Γράφεται η ιστορία...(ΒΙΝΤΕΟ)

Ο εκβιασμός στις Κάννες, όπως τον περιγράφει ο πρωην Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, που οδήγησε στην πτώση του ΓΑΠ και έφερε τον Παπαδήμο στην κυβέρνηση και τον Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο.

Στο φως έρχεται το παρασκήνιο της δραματικής σύσκεψης του περασμένου Νοεμβρίου στις Κάννες μέσα από τις σελίδες του βιβλίου -Ημερολόγιο Κρίσης- του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπαρουάν, μέσα από τις οποίες περιγράφει τον πολιτικό θάνατο του Γιώργου Παπανδρέου.
Τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου είχε ταξιδέψει στη Γαλλία με την πρόταση να διενεργηθεί στην Ελλάδα δημοψήφισμα, κάτι που όπως φάνηκε είχε εξοργίσει τους Νικολά Σαρκοζί και Άνγκελα Μέρκελ, οι οποίοι αποφάσισαν, όπως αναφέρει και ο Μπαρουάν, το πολιτικό τέλος του Έλληνα πρωθυπουργού.
Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας περιγράφει μέσα στο βιβλίο, σε δραματικούς τόνους πως μέσα σε δύο ημέρες -2 και 3 Νοεμβρίου 2011 – ο Γιώργος Παπανδρέου κατέρρευσε πολιτικά.
«Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις για το δημοψήφισμα. Η συζήτηση διαρκεί δύο ώρες χωρές διακοπή με την ένταση να είναι στα ύψη. Η Μέρκελ κάθεται απέναντι στον Παπανδρέου. Αριστερά της Μέρκελ και απέναντι στον Ομπάμα, ο Σαρκοζί. Δεξιά της Καγκελαρίου, ο Σόιμπλε. Αριστερά του Σαρκοζί, ο Ζιπέ. Κι αριστερά του Ζιπέ, εγώ.
Το κλίμα είναι βαρύ και ξεκινάει ένα μπρα ντε φερ με τον Παπανδρέου, ο οποίος συνοδεύεται από τον υπουργό του των Οικονομικών. «Σ' το λέμε ξεκάθαρα, εάν κάνεις δημοψήφισμα δεν υπάρχει σχέδιο σωτηρίας» λέει ο Σαρκοζί στον Ελληνα Πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Με παγωμένο βλέμμα, η Μέρκελ επαναλαμβάνει στον Έλληνα Πρωθυπουργό το ίδιο πράγμα με πολύ αποφασιστικό τρόπο. Είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος. Η ένταση ανεβαίνει κι άλλο. Ο Σαρκοζί τού επαναλαμβάνει τους όρους μας σε στυλ τελεσιγράφου. Ο Παπανδρέου ιδρώνει, αντιστέκεται, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει.
Ο Ομπάμα παρατηρεί τη σκηνή, ακούσει προσεκτικά. Μερικές φορές συνοψίζει τα πράγματα, ηρεμεί το παιχνίδι όταν η ένταση ανεβαίνει. Ο Παπανδρέου παίζει την καριέρα του. Ιδρώνει όλο και πιο πολύ, ταλαντεύεται από τις αρχικές του θέσεις, έπειτα καταρρέει. Στο τέλος δεν έχει άλλη επιλογή: αναγκάζεται να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά του ευρώ. Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να ξεφύγει από αυτό ερώτημα υποβάλλοντας το στον λαό του. Είμαι παρών στον πολιτικό θάνατο σε ζωντανή μετάδοση. Έπειτα από δύο ώρες αντιπαράθεσης, παραδίδει τα όπλα....
...Ερχεται η σειρά του Μπερλουσκόνι... δεν θα αντέξει για πολύ. Παπανδρέου, Μπερλουσκόνι, δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν. Είμαστε σε καιρό ειρήνης. Δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν κάτω από διεθνή πίεση».

Πηγή: Μπαρουάν: Ημουν παρών στον πολιτικό θάνατο του Παπανδρέου - Ίδρωσε, αντιστάθηκε και κατέρρευσε | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/74482#ixzz2ArPte1qj

Όμως, για να θυμηθούμε και μια προηγούμενη ανάρτηση (27/3/12):

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ , Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΛΗΣΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥ.

ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΙΣ 3/11/11.

ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

 

ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΙΣ 25/3/12.

ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΣ 4 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ, ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ν ΧΡΟΝΙΑ.

Μέρκελ: «Καταστροφικό να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη»

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ εκτίμησε πως θα ήταν καταστροφικό να επιτραπεί στην Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι θα ήταν τεράστιο πολιτικό λάθος.

Σε τηλεοπτική της συνέντευξη στο BBC η οποία θα μεταδοθεί τη Δευτέρα επισημαίνει ότι «έχουμε πάρει την απόφαση να ανήκουμε σε μια νομισματική ένωση. Είναι μια απόφαση όχι μόνο νομισματική, αλλά επίσης πολιτική»

Η γερμανίδα καγκελάριος αναφέρει ότι «θα ήταν καταστροφικό αν λέγαμε σε μία από τις χώρες που έχει αποφασίσει να είναι μαζί μας: Δεν σας θέλουμε πια , και προσθέτει «εξάλλου οι (ευρωπαϊκές) συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αναρωτιούνται: Ποιος θα είναι ο επόμενος; Η ευρωζώνη θα γινόταν απίστευτα εξασθενημένη»

Πρόσθεσε πως η Ελλάδα, που ήταν το αντικείμενο δύο ευρωπαϊκών σχεδίων διάσωσης, έχει μπροστά της ένα μακρύ και δύσβατο δρόμο αλλά θα ήταν ένα τεράστιο πολιτικό λάθος να επιτραπεί στην Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ.

«Η κατάσταση είναι πολύ τεταμένη. Η Ευρώπη, και ιδίως η ευρωζώνη, είναι σε κρίση. Η κρίση αυτή είναι η συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και έχει προκαλέσει συζητήσεις πολύ σκληρές σε πολλές χώρες», πρόσθεσε η Άνγκελα Μέρκελ, όταν ρωτήθηκε για την ανάδυση ενός αντι-γερμανικού αισθήματος στην Ελλάδα.

«Έχουμε θυελλώδεις συζητήσεις στα κοινοβούλιά μας και χρησιμοποιούμε σκληρές λέξεις» δήλωσε. ‘Ομως «ευτυχώς έχουμε μάθει να επιλύουμε τις διαμάχες μας ειρηνικά»

Η Άνγκελα Μέρκελ, σύμφωνα με το iefimerida.gr, επαναβεβαίωσε επίσης την υποστήριξή της στην παρουσία της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρά την άρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον να ενταχθεί στο νέο ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο.

«Η Βρετανία πρέπει να γνωρίζει πως στη Γερμανία θέλουμε μια Βρετανία ισχυρή μέσα στην ΕΕ, είναι κάτι το οποίο πάντα επιθυμούσαμε και πάντα θα επιθυμούμε»

"λαός που δηλώνει δυνατά «παρών» και μένει σταθερά μέσα στο παιχνίδι είναι πολύ δύσκολο να ηττηθεί..."

Ο Τσίπρας, ο Ολάντ, η Μέρκελ και... εμείς

 

Από topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Δεσμευόμαστε να λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα για να ενισχύσουμε και να τονώσουμε τις οικονομίες μας και να καταπολεμήσουμε τις χρηματοοικονομικές πιέσεις αναγνωρίζοντας πως τα σωστά μέτρα δεν είναι τα ίδια για όλους μας». Αυτό ήταν το σημείο ισορροπίας που βρήκαν οι οκτώ ισχυρότερες χώρες του κόσμου – ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ρωσία και Καναδάς – για να διατυπώσουν την ανάγκη ενίσχυσης της οικονομίας χωρίς να θίξουν... υπολήψεις.

Παράλληλα όμως έδωσαν μια σαφή οδηγία προς κάθε ενδιαφερόμενο: ότι οι ασθενείς και προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης πρέπει να δείξουν δημοσιονομική... υπευθυνότητα, παρά την αυξανόμενη αντίδραση των ευρωπαϊκών λαών εναντίον της λιτότητας.

Και η Ελλάδα όμως είχε περίοπτη θέση σε αυτή τη σύνοδο, αφού μια ολόκληρη... παράγραφος της επίσημης ανακοίνωσης αφιερώθηκε στη χώρα μας:

«Συμφωνούμε στη σημασία μιας ισχυρής και συνεκτικής ευρωζώνης για την παγκόσμια σταθερότητα και ανάκαμψη και επιβεβαιώνουμε το ενδιαφέρον μας να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη, ενώ θα σέβεται τις δεσμεύσεις της».

Όμως, μια και η δημοσιονομική πειθαρχία έχει μεγαλύτερη σημασία από τις αντοχές των Ευρωπαίων πολιτών, ο Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος έχει μπροστά του εκλογές, με καμπάνια μάλιστα υπέρ της ανάπτυξης και της απασχόλησης, αλλά και μια οικονομικά... ανθηρή ελληνική κοινότητα στη χώρα του, φρόντισε να πει έναν «καλό λόγο»: ότι αυτός και οι ομόλογοί του των οκτώ ισχυρών αναγνωρίζουν τις οδυνηρές θυσίες που κάνουν οι Έλληνες πολίτες. Τελεία.

Ποιο «αποτύπωμα όμως άφησε η σύνοδος του G8; Πολλά θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε τώρα και στο μέλλον για τη «συμμαχία» του Ομπάμα, του Ολάντ και του Μόντι, αλλά και για την... απομόνωση της Γερμανίας στη σύνοδο αυτήν. Ωστόσο κανένα ισχυρό σημάδι για στροφή από την πολιτική της σκληρής λιτότητας στην ευρωζώνη δεν έχει διαφανεί. Αντιθέτως: Προς το παρόν έχουμε πολλά αμήχανα λόγια, αλλά κανένα άμεσα εφαρμόσιμο εναλλακτικό σχέδιο.

Ακόμη και το περίφημο αναπτυξιακό «πακέτο Ολάντ», με «ευρωομόλογα ανάπτυξης» που μπορεί να γίνουν ευρωομόλογα για το χρέος, επιπλέον αναπτυξιακά δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και απευθείας δανεισμό χωρών από την ΕΚΤ μοιάζει με σχέδιο για μια διαπραγμάτευση η οποία μπορεί να κρατήσει χρόνια.

Εξ άλλου ο Ολάντ δεν ζητάει την ακύρωση του ευρωσυμφώνου λιτότητας, αλλά την προσθήκη αναπτυξιακών ρητρών. Ακόμη και στο θέμα της ηγεσίας Σόιμπλε στο Eurogroup η αντίρρηση περιορίζεται στο αν ο Γερμανός θα είναι και υπουργός Οικονομικών στη χώρα του. Ψυχραιμία λοιπόν. Η Ευρώπη και η ευρωζώνη δεν έχουν αποφασίσει αλλαγή πορείας.

Μια «νίκη στα σημεία»

Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Ότι η οπτική της ευρωζώνης και του υπόλοιπου κόσμου για την Ελλάδα δύσκολα θα αλλάξει – και η όποια αλλαγή δεν θα γίνει χωρίς κόπο και θυσίες.

Ωστόσο, σε αντίθεση με όσους θεωρούν ότι τα καταστροφικά προγράμματα λιτότητας και μετατροπής των λαών σε ανδράποδα πρέπει να συνεχιστούν, οι Έλληνες δείχνουν ότι, με κάποιον τρόπο, αντιλαμβάνονται πως πρέπει να δώσουν αγώνα για την ύπαρξή τους. Έως τώρα το έκαναν απομακρυνόμενοι το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας και απορρίπτοντας τα κόμματα που το απάρτιζαν, μαζί και όσα συμμετείχαν στην παράδοση της χώρας μέσω των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων τους. Αυτή η απομάκρυνση και η απόρριψη εκφράστηκε... επισήμως σε δύο επίπεδα:

● Πρώτα με τα διάφορα επιμέρους, διάσπαρτα και μάλλον «θεματικά» κινήματα, τα οποία συγκεράστηκαν κάποια στιγμή σε αυτό των Αγανακτισμένων. Η έκφραση αυτή, περιορισμένης εμβέλειας και χαμηλής πολιτικοποίησης, έσβησε σύντομα υπό το βάρος της καταστολής και της αδυναμίας του να αναδείξει μια ισχυρή πολιτική ατζέντα.

● Έπειτα στις εκλογές της 6ης Μαΐου, με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δεύτερη δύναμη, μια τάση η οποία δείχνει να ενισχύεται – ίσως σε βαθμό που να αναδείξει, στις επόμενες εκλογές της 17ης Ιουνίου, τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και σε πρώτο κόμμα.

● Επίσης με την είσοδο στη Βουλή όσων νέων κομμάτων, με αντιμνημονιακή ταμπέλα, εμφανίστηκαν παραπλεύρως των δύο μεγάλων κομμάτων: ΔΗΜΑΡ, Ανεξάρτητοι Έλληνες, ακόμη και η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Η φυγή από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. χαρακτηρίστηκε από την αταξία της κατάρρευσής τους.

Το προφανές είναι ότι, μέχρι στιγμής, ο ελληνικός λαός, με την «ακραία» ψήφο του, κατάφερε να δημιουργήσει πολιτικό ζήτημα στην ευρωζώνη, αλλά και πέρα από αυτήν, δίνοντας περιεχόμενο και «ταυτότητα» στη διεθνή συζήτηση περί πολιτικής κρίσης στη ζώνη του ευρώ, η οποία μάλιστα από κορυφαίους αναλυτές παγκοσμίως θεωρείται πως θα αποδειχθεί σημαντικότερη ακόμη και από την οικονομική κρίση.

Συνεπώς οι Έλληνες έχουν ήδη επιτύχει μια «νίκη στα σημεία». Μπορεί όμως αυτή η νίκη να αποτελέσει απαρχή ήττας για το γερμανικό μοντέλο διακυβέρνησης της ευρωζώνης; Άγνωστο. Προς το παρόν, ίσως αποδειχθεί καταλύτης για μια σειρά πολιτικές εξελίξεις στο ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι βλακώδεις εκβιασμοί

Έως τώρα το ελληνικό πολιτικό ζήτημα αντιμετωπίζεται με ανόητες κινήσεις, δηλώσεις και πρωτοβουλίες πανικού, χωρίς συγκρότηση, χωρίς επίκεντρο και χωρίς στίγμα για το μέλλον. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

1. Τη βλακώδη γερμανική – και όχι μόνον... – παρέμβαση περί δημοψηφίσματος για την παραμονή ή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ – μια «ιδέα» πιθανότατα υποδεδειγμένη από την Αθήνα, όπως συνέβη με την απαίτηση για δεσμεύσεις των κομμάτων με επιστολές για την τήρηση των μνημονίων, αλλά και με μια σειρά εξειδικεύσεις των όρων των μνημονίων από διάφορους εγχώριους ρουφιάνους της τρόικας.

Γιατί βλακώδης; Διότι κανείς δεν θα μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς ψήφισαν οι Έλληνες αν αυτοί δώσουν 80% στην παραμονή στο ευρώ και βγάλουν πρώτο κόμμα τον... «αντιευρωπαίο» ΣΥΡΙΖΑ.

2. Τον συνεχή και εξ ίσου βλακώδη πολιτικό εκβιασμό περί εξόδου – έμμεσης αποπομπής – της Ελλάδας από το ευρώ, ένα ενδεχόμενο που δημιούργησε τόση αναταραχή παγκοσμίως ώστε η απειλή να μετριαστεί με υπενθυμίσεις ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πιστή στις δεσμεύσεις που ανέλαβαν οι δύο τελευταίες κυβερνήσεις.

● Δεν είναι τυχαίο το ότι η πολιτική ανατροπή επήλθε στις 6 Μαΐου εν μέσω αυτών ακριβώς των απειλών και εκβιασμών.

● Δεν είναι επίσης τυχαίο το ότι, στην πρώτη δημοσκόπηση – αυτή της Pulse RC για «Το Ποντίκι» την περασμένη Πέμπτη – στην οποία ετέθη «ενδιάμεση» ερώτηση για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ ή την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, το 54% των ερωτηθέντων, αν και προτιμά το ευρώ, έθεσε όριο στις θυσίες που απαιτεί το ευρωπαϊκό νόμισμα, υιοθετώντας το ενδεχόμενο επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Όταν ο λαός δηλώνει «παρών»

Το ότι λοιπόν η μέχρι χθες «δεδομένη» Ελλάδα ξαναγίνεται παγκόσμιο θέμα συζήτησης λόγω της αυξανόμενης αμφισβήτησης του «μονοδρόμου» της σκληρής λιτότητας, της οικονομικής κατάρρευσης, της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού και του άνευ όρων ξεπουλήματος είναι μια... καλή αρχή.

Άλλωστε, αν οι αξιαγάπητοι εταίροι μας επιλέξουν να απομακρυνθεί η Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ, αυτό δεν θα συμβεί επειδή ψηφίζουμε με τον άλφα ή βήτα τρόπο, αλλά διότι θα έχει κριθεί οριστικά πως το ευρώ ούτε το αντέχουμε ούτε μας αντέχει.

Αν, ακόμη, επιλεγεί μια ευρωπαϊκή στροφή σε σχέση με τον σημερινό μονόδρομο, προφανώς αυτή δεν θα οφείλεται στον... «φόβο για τον Τσίπρα», αλλά η ελληνική ψήφος, αν επιβεβαιωθεί και στις 17 Ιουνίου, θα διεκδικεί ρόλο καταλύτη, μαζί με την αυξανόμενη κοινωνική αναταραχή αλλά και το ενδεχόμενο της παταγώδους οικονομικής κατάρρευσης σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία.

Τέλος, το πού μπορεί να επιτύχει ή να αποτύχει μια κυβέρνηση με «πυρήνα» την Αριστερά, την οποία επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί σήμερα να προβλεφθεί με ασφάλεια. Αυτό το έργο θα το δούμε επί της οθόνης. Είναι όμως βέβαιο ότι η απόρριψη και η διάλυση του μεταπολιτευτικού συστήματος εξουσίας και των κομμάτων που το εξέφραζαν είναι αναπότρεπτη ακόμη και αν η Ν.Δ. καταφέρει να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Ίσως μάλιστα η νίκη της να αποτελέσει την... ταφόπλακά της.

Ένας μεγάλος πολιτικός μετασχηματισμός έχει ήδη αρχίσει και, όπως φαίνεται, βρίσκεται ακόμη στην αρχή του. Τι άλλο όμως θα μπορούσε να συμβεί σε μια χώρα η οποία καταρρέει σε όλα τα επίπεδα; Προφανώς... τίποτε.

Ας κρατήσουμε λοιπόν για αρχή ότι μόνο η δική μας δυναμική συμμετοχή στο παιχνίδι μπορεί να βοηθήσει ώστε, μέσα από αυτόν τον μετασχηματισμό, να δημιουργηθεί μια συνολική πολιτική πρόταση, ικανή να αντιπαρατεθεί στα καταστροφικά σχέδια των ηγετών της ευρωζώνης, των δανειστών, της τρόικας και των εγχώριων «κουκουλοφόρων» και εκβιαστών τους.

Άλλωστε λαός που δηλώνει δυνατά «παρών» και μένει σταθερά μέσα στο παιχνίδι είναι πολύ δύσκολο να ηττηθεί...

 

ΠΗΓΗ

δεν έχουν πάρει πολλά οι τράπεζες

Σημερινές σημαντικές ειδήσεις απο το πάντα εύστοχο στην οικονομική (και όχι μόνο) ενημέρωση blog Χρηματιστηριο Αξιών Αθηνών 

Soros: Όποιος και αν κερδίσει στη Γαλλία δεν μπορεί να τα βάλει με τη Μέρκελ

Stiglitz: Η Ευρώπη αυτοκτονεί με λιτότητα - Οι συνέπειες θα είναι φρικτές

Λίστα φορολογουμένων με σκάφος στην Ολλανδία έχει το υπ. Οικονομικών
 

Προφυλακιστέα η Αρετή Τσοχατζοπούλου.
 

ΓΑΠ: Ζητάω συγγνώμη για τους μισθούς και τις συντάξεις

Προτάσεις για δανεισμό τραπεζών μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας

Για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα συνεδριάσει αύριο το υπουργικό Συμβούλιο


Απ. Ταμβακάκης: Το τελικό σχέδιο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μετά τις εκλογές



Γαλλία: εισροές - εκροές χρήματος

Handelsblatt: Μύθος οι δυνατότητες των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων
οι μικρές επιχειρήσεις είναι αντιπαραγωγικές, με πιο αποτελεσματικές τις εταιρίες που απασχολούν περισσότερους από 250 εργαζόμενους. Βασική αιτία του φαινομένου είναι το γεγονός ότι οι μικρές επιχειρήσεις δεν μπορούν να ωφεληθούν από τις οικονομίες κλίμακος

Σε ομηρία οι τράπεζες που είναι εξαρτημένες με 115 δισ από ΕΚΤ και ΤτΕ – Οι 3 λόγοι για τους οποίους οι τράπεζες είναι αδύνατο να χορηγήσουν δάνεια στην οικονομία νωρίτερα από το 2016 - Στα 85 δισ ευρώ το χάσμα δανείων προς καταθέσεις...
Στα επίπεδα Μαϊου 1994 κατέρρευσε η αξία των συναλλαγών - Πλήρης άπνοια στο ΧΑ λόγω εκλογών και ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών

ΤΑΙΠΕΔ: Προς πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ αλά βρετανικά

Νίκος Παπανδρέου: Οι οικονομολόγοι βούλιαξαν τη χώρα

Εκλογές χωρίς ντιμπέιτ

Απειλή για «λουκέτο» σε 17 νοσοκομεία

Πρόσθετα μέτρα για το 2012 αν βαθύνει η ύφεση

Η Ευρώπη στα πρόθυρα ιστορικών αλλαγών...

Η κατάρα της ευρωλιτότητας!

Κανένας τους δεν θα γλιτώσει! Κανένας ηγέτης χώρας-μέλους της ΕΕ που εφαρμόζει τις πολιτικές εξουθενωτικής λιτότητας που υπαγορεύουν οι Γερμανοί μέσω Βρυξελλών δεν κατορθώνει να αποτρέψει την ανατροπή της κυβέρνησης της οποίας ηγείται!

Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε είναι ο… δέκατος τρίτος (!) πρωθυπουργός κράτους της ΕΕ που παραιτείται ή ανατρέπεται την τελευταία διετία – και μάλιστα ο δεύτερος Ολλανδός πρωθυπουργός που πέφτει στο διάστημα αυτό, καθώς ο προηγούμενος έπεσε το 2010!

Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί θα είναι σε δέκα μέρες ο 14ος ηγέτης που θα ηττηθεί, ενώ ήδη παραπαίει και ο πρωθυπουργός της Τσεχίας Πετρ Νέτσας και ίσως αποδειχθεί θέμα ημερών μόνο να γίνει το 15ο «θύμα» της ευρωλιτότητας.

Ποτέ άλλοτε η πολιτική της ΕΕ δεν είχε αποδειχθεί τόσο «θανατηφόρα» για τις κυβερνήσεις που την εφαρμόζουν. Ούτε… πολιτική πανούκλα να ήταν!

Τη δεξιά κυβέρνηση μειοψηφίας της Ολλανδίας, η οποία είχε μόνο 52 από τις 150 έδρες του κοινοβουλίου, την ανέτρεψε αυτός που της είχε επιτρέψει με την κοινοβουλευτική στήριξή του να αναρριχηθεί στην εξουσία ύστερα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις: ο ακροδεξιός Χέερτ Βίλντερς, ο οποίος εξεγέρθηκε εναντίον της υπαγόρευσης όρων, του «ντικτάτ» όπως το χαρακτήρισε, των Βρυξελλών.

Η ΕΕ απαιτούσε και από την Ολλανδία εξοντωτικά μέτρα λιτότητας: περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, παροχών υγείας…

Συνολικά οι Βρυξέλλες απαιτούσαν από την ολλανδική κυβέρνηση περικοπές ύψους 18 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων για τα 14 δισ. ευρώ η απόφαση θα πρέπει να έχει ληφθεί μέχρι τη Δευτέρα.

Ο Βίλντερς αποφάσισε να αρνηθεί να συναινέσει. Τα τίναξε όλα στον αέρα και έστειλε τον πρωθυπουργό Μαρκ Ρούτε στη βασίλισσα Βεατρίκη για να υποβάλει την παραίτησή του, επιδιώκοντας να παραμείνει υπηρεσιακός πρωθυπουργός μέχρι τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο που θα γίνουν νέες εκλογές, πρόωρες φυσικά, αλλά προσπαθώντας δολίως ταυτόχρονα να περάσει από τη Βουλή τα μέτρα λιτότητας!

«Υψώσαμε το κεφάλι μας εναντίον της απαίτησης των γραφειοκρατών των Βρυξελλών για έλλειμμα μικρότερο του 3%» δήλωσε ο Χέερτ Βίλντερς και πρόσθεσε ότι είναι εξοργισμένος «με την υπαγόρευση όρων από τις Βρυξέλλες» και την «επίθεση εναντίον των ηλικιωμένων μας».
«Δεν δέχομαι οι ηλικιωμένοι Ολλανδοί να πρέπει να πληρώσουν από το πορτοφόλι τους τις παράλογες απαιτήσεις των Βρυξελλών» διακήρυξε στομφωδώς.

Οι εταίροι της δεξιάς ολλανδικής κυβέρνησης τρέμουν την ιδέα των πρόωρων εκλογών, τις οποίες είναι βέβαιο ότι θα τις χάσουν με τους ψηφοφόρους να διαρρέουν πρωτίστως προς την Αριστερά και την Κεντροαριστερά, αλλά και την Ακροδεξιά.

«Το πλοίο βρισκόταν ήδη στο λιμάνι, όταν ο Βίλντερς αποφάσισε να το αφήσει να βουλιάξει» δήλωσε με εμφανή απογοήτευση ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των χριστιανοδημοκρατών Σίμπραντ βαν Χάαρσμα Μπούμα, έχοντας προφανώς κατά νου ότι το κόμμα του στις εκλογές του 2010 έχασε τους μισούς σχεδόν βουλευτές του και ότι αν γίνουν νέες εκλογές τον Σεπτέμβριο, μόνο πρόσθετες απώλειες μπορεί να προσδοκά.

Οι δημοσκοπήσεις δεν αφήνουν άλλωστε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για τους δεξιούς Ολλανδούς πολιτικούς. Πρώτο στις προτιμήσεις των πολιτών έρχεται αυτήν τη στιγμή το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο είχε έρθει… πέμπτο (!) στις προηγούμενες εκλογές και του οποίου το όνομα παραπλανά τους μη επαΐοντες.

Δεν πρόκειται για σοσιαλδημοκρατικό κεντροαριστερό κόμμα, αλλά για το πιο αριστερό κόμμα της ολλανδικής πολιτικής σκηνής του οποίου η ηγεσία αποτελείται από πρώην και νυν… αριστεριστές! Αυτό το κόμμα έρχεται δημοσκοπικά πρώτο σε μια χώρα σαν την Ολλανδία! Τα… ύστερα του κόσμου!

Η Κεντροαριστερά στη χώρα της τουλίπας εκπροσωπείται από το Εργατικό Κόμμα, το οποίο βρίσκεται κι αυτό στην αντιπολίτευση.

Το σημαντικό είναι ότι και αυτό το κόμμα καθαίρεσε ουσιαστικά τον εξαιρετικά μετριοπαθή ηγέτη του που προθύμως συνεργαζόταν με τη Δεξιά και στήριζε την κυβέρνησή της σε σημαντικές αντιλαϊκές αποφάσεις της, δίνοντάς της χείρα βοηθείας στη Βουλή.

Απαλλασσόμενοι λοιπόν από τον ηγέτη τους, Γιομπ Κοέν, που είχε μετατρέψει τους Εργατικούς σε «τσόντα» της Δεξιάς, οι διάδοχοί του έχουν πραγματοποιήσει θεαματική αριστερή στροφή για τα ολλανδικά δεδομένα, η οποία δεν προμηνύει τίποτα καλό για τη συντηρητική κυβέρνηση.

ΣΥΝΘΗΜΑ

«Κάτω η ΕΕ, το 3% και το ευρώ!»

Ανάστατοι είναι οι Γερμανοί με τις εξελίξεις στην Ολλανδία, καθώς μόνο η Φινλανδία και το Λουξεμβούργο έχουν μαζί με το Βερολίνο και τη Χάγη αξιολόγηση ΑΑΑ – 4 μόλις χώρες από τις 17 της Ευρωζώνης.

Ολα δείχνουν ότι καταρρέει πολιτικά ο σημαντικότερος σύμμαχος της Γερμανίας στην πολιτική της ευρωλιτότητας, γιατί φυσικά η Φινλανδία και το Λουξεμβούργο έχουν μηδαμινό πολιτικό βάρος στις ευρωπαϊκές υποθέσεις.

«Κατά της Ευρώπης, κατά του 3%, κατά του ευρώ!» δήλωσε ο Χέερτ Βίλντερς, σημειώνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία υπενθυμίζει με εμφανή φρίκη σε πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της ότι ο πολιτικός αυτός «απαιτεί την επαναφορά του ολλανδικού φιορινιού» ως νομίσματος της χώρας!

Γιώργος Δελαστίκ για το ethnos.gr

TSANTIRI

Το ευρωπαϊκό σκορποχώρι και η εθνική στρατηγική

Από topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Λένε ότι στη Γαλλία ο κόσμος ψηφίζει με την καρδιά στον πρώτο γύρο και με το μυαλό στον δεύτερο». Αυτή η φράση από άρθρο του Steven Εrlanger στους New York Times είναι επαρκής λόγος για να σταθούμε λίγο παραπάνω στο αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών. Όσο και αν ο δεύτερος γύρος – στις 6 Μαΐου, την ίδια μέρα με τις δικές μας βουλευτικές εκλογές – είναι αυτός για τον οποίο θα καταναλωθεί το περισσότερο μελάνι, ο πρώτος είναι πολιτικά πολύ πιο ενδιαφέρων.

Το πρώτο δεδομένο είναι ότι η ατζέντα της σκληρής ρητορικής κατά της μετανάστευσης (Σαρκοζί, Μαρίν Λεπέν και ο εθνικιστής δεξιός Νικολά Ντιπόν - Ενιάν) έδωσε το κεντρικό πολιτικό μήνυμα συγκεντρώνοντας ποσοστό 47% και εμβάλλοντας σε ανησυχία όχι μόνο την ευρωζώνη, αλλά και την ίδια τη Μέρκελ και την Κομισιόν, η οποία κατόπιν εορτής ζήτησε από τους Ευρωπαίους ηγέτες «να μην υποκύπτουν» στη λαϊκιστική «απειλή».

Όπως δήλωσε ο δήλωσε ο Ολιβιέ Μπαγί, ένας εκ των εκπροσώπων του Μπαρόζο, «η οικονομική κρίση ενίσχυσε τις κοινωνικές ανισότητες και, σ' αυτό το οικονομικό πλαίσιο, υπάρχει πολιτικό έδαφος για την ανάπτυξη λαϊκισμών». Κατ’ αυτόν, βεβαίως, «η καλή απάντηση είναι περισσότερη Ευρώπη. Η αναδίπλωση στον εαυτό μας, οι εθνικές λύσεις μέσα σ' έναν παγκοσμιοποιημένο χώρο, πιστεύουμε ότι δεν είναι η αποτελεσματικότερη λύση»

Εκτός από την κόρη του Λεπέν, εξ άλλου, ο Σαρκοζί ήταν αυτός που απείλησε σαφώς όχι μόνο με μείωση της εισροής μεταναστών στη Γαλλία, αλλά και με έξοδο της χώρας του από τη Συνθήκη Σένγκεν. Από την πλευρά της η Λεπέν μίλησε ευθαρσώς και για έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ.

Από την άλλη πλευρά, η αντίπαλη «πολυπολιτισμική» εκδοχή (ο σοσιαλιστής Ολάντ, ο αριστερός Μελανσόν και η οικολόγος Εύα Ζολί και μικρότεροι σχηματισμοί) συγκέντρωσε αθροιστικά λίγο κάτω από 44%, με τον κεντρώο Μπαϊρού να στέκεται στη μέση με ένα ιδεολογικά «μικτό» ακροατήριο του 9,1%.

Όμως η προοπτική νίκης του «πολυπολιτισμικού» μπλοκ δεν είναι... καλή είδηση για όσους ευρωκράτες ανησυχούν ζητώντας «περισσότερη Ευρώπη», καθώς το κύριο στοιχείο της προεκλογικής ατζέντας του υπήρξε η αντίθεση στο γερμανικής έμπνευσης Δημοσιονομικό Σύμφωνο – είτε ολική είτε ζητώντας, συμπληρωματικά με την αναθεώρησή του, ένα πασπάλισμα... «ανάπτυξης».

Δεν είναι άλλωστε τυχαία η γερμανική εχθρότητα προς την υποψηφιότητά του, όσο και αν υποχρεωτικά αυτή θα υποχωρήσει σε περίπτωση νίκης του Ολάντ στον δεύτερο γύρο.

Ένας υποψιασμένος παρατηρητής μπορεί βάσιμα να υποθέσει ότι η αντίθεση του Ολάντ προς το γερμανικό σύμφωνο «αιώνιας λιτότητας» είναι σε σημαντικό βαθμό προσχηματική, αφού η αναθεώρηση του ήδη εγκεκριμένου συμφώνου δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συμφωνία της «σιδηράς» κυρίας της Γερμανίας. Χωρίς όμως αυτή την – ειλικρινή ή όχι, αδιάφορο – αντίθεση, η υποψηφιότητα Ολάντ θα στερούνταν νοήματος...

Άλλωστε η Γαλλία – η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης – είναι υποχρεωμένη από τη μια να δανειστεί μόνο φέτος 170 δισ. ευρώ υπό δυσμενείς πολιτικές και οικονομικές συνθήκες και από την άλλη, με τα σημερινά δεδομένα, να προχωρήσει σε περικοπές 160 δισ. έως το 2016. Και μάλιστα χωρίς αυτή η προοπτική να απαλείφει τον κίνδυνο η Γαλλία να βρεθεί στο στόχαστρο των αγορών αμέσως μετά την όποια – οπωσδήποτε προσωρινή... – «διευθέτηση» του ογκώδους ισπανικού προβλήματος.

Η κρίση λοιπόν διαγράφει ένα δυσμενές τοπίο για τη Γαλλία ανεξάρτητα από την έκβαση του δεύτερου γύρου των εκλογών, καθώς και τα δύο ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα που αναμετρώνται σε αυτές τις εκλογές υποχρεώθηκαν εκ των προτέρων να αφαιρέσουν – το καθένα ανάλογα με την ταυτότητά του – αρκετή έως... πολλή Ευρώπη και να προσθέσουν πολύ περισσότερη Γαλλία στον λόγο τους.

Σημειωτέον δε ότι το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα σημειώθηκε με αυξημένη συμμετοχή του γαλλικού εκλογικού σώματος, καθώς η αποχή περιορίστηκε κάτω του 21%. Συνεπώς κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί πλημμελή αποτύπωση των διαθέσεων του γαλλικού λαού, του οποίου οι διαθέσεις άλλωστε διαμόρφωσαν τις εκλογικές ατζέντες.

 

Πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο

Η ανησυχία του πυρήνα της ευρωζώνης όμως δεν περιορίζεται στη Γαλλία, καθώς μπορεί το κόστος του δεκαετούς δανεισμού της Γερμανίας να έπιασε το «χαμηλό» του 1,63% τη Δευτέρα, αλλά το περιβάλλον που διαμορφώνεται στο σύνολο της ευρωζώνης δεν μπορεί να θεωρείται καθησυχαστικό ούτε για τις αγορές ομολόγων ούτε για τη Γερμανία. Ας δούμε επιγραμματικά τις σημαντικότερες παραμέτρους του προβλήματος:

1. Στην Ολλανδία η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μαρκ Ρούτε κατέρρευσε καθώς το ακροδεξιό Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) του Γκερτ Βίλντερς εγκατέλειψε τις συνομιλίες για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και απέσυρε την εμπιστοσύνη του. Πλέον είναι θέμα χρόνου η απώλεια των τριών «Άλφα» στη βαθμολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας αυτής εκ μέρους των οίκων αξιολόγησης.

Στην πραγματικότητα η Ολλανδία, μια χώρα του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης, βασική σύμμαχος της Γερμανίας στην προώθηση της αδιαπραγμάτευτης λιτότητας, έρχεται αντιμέτωπη με τις επιλογές που και η ίδια προώθησε για τις περιφερειακές οικονομίες του ευρώ, μεταβαλλόμενη εν τέλει σε παράγοντα αστάθειας!

2. Στην Ισπανία τα αυτοσχέδια – δηλαδή εκτός επίσημων «μνημονίων» – προγράμματα λιτότητας αδυνατούν να επιτύχουν τον στόχο μείωσης του ελλείμματος και η κυβέρνηση τον έχει αναθεωρήσει προς τα πάνω προκαλώντας πανικό σε ευρωζώνη και αγορές. Ήδη Κομισιόν και ΔΝΤ έχουν σπεύσει σε διαπραγμάτευση με την ισπανική κυβέρνηση, αλλά δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι η Ισπανία θα τεθεί υπό καθεστώς «μνημονίου» όπως το γνωρίζουμε στην Ελλάδα. Το ρίσκο είναι μεγάλο για δύο λόγους:

● Η ίδια η ισπανική κυβέρνηση τρέμει στην ιδέα ότι, με ανεργία πάνω από 20% και δραματικά ποσοστά στους νέους, θα μπει σε διαδικασία ακόμη σκληρότερης λιτότητας με κίνδυνο να προσθέσει μια δραματική ύφεση στα ήδη υπάρχοντα δεινά της. Χώρια που η μέχρι τώρα μείωση του ελλείμματός της συνοδεύθηκε από αύξηση του χρέους της, όπως άλλωστε σε όλες τις χώρες που υφίστανται τα παράλογα προγράμματα «προσαρμογής».

● Η Γερμανία, με την κρίση να χτυπά τον πυρήνα της ευρωζώνης, με το ΔΝΤ και τις αγορές να απαιτούν εγγύηση του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους μέσω ευρωομολόγων, γνωρίζει ότι μια «διάσωση» της Ισπανίας είναι πολύ ακριβή και μπορεί να θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο τη βιτρίνα των μηχανισμών «διάσωσης», αλλά και τη σταθερότητα της γερμανικής οικονομίας. Αν αληθεύουν τα ποσά που δημοσιεύονται στον διεθνή Τύπο, τα 500 δισ. που έχει ανάγκη η Ισπανία είναι πάρα πολλά για τη δοκιμαζόμενη ευρωπαϊκή αντοχή, αλλά και για το γερμανικό βαλάντιο.

Από την άλλη πλευρά η Ισπανία έχει ένα μεγάλο όπλο διαπραγμάτευσης: ως τέταρτη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης δικαιούται να πιστεύει ότι η δική της κατάρρευση μπορεί να συμπαρασύρει ολόκληρο το οικοδόμημα του ευρώ. Το ισπανικό σταυρόλεξο λοιπόν δεν έχει εύκολη λύση – αν υποθέσουμε ότι έχει κάποια λύση...

3. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία καρκινοβατούν παρά τα «μνημόνια», με την πρώτη να συζητά από καιρό μείωση του χρέους της και τη δεύτερη περαιτέρω προστασία των τραπεζών της. Κι εδώ χρειάζεται ζεστό χρήμα, το οποίο κανείς δεν ξέρει πώς θα βρεθεί.

4. Η Ιταλία είναι μια ακόμη χώρα υπό άμεση απειλή, στην οποία το μοντέλο «διάσωσης» των μικρών περιφερειακών οικονομιών δεν μοιάζει εφικτό λόγω του τεράστιου κόστους. Παράλληλα ακόμη και ο τραπεζίτης Μόντι μιλάει εσχάτως περισσότερο ως Ιταλός παρά ως... Ευρωπαίος. Και, πιθανότατα, το εννοεί!

5. Συνολικά στην Ευρώπη οι εξουθενωμένοι από τη λιτότητα λαοί διεκδικούν περισσότερες πρωτοβουλίες σε επίπεδο κρατών, συχνά πριμοδοτώντας ακροδεξιά και αντιευρωπαϊκά πολιτικά σχήματα ελλείψει ανταπόκρισης.

6. Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, την Eurostat, η μείωση των ελλειμμάτων στις χώρες της ευρωζώνης από το 6,2% του 2010 στο 4,1% του 2011 δεν είχε κάποιον θετικό αντίκτυπο στο χρέος, αφού κατά μέσον όρο αυτό αυξήθηκε από 85,3% του ΑΕΠ το 2010 σε 87,2%.

Συνολικά μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 το έλλειμμα μειώθηκε κατά μέσο όρο από 6,5% του ΑΕΠ σε 4,5%. Όμως το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 80% του ΑΕΠ σε 82,5%, με 14 χώρες να έχουν ποσοστό χρέους μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ τους.

Το γερμανικό ρίσκο

Κάπως έτσι τόσο η ευρωζώνη όσο και η Ε.Ε. ζουν έναν εφιάλτη φυλακισμένες στη δίνη των χρεών και της λιτότητας, με το φάντασμα της ύφεσης να πλανάται από άκρου εις άκρον, με τη βιομηχανία και τις υπηρεσίες να καρκινοβατούν και τον κεφαλαιουχικό εξοπλισμό να απαξιώνεται σε χώρες όχι μόνο όπως η Ελλάδα, αλλά και όπως η Ιταλία.

Μπορεί λοιπόν η Γερμανία να έκλεισε το 2011 με έλλειμμα 1%, μπορεί να διαπιστώνει ότι χρειάζεται κάπου 200.000 μετανάστες για να θερμάνουν με την ειδίκευση και τη φθηνή εργασία τους την αναπτυξιακή μηχανή της, μπορεί ακόμη να «βλέπει» προοπτικά μεγαλύτερη πτώση στο ποσοστό ανεργίας, μπορεί να διογκώνει εντυπωσιακά τον όγκο του εμπορίου της με την Κίνα (280 δισ. δολάρια έως το 2015 είναι ο στόχος των Κινέζων), αλλά δεν παύει να αποτελεί την ηγέτιδα δύναμη μιας οικονομικής και νομισματικής ένωσης σε κρίση.

Για την ακρίβεια η Γερμανία βλέπει:

● Την κύρια σύμμαχό της, τη Γαλλία, να σαρώνεται από την αμφισβήτηση των γερμανικών προτεραιοτήτων και να στρέφεται προς την αναζήτηση – ίσως και τη διεκδίκηση – περισσότερο «εθνικών» παρά «ευρωπαϊκών» λύσεων.

● Μεγάλες οικονομίες να θέτουν ως προτεραιότητα τη δική τους επιβίωση ακόμη και κόντρα στους γερμανόπνευστους «ευρωπαϊκούς» κανόνες πειθαρχίας.

● Τον σκληρό πυρήνα του ευρώ να αποδυναμώνεται χάνοντας χώρες - κλειδιά στην προώθηση και υλοποίηση του σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και τη δόμηση μιας «γερμανικής» Ευρώπης.

● Τις μεγάλες οικονομίες του κόσμου, εξ αιτίας του αυξανόμενου πολιτικού ρίσκου, να επενδύουν χρήματα στη σταθεροποίηση της Ευρώπης όχι μέσα από τους τζούφιους ευρωμηχανισμούς «στήριξης», αλλά μέσω του ΔΝΤ, το οποίο, απέναντι στα πλασματικά 800 δισ. ευρώ της ευρωζώνης, έχει μέχρι στιγμής να αντιπαρατάξει περισσότερα από 300 δισ. σε χρήμα διαθέσιμο για την Ευρώπη, με σύνολο πόρων γύρω στα 700 δισ., χωρίς μάλιστα τη θερμή συμμετοχή των ΗΠΑ.

● Τόσο το ΔΝΤ, όσο και τις αγορές, να της ζητούν να εγγυηθεί αυτή το σύνολο των ευρωπαϊκών χρεών μέσω των μηχανισμών «διάσωσης» και των ευρωομολόγων.

Έχει τη διάθεση λοιπόν η Γερμανία να ρισκάρει περαιτέρω για να σώσει το ευρώ; Μπορεί η σωτηρία του ευρώ να ταυτιστεί με τη διάσωση της Ευρώπης; Οι απαντήσεις δεν θα αργήσουν.

Κυρίως χωρίς αυτούς...

Δυστυχώς για εμάς σε αυτό το περιβάλλον το τελευταίο για το οποίο μπορεί να υπερηφανεύεται το ελληνικό σύστημα εξουσίας είναι η πρόνοιά του για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας. Η πλήρης απουσία διαπραγμάτευσης, αλλά και εθνικού σχεδιασμού είναι ορατή σε όλα τα επίπεδα. Παρότι η κοινωνική διάλυση είναι εμφανής, σε λίγο θα γίνει χιονοστιβάδα και θα συνοδευτεί αναπόφευκτα από μείζονα πολιτική κρίση, η οποία είναι ήδη ορατή, όλα είναι εναποτεθειμένα στον αυτόματο γερμανικό πιλότο.

Μέχρι στιγμής όμως το πρώτο ευρωπαϊκό δίδαγμα είναι ότι, όταν οι πολιτικές ελίτ αδυνατούν να διαμορφώσουν εθνική στρατηγική, οι κοινωνίες θα την αναζητήσουν από οποιονδήποτε την επαγγέλλεται – ακόμη και τη φασιστική Δεξιά.

Το δεύτερο δίδαγμα είναι ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ ακριβή υπόθεση για την ευρωπαϊκή χρηματοδοτική ικανότητα. Κανείς συνεπώς δεν μπορεί πράγματι να εγγυηθεί κάποιου είδους... «ευρωπαϊκή πορεία», όσα ψευδή διλήμματα και αν βάζει στο τραπέζι.

Όσοι λοιπόν αρνούνται ή είναι ανίκανοι να διαμορφώσουν εναλλακτική εθνική στρατηγική, όχι εκ του προχείρου αλλά συνολική, συγκροτημένη στη βάση της επιβίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων, ας έχουν κατά νου ότι πολύ σύντομα ο ελληνικός λαός αναπόφευκτα θα την αναζητήσει, ακόμη και χωρίς αυτούς. Ή, μάλλον, κυρίως χωρίς αυτούς. Ό,τι κι αν αυτό σημαίνει...

Ιράν vs Τουρκία: Τι ψιθύρισε ο Χαμενεΐ στο αυτί του Ερντογάν

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το γεωπολιτικό τρίγωνο ΣΥΡΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ-ΙΡΑΝ, με ιστορικές αναφορές, και πολύ σημαντικές "φρέσκες" πληροφορίες...

 

Το Ιράν δεν θα παραμείνει θεατής στη περίπτωση στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία

γράφει η Δρ Fida Dakroub*

Γενικά

Ας διαβάσετε αυτά που γράφουν οι αναλυτές σήμερα, να μας πείτε αν δεν είχαμε προβλέψει με μεγάλη ακρίβεια την εξέλιξη της κρίσης της Συρίας. Εδώ, μετά από ένα χρόνο «καθολικού πόλεμου» εναντίον της Συρίας, ο Άσαντ απολαμβάνει τη διπλωματική νίκη του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, και τη στρατιωτική νίκη του Μπάμπα Αμρ.

·         Και έρχονται οι Αμερικανοί να αρνηθούν να θωρακίσουν την συριακή "αντιπολίτευση" με πρόσχημα ότι τα όπλα θα μπορούσαν να πέσουν στα χέρια των μαχητών της Αλ Κάιντα.

·         Να και οι εμίρηδες και σουλτάνοι του Κόλπου αποχωρούν από το παλάτι του Εμιράτου του Κατάρ, το ένα μετά το άλλο, και διασκορπίζονται μέσα στο μαύρο σκοτάδι, ο καθένας προς την όαση του, ενώ στέλνουν "περιστέρια" προς τον Πρόεδρο Άσαντ, εκφράζοντας την "επιθυμία" τους να βοηθήσουν τη Συρία να βγει από την κρίση της, και να διαδραματίσουν θετικό ρόλο σε οποιαδήποτε μελλοντική λύση.

·         Να και η λεγόμενη συριακή "αντιπολίτευση" δείχνει το αληθινό της πρόσωπο και καλεί για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, καθώς και στον εξοπλισμό των πολιτοφυλακών του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου.

·         Και σήμερα ο ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, ψιθύρισε στο αυτί του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίμπ Ερντογάν, ομολογώντας του ότι η Συρία δεν είναι μόνη, και ότι το Ιράν είναι έτοιμο να ανταποκριθεί και να την υπερασπίσει εναντίον οποιασδήποτε στρατιωτικής αραβικής η ατλαντικής παρέμβασης.

·         Να και οι «φίλοι» του συριακού λαού ξαναβρίσκονται πάλι, αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα των χαλίφηδων, για να δηλώσουν σε ολόκληρο τον κόσμο την αποτυχία τους να ανατρέψουν τον Πρόεδρο Άσαντ, και για να κλάψουν την απόγνωση τους να σχηματίσουν ένα στερεό μέτωπο κατά του συριακού καθεστώτος,

·         εκτός από τις φωνές και βρισιές, αυτό το πλήθος «φίλων» φαίνεται να είναι πιο απελπισμένη από ποτέ

·         να και η αφρόκρεμα της γαλλικής ιπποσύνης, συνεταιρισμένη με την αμερικανική απλότητα, την αραβική τιμιότητα και τον τουρκικό ανθρωπισμό, σαπίζει στο πιάτο-της-ημέρας των "γενίτσαρων" της Κωνσταντινούπολης.

Εν τω μεταξύ, το πλήθος των «φίλων» συγκεντρώνεται σε αίθουσες ξενοδοχείων και διαδίδει φήμες από αγανάκτηση και απόγνωση, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα αποτελέσματα στο έδαφος, διότι τα φαντάσματα των βέτο της Ρωσίας και της Κίνας εξακολουθούν να στοιχειώνουν ακόμα τους διαδρόμους, τις σκάλες και τα υπνοδωμάτια του Συμβουλίου Ασφαλείας, και ο συριακός στρατός απολυμαίνει τα οχυρά των ανταρτών και ξαναπαίρνει τον έλεγχο της χώρας: « Plaudite, acta est fabula ! »[1] («Χειροκροτήστε, η πράξη τελείωσε!». 

Οι Τούρκοι πιστοί στην ιστορία

Μετά από μια μακρά και αιματηρή σύγκρουση για τον θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που οδήγησε στη νίκη του νεαρού σουλτάνου Σελίμ Α'[2], ο τελευταίος σύλλαβε τελικά τον αδελφό του Αχμέτ και τον εκτέλεσε στη μάχη του Γενί Σεχίρ (Λάρισσα), στις 15 Απριλίου 1513 [3 ].

Παράλληλα με αυτή τη αδελφοκτόνα σύγκρουση, πιο ανατολικά, ο Πέρσης Σαχ Ισμαήλ (1487 - 1524) ελευθερώθηκε προσωρινά από τη σύγκρουση του με τους Ουζμπέκους και βρέθηκε πάλι σε θέση να γυρίσει προς τη Δύση για να φροντίσει τον οθωμανικό αντίπαλό του στην Ανατολία.  

Στον Νότο, ο σουλτάνος ​​των Μαμελούκων της Αιγύπτου και της Συρίας, ο Qansu (1446 - 1516), ανησύχησε από την προώθηση των περσικών στρατευμάτων των Σαφαβιδών προς τα δυτικά, και από την παρουσία οθωμανικών στρατευμάτων στα βόρεια, κοντά στις επαρχίες των Μαμελούκων του Χαλεπίου και της Δαμασκού. Για να αποκρούσουν αυτήν την διπλή απειλή, οι Μαμελούκοι συνασπίστηκαν με  τη Περσική Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών στα ανατολικά, και με τη Δημοκρατία της Βενετίας στο Βορρά. Επιπλέον, το 1515, ο σουλτάνος ​​των Μαμελούκων επέτρεψε τη διέλευση από τη Συρία στους πρέσβεις του Σαφαβίδου Ισμαήλ Α’ της Περσίας, καθ 'οδόν  προς τη Βενετία για να οργανώσουν έναν αντι-οθωμανικό συνασπισμό. 

Παγιδευμένοι μεταξύ των Αυστριακών και των Ενετών στη Δύση, τους Πέρσες στα ανατολικά, τους Ρώσοι στα βόρεια και τους Μαμελούκο νότια, οι Οθωμανοί Τούρκοι επιτέθηκαν τις επαρχίες των Μαμελούκων στη Συρία και το Λίβανο και νίκησαν τους Μαμελούκους κατά τη Μάχη του Marj Dabiq, στις 24 Αυγούστου 1516. Οι Οθωμανοί εισήλθαν στο Χαλέπι στις 28 Αυγ. 1517. Την επόμενη μέρα οι προσευχές ειπώθηκαν στο όνομα του Τούρκου σουλτάνου Σελίμ Α', του οποίου τα στρατεύματα κατέλαβαν τη Συρία και το Λίβανο. Λίγους μήνες αργότερα, οι Οθωμανοί διέσχισαν την έρημο του Σινά σε 13 ημέρες και νίκησαν πάλι τους Μαμελούκους γύρω από το Κάιρο, στις 24 Ιανουαρίου 1517. Ο τελευταίος Σουλτάνος ​των Μαμελούκων Al-Adil Tuman Bay εκτελέστηκε στις 13 Απριλίου.

Αυτό ειπωμένο, φαίνεται ότι οι Τούρκοι σήμερα θυμούνται καλά τον Πέρση Σάχη Ισμαήλ Α’, και τις φιλοδοξίες του να εξαπλώσει τα σύνορα της αυτοκρατορίας του μακρύτερα προς τα δυτικά, προς την Ανατολία.

Οι Τούρκοι στην ανακατάληψη της Ανατολής

Στην πραγματικότητα, με την αποτυχία του τουρκικού ονείρου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία «σφυρηλατείται» μεταξύ τριών δυνάμεων: της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα δυτικά, της Ρωσίας στο Βορρά και της νέας υπερδύναμης του Ιράν στα ανατολικά. Επιπλέον, ο Νότος περιλαμβάνει περιοχές υπό την επιρροή του Ιράν, όπως το Ιράκ, τη Συρία και το Λίβανο, δηλαδή η κιβωτός των σιιτών. Μεταφράζοντας αυτά τα δεδομένα στην γεωπολιτική γλώσσα, βγαίνει το ακόλουθο αποτέλεσμα: η Τουρκία περικυκλώθηκε και «Ο Αννίβας προ των πυλών», "Hannibal ad Portas" [4]! Οι Πέρσες είναι στις πύλες μας!

Είναι σαφές από την αρχή ότι οι λύσεις για την κρίση της Συρίας δεν είναι προς το συμφέρον των ηγετών στην Άγκυρα. Αντίθετα, όταν οι Αμερικανοί αρχίζουν να «μετρούν τα βήματα τους» πριν προχωρήσουν περαιτέρω στις «χώρες των Αράβων", βλέπουμε τους Τούρκους αξιωματούχους να βάλουν λάδι στη φωτιά της Συρίας, για να συνεχίζεται ο πόλεμος και η Ειρήνη να πεθαίνει. 

Πράγματι, με την αμερικανική «οπισθοδρόμηση» στη κρίση της Συρίας, η Τουρκία έγινε η αιχμή του δόρατος της εκστρατείας ενάντια στη Συρία. 

Επιπλέον, η Τουρκία θα χάσει τα φύλλα τους με την αποδοχή μιας λύσης που δεν θα περιλάβε την αποχώρηση του προέδρου Άσαντ. 

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν συνδέεται ούτε με την καλοσύνη των νέων χαλίφηδων της Κωνσταντινούπολης ούτε με τον «κοσμοπολιτικό ανθρωπισμό» - ιδίως δεδομένου ότι το ποινικό τους μητρώο περιλαμβάνει ήδη μαύρα σημεία για τα δικαιώματα των μειονοτήτων των Κούρδων και Αλαουιτών - αλλά προπαντός επειδή η διατήρηση του σημερινού επικεφαλής της εξουσίας στη Συρία είναι σε μακροπρόθεσμη βάση, μια στρατηγική απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας. 

Με άλλα λόγια, με αναφορά στην ιστορία, ένα σιιτικό καθεστώς Αλαουιτών στη Συρία σε συνασπισμό με τους σιίτες του καθεστώτος στο Ιράν αντανακλάται στο γεωπολιτικό διακύβευμα της Μέσης Ανατολής, καθώς αποτελεί –ας πούμε-  την προέλευση της αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών προς τις πύλες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας!

Προφανώς, ούτε οι σημερινοί ηγέτες στην Άγκυρα, ούτε ο Οθωμανός Σουλτάνος Σελίμ Α’  - ας είναι η ψυχή του εν ειρήνη-  θα ήταν σε θέση να ανεχτούν μια τέτοια απειλή. 

Με άλλα λόγια, η ανατροπή του Προέδρου Άσαντ αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα για τους Τούρκους, με ακόλουθο αποτέλεσμα ότι η επιτυχημένη αποστολή του Κόφι Ανάν σχετίζεται με μια τουρκική διπλωματική αποτυχία.

Διότι αυτή η αποστολή  είναι όντως η υλοποίηση της  δήλωσης του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη Συρία, η οποία αποφεύγει την ανατροπή του Προέδρου Άσαντ. Αυτό θα οδηγήσει επίσης σε αύξηση του ρόλου και της δύναμης των Ιρανών στη Μέση Ανατολή, και θα δημιουργήσει μια νέα ισορροπία δυνάμεων που δεν θα ήταν υπέρ των Τούρκων, φυσικά.

Έτσι, οι νέοι χαλίφηδες της Κωνσταντινούπολης ονειρεύονταν να επανακατακτήσουν τις αραβικές επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίες αποσπάστηκαν από τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 [5], και ιδίως τη Συρία, που ήταν αναπόσπαστο μέρος της Αυτοκρατορίας από το 1516 έως το 1918, και το Ιράκ από το 1534 έως το 1918.

Τι ψιθύρισε ο Χαμενεΐ στο αυτί του Ερντογάν

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που πρέπει να καταλάβουμε την τελευταία επίσκεψη του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ερντογάν στην Τεχεράνη, όπου εξέφρασε καλά, στους Ιρανούς ηγέτες και με πολύ καλά προσεγμένη διπλωματική γλώσσα, το "άγχος" της Άγκυρας σχετικά με την εξάπλωση των Ιρανών στις πύλες τους.

Φυσικά, ο Ερντογάν δεν θα είχε φέρει μπαστούνια στην τσάντα του, αυτής του ανατολίτη   εμπόρου, για να τα πουλήσει στα παζάρια της Τεχεράνης, αλλά καρότα. 

Διαβεβαίωσε ότι υποστηρίζει το Ιράν στην θέση του για την πυρηνική ενέργεια, και πρόσφερε οι επικείμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ιράν και των δυνάμεων της ομάδας 5 +1 (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία) που θα πρέπει να ξαναρχίσουν στις 13 Απριλίου να γίνουν στη Τουρκία. Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν, Αλί Ακμπάρ Σαλεχί [6]: «Η κυβέρνηση και ο λαός της Τουρκίας υποστήριξαν πάντοτε σαφώς τη θέση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα του και θα συνεχίσουν σταθερά αυτή τη πολιτική στο μέλλον» [7].

Αργότερα, ο Ερντογάν δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Τεχεράνη ότι: «Σε μια συνάντηση στην Κορέα  -όπου βρισκόταν για τη διάσκεψη για την πυρηνική ασφάλεια-  υπήρξαν συζητήσεις μαζί τους (5 +1) για να γίνουν οι διαπραγματεύσεις στην Τουρκία και στο θέμα αυτό υπήρξαν εξελίξεις. Περιμένουμε τώρα την απάντησή τους» [8].

Ωστόσο, παρά τα καρότα που αντάλλαγε ο Ερντογάν με τους Ιρανούς, ο υπουργός Εξωτερικών του Αχμέτ Νταβούτογλου, έστελνε στα παζάρια της Τεχεράνης, ένα καλάθι γεμάτο με μπαστούνια, από τα καλύτερα παζάρια της Κωνσταντινούπολης. 

Στην πραγματικότητα, ο κ. Νταβούτογλου δήλωσε στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, Anadolu Ajansi, ότι «η τουρκική επέμβαση στη Συρία είναι μια αναγκαιότητα για την Τουρκία και όχι επιλογή» [9].   

Από την πλευρά του, ο Τούρκος Πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιούλ ανέφερε επίσης ότι η αιματηρή βία στη Συρία και το Ιράκ συνεχίζουν οδηγώντας την περιοχή σε θρησκευτικές συγκρούσεις και πολιτική αστάθεια, και ότι η ένταση που προκαλεί το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια "καυτή" αντιπαράθεση [10]. Ο Γκιούλ πρόσθεσε ότι η Τουρκία «προετοιμάζεται για όλα τα πιθανά σενάρια. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα διπλωματικά μέσα προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφή στην περιοχή. Που σημαίνει ότι οι διπλωματικές προσπάθειες όπως και οι στρατιωτικές προετοιμασίες είναι μία υποχρέωση για την Τουρκία, όχι επιλογή»[11].

Οι Ιρανοί κατάλαβαν αυτά τα τουρκικά μηνύματα μακράς εμβέλειας ως εξής: Η Δύση κρύβεται πίσω από τους χαλίφηδες της Κωνσταντινούπολης, και είναι πρόθυμη για την ανταλλαγή καρότων, και όχι μπαστουνιών, με τους Ιρανούς για το πυρηνικό τους πρόγραμμα. Η τιμή βέβαια θα ήταν το "κεφάλι" του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ, με άλλα λόγια, τη Συρία!

Ομοίως, η ιρανική απάντηση σε αυτό το μήνυμα ήρθε την ίδια ημέρα, κατά τη συνάντηση του Ερντογάν με τον Ανώτατο Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος επιβεβαίωσε στον καλεσμένο του ότι το Ιράν θα υπερασπίσει τη Συρία εναντίον ξένης στρατιωτικής επέμβασης, διότι η Συρία είναι μια χώρα που αντιστέκεται στην «σιωνιστική οντότητα». 

Σύμφωνα με την επίσημη ιρανική κρατική τηλεόραση, ο Χαμενεΐ τόνισε ότι «το Ιράν αρνείται κατηγορηματικά και απορρίπτει κάθε ξένη στρατιωτική επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας, και ότι οι μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν από τις συριακές αρχές θα πρέπει να συνεχιστούν» [12]. 

Ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ πρόσθεσε επίσης ότι «το Ιράν θα αντισταθεί σθεναρά σε οποιαδήποτε κίνηση των ΗΠΑ στη Συρία» [13].

Επιπλέον, παρά τη δήλωση του Αντιπροέδρου του Ιράν Mohammad Reza Rahimi, που δήλωνε ότι «το Ιράν υποστηρίζει την επιλογή της Τουρκίας για τη φιλοξενία των διαπραγματεύσεων με την ομάδα 5 + 1» [14], οι Ιρανοί υπεύθυνοι απέρριψαν την προσφορά και δήλωσαν ότι προτιμούσαν τη Βαγδάτη ή τη Κίνα για το τόπο των διαπραγματεύσεων με την ομάδα 5 +1, αντί της Τουρκίας.

Προφανώς, αυτή η απόρριψη εξόργισε τον Τούρκο πρωθυπουργό, ο οποίος είχε την εντύπωση ότι οι Ιρανοί «έπαιζαν μαζί του», σαν να ήταν ο μουλάς Nasr Eddin [15].

Έτσι, σε ανακοίνωση τύπου στην Άγκυρα, ο Ερντογάν κατηγόρησε το Ιράν ότι είναι «ανέντιμο». Λέει ότι «οι προσφορές παίζονται αυτή τη στιγμή, στη Δαμασκό ή τη Βαγδάτη, είναι χάσιμο χρόνου, αυτό σημαίνει ότι οι διαπραγματεύσεις θα γίνουν, επειδή [οι Ιρανοί] γνωρίζουν ότι οι υπόλοιποι [Δυτικοί] δεν θα έρθουν στη Δαμασκό ή στη Βαγδάτη» [16]. Πρόσθεσε ότι το Ιράν χάνει συνεχώς κύρος στον κόσμο, λόγω της ατιμίας του, και «Θα πρέπει να είναι ειλικρινές» [17].

Για να συνοψίσουμε, η ιρανική απάντηση στο τουρκικό «παιχνίδι της αλεπούς» ήταν πολύ σταθερή και ξεκάθαρη, όπως ήταν και η ρωσική απάντηση: όχι στην ανατροπή του Προέδρου Ασαντ με τη βία και όχι στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, όχι στον εξοπλισμό των συριακών «αντιστάσεων».

Πιο χρήσιμο

Μια μέρα, ο μουλάς Nasr Eddin μπήκε στο τεϊοπωλείο, ρητορεύοντας: «Το φεγγάρι είναι πιο χρήσιμο από τον ήλιο».

- Και γιατί, ρε Nasr Eddine;

- Επειδή προπαντός τη νύκτα χρειαζόμαστε φως [18].

Εν κατακλείδι, μας φαίνεται ότι το επιχείρημα του κ. Ερντογάν με τους Ιρανούς αξιωματούχους σχετικά με το σύμφερον της Τεχεράνης να εγκαταλείψει τον Πρόεδρο της Συρίας και να δεχθεί τη «γενναιοδωρία» της Δύσης για το πυρηνικό ζήτημα δεν έπεισε πραγματικά τους Ιρανούς ότι το φεγγάρι είναι πιο χρήσιμο για αυτούς από τον ήλιο!

Σημειώσεις

[1] Στις νεκροκρέβατό του, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος, αισθάνονταν πολύ κοντά στο θάνατο, ζήτησε έναν καθρέφτη, χτενίσε τα μαλλιά του και ξύρισε τα γένια του. Μετά από αυτό, είπε, «Δεν έπαιξα καλά το ρόλο μου; Ναι, απάντησαν. Χειροκροτήστε, λέει, η πράξη τελείωσε!  (Plaudite, acta est fabula!)

[2] Ο Σελίμ Α'(1470-1520) ήταν ο ένατος Σουλτάνος ​​της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο πρώτος που φέρει τον τίτλο του χαλίφη, από το 1517.

[3] Shaw, Stanford J. History of the Ottoman Empire and Modern Turkey. Volume 1, Cambridge : Cambridge University Press, 1976.

[4] Μια κραυγή αφύπνισης των Ρωμαίων, μετά την μάχη της Cannae το 216 (Π.Χ.). Την χρησιμοποιούσαν όποτε ο κίνδυνος ήταν άμεσος. Συναντάμε αυτή την έκφραση στο Λίβιο, Φλώρο, Juvenal, Βαλέριο Μάξιμο, Πλούταρχο. Αντί του Αννίβα, οι ρήτορες βάζουν συχνά τον Κατιλίνα.

[5] Η συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε στις 10 Αυγούστου 1920 σε συνέχεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου μεταξύ των Συμμάχων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν μια συνθήκη ειρήνης που σκόπευε την εφαρμογή των αποφάσεων σχετικά με τα οθωμανικά εδάφη που πάρθηκαν στο συνέδριο του Σαν Ρέμο.

[6] loc. cit. 

[7] L’Express, 29/ 03/ 2012 :
http://www.lexpress.fr/actualites/1/monde/iran-erdogan-affirme-soutenir-la-position-de-l-iran-sur-le-nucleaire_1099159.html 

[8] loc. cit. 

[9] Anadolu Ajansi, 30/ 03/ 2012 :
http://www.aa.com.tr/en/component/content/article/111-alt-manset-haberleri-en/120764-intervening-in-syria-issue-is-a-must-for-turkey 

[10] Cumhuriyet, 05/ 04/ 2012 : http://www.cumhuriyet.com/?hn=327746  

[11] loc. cit. 

[12] Al-Akhbar, 30/ 03/ 2012 : https://www.al-akhbar.com/node/61286  

[13] loc. cit. 

[14] L’Express, loc. cit.  

[15] Ο Nasr Eddin Χότζα είναι ένα θρυλικό μύθος της μουσουλμανικής κουλτούρας, αφελές και ψευδο-χαζό πρόσωπο που παρείχε διδασκαλίες είτε παράλογές είτε μερικές φορές ευρηματικές, που θα ζούσε στην Τουρκία, σε απροσδιόριστη ημερομηνία μεταξύ του δέκατου τρίτου αιώνα και του δέκατου πέμπτου αιώνα. 

[16] Today’s Zaman, 05/ 04/ 2012 :
http://www.todayszaman.com/news-276541-turkey-says-iran-not-honest-in-nuclear-talks.html 

[17] loc. cit.  

[18] « Les exploits de l'incomparable Mulla Nasrudin » :
http://www.clevislauzon.qc.ca/professeurs/mathematiques/Carelj/nasrudin/nasrudin.php#anchor01

*Fida Dakroub, Ph.D, Διδάκτωρ Γαλλικών Σπουδών (UWO, 2010), η Fida Dakroub είναι συγγραφέας και ερευνήτρια, μέλος της «Ομάδας έρευνας και μελέτης σχετικά με τις λογοτεχνίες και πολιτισμους του γαλλόφωνου κόσμου» (GRELCEF) στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο. Είναι η συγγραφέας του «Η Ανατολή του Amin Maalouf, Γραφή και ταυτότητα στα ιστορικά μυθιστορήματα του Amin Maalouf» (2011).

Πηγή