει να περιμένουμε να εκδικασθεί η υπόθεση του κ. Ψωμιάδη και στον Αρειο Πάγο, ίσως και σε κάποιο ευρωπαϊκό δικαστήριο, ώστε να δεήσει να κάνει μια πολιτική αυτοκριτική η ΝΔ για το ακατάλληλον του προσώπου αυτού και πολλών πολλών άλλων.

Τα τηλεοπτικά κανάλια και τα συγκροτήματα του τύπου κρατούν σε καταστολή τους έλληνες και τους βομβαρδίζουν με χιλιάδες ψεύδη και καθημερινό τρόμο. Ομως η ΝΔ δεν λαλεί εναντίον τους. Βλέπετε αυτές οι επιχειρήσεις ανήκουν στην εγχώρια ολιγαρχία του πλούτου, και η ΝΔ το τελευταίο που θέλει είναι να στενοχωρήσει αυτή την ολιγαρχία.

Τρεις έλληνες την μέρα αυτοκτονούν απελπισμένοι από τα χρέη στις τράπεζες και το δυσμενές οικονομικό κλίμα. Αλλά από την ΝΔ δεν ακούσαμε κουβέντα για την ηθική αυτουργία αυτού του τεράστιου εγκλήματος.

Για την θρυλούμενη συνταγματική μεταρρύθμιση, για το αν θα γίνει αναθεώρηση, από λευκό χαρτί και τι θα περιλαμβάνει αυτή η μεταρρύθμιση, αλλά και για το πως θα αναμορφωθεί το πολίτευμα ώστε να επιστραφεί η εξουσία στον απλό πολίτη, από την πλευρά της ΝΔ έχουμε μόνο αοριστίες. Λίγες κι αυτές διότι το θέμα είναι επικίνδυνο και μπορεί να εξάψει την λαϊκή φαντασία. Μην πάρουν και τα μυαλά του κυρίαρχου λαού αέρα οτι θα επανακτήσει την πολιτική του εξουσία.

τι να συνεχίσω; Δεν έχει νόημα…

Με όλα αυτά, το να περιμένει κάποιος στην τωρινή συγκυρία, η σημερινή κοινωνία, να εμπιστευτεί ένα κόμμα, σάρκα εκ της σαρκός της πολιτικής και οικονομικής Ολιγαρχίας, είναι σαν ζητάει να σταματήσει η κοινωνία να σκέπτεται (εντελώς).

Η ΝΔ δεν μπορεί να ξεβρακώσει αντιπολιτευτικά το ΠαΣοΚ, να δείξει τον προσχεδιασμό και την προμελέτη που έφερε το Μνημόνιο, να κάνει κάτι τέλος πάντων για να κερδίσει αντιπολιτευτικά τις εντυπώσεις.

Ε, όταν δεν έχει αυτή την στοιχειώδη αντιπολιτευτική ικανότητα, μπροστά σε αυτό το τόσο βεβαρυμένο ΠαΣοΚ, να καρπωθεί δηλαδή την οργή για την καταστροφική αυτή κυβέρνηση, γιατί να πιστέψει ο λαός ότι η ΝΔ έχει την ικανότητα να κυβερνήσει επαρκώς και σύμφωνα με τα λαϊκά συμφέροντα;

Τι να εμπιστευθεί κι ο λαός όταν και η ΝΔ, όπως και το ΠαΣοΚ, είναι γεμάτη “βαρίδια” και ακατάλληλα πρόσωπα, για να το πω κομψά;


Εχει η ΝΔ άλλη διαφορά από το ΠαΣοΚ εκτός από το Μνημόνιο και την περίφημη “αντι-μνημονιακή” της στάση (που κι αυτήν αν θέλουμε την πιστεύουμε);

Τι έχει; Εναν αρχηγό που μας λέει πως επειδή ήταν στον πάγκο πολύ καιρό, και επειδή έχει καλές και αγνές προθέσεις… Κι από που συνάγεται αυτό; Δεν είδαμε μέχρι τώρα αυτές τις προθέσεις να μεταφράζονται σε δυναμική στάση και αντιπολίτευση. Σε υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων. Σε κάθαρση. Μόνο για τήρηση της υπογραφής του κράτους ακούσαμε. Οτι δηλαδή οταν θα κυβερνήσει η ΝΔ, θα το κάνει κι αυτή με μπάστακες τους Τροϊκάνους, μέσα στα υπουργεία της.

Ε, κοντά είμαστε, ζυγώνουν εκλογές, θα δούμε και τις αληθινές προθέσεις και το ξεκαθάρισμά τους. Οπου νάναι…

Για να πάρουν και το μεράκι τους μερικοί. Που επιμένουν να περιμένουν λύση από τα κόμματα της ολιγαρχίας. Τα κόμματα και τα πρόσωπα που έχουν κάνει την δημοκρατία πρόφαση και κουρελόχαρτο.

Και τον κυρίαρχο λαό άλλο ένα σύντομο ανέκδοτο.
Θραξ Αναρμόδιος

Ωραία λοιπόν. ΝΔ = ΠΑΣΟΚ.

Το λουστήκαμε, το μάθαμε, θέλω να πιστεύω οτι το εμπεδώσαμε τόσα χρόνια.

Τι κάνουμε λοιπόν; Ποιόν ψηφίζουμε;

Τελεσίδικη απάντηση δεν μπορεί να δοθεί σε αυτό το ερώτημα. Μόνο απόψεις και σκέψεις που πρέπει να συνεκτιμήσεις. Όπως η παρακάτω:

 

Οι εκλογές είναι κοντά αλλά είναι «κοντές» δεν φτάνουν.

Ο Κλεισθένης γράφει.

 

Μετά την διαπιστωμένη πλήρη αποτυχία του μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής σερβίρεται απ’ το σύστημα η σωτήρια λύση των εκλογών. Σωτήρια ναι αλλά για ποιους;;;;;;;;;

Το υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό είναι πλήρως υπεύθυνο για το σημερινό χάλι της χώρας, θα ήταν απερισκεψία να πιστεύει κάποιος ότι το ίδιο πολιτικό προσωπικό έχει την δυνατότητα (και την θέληση) να μας βγάλει απ’ το τούνελ. Οι εκλογές θα γίνουν με αποκλειστικό γνώμονα την διάσωση των πολιτικών που ήδη έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων.

Οι εκλογές δυστυχώς δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα.

Οι πολίτες γνωρίζουν το αδιέξοδο και ο προβληματισμός του τι «μέλει γενέσθαι» είναι έντονος.

Υπάρχει όμως κάποια διαφαινόμενη λύση. Η διενέργεια εκλογών με ταυτόχρονο δημοψήφισμα. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος πρέπει να είναι ναι ή όχι σε αναθεωρητική βουλή. Επειδή με βάση το σύνταγμα αναθεώρηση του συντάγματος δεν μπορεί να γίνει ούτε απ’ την βουλή που θα προκύψει τότε αν γίνεται να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός και να της δώσει την δυνατότητα αναθεώρησης του συντάγματος. Οι συνταγματολόγοι μπορούν να μας πουν αν γίνεται ή όχι.

Υπάρχουν και σκέψεις για αλλαγή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία. Αυτό πρέπει να απασχολήσει την Ελληνική κοινωνία και να αποφανθεί γι’ αυτό.

Το βασικότερο πρόβλημα της ανεξέλεγκτης διακυβέρνησης από ένα πρόσωπο, τον πρωθυπουργό δεν μπορεί να διαιωνίζεται. Οφείλουμε σαν κοινωνία να βάλουμε φραγμό στην αυθαιρεσία και να αποκτήσουμε επιτέλους κάποιο θεσμό που να μπορεί να ελέγχει την πιστή τήρηση του συντάγματος και την πιστή τήρηση των προεκλογικών εξαγγελιών των κομμάτων που θα καλούνται να κυβερνήσουν.

Ίσως η ύπαρξη βουλής και γερουσίας να αποτελεί μια άλλη λύση. Πάντως κάτι πρέπει να γίνει. Το πράγμα δεν πάει άλλο.

Επιμένω πως το βασικότερο πρόβλημά μας δεν είναι το χρέος αλλά η στρέβλωση της δημοκρατίας που έχει γίνει ενός ανδρός αρχή. Ο λαός για τέσσερα χρόνια δεν μπορεί να αντιδράσει στις επιθυμίες του εκάστοτε πρωθυπουργού με αποτέλεσμα για τέσσερα χρόνια να ακολουθείται μία πολιτική που είναι αντίθετη με την θέληση του Ελληνικού λαού. Η ψήφος σε αυτούς που θα κυβερνήσουν δίνεται με βάση τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, αν αυτές αθετηθούν τότε η υπερψήφιση δεν έχει δημοκρατική νομιμότητα γιατί είναι προϊόν πολιτικής απάτης. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Επειδή πολλοί θα τοποθετηθούν υπέρ της αποχής σε ενδεχόμενες εκλογές οφείλω να επαναλάβω την θέση μου. Η αποχή δεν αποτελεί πολιτική πράξη, δεν λύνει κανένα πρόβλημα ουσίας, δηλώνει απλώς την απογοήτευση των πολιτών. Αν το ποσοστό της αποχής αφαιρούσε έδρες από την βουλή που θα προέκυπτε τότε και μόνο τότε θα μπορούσε να αλλάξει την πολιτική πραγματικότητα. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν ισχύει και η γνώμη κάποιων ότι η αποχή συγκεντρώνοντας ποσοστό 70-80 % θα έχει απαξιώσει τόσο το πολιτικό σύστημα ώστε να καταρρεύσει είναι εξωπραγματική. Ποτέ δεν θα φτάσει το ποσοστό της αποχής σε βουλευτικές εκλογές σ’ αυτά τα ύψη.

Την υγειά μας να ‘χουμε περιμένοντας τις εξελίξεις.

ΠΗΓΗ: ΙΔΕΟΠΗΓΗ

Βίντεο απο την Απαγορευμένη Ζώνη της Φουκουσίμα

2 Δημοσιογράφοι, .......Δ - Η - Μ - Ο - Σ - Ι - Ο - Γ - Ρ - Α - Φ - Ο - Ι ..... μπήκαν με αυτοκίνητο στην Απαγορευμένη Ζώνη της Φουκουσίμα.

Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο - οδοιπορικό που κατέγραψαν με κίνδυνο της ζωής τους φτάνοντας έως 1,5 χλμ απο το γαμημένο το εργοστάσιο ατομικής ενέργειας.


Ένα βίντεο που σίγουρα ΔΕΝ πρέπει να δουν αυτοί οι άνθρωποι που έζησαν και μεγάλωσαν εκεί...

Τα σχόλια περισσεύουν... 

Το κίνημα δεν χρειάζεται υποταχτικούς και υπάκουους

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Σπίθας ήταν ευθύς εξαρχής το πατριωτικό κάλεσμα που απεύθυνε προς όλο τον λαό ο Μίκης Θεοδωράκης. Ένα κάλεσμα αφύπνισης και αγώνα ενάντια σ’ έναν εσωτερικό και εξωτερικό εχθρό που δεν επιδιώκει απλά να καθυποτάξει τη χώρα και το λαό της με τα όπλα, αλλά να εγκαθιδρύσει έναν πολύ χειρότερο ζυγό, μια δουλοπαροικία χρέους από την οποία δεν υπάρχει διαφυγή για τις τωρινές και τις μελλοντικές γενιές. Πρόκειται για την μεγαλύτερη απειλή που γνώρισε ποτέ στην ιστορία του αυτός ο τόπος.


Τον περασμένο χρόνο ολόκληρη η χώρα βρέθηκε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Η πλειοψηφία του κοινοβουλίου ψήφισε υπέρ της επιβολής καθεστώτος κατοχής με πρόσχημα το δημόσιο χρέος. Απέναντι σ’ αυτή την πλειοψηφία, έχουμε μια κοινοβουλευτική μειοψηφία που συμπεριφέρεται λες και δεν συνέβη τίποτε σημαντικό. Κι έτσι συνεχίζουν να ασκούν αντιπολίτευση όπως και πριν. Όμως, ο λαός γνωρίζει πολύ καλά το εξής: ένα καθεστώς κατοχής δεν εξωραΐζεται, δεν βελτιώνεται, δεν εξανθρωπίζεται, δεν μεταρρυθμίζεται. Μόνο ανατρέπεται από τον ίδιο τον λαό. Κι επομένως περίμενε εναγωνίως ένα εγερτήριο σάλπισμα, που μόνο ο Μίκης, με όλο το ιστορικό φορτίο που φέρει το όνομά του, οι αγώνες του και η πορεία του, τόλμησε να επιχειρήσει. Έβαλε τη σπίθα, όπως είπε ο ίδιος και χιλιάδες αγωνιστές, δημοκράτες, προοδευτικοί, πατριώτες ανταποκρίθηκαν.

Όπως ήταν φυσικό το πρώτο ζήτημα που απασχόλησε την συγκρότηση της Σπίθας ήταν το οργανωτικό. Με ποιον τρόπο θα μπορούσε η Σπίθα να μετατραπεί σε οργάνωση ανοιχτή σε όλες τις μάχιμες δυνάμεις του λαού, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και να βοηθήσει στην συγκρότηση εκείνου του παλλαϊκού μετώπου που θα μπορούσε να ανατρέψει το σημερινό καθεστώς; Ο ίδιος ο Μίκης είχε από την ιδρυτική της 1ης Δεκέμβρη ρίξει τις ιδέες της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας. Οι ιδέες αυτές μίλησαν σε πολλές καρδιές. Δεν ήταν όμως όλοι έτοιμοι να επενδύσουν στην πρωτοβουλία, στην αυτενέργεια, στην ελευθερία της ζύμωσης και της δράσης που πρέπει να έχει μια αυθεντικά λαϊκή οργάνωση, όπως ήταν εξυπαρχής η Σπίθα.

Δυστυχώς υπήρξαν αντιλήψεις που εύκολα διολίσθησαν σε λογικές και πρακτικές εντελώς ξεπερασμένες και αντιδραστικές. Η σπίθα που θέλησε να ανάψει ο Μίκης έγινε στα χέρια τους ένα είδος άγιου λείψανου που περιφερόταν από εκκλησίασμα σε εκκλησίασμα για να το προσκυνήσουν οι πιστοί. Η αυτοοργάνωση και η άμεση δημοκρατία μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Προείχαν οι εντολές, οι ντιρεκτίβες και η πειθαρχία σ’ αυτές. Το όνομα ενός αγωνιστή σαν τον Μίκη έγινε λατρευτικό αντικείμενο. Η υποταγή και η τυφλή υπακοή στην θέληση του Μίκη, όπως την εξέφραζαν οι «αντ’ αυτού», έγινε η ύψιστη αρετή. Έτσι είχαμε μια άκομψη προσπάθεια να μεταμορφωθούν οι Σπίθες, να εξοβελιστούν οι πιο ατίθασοι και οι πιο ανυπάκουοι, ώστε να μείνουν μόνο οι πιστοί και υπάκουοι. Είχαμε το φαινόμενο να σβήνουν, ή να διαλύονται μαζικές Σπίθες με δράση και άποψη, να προβοκάρονται, ακόμη και να προπηλακίζονται μη αρεστές Σπίθες και Σπιθιστές με σκοπό να αποχωρήσουν, προκειμένου να φυτρώσουν στη θέση τους αδύναμες, μικρές Σπίθες, τις περισσότερες φορές καθ’ υπόδειξη ή με ενέργειες συγκεκριμένων ομάδων ή ατόμων οι οποίοι επιλέγουν ποιοι θα συμμετάσχουν σ’ αυτές με βασικό κριτήριο το ποιος πειθαρχεί στις εντολές άνωθεν, ποιος είναι πιστός στον «Οδηγητή του Κινήματος» και στους ex officio εκπροσώπους του επί της γης.

Φτάσαμε στο σημείο να εξυμνείται ένα μοντέλο οργάνωσης που ερχόταν από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας. Φτάσαμε στο σημείο να συζητά η Σπίθα ένα πρότυπο οργανωμένης δράσης που θα μπορούσε εύκολα να συνοψιστεί στα παρακάτω λόγια: «Δεν είναι μολοντούτο απαραίτητο ο καθένας απ’ αυτούς που αγωνίζονται για την θεωρία να ξέρει απόλυτα, ούτε να γνωρίζει με λεπτομέρειες κάθε μια από τις σκέψεις του αρχηγού του κινήματος. Το βασικό είναι να καλλιεργηθεί και ν’ αναπτυχθεί σύμφωνα με ορισμένες ουσιαστικές αρχές της θεωρίας, λίγες ας είναι, μα οπωσδήποτε πρωταρχικές. Ακόμη κι αν δεν καταλάβει τελείως αυτές τις αρχές, είναι αρκετό να πεισθεί για την αναγκαιότητα της νίκης της θεωρίας και του κόμματός του. Ο στρατιώτης δεν είναι ανάγκη να ξέρει τα σχέδια των επιτελαρχών. Πρέπει λοιπόν να τον κρατήσουμε στα πλαίσια μιας αυστηρής πειθαρχίας και να του εμφυσήσουμε την πεποίθηση ότι τα αίτια της θεωρίας είναι δίκαια κι ότι για να επικρατήσει χρειάζεται να αναλωθεί ολόκληρος… Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε μ’ έναν στρατό όπου όλοι οι στρατιώτες του θάταν στρατηγοί, προικισμένοι με ανώτερες ικανότητες; Ή τι χρησιμότητα θα είχαν για ένα κόμμα τα μέλη του, αν όλα ήταν «εξέχουσες» προσωπικότητες; Όχι, μας χρειάζονται απλοί στρατιώτες γιατί δίχως αυτούς δεν θα μπορέσουμε να πετύχουμε εσωτερική πειθαρχία. Μια «οργάνωση» απ’ την ίδια της τη φύση, δεν θα μπορέσει να υπάρξει παρά μόνο με μια ανώτατη διοίκηση από μορφωμένους και με την πλατειά μάζα πίσω της που θα την καθοδηγεί περισσότερο το συναίσθημα.»

Μπορεί το παραπάνω απόσπασμα να το έγραψε ο Χίτλερ το 1928 και να αποτυπώνει την οργανωτική φιλοσοφία του ναζισμού, αυτό όμως δεν απέτρεψε ορισμένους από το να επαναφέρουν την ίδια λογική στα οργανωτικά τους σχέδια για την Σπίθα. Μόνο που αυτή την φορά τα εμφάνισαν ως θέληση του «Οδηγητή του Κινήματος» όπου όλοι οι άλλοι έπρεπε να πειθαρχήσουν.

Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη για το Οργανωτικό (1/4) αποδεικνύει ότι τα αγωνιστικά αντανακλαστικά που έχει οικοδομήσει κάποιος σε μια ολόκληρη ζωή γεμάτη αγώνες για τη δημοκρατία, για την λαοκρατία και για τη λευτεριά της Ελλάδας, δεν ατονούν με το πέρασμα του χρόνου. Η Σπίθα αν θέλει πραγματικά να συμβάλει καθοριστικά στη δημιουργία ενός αυθεντικού παλλαϊκού μετώπου, συνεχιστή των καλύτερων παραδόσεων της Φιλικής Εταιρείας και άξιο διάδοχο του ηρωικού ΕΑΜ, δεν έχει ανάγκη υποταχτικούς και υπάκουους. Δεν χρειάζεται ανθρώπους που πνίγουν την νοημοσύνη τους στο συναίσθημα, που αντί να σκέφτονται ελεύθερα ως αυτόφωτες προσωπικότητες ξέρουν μόνο να πειθαρχούν σε εντολές. Δεν μπορούν τέτοιοι άνθρωποι να σηκώσουν το βάρος ενός αγώνα ενάντια στην καταπίεση και στον εξανδραποδισμό της χώρας. Δεν μπορούν να κάνουν πράξη τα υψηλότερα ιδανικά από τα οποία μπορεί να εμπνευστεί ο λαός αυτής της χώρας.

Άνθρωποι σαν τον Μίκη και τη γενιά του το ξέρουν αυτό πολύ καλά. Το έμαθαν στην πράξη στις πόλεις και τα χωριά με το όπλο στο χέρι, στις φυλακές, στις εξορίες, στα απάνθρωπα βασανιστήρια επί δεκαετίες. Όποιος νόμιζε ότι τέτοιοι άνθρωποι, που στη ζωή τους «δέθηκαν με το ατσάλι» θα μπορούσαν να κολακευθούν με την αναγωγή τους σε Οδηγητές, ή αυτεξούσιους Ηγέτες που απαιτούν υποταγή, γελάστηκε οικτρά. Μόνο ανυπόταχτοι άνθρωποι μπορούν να σηκώσουν το βάρος ενός τέτοιου αγώνα. Μόνο όσων η συνείδηση δεν μπορεί να «συμμορφωθεί προς τας άνωθεν υποδείξεις». Μόνο ελεύθερες προσωπικότητες που δεν φοβούνται την ανοιχτή ζύμωση, την αναμέτρηση στο πεδίο των επιχειρημάτων και των ιδεών, μπορούν να βγουν μπροστά προτάσσοντας το συμφέρον του λαού. Και μόνο τέτοιες προσωπικότητες μπορούν να παράγουν μια νέου τύπου πειθαρχία, την πειθαρχία που επιβάλει η συνείδηση και ο σκοπός του αγώνα

Η Σπίθα ξεκίνησε μ’ αυτή τη λογική. Επιχειρούσε ευθύς εξαρχής μια νέα μορφή οργάνωσης, όπου όλοι μπορούν να είναι επιτελάρχες, όλοι στρατηγοί και όλοι προικισμένοι με ανώτερες ικανότητες. Όλοι μπορούν να είναι εξέχουσες προσωπικότητες, όχι με τις πλάτες ενός μηχανισμού, ούτε ελέω Υψίστου, αλλά με βάση την πραγματική συνεισφορά τους στη συλλογική σκέψη και πράξη.

Ξεκινάμε λοιπόν από την αρχή. Ξεκινάμε από την ιδρυτική αφετηρία της Σπίθας. Ξεκινάμε να οικοδομούμε μια οργάνωση δίχως Αρχηγούς και Οδηγητές, αλλά με ανεξάρτητους και ελεύθερους ανθρώπους που δοκιμάζονται στην συλλογική δράση στη βάση κοινών αρχών και στόχων. Μια οργάνωση όπου όλοι είναι συνδιαμορφωτές της ιδεολογίας και της πολιτικής της μέσα από την πιο ελεύθερη και ανοιχτή ζύμωση με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας στη βάση.

Σε μια τέτοια οργάνωση η ηγεσία κατακτάται και δεν διορίζεται, ούτε χρίζεται. Δεν αποτελεί προνόμιο, αλλά απόδειξη της θεωρητικής και πρακτικής συμβολής της μέσα από ελεύθερες, ανοιχτές και πλήρως δημοκρατικές διαδικασίες, όπου συμμετέχουν όλοι με την ίδια βαρύτητα και ρόλο. Μόνο έτσι μπορούμε να έχουμε μια οργάνωση ελεύθερα σκεπτόμενων αγωνιστών οι οποίοι καθοδηγούνται από τη συνείδηση και τη γνώμη τους, χωρίς να γίνονται υποχείρια κανενός, ούτε να υποτάσσονται στο τυφλό συναίσθημα. Μόνο έτσι μπορούμε να αποκτήσουμε μια οργανωμένη δύναμη που να είναι ικανή να φέρει σε πέρας το τιτάνιο έργο της ανατροπής του σημερινού καθεστώτος και της αναγέννησης της χώρας, όπου για πρώτη φορά ο λαός, ο εργαζόμενος λαός και όχι όσοι ζουν από τον μόχθο και το αίμα του, θα γίνει αληθινά αφέντης στον τόπο του.

Δημήτρης Καζάκης

Αναρτήθηκε στην κεντρική ιστοσελίδα της Σπίθας Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών, Μίκης Θεοδωράκης, 2/4/2011

ΠΗΓΗ: http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/04/blog-post_04.html

Το σχέδιο

Διαβάστε παρακάτω, με απλά λόγια, αυτό που συμβαίνει σήμερα στην παγκόσμια "οικονομία".  

Όπως πάντα, ο cioant1 δίνει ρέστα στην ανάλυση των τάσεων της παγκόσμιας οικονομίας...

 

Με το δολάριο και τα τρισεκατομμυριάκια που τυπώνουν οι ΗΠΑ τι γίνεται;

Η "αγοραστική δύναμη" του δολαρίου διαρκώς πέφτει

Καθώς μια ολόκληρη εποχή (η "μεταπολεμική εποχή") τελειώνει, ολόκληρο το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα προσπαθεί να αναδιαταχθεί, προκειμένου να διατηρήσει την κυριαρχία του.

Από οικονομικής άποψης, η προηγούμενη εποχή χαράχτηκε στη σύνοδο του Μπρέτον Γούντς, με τις ΗΠΑ να επιβάλλουν την κυριαρχία τους στη Δύση και νομισματικά μέσω της κυριαρχίας του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος.

Όμως, η εποχή της παγκόσμιας ηγεμονίας τους τελειώνει, και αυτό φαίνεται και με το δολάριο. Εδώ και πολύ καιρό έχουμε δει σειρά άρθρων για το Μπρέτον Γουντς, τη σύνδεση δολαρίου-χρυσού-πετρελαίου, το δίλημμα του Τρίφιν, την κατάργηση του "κανόνα του χρυσού" από το Νίξον, το ρόλο του χρυσού, την πετρελαική κρίση του 1973, το SDR, κτλ, αλλά βέβαια έχουμε αναλύσει και την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας.

Για την ιστορική ανάλυση, που είναι απαραίτητη για να καταλάβει κανείς το πως φτάσαμε ως εδώ και το τι πραγματικά γίνεται, μπορείτε πχ να διαβάσατε το πιο πρόσφατο άρθρο μας, το οποίο συνοψίζει τα κυριότερα σημεία, κλικάροντας εδώ. Στη συνέχεια του άρθρου, θα θεωρήσουμε όλα αυτά τα πράγματα ως γνωστά, προκειμένου να παρουσιάσουμε απλά τις νεότερες εξελίξεις.

Όσο για τη σημερινή κατάσταση, έχουμε δει σε πληθώρα άρθρων μας τα απίστευτα ποσά νομισμάτων που τυπώνουν κυρίως οι ΗΠΑ αλλά και οι υπόλοιποι. Και έχουμε εξηγήσει το γιατί γίνεται αυτό - για παράδειγμα, σε προηγούμενο άρθρο μας λέγαμε ότι:

(α) Η άρχουσα τάξη έχει -πλέον- στη διάθεση της δισεκατομμύρια πάμφτηνους εργάτες στην Ασία και αλλού, με αποτέλεσμα να θεωρεί "υπερβολικά ακριβούς"/"καλομαθημένους" και άρα "μη ανταγωνιστικούς" τους εργάτες της Δύσης.

Μετά δηλαδή την κατάρρευση του "Ανατολικού μπλοκ", ο καπιταλισμός κατάφερε -και μπράβο του- να ενσωματώσει στην παγκόσμια αγορά τις πρώην "κομμουνιστικές" αυτές χώρες και επίσης την Κίνα και άλλες περιοχές της Ασίας. Αυτές οι περιοχές ήταν και είναι πολύ πιο "ανταγωνιστικές", διότι η εκεί εργατική δύναμη είναι πάμφτηνη.

(β) Το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα είναι χρεωκοπημένο, διότι έχει δώσει τεράστια δάνεια (για να αναπληρωθεί έτσι το κεφάλαιο που εδώ και χρόνια φεύγει από τη δύση και μετακομίζει/επενδύεται στην -κατά πολύ ανταγωνιστικότερη- Ασία). Αυτά τα δάνεια ΔΕΝ μπορούν να αποπληρωθούν.

Ως εκ τούτου, οι πιθανές λύσεις είναι δύο:

(1) Πρέπει να "κινεζοποιηθούν" οι δυτικοί εργάτες (ώστε να γίνουν ανταγωνιστικοί και να προτιμηθούν και αυτοί για επενδύσεις από τους κεφαλαιοκράτες), και ταυτόχρονα να δωθούν τρισεκατομύρια δολάρια στις χρεωκοπημένες τράπεζες για να επιβιώσει το καπιταλιστικό σύστημα.

(2) Πρέπει οι εργάτες να επαναστατήσουν, τσακίζοντας τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους και τους πολιτικούς της άρχουσας τάξης, και να αναλάβουν αυτοί την εξουσία.

Αν υποθέσουμε ότι ακολουθούμε την πρώτη λύση, πώς θα βρεθούν αυτά τα τρισεκατομμύρια που χρειάζονται οι τράπεζες; Πώς θα μειωθούν οι μισθοί των εργατών;

Πέρα από τον "κλασσικό" τρόπο της ωμής μείωσης μισθών για τους εργάτες και την απόδοση αυτών των χρημάτων στις τράπεζες, έχουμε δει σε σειρά άρθρων ότι το μεγαλύτερο μέρος των "πακέτων σωτηρίας" προέρχεται από την εκτύπωση χρήματος από το πουθενά. Αυτό το χρήμα το αρπάζουν οι τράπεζες κλείνοντας τις τρύπες των ισολογισμών τους, και παράλληλα η εκτύπωση αυτού του πληθωριστικού χρήματος υποτιμά το νόμισμα, με αποτέλεσμα η αξία του μισθού του εργάτη να πέφτει (έμμεση δηλαδή μείωση μισθού).

Όσο για το ακριβές ποσό που χρειάζονται οι τράπεζες, αυτό είναι μάλλον απροσδιόριστο, δεν μπορεί δηλαδή να υπάρξει ακρίβεια. Μιλάμε πάντως για τρισεκατομμύρια επί τρισεκατομμυρίων. Όπως άλλωστε έχουμε δει και σε παλιότερα ποστ πχ για το στεγαστικό στις ΗΠΑ, που ήταν και το "επίκεντρο" της κρίσης, τα σπίτια που κατάσχουν οι τράπεζες στις ΗΠΑ είναι τόσα πολλά που ήδη οι τράπεζες κατέχουν περισσότερα σπίτια απ' όλους τους άλλους Αμερικάνους μαζι.

Αυτό μακροπρόθεσμα οδηγεί σε φεουδαρχικές καταστάσεις, αλλά προς το παρόν οι τράπεζες έχουν απώλειες, διότι αν πχ το αρχικό δάνειο που είχαν δώσει για ένα σπίτι ήταν 100.000$, τώρα το σπίτι αυτό έχει χάσει σε αξία, λόγω "της φούσκας που έσκασε", και αξίζει πχ 70.000$. Άρα για ένα τέτοιο σπίτι, η τράπεζα χάνει 30.000$. Πολ/στε αυτό το νούμερο επί αμέτρητα σπίτια, και βλέπετε το γιατί τα ποσά που χρειάζονται οι τράπεζες είναι τεράστια, και θα πολεμήσουν μέχρι τέλους για να τα πάρουν (διότι αλλιώς χρεωκοπούν - άλλωστε ηδη έχουν κλείσει πάνω από 300 τράπεζες στις ΗΠΑ από το 2008 ως σήμερα).

Ως εκ τούτου, τυπώνουν διαρκώς "φρέσκα" δολάρια, σε "δόσεις", προκειμένου να μη γίνει άμεσα αντιληπτό το φαινόμενο και καταρρεύσει αμέσως το δολάριο (διότι κανείς δε θα θέλει να επενδύσει σε ένα νόμισμα που υποτιμάται διαρκώς). Όσο βέβαια περισσότερο τυπώνουν, τόσο πιο φανερό γίνεται, και τόσο περισσοτερο πέφτει και το δολάριο (δείτε πχ το φαινόμενο της "ανόδου" του χρυσού, που βέβαια μένει σταθερός, δεν ανεβαίνει, απλά το δολάριο είναι αυτό που πέφτει, και το ίδιο ισχύει, λιγότερο ή περισσότερο, και για τα υπόλοιπα "μεγάλα" νομίσματα, όπως πχ το γιεν, η αγγλική λίρα, ή [λιγότερο ελέω Γερμανίας] το ευρώ).


Τις τελευταίες μέρες λοιπόν, στο επίκεντρο της διεθνής προσοχής βρέθηκε η Ιρλανδία η οποία... κοντεύει να δώσει στις τράπεζες το 100% του ΑΕΠ της αν συνεχίσει έτσι(!) - πριν λίγες μέρες τους έδωσαν μερικά ακόμα δισεκατομμυριάκια. Παράλληλα, η Πορτογαλία ετοιμάζεται και αυτή για ΔΝΤ.

Αυτό όμως που "έκλεψε τις εντυπώσεις" ήταν οι δηλώσεις κυρίως της Κίνας εν όψει της Συνόδου της συμμορίας των ιμπεριαλιστών γνωστή με το όνομα "G20".

Οι δηλώσεις αυτές είναι -προς το παρόν- δηλώσεις "και τίποτα παραπάνω". Δε συνοδεύονται από πράξεις. Ίσως γι' αυτό δε λαμβάνουν και την απαραίτητη προσοχή - ούτε από τους λαούς (που νομίζουν ότι ακόμα έχουν την πολυτέλεια να βλέπουν τις "ανάλαφρες" ανοησίες της Φαίης Σκορδά, το Dancing with the stars και ποιος ξέρει τι άλλο), ούτε ακόμα-ακόμα και από μια σημαντική μερίδα "πολιτικοποιημένων" ανθρώπων, που όμως δεν ασχολούνται με τις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις.

Ας δούμε λοιπόν τι δήλωσε η Κίνα:
................................

.....διαβάστε τη συνέχεια στο ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΜΟΛΙΣ ΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕ !

Η οικονομία δεν πρόκειται τώρα να σωθεί, αλλά έντεχνα θα χρεώνεται ακόμη περισσότερο μέχρις οι πόροι της χώρας να περάσουν σε χέρια συγκεκριμένων εταιρειών. Εως ότου οι πολίτες καταλάβουν πως τους επιβάλουν μία σύγχρονη δουλεία και ξεσηκωθούν...

ΘΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΛΙΓΑΚΙ

ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΣΙΦΟΥΝΑ, ΟΥΤΕ 11 ΜΗΝΕΣ… !

Αναρτηση στο Spiegel-Online

«Το ΔΝΤ ζητά ταχεία αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας»:

Το ΔΝΤ αμφιβάλλει για την επιτυχή έκβαση των προσπαθειών διάσωσης της Ελλάδας και πιέζει για ταχεία αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας. Αυτή την απαίτηση διατύπωσαν υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι του ΔΝΤ σε συνομιλίες τους τις προηγούμενες ημέρες με στελέχη ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Έτσι, στο ΔΝΤ διαγράφεται αλλαγή γραμμής πλεύσης. Τώρα πλέον, προφανώς δεν πιστεύει ούτε το ίδιο το Ταμείο ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να εξυγιανθεί με τα μέχρι τώρα μέτρα. Είναι αναγκαίο να μειωθεί το βάρος του χρέους από 150% περίπου επί του ΑΕΠ, που είναι σήμερα – επιχειρηματολογούν εκπρόσωποι του ΔΝΤ μιλώντας στους Ευρωπαίους.

Πιθανοί τρόποι είναι ένα «κούρεμα» του χρέους, η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των ομολόγων ή η μείωση των τοκοχρεολυσίων.

Και οι τρεις εναλλακτικές λύσεις καταλήγουν στο ότι οι κάτοχοι ελληνικών κρατικών ομολόγων θα αναγκαστούν να παραιτηθούν από μέρος των αξιώσεών τους.

Κατά την άποψη του ΔΝΤ, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει το ταχύτερο να αρχίσει συνομιλίες με τους πιστωτές της και να τους ανακοινώσει τη σχεδιαζόμενη αναδιάρθρωση χρέους.

Χτές ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης μετά από άρθρο του Economist, στο οποίο το βρετανικό περιοδικό υποστήριζε ότι Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία έχουν ήδη χρεοκοπήσει και θα έπρεπε να προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση του χρέους τους. Στο ίδιο κλίμα είναι πάντοτε και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος τονίζει ότι η Ελλάδα θα επιστρέψει και το τελευταίο σεντ.

ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΑΛΛΑ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ

Το ΔΝΤ διαψεύδει ότι πιέζει την Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της, απλώς η τρόικα συνιστά επιτάχυνση των αλλαγών και διαρρέουν διάφορα διευκρίνισαν πριν από λίγο πηγές από το υπουργείο Οικονομικων.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) διέψευσε σήμερα ένα άρθρο του γερμανικού περιοδικού Spiegel το οποίο ανέφερε ότι η Ελλάδα δέχεται πιέσεις από το ΔΝΤ για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της.“Οπως έχουμε πει επανειλημμένα το ΔΝΤ υποστηρίζει τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης όσον αφορά τη μη αναδιάρθρωση χρέους και την αποφασιστικότητά της να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της”, δήλωσε μία εκπρόσωπος του ΔΝΤ στο πρακτορείο Ρόιτερς.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ. Τι όντως συμβαίνει. Οι αγαπητοί τοκογλύφοι που βεβαίως έχουν δύο πρόσωπα, μόλις εισήγαγαν στο ενεργό οπλοστάσιό τους την απειλή θανάτωσης (αυτή είναι η επίσημη κήρυξη χρεωκοπίας, ή “αναδιάρθρωση” χρεους) της οικονομίας και του γυφτομπατσόκ αντάμα. Από τη μιά διαρρέουν από τα κορυφαία Μέσα τους την επισημότερη, από το ίδιο το ΔΝΤ, κλήση σε χρεωκοπία, απο την άλλη διαψεύδουν από τις ίδιες πηγές.

Ετσι καταδεικνύεται το θανάσιμο αδιέξοδο που έχει φτάσει η Παγκόσμια Διακυβέρνηση της Αθήνας, αναμένοντας την διαρκώς αναβαλόμενη επίσκεψη των ελεγκτών της Τρόϊκας. Εκτός από την ανακοίνωση απογοητευτικών αποτελεσμάτων σε έλλειμα 10,6%, ύφεση, στασιμοπληθωρισμό, ανεργία, μηδενική φαίνεται η πρόοδος στα λεγόμενα διαρθρωτικά μέτρα, λόγω ατολμίας και απατεωνοτσαπατσουλιάς.

Διστάζει και καθυστερεί η συμμορία ΓΑΜΑΠ εντ φριέντς να τα βάλει με την κοινωνική της βαση στο Δημόσιο, τα “ρετιρέ” των γυφτοπασόκων. Να κάνει και απολύσεις στις ΔΕΚΟ που στην ουσία που απαιτούνται. Διστάζουν να προχωρήσουν την “απελευθέρωση”, κοροϊδεύουν ως προς το διωγμό στα επαγγέλματα . Αδυνατούν ούτως ή άλλως εκ φύσεως, από την πολιτικά σαθρή και εγκληματική τους υπόσταση, οι υπουργοί να ασκήσουν Διοίκηση, οπότε πέρα από οριζόντιες περικοπες δεν πρόκειται να προωθήσουν κάποιες αλλαγες στην οργάνωση που απαιτούνται μαζύ με τις “οικονομίες”.

Ετσι κάθε περικοπή δημιουργεί έναν επιπλέον πολλαπλασιαστή μπαχάλου, οπότε πολλαπλασιάζονται και οι αντιδράσεις. Μεγάλος κίνδυνος να αφυπνιστούν “κοπρίτες” που βρίσονται σε χειμέρια νάρκη δεκαετιών. Γύρω απ’ το γιωργάκη βρίσκονται κοινοί ποινικοί και πράκτωρες, ακριβώς όπως συνέβαινε με τον πατέρα του, άσχετο εάν τώρα έχουν εκσυγχρονιστικό προφίλ. Η κυβερνητική λειτουργία ειναι η ίδια, η ΑΛΗΤ και τα συμφέροντα αποτελούν τον κορμό και το όριό τους.

Οι ξένοι τα γνωρίζουν όλα αυτά και είναι εξαιρετικά καχύποπτοι λόγω της συνεργασίας σε μπίζνες-ΜΙΖΕΝΣ με τα συγκεκριμμένα λαμόγια, την απληστία των οποίων έχουν πολλές φορές ξεφωνίσει στο παρελθόν. Γι αυτό και πυροβολούν κατευθείαν με το ατομικό τους όπλο που ειναι η χρεωκοπία μας κι ο θάνατός τους… Στόχος των διεθνών τοκογλύφουν που κατευθυνουν την τρόϊκα, να το επαναλάβουμε, ειναι το εμπράγματο ψαχνό, η εκποίηση της ελλαδάρας που έχουν “εξασφαλίσει”, νομίζουν με τις δανειακές συμβάσεις, αρκεί να κάνουν γρήγορα. Συνεπώς το θέμα μας είναι πολιτικό και πρέπει να πέσουν κεφάλια για να ανακοπεί η ταχύτατη πορεία προς τον αφανισμό μας.

Απο τα Νεώτερα Νέα

Το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας από τους....Metallica!

Η επιστροφή των νέων στην ελληνική γή είναι γεγονός...

Διαβάστε αυτή την είδηση:

Ξανα-οργώνουν τα χωράφια για «ξεχασμένους θησαυρούς»

Την τελευταία τριετία 38.000 πολίτες προστέθηκαν στον αγροτικό πληθυσμό. Ανακτήθηκε η απώλεια θέσεων εργασίας της περιόδου 2005-2008. Εντυπωσιακή η αύξηση της απασχόλησης στις νεότερες ηλικιακές ομάδες

Της Μαρίας Γιουρουκέλη

Ρεύμα επιστροφής στα... χωράφια δημιουργεί η οικονομική κρίση, αφού την τελευταία τριετία 38.000 πολίτες επέλεξαν λόγω συνθηκών το επάγγελμα του αγρότη. Μάλιστα, την ώρα που οι δείκτες της ανεργίας κτυπούν κόκκινο στην αγορά εργασίας του πρωτογενούς τομέα, παρατηρείται αύξηση 7% αποδεικνύοντας ότι μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει «βαριά» βιομηχανία και... ατμομηχανή ανάπτυξης.

Ο αγροτικός τομέας απασχολεί το 2010, αμέσως μετά το εμπόριο, το μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων, που εκτιμώνται σε 551,3 χιλιάδες καλύπτοντας ποσοστό της τάξεως του 12,5% στο σύνολο του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας. Το 2010 σε σύγκριση με το 2008 οι νέες θέσεις εργασίας στον πρωτογενή τομέα είναι της τάξεως των 38.000 και πλέον, από τις οποίες το 95% αναλογεί στη γεωργία και το υπόλοιπο στην αλιεία.

Στο διάστημα αυτό, συγκριτικά, ανακτήθηκε σχεδόν στο σύνολό της η απώλεια των θέσεων εργασίας της περιόδου 2005-2008. Η «δημοφηλία» του αγροτικού επαγγέλματος, σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, συνδέεται με τον αυξημένο αριθμό των νεοεισερχομένων στην αγορά εργασίας, αλλά και με τη μετακίνηση εργαζομένων από άλλους τομείς της οικονομίας που πλήττονται ιδιαίτερα από την κρίση. Ιδιαίτερα, εντυπωσιακή είναι η αύξηση της απασχόλησης στη νεότερη ηλικιακή ομάδα 15-44 σε περιοχές όπως το Νότιο Αιγαίο (+55%) και η Κρήτη (+31%), όπου υφίσταται σημαντική μείωση της απασχόλησης στον τομέα του τουρισμού και των συναφών υπηρεσιών.

Κλάδοι

Σύμφωνα με την έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, ο κλάδος των δενδρωδών καλλιεργειών, περιλαμβανομένων και των αμπελώνων, απορρόφησε στο διάστημα της αναφερόμενης τριετίας περισσότερες από 27.000 επιπλέον θέσεις εργασίας. Εξάλλου, ιδιαίτερα σημαντική αύξηση, με υπερδιπλασιασμό της απασχόλησης, καταγράφεται στον κλάδο των υποστηρικτικών υπηρεσιών προς τη γεωργία, ενώ αισθητή αύξηση παρουσιάζουν και άλλοι επιμέρους τομείς, όπως η αλιεία (+17%) οι μεικτές γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες (12%) και η κτηνοτροφία (9%).

Εξέλιξη της απασχόλησης

Η απασχόληση στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας την τελευταία δεκαετία παρουσιάζει καθοδική πορεία μέχρι και το έτος 2008, με ιδιαίτερα έντονη τη μείωση του αριθμού των απασχολουμένων στο διάστημα της πρώτης πενταετίας (2000-2004) κατά το οποίο καταγράφεται απώλεια 167 χιλιάδων θέσεων εργασίας. Το επόμενο διάστημα (2005-2008) επιβραδύνεται αισθητά η πτώση της απασχόλησης, με απώλεια 37 χιλ. θέσεων εργασίας, ανερχόμενη το 2008 σε περίπου 502 χιλ. απασχολούμενους, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 11,33% του συνόλου των απασχολουμένων της χώρας.

ΑΥΞΗΣΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ

Από εκεί και έπειτα και ειδικότερα από το γ΄ τρίμηνο του 2008 διαπιστώνεται συνεχής αύξηση της απασχόλησης, η οποία κατά το 2010 (μέσος όρος τριών τριμήνων) αναφέρεται σε 555 χιλ. απασχολούμενους, καλύπτοντας ποσοστό της τάξεως του 12,56%. Στην τριετία αυτή, θεωρώντας ως πλήρες το έτος 2010, αναλογούν 38.000 νέες θέσεις εργασίας, εκ των οποίων το 95% περίπου αναφέρεται στη γεωργία και το υπόλοιπο (2,16 χιλ.) στην αλιεία.


Κίνητρο η παρατεταμένη ανεργία

Σε επίπεδο χώρας προκύπτει σημαντικότερη αύξηση της απασχόλησης στη μεσαία κατηγορία ηλικιών (45-64 ετών), αναφερόμενη κυρίως στη Δυτική Μακεδονία, στη Δυτική Ελλάδα και στη Θεσσαλία, αφορούν στη μεσαία κλάση ηλικίας, με ποσοστά που κυμαίνονται από 32% έως και 22% αντίστοιχα. Στοιχείο που συνδέει την είσοδο στην αγροτική δραστηριότητα με την αδυναμία ένταξης σε θέση εργασίας όσο επιμηκύνεται η διάρκεια της ανεργίας σε ορισμένους κλάδους του δευτερογενούς κυρίως τομέα.

Εντυπωσιακή, ωστόσο, είναι η ποσοστιαία αύξηση της απασχόλησης στη νεότερη ηλικιακή ομάδα (15-44 ετών) που σημειώνεται στις περιφέρειες του Νοτίου Αιγαίου (+55,1%), στην Κρήτη (+31%) και στα Ιόνια Νησιά (+20%).

Ταυτόχρονα, παραμένουν οι διαρθρωτικές αδυναμίες στη δομή της απασχόλησης της Ηπείρου, με μικρή αύξησή της, προερχόμενη κυρίως από τις μεγαλύτερες κλάσεις ηλικίας (65 και άνω).

Γεωγραφική κατανομή

Με εξαίρεση την Πελοπόννησο και τα Ιόνια Νησιά, καταγράφεται σημαντική αύξηση της απασχόλησης στον αγροτικό τομέα, με μεγαλύτερα ποσοστά, κατά σειρά, στην Κρήτη (ποσοστό αύξησης 24,1%), στο Νότιο Αιγαίο (21,8%), στη Θεσσαλία (17,5%), στην Αττική (14,2%), στη Δυτική Ελλάδα (12,4%) και στην Ηπειρο (10,7%).

Μικρότερα ποσοστά αύξησης καταγράφονται στη Στερεά Ελλάδα (8,7%), στο Βόρειο Αιγαίο (7,5%), στην Κεντρική Μακεδονία (5,5%) και στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (3%), ενώ σημαντική μείωση της απασχόλησης στον αγροτικό τομέα παρουσιάζεται στην Πελοπόννησο (-9,1%) και μικρότερη στα Ιόνια (-5,2%).

Σε απόλυτο μέγεθος, ο μεγαλύτερος αριθμός νέων θέσεων εργασίας στο αντίστοιχο διάστημα καταγράφεται στην περιφέρεια της Θεσσαλίας, όπου η αύξηση της απασχόλησης στον πρωτογενή τομέα αντιστοιχεί σε 10.562 νέες θέσεις.

Η μικρότερη μεταβολή αναφέρεται στις περιφέρειες Δυτικής Μακεδονίας και Βορείου Αιγαίου (972 και 716 νέες θέσεις αντίστοιχα), ενώ στα Ιόνια Νησιά και στην Πελοπόννησο σημειώνεται απώλεια 810 και 7.029 θέσεων απασχόλησης αντίστοιχα.
7% αύξηση στην αγορά εργασίας του πρωτογενούς τομέα
551,3 χιλιάδες εργαζόμενοι απασχολούνται στον αγροτικό τομέα
95% των νέων θέσεων εργασίας στον πρωτογενή τομέα αναλογεί στη γεωργία και το υπόλοιπο στην αλιεία
27 χιλιάδες επιπλέον θέσεις εργασίας απορρόφησε την τελευταία τριετία ο κλάδος των δενδρωδών καλλιεργειών και αμπελώνων
167 χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν την πενταετία 2000-2004 στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας
απο την Ημερησία
 

Ίσως έτσι να ΄ρθει ένα τέλος στο παραμύθι του μανατζμεντ και των λοιπών επαγγελμάτων που τάχα μου σε οδηγούν στην επαγγελματική αποκατάσταση και μια ζωή βγαλμένη απο τη φαντασία των διαφημιστών και των σεναριογράφων του Χολυγουντ...

Σπούδες χρόνων και χρόνων, πτυχία με το τσουβάλι, master, PhD, κλπ κλπ με αντάλλαγμα ΤΙ?

Ένα γραφειάκι σε μια εταιρεία οπού κάνεις το χαμαλίκι, αλλά η θέση είναι ...manager...

To American Dream αλα ελληνικά πεθαίνει, όπως πεθαίνει και το σαπισμένο πολιτικό σύστημα που το εξέθρεψε γιατί ζούσε απο αυτό...

Στο καλό...

Μάνα γη ερχόμαστε ξανά...

ΤΙ ΕΙΧΕ ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ ΜΕΣΑ?

Μετά την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του Κόλπου του Μεξικού το περσινό καλοκαίρι απο την απληστία των "αγορών" και των πολυεθνικών - τυράννων της ανθρωπότητας, έρχεται τώρα και ο υπέρτατος τρόμος.

Οι πυρηνικοί εφιάλτες που ταλάνιζαν, κυρίως τη γενιά του 60, επιστρέφουν εν έτει 2011.

Φαίνεται οτι έφτασε η ώρα να νιώσουμε απειλή και εμείς, οι "σύγχρονοι άνθρωποι" της εποχής της πληροφορίας.

Μια εποχή που έφερε τον εφησυχασμό και τη βεβαιότητα οτι το επίπεδο της τεχνολογικής ανάπτυξης που φτάσαμε  είναι ικανό να μας κρατάει για πάντα προστατευμένους, ήσυχους και πρόθυμους να συνεχίσουμε να καταναλώνουμε. Να απαιτούμε περισσότερα, πιο σύγχρονα και πιο φτηνά προϊόντα.


Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι οτι εμείς είμαστε αυτοί που οδηγούμε τις εξελίξεις.

Εμείς πρέπει να βάλουμε ένα φρένο στις "επιθυμίες" μας. Που ίσως τελικά αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και τόσο δικές μας... Είναι η μανία της επίδειξης? Η μαγκιά του να έχεις το καλύτερο μοντέλο τηλεόρασης - πρώτος? Το πιο τρακτεροειδές αυτοκίνητο (τύπου Χάμερ και όλες οι λοιπές γκουμούτσες) που καίει 10 ευρω την γκαζιά? Και άλλα πολλά παρόμοια και γελοία...

Με αφορμή λοιπόν τις εφιαλτικές εξελίξεις στην Ιαπωνία, θυμήθηκα το καταπληκτικό κείμενο του Nefestora: ΤΙ ΕΙΧΕ ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ ΜΕΣΑ? Διαβάστε το:

Η ιστορία δεν μας λέει για αυτό τίποτα. Ο Ησίοδος μας άφησε να το βρούμε μόνοι μας. Κάποια αόριστα μόνο μουρμούρισαν οι κατοπινοί του. Ήθελε να κοπιάσουμε ίσως όπως συνηθιζόταν τότε. Του διέφυγε ότι μπορεί να μην ξανασκεφτόμασταν ποτέ οι άνθρωποι. Να μην μας ενδιέφερε καθόλου το θέμα. Στη δε πολυαγαπημένη του πατρίδα μισήσαμε την σκέψη όσο τίποτα. Την διώξαμε από τις πόλεις κλοτσηδόν αμέσως μόλις αυτός πέθανε, αμέσως μόλις τελείωσε αυτή η βασανιστική περίοδος της φιλοσοφίας. Μάλιστα περιμέναμε μουλωχτά λίγα χρόνια ακόμα, να φύγουν και οι υπόλοιποι μεγάλοι στοχαστές από τις γύρω πόλεις και μείναμε μόνοι μας. Αυτό ήταν. Τρελαθήκαμε από την χαρά μας, αρχίσαμε τα γλέντια και τους χορούς. Τρίβαμε τα χέρια μας από ικανοποίηση, γλυτώσαμε από δαύτους. Στη θέση τους βάλαμε δικηγόρους και επιχειρηματίες. Απελευθερωθήκαμε. Μας ενοχλούσε φοβερά αυτή η πουτάνα η σκέψη.
•
Έτσι καθαρίσαμε με αυτό το βαρύ παρελθόν. Πέσαμε στον λήθαργο της πνευματικής οκνηρίας και ησυχάσαμε. Βρήκαμε μια εύκολη φτηνή πατέντα εύχρηστη στον καθένα, μόνο και μόνο για να συνεννοούμαστε και κυρίως να αγοράζουμε στα μαγαζιά. Αυτό μας ενδιέφερε. Δεν χρειαζόμασταν τίποτα περισσότερο. Μιλάω για όλο τον πλανήτη. Εμείς εδώ το παρακάναμε, ξεπεράσαμε όλους τους άλλους. Αντικαταστήσαμε την σκέψη με εξυπνάδες και ευφυολογήματα στις παρέες, ώσπου στο τέλος που το ζούμε τώρα, σκαρώσαμε την λεγόμενη λογική πασόκ. Ένα κάτι σαν φάρμακο, μια πανάκεια, μια κορτιζόνη που απαντούσε σε όλα. Που έκανε το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο. Μια λογική που έμαθε απ έξω και ανακατωτά όλος ο λαός και η εργατική του τάξη με επί κεφαλής τους συνδικαλιστάδες του. Μα είναι τόσο μεγάλο το χρονικό διάστημα που μας διηγείστε από τον Ησίοδο έως σήμερα. Συμφωνώ, αυτό το αδύνατο προσπαθώ να καταδείξω, γιατί έχουν βγει τα τσακάλια της παραπληροφόρησης ή της ανοησίας όταν σπανίως δεν είναι εγκάθετοι των εκδοτών και των τραπεζιτών, και σας λένε ασυναρτησίες και ακατανοησίες. Ούτε οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν τα λεγόμενά τους. Παρουσιάζουν την κρίση ως ανεξήγητη, ως φυσικό φαινόμενο, ως μοιραίο κακό, κάτι σαν νεροποντή ή σεισμό, χωρίς φταίχτες και επιτελικά κατασκευασμένες αιτίες, οργανωμένες πολιτικές και συμφέροντα..Όμως όλα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά στον πλανήτη. Τα γεγονότα φωτίζονται από ένα αργό ξημέρωμα που κρατάει κάποιες δεκαετίες τώρα. Από τότε που έσκασε μύτη για πρώτη φορά η αφθονία και η υπεραφθονία. Αρχίσαμε να τρώμε και να καταναλώνουμε ξέφρενα. Νομίζαμε ότι ήταν καλό. Δεν ξέραμε ότι θα χάναμε τη δουλειά μας, ότι έκρυβε το αντίθετο από αυτό που έδειχνε, την επιστροφή στην πείνα. Ούτε εμείς ούτε οι ευρωπαίοι συμπολίτες μας. Λιγδώσαμε το άντερό μας αλλά χάσαμε το μέτρο. Γίναμε όλοι υπέρβαροι.
•
Αυτό που κινεί αθέατα τα νήματα των εξελίξεων είναι οι ξέφρενες επιθυμίες μας και λιγότερο ο συνεργάτης τους, το κεφάλαιο. Αυτό είναι που χρειάζεται να καταλάβουμε αμέσως και για πρώτη φορά στις νέες οικονομικές εποχές που δημιουργήθηκαν. Το κεφάλαιο από μόνο του είναι παροπλισμένο, αχρηστεμένο, περιορισμένο κυρίως. Μουχλιάζει στα σεντούκια και τις τράπεζες. Ασφυκτιά από την απραγία όταν δεν κερδίζει. Οι επιθυμίες μας το συντηρούν, το αναζωογονούν, του δίνουν λόγο ύπαρξης. Σε ένα σώφρονα άνθρωπο που δεν δανείζεται και δεν καταναλώνει, δεν έχει πέραση ο χρηματιστής και το κεφάλαιό του, καταποντίζεται και γυρίζει απογοητευμένο πάλι στο πιθάρι και μπαίνει μόνο του μέσα και κλειδώνεται. Να ξεχάσει, να παρηγορηθεί που δεν βρήκε έξω επιθυμίες να το ποτίσουν, να μας ξεσκίσει.
•
Αφρίζει όταν δεν δανειζόμαστε. Αυτό μαθαίνουμε μόλις τώρα αυτούς τους τελευταίους μήνες παγκόσμια. Μας επιτίθεται, μας απειλεί να δανειστούμε να μας έχει στο χέρι. Πίσω από όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη, χασκογελάει η πολιτική εξάρτηση μέσα από την φάκα της αφθονίας. Πίσω από τα ιλιγγιώδη δάνεια και τις επερχόμενες πτωχεύσεις. Αυτή η κερκόπορτα του ανθρώπου. Η απώλεια της αυτοσυγκράτησης και της ψυχραιμίας μας. Είναι το περίσσευμα που διψάνε να αρπάξουν οι τοκογλύφοι και μας παστώνουν με ψευδείς ανάγκες και διαφημιστική προπαγάνδα.

Οι επιθυμίες ήταν που ξέφυγαν από το πιθάρι της Πανδώρας. Αυτές μαζί με τους τοκογλύφους. Η σοφία της φύσης τα έφτιαξε μαζί αυτά, αδιαχώριστα. Του ξέφυγαν από το πιθάρι και τις κυνηγάει έξω να τις ξαναρπάξει. Μόλις τώρα μάθαμε μετά από πολλές χιλιετίες, τι έλεγε ο μύθος.
•
Αν κάτι χρειάζεται να κάνουμε στην μουχλιασμένη από την μακραίωνη αχρηστία συνείδησή μας, είναι να επέμβουμε στις επιθυμίες μας δραστικά. Να τις αναχαιτίσουμε ή τουλάχιστον να τις τιθασεύσουμε οπωσδήποτε. Όπως κόβουμε το τσιγάρο ή όπως αποτοξινωνόμαστε λίγο πριν το θάνατό μας από βαριά ναρκωτικά.

Έτσι ακριβώς πρέπει για να γλυτώσουμε από τις βιτρίνες και τους διαφημιστές. Να ξαναγίνουμε ολιγαρκείς και μετρημένοι στα ψώνια μας. Γιατί η αφθονία που μπλέξαμε και η υπερκατανάλωση που γεννά, είναι μια βαριά αρρώστια της ψυχής μας και το ξέρουμε μάλιστα. Για να ζούμε εμείς και όχι αυτές. Θέλοντας και μη το θέμα αυτό το συναντάω συνέχεια μπροστά μου, γιαυτό αναφέρομαι πάλι και πάλι. Είναι το πρώτο θέμα της εποχής μας.
•
Πρόκειται για μεγάλο πόλεμο με πολλές αιματηρές μάχες, που εύχομαι να αρχίσουν να καταλαβαίνουν κάποιοι. Κάθε τι που σαν χώρα, σαν άτομο, σαν οικογένεια δεν μπορώ να το αγοράσω, δεν το αγοράζω. Δεν το αγγίζω. Ούτε δανείζομαι να το πάρω. Πάει και τελείωσε. Πρέπει να ξαναμάθουμε έτσι. Κι αυτό είναι το φάρμακο και είναι δωρεάν να έχουμε υπ΄όψιν μας. Κι ούτε το αφήνω να γίνει ψυχολογικό απωθημένο μέσα μου. Το περνάω στη συλλογική βοήθεια, στη συζήτηση μαζί της. Ποτέ μα ποτέ δεν δανείζομαι συμπολίτη για επιθυμίες, παρά μόνο για ύστατες και αδήριτες φυσικές ανάγκες. Το ίδιο ισχύει και για σας Ιρλανδοί φίλοι, Πορτογάλοι, Ισπανοί και όσοι γυροφέρνετε στο λάκκο των επιθυμιών σας.
•
Μπήκατε και μπήκαμε σε μια περιπέτεια από την λαιμαργία του ματιού.

Φτάσαμε μέσα από τις σειρήνες της αγοράς στις βιτρίνες της αγοράς. Αποτέλεσμα να μην μπορούμε λαοί ολόκληροι να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες αφού ασχολούμαστε μόνο με τις επιθυμίες μας. Αυτό και μόνο κρύβεται πίσω από αυτή την τεράστια παγκόσμια κρίση. Αυτό κρυφογελάει χαιρέκακα πίσω από όλα αυτά. Το ψύχραιμο μάτι του παρατηρητή που είναι έξω από αυτόν το χορό της κατανάλωσης των άχρηστων με δανικά, δεν το πιστεύει αυτό που γίνεται είκοσι χρόνια. Αν δεν είναι κανείς εξυπνάκιας οικονομολόγος, να αναλύει περισπούδαστα από τηλεοράσεως το οφθαλμοφανές, αυτό που ο κάθε πολίτης αντιλαμβάνεται αμέσως, θα καταλάβει αμέσως ότι ο εκμαυλισμός των επιθυμιών μας, το γαργάλημά τους, είναι αίτιο και δημιουργία αυτής της κατάντιας. Ο εκμαυλισμός των αισθήσεών μας. Δεν υπάρχει μέλλον ούτε δικό μας ούτε του ίδιου του πλανήτη και των όντων του. Τίποτα άλλο μυστηριώδες και αδιερεύνητο δεν συμβαίνει. Αντίθετα από τις τσιρίδες και τις κραυγές των επιχειρηματιών για ανάπτυξη και πλήρη κατάργηση όλων των εργασιακών νόμων, όχι άλλη ανάπτυξη πρέπει να λέμε εμείς. Η ανάπτυξη όπως αυτοί την εννοούν και την θέλουν, είναι συμφορά και μόνο. Τρίβουν τα χέρια τους που βλέπουν τον κάθε ξελιγωμένο Ινδιάνο να δουλεύει για αυτούς, για να αγοράσει τις χάντρες της Ερμού.

Γιατί η ανάπτυξη δεν πήγε ποτέ στον κόσμο, παρά στις τσέπες των βιομηχάνων και επιχειρηματιών, καταστρέφοντας πάντα το περιβάλλον και την ομορφιά της φύσης Έχουμε υπέρ αρκετή δεν την χρειαζόμαστε. Νοικοκύρεμα θέλουμε. Πολιτικό οικονομικό, κοινωνικό. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, θα του σχίζει η ζωή και η πραγματικότητα τα διπλώματά του, όπως ήδη όρχησε να τα σχίζει παγκόσμια.
•
Γιατί φίλοι μου, η άρνηση είναι μεγαλειώδης συνειδησιακή πράξη. Συγγνώμη, αλλά δεν φαντάζεστε τι κολοσσιαία σημασία έχει για την ζωή μας και την ιστορία της ανθρωπότητας. Της ίδιας της φύσης. Είναι η αρετή του ατόμου. Και δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη τέτοια επιλογή και προσπάθεια του ανθρώπου. Είναι ο μέγιστος καρπός της ελλογικότητας, όπως ξανάλεγα πριν χρόνια. Είναι αυτή που λέει όχι σε όλα αυτά και εκτοξεύει τον άνθρωπο στα ουράνια, τον πάει στο σύμπαν. Που τον στέλνει να συναντηθεί με τις άλλες ελλογικότητες , με τα άλλα σκεφτόμενα όντα του σύμπαντος, με την σωφροσύνη και την σοφία τους, έτη φωτός μακριά από τα χρηματιστήρια και τα μαλακισμένα τους κέρδη. Και ας μη ρωτήσει ο προβοκάτορας: που ξέρουμε ότι αυτοί θα είναι καλύτεροι από εμάς.
•
Είναι πάρα πάρα πολύ απλό, σε σημείο που δεν φαίνεται, που δεν μπορείς να το αναγνωρίσεις. Η αφθονία μας έφαγε τα σωθικά. Μας διέλυσε σαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τα μυαλά. Δεν μπορούμε να αντιδράσουμε στο ελάχιστο. Φτάσαμε να μιλάτε ανενδοίαστα για σόπινκ θέραπι ως κάτι το φυσιολογικό. Από την ελευθερία των βουνών στην ελευθερία των βιτρινών άχρηστα ζώντα. Παίξατε και χάσαμε σαν είδος. Η φύση σας απέρριψε πλήρως. Μας απέρριψε αν προτιμάτε. Και το έκανε πρώτα οικολογικά, πριν το κάνει βίαια ως πολιτική, κοινωνιολογία και οικονομία.

Το πιθάρι λοιπόν είχε μέσα φυλακισμένους τους τοκογλύφους και τις επιθυμίες μας.

Η στρατηγική ήττα της 11ης Μαρτίου!

Στρατηγικά ηττημένη εξήλθε η ελληνική αντιπροσωπεία τα ξημερώματα του Σαββάτου από τη Σύνοδο Κορυφής του Eurogroup, παρά το πανηγυρικό κλίμα που επιχειρεί να δημιουργήσει η κυβέρνηση για την επιμήκυνση και τη μείωση του επιτοκίου του δανείου των 110 δις. ευρώ: αυτό που μένει από τη Σύνοδο και θα επηρεάσει με επώδυνο τρόπο την οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας τα επόμενα χρόνια είναι το μεγαλοπρεπές «όχι» της Άνγκελα Μέρκελ στην ελληνική έκκληση για βοήθεια των εταίρων μας στη μείωση του χρέους που οδηγεί τη χώρα με μαθηματική βεβαιότητα στην ελεγχόμενη χρεοκοπία το 2013. 

 

Το τελευταίο διάστημα, με μια μάλλον κακότεχνη επικοινωνιακή εκστρατεία, η κυβέρνηση, αφού νωρίτερα είχε καλλιεργήσει μεγάλες προσδοκίες (ποιος ξεχνά τις δηλώσεις Παπακωνσταντίνου για «τελική λύση» τον Μάρτιο;) προσπάθησε να κατεβάσει τον πήχη των προσδοκιών τόσο χαμηλά, ώστε με ευκολία να τον περάσει: κάπως έτσι, η προαποφασισμένη επιμήκυνση και η όχι ιδιαίτερα σημαντική μείωση του επιτοκίου του δανείου των 110 δις. ευρώ επιχειρείται να εμφανισθεί ως δήθεν σπουδαία επιτυχία της ευρωπαϊκής μας διπλωματίας.

Όμως, η κυβερνητική προπαγάνδα για τη μείωση των προσδοκιών είχε μια παρενέργεια, που ελάχιστα έχει εξηγηθεί, αλλά ήταν ιδιαίτερα σημαντική σε επίπεδο τακτικής και εν πολλοίς επηρέασε τη ροή των εξελίξεων προς τη μεγαλοπρεπή στρατηγική ήττα της χώρας στις 11 Μαρτίου: περιορίζοντας τις προσδοκίες, η κυβέρνηση δημιούργησε τέτοια ανασφάλεια στους καταθέτες, που υποχρέωσε τον πρωθυπουργό να κλείσει όπως-όπως μια συμφωνία τα ξημερώματα του Σαββάτου, υπό τον φόβο ότι, αν περίμενε να τα ρισκάρει όλα στις 25 Μαρτίου, με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, ίσως στο μεταξύ να είχε ενταθεί τόσο η εκροή καταθέσεων από το τραπεζικό σύστημα, που θα καθιστούσε άνευ αντικειμένου οποιαδήποτε συμφωνία!

Ο έτερος πρωθυπουργός «διασωθείσας» χώρας, ο Ιρλανδός Έντα Κένι, που δεν είχε την ίδια πίεση να κλείσει οπωσδήποτε συμφωνία την Παρασκευή, αντιστάθηκε με μεγαλύτερη επιτυχία στις πιέσεις Μέρκελ-Σαρκοζί για αύξηση του φορολογικού συντελεστή των επιχειρήσεων, που θα αποτελούσε βαρύτατο πλήγμα στην ανταγωνιστικότητα της Ιρλανδίας, και προτίμησε να φύγει άπρακτος από τη Σύνοδο, γνωρίζοντας ότι η διαπραγματευτική ισχύς της χώρας του θα είναι πολύ μεγαλύτερη στις 25 Μαρτίου, όταν οι αγορές θα πιέζουν ασφυκτικά για μια οριστική λύση.

Αυτό που οριστικά χάθηκε για την Ελλάδα και αποτελεί την ιστορική, στρατηγική ήττα αυτής της Συνόδου, ήταν η ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή στήριξη στη μόνη πραγματικά σημαντική προσπάθεια της χώρας, δηλαδή στην προσπάθεια μείωσης του χρέους, το οποίο θα μας κρατά αποκλεισμένους από τις αγορές, όσο και αν επιμηκυνθεί το δάνειο των 110 δις. ευρώ, ή μειωθεί το επιτόκιό του.

Το βασικό σενάριο αυτής της συμβολής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη μείωση του χρέους αξίζει να θυμίσουμε ότι είχε συνταχθεί από δύο πολύ σημαντικές προσωπικότητες του ευρωπαϊκού «παιχνιδιού»: τον Γάλλο επικεφαλής της ΕΚΤ, Ζαν Κλωντ Τρισέ, και τον Γερμανό επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Οικονομικής Σταθερότητας, Κλάους Ρέγκλινγκ: σε μία εκδοχή του το σενάριο προέβλεπε απευθείας αγορές ελληνικών ομολόγων από το EFSF από τη δευτερογενή αγορά ομολόγων, στην άλλη τη χρηματοδότηση της Ελλάδας με καλούς όρους από το EFSF, για να αγοράσει η Αθήνα τα ομόλογά της. Και στις δύο περιπτώσεις, η αγορά ομολόγων στις χαμηλές τρέχουσες τιμές θα ισοδυναμούσε με ένα «κούρεμα» χρέους, που τόση ανάγκη έχει η Ελλάδα.

Τίποτε από αυτά, όμως, δεν κατάφερε να επιτύχει ο πρωθυπουργός στις 11 Μαρτίου. Και το χειρότερο είναι, ότι όλη η προσπάθεια για τη μείωση του χρέους πέφτει πλέον στην «πλάτη» της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία ανέλαβε την υποχρέωση να ξεπουλήσει όπως-όπως δημόσια περιουσία για να συγκεντρώσει το απίθανο ποσό των 50 δις. ευρώ και με αυτό να επαναγοράσει χρέος.

Η διαφορά ανάμεσα στα δύο σενάρια είναι προφανώς χαοτική: στην πρώτη περίπτωση, ένα πανίσχυρο ευρωπαϊκό ταμείο θα βοηθούσε την Ελλάδα μέσα σε πολύ σύντομο χρόνο να αποσύρει από την αγορά (ή, ορθότερα, από το χαρτοφυλάκιο της ΕΚΤ) ομόλογα ονομαστικής αξίας 50 δις. ευρώ, αγοράζοντάς τα με 35 δις. ευρώ και «κερδίζοντας» 15 δις. ευρώ, χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Για το ίδιο «κέρδος», η κυβέρνηση θα πρέπει τώρα να βρει αγοραστές ακόμη και για τα… μαχαιροπίρουνα του Δημοσίου και να υποστεί μια σοβαρή παράπλευρη απώλεια: αν αύριο πουληθούν όλες οι συμμετοχές του Δημοσίου σε  κερδοφόρες  επιχειρήσεις, το κράτος θα μειώσει μεν ελαφρώς το χρέος, αλλά θα χάσει μερικά δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από τα μερίσματα αυτών των εταιρειών, κάτι που θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την προσπάθεια μείωσης του ελλείμματος.

Οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούσαν, ότι ακόμη και με την εφαρμογή του σχεδίου Τρισέ-Ρέγκλινγκ, η μείωση του ελληνικού χρέους θα ήταν μεν ορατή, αλλά όχι και ικανή για την αποτροπή της ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Τώρα που ακόμη και αυτή η μικρή, σε σχέση με το τεράστιο χρέος μας, ευρωπαϊκή βοήθεια έχει οριστικά χαθεί, οι αγορές θα πρέπει να πεισθούν, ότι μια ελληνική κυβέρνηση μπορεί να συγκεντρώσει 50 δις. ευρώ από ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή δυο φορές περισσότερα από όσα συγκέντρωσαν από αυτή την πηγή όλες οι κυβερνήσεις από το ’90 και μετά, με ορισμένες από αυτές να περνούν μεγάλες πολιτικές περιπέτειες, ή και να καταρρέουν (βλ. κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1993) υπό το βάρος των κατηγοριών για «ξεπούλημα δημόσιου πλούτου».

Προφανώς ουδείς θα πιστέψει ότι το αδιανόητο ξαφνικά έγινε απλό και εφικτό. Γι’ αυτό και οι αγορές δεν πρόκειται να πεισθούν, ότι η Ελλάδα μπορεί να μειώσει το χρέος της μέχρι τη λήξη του μνημονίου τόσο, ώστε να αποφύγουν οι ιδιώτες πιστωτές της το «κούρεμα» απαιτήσεων, που θα έλθει ως συνέπεια της νέας υποχρεωτικής προσφυγής της χώρας, αυτή την φορά στο μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, για ένα νέο δάνειο. Γι’ αυτό και η αποτυχία της κυβέρνησης να εξασφαλίσει την Παρασκευή βοήθεια της Ευρώπης για τη μείωση του χρέους ίσως αποδειχθεί η μεγαλύτερη στρατηγική ήττα της χώρας στη διάρκεια του «ελληνικού δράματος».

Για να έχουμε ένα μέτρο της επιτυχίας που μπορούν να έχουν άλλες κυβερνήσεις στο επίπεδο της ευρωπαϊκής διαπραγμάτευσης, όταν παίζουν σωστά τα χαρτιά τους, καλό θα είναι, τέλος, να υπενθυμίσουμε την περίπτωση της Πορτογαλίας: η κυβέρνηση της χώρας επέμεινε μέχρι τέλους, ότι δεν θα δεχόταν τη «διάσωσή» της με τους ίδιους όρους που «διασώθηκε» η Ιρλανδία, ή, πολύ περισσότερο, με τους απείρως χειρότερους όρους του ελληνικού σχεδίου «διάσωσης». Αυτό το «όχι» συνδέεται με τις οδυνηρές μνήμες των Πορτογάλων από το προγράμματα του ΔΝΤ, που εφάρμοσε η χώρα τη δεκαετία του ’70.

Στη Σύνοδο της Παρασκευής, ο Πορτογάλος πρωθυπουργός πέτυχε το στόχο του και ίσως να μη χρειασθεί καν την ευρωπαϊκή στήριξη για το δανεισμό της χώρας: με έναν ελιγμό της ύστατης στιγμής (επιβολή πρόσθετων μέτρων λιτότητας), «στρίμωξε» την Γερμανία και η Μέρκελ ενέκρινε τη δυνατότητα του EFSF να αγοράζει ομόλογα κυβερνήσεων από την πρωτογενή αγορά. Με αυτό το (πραγματικό) «πιστόλι στο τραπέζι», η Πορτογαλία θα μπορεί από σήμερα να αντιμετωπίζει τις αγορές από θέση ισχύος, αφού αν δεν καλυφθεί μια έκδοση ομολόγων θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να ζητήσει στήριξη του EFSF. Και μόνο με αυτό το «όπλο», η Πορτογαλία πιθανότατα θα αποφύγει οποιαδήποτε διάσωση και θα συνεχίσει να χρηματοδοτείται από τις αγορές. Αυτές είναι πραγματικές επιτυχίες στις ευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις, που δυστυχώς η Ελλάδα δεν κατάφερε να εξασφαλίσει, λόγω της προφανούς αδυναμίας της κυβέρνησης να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων…

Sofokleous10

ΠΗΓΗ: http://tolimeri.blogspot.com/2011/03/11.html#ixzz1GbrereFT

"Τροφή Α.Ε." (Food, Inc.) Nτοκιμαντέρ

Το ντοκιμαντέρ «Τροφή, Α.Ε.» (Food, Inc. - 2008) από τον βραβευμένο με Emmy σκηνοθέτη Ρόμπερτ Κένερ αποτελεί μια καταγραφή της νομικής και οικονομικής ισχύος που έχουν στην οικονομία της Αμερικής οι μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων, καθώς και μια μαρτυρία για την επιβλαβή επίδρασή τους στην υγεία όσων εργάζονται στο στάδιο παραγωγής κι όσων τρέφονται από τα προϊόντα τους.

Η ποικιλία στα σούπερ μάρκετ είναι απατηλή καθώς όλα σχεδόν τα τρόφιμα ελέγχονται, παράγονται και διακινούνται από πολύ λίγες πολυεθνικές. 

Πολύ περισσότερο απατηλή, αποδεικνύεται η εικόνα της φάρμας στην εξοχή όπου σε συνθήκες υγιεινής καλλιεργούνται και παράγονται τα γεωργικά, γαλακτοκομικά και κτηνοτροφικά προϊόντα.

Στο ντοκιμαντέρ καταγράφεται επίσης το βαθύ πλέγμα της διαπλοκής: μια μητέρα χάνει το τριών ετών υγιέστατο παιδί της μετά από μόλυνση από το μεταλλαγμένο βακτηρίδιο e-coli, μέσα σε 12 μέρες, αλλά παρά τους αγώνες της μέχρι σήμερα δεν έχει δημιουργηθεί νόμος που να επιτρέπει στο αρμόδιο υπουργείο το κλείσιμο μονάδων όπου εμφανίζονται επανειλημμένα κρούσματα μολυσμένων ζώων. Αποδεικνύεται όμως ότι στις διευθυντικές θέσεις των ελεγκτικών υπηρεσιών της κυβέρνησης βρίσκονται πρώην στελέχη των ίδιων, προς έλεγχο, πολυεθνικών.

Παράλληλα, σε μια επίσης ανησυχητική εξέλιξη, ο νόμος Veggie Libel απαγορεύει μέχρι και λεκτικές διατυπώσεις που μπορεί να θεωρηθούν δυσφημιστικές για την βιομηχανία τροφίμων. 

Ενδεικτικό της πιστής εφαρμογής της νομοθεσίας το γεγονός ότι η γνωστή παρουσιάστρια της αμερικανικής τηλεόρασης Όπρα Γουίνφρεϊ ανέφερε σε μια εκπομπή της τη φράση «δε θα ξαναφάω χάμπουργκερ μετά από αυτά που άκουσα» για να μπει σε μια δικαστική περιπέτεια που κράτησε 6 χρόνια.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το ντοκιμαντέρ δέχθηκε τα πυρά των μεγάλων πολυεθνικών στον τομέα τροφίμων, καμία από οποίες δε δέχθηκε να παραχωρήσει συνέντευξη στους δημιουργούς του.

«Τροφή, Α.Ε.» (Food, Inc. - 2008)

Διάρκεια 1.29΄.59΄΄

tvxs.gr | Τρόφιμα Α.Ε. by tvxorissinora

ΠΗΓΗ: http://edo-provokatoras.blogspot.com/2011/01/food-inc-n.html#ixzz1GTe14FcG

Πολλά σύμπαντα - πολλοί εαυτοί μας ..΄Oπως λέμε ΓΑΠ.

Δεν υπάρχει μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά σύμπαντα, ίσως και μπροστά στη μύτη μας, χωρίς όμως να τα βλέπουμε, όπως επίσης δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις, ενώ δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο!

Δεν πρόκειται για ευφυολογήματα κάποιου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, αλλά για θεωρίες και υποθέσεις - με βάσιμες πιθανότητες να ανταποκρίνονται στην αλήθεια - ενός από τους πιο διάσημους Έλληνες επιστήμονες, του Δημήτρη Νανόπουλου, διακεκριμένου καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας A&M (ΗΠΑ) και τακτικού μέλους της Ακαδημίας Αθηνών, ο οποίος μίλησε προχθές το βράδυ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σχετικά με το πείραμα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) και την πειραματική διερεύνηση της ύπαρξης του Πολυσύμπαντος (multiverse).

Ο κ. Νανόπουλος παρουσίασε μερικές νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική ομάδα του στο αμερικανικό πανεπιστήμιο, και οι οποίες δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή στην έννοια του Πολυσύμπαντος. Εκτιμά, με βάση μαθηματικές εξισώσεις, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα (ο αριθμός 10 με εκθέτη τον αριθμό 500!), σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις "μεγάλες" διαστάσεις - τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος - υπάρχουν ακόμη έξι ή επτά, που βρίσκονται "διπλωμένες" σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 το συνολικό αριθμό των διαστάσεων.

«Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε», είπε ο κ. Νανόπουλος.

Η έρευνα του CERN

Η θεωρία του Πολυσύμπαντος ή των πολλών παράλληλων συμπάντων έχει διάφορες εκδοχές, μια από τις οποίες προωθεί σθεναρά ο κ. Νανόπουλος, ο οποίος αρχικά ήταν αντίθετος στην όλη ιδέα, αλλά στη συνέχεια την αποδέχτηκε και την επεξεργάστηκε. Τόνισε όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο επιταχυντής του CERN, για τον οποίο είπε ότι πλέον «δουλεύει ρολόι», αν και οι φυσικοί που αναλύουν τις συγκρούσεις των σωματιδίων είναι αναγκασμένοι «να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα».

Σε μια προηγούμενη ομιλία του στην Αθήνα, ο κ. Νανόπουλος είχε πάντως δηλώσει ότι, αν τελικά τα πειράματα του CERN δε φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αποτυγχάνοντας να βρουν νέα σωματίδια και να επιβεβαιώσουν πειραματικά την υπερσυμμετρία, τότε «αυτό θα αποτελέσει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα για τη Φυσική, θα προκαλέσει μια μεγάλη κρίση», καθώς θα σημαίνει, όπως είχε πει χαρακτηριστικά, ότι «πήραμε λάθος δρόμο».

Το ένα σύμπαν γεννάει το άλλο

Σύμφωνα με τον Έλληνα φυσικό, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα σε αυτό το πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα.

Το ένα σύμπαν "γεννάει" το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Ο κ. Νανόπουλος είπε ακόμη ότι τα άλλα σύμπαντα - τα χαρακτήρισε «φυσαλίδες της πραγματικότητας» που απαρτίζουν το πολυσύμπαν - είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους (κυριολεκτικά δίπλα μας!), αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι είναι πιθανώς δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο.

Με λίγη δόση χιούμορ ανέφερε ότι «θα έπρεπε να παρακαλάμε να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και γίνει ξαφνική ολική μεταβολή, για παράδειγμα περάσουμε από ένα σύμπαν με τέσσερις ("μεγάλες") σε ένα άλλο με έξι διαστάσεις».

Σύμπαν στο... εργαστήριο

Όλα τα σύμπαντα με τους ιδιαίτερους νόμους τους προκύπτουν κατά βάση από μόνα τους (χωρίς την ανάγκη "νομοθέτη"), σαν μια «τοπική μετάλλαξη» του χώρου σε ένα προϋπάρχον σύμπαν. Μάλιστα, ο κ. Νανόπουλος δεν απέκλεισε ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας τολμηρές υποθέσεις ότι κάποια σύμπαντα θα μπορούσαν π.χ. να αποτελούν δημιούργημα ενός "χάκερ" σε κάποιο άλλο σύμπαν.
Επισήμανε ότι, αν τελικά αποδειχτεί η θεωρία του πολυσύμπαντος, τότε «θα καταλαβαίνουμε το μηχανισμό παραγωγής συμπάντων», οπότε, όπως είπε, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, «είναι πιθανό στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα σύμπαν στο εργαστήριο» («και δεν είμαι τρελός...», φρόντισε να διευκρινίσει!).

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΕΝΟ ΚΑΙ ΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΑΣ

«Δεν καίγεται καρφί του σύμπαντος για εμάς»

Ο κ. Νανόπουλος επιτέθηκε στους υπέρμαχους της "ανθρωπικής Αρχής" (που λένε ότι το σύμπαν είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα των ανθρώπων), αντιτείνοντας ότι «δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς», ενώ χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος «το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας».

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημά της η αναζήτηση μιας «ενοποιημένης θεωρίας του παντός» στη Φυσική, όμως δε θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας σύμπαν και τίποτε περισσότερο.

Τέλος, απαντώντας σχετικά με τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της θεωρίας του Πολυσύμπαντος, είπε ότι παραπέμπει σε «ένα νέο Διαφωτισμό», που ανοίγει νέους δρόμους για την ανθρωπότητα. Ακόμη αρνήθηκε ότι υπάρχουν φραγμοί και όρια στις δυνατότητες του ανθρώπινου νου να συλλάβει την πραγματικότητα του σύμπαντος, εκτός από τα αναπόφευκτα ποσοτικά όρια στη συσσώρευση γνώσης στο μυαλό του ανθρώπου, όμως γι' αυτό, όπως είπε, υπάρχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ως συμπαραστάτες μας, ενώ στο μέλλον η σχέση τους με τους ανθρώπους θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο στενή.

Αρνήθηκε, επίσης, ότι συσσωρεύοντας ολοένα περισσότερες γνώσεις, οι άνθρωποι χάνουν τη σοφία τους, ενώ - σε κάπως πιο απαισιόδοξο τόνο - συμφώνησε με τις εκτιμήσεις άλλων επιστημόνων ότι η Γη αργά ή γρήγορα «δύσκολα θα αντέξει» στα προβλήματά της, γι' αυτό είναι ανάγκη να προετοιμαστεί η μετοίκηση της ανθρωπότητας σε άλλους πλανήτες.

Συνεχίζοντας να εκπλήσσει, ανέφερε ότι δεν αποκλείεται το σύμπαν που ζούμε τώρα να δημιουργηθεί ξανά ακριβώς το ίδιο στο μέλλον, ενώ - με την ίδια λογική - το τωρινό σύμπαν μας θα μπορούσε να είναι το νιοστό από το παρελθόν, να έχει δηλαδή ήδη προϋπάρξει πολλές φορές.
Ο κ. Νανόπουλος κατέστησε, πάντως, σαφές ότι είναι νωρίς ακόμα για να επιβεβαιωθούν τέτοιες υποθέσεις, πρόσθεσε όμως ότι τελικά αποτελούν λογικές συνέπειες της ευρύτερης θεωρίας του Πολυσύμπαντος, που θα έπρεπε κανείς να ακολουθήσει και να διερευνήσει.

Αναφερόμενος σε πρόσφατο δημοσίευμα του περιοδικού "Nature", που θεωρεί πιθανή την κατάρρευση της θεωρίας της Υπερσυμμετρίας, επειδή τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των πειραμάτων του CERN δεν την επιβεβαιώνουν, ο Έλληνας φυσικός χαρακτήρισε υπερβολική και πρόωρη μια τέτοια εκτίμηση.
«Πολύς θόρυβος για το τίποτε», είπε χαρακτηριστικά.

Ο αόρατος κόσμος

Τόνισε, επίσης, ότι το σύμπαν που βλέπουμε (της ορατής ύλης), και το οποίο έχει ηλικία 13,7 δισεκατομμυρίων ετών, δεν είναι παρά το 4%, καθώς το υπόλοιπο είναι αόρατο, αποτελούμενο κατά 23% από "σκοτεινή ύλη" και 73% από "σκοτεινή ενέργεια". Υπολογίζεται ότι μόνο στο δικό μας σύμπαν υπάρχουν περίπου 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες και κάθε ένας από αυτούς έχει περίπου 100 δισεκατομμύρια ήλιους, γύρω από τους οποίους περιφέρεται ένας τεράστιος αριθμός πλανητών.
Ο κ. Νανόπουλος είπε ακόμη ότι ο Ήλιος κάποτε θα "σβήσει", όμως το σύμπαν μας, που συνεχώς διαστέλλεται, είναι «ανοιχτό», συνεπώς ποτέ δε θα "πεθάνει", ενώ είναι πιθανό να κάνει "μετάβαση" σε ένα άλλο σύμπαν-φυσαλίδα.