Το ευρωπαϊκό σκορποχώρι και η εθνική στρατηγική

Από topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Λένε ότι στη Γαλλία ο κόσμος ψηφίζει με την καρδιά στον πρώτο γύρο και με το μυαλό στον δεύτερο». Αυτή η φράση από άρθρο του Steven Εrlanger στους New York Times είναι επαρκής λόγος για να σταθούμε λίγο παραπάνω στο αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών. Όσο και αν ο δεύτερος γύρος – στις 6 Μαΐου, την ίδια μέρα με τις δικές μας βουλευτικές εκλογές – είναι αυτός για τον οποίο θα καταναλωθεί το περισσότερο μελάνι, ο πρώτος είναι πολιτικά πολύ πιο ενδιαφέρων.

Το πρώτο δεδομένο είναι ότι η ατζέντα της σκληρής ρητορικής κατά της μετανάστευσης (Σαρκοζί, Μαρίν Λεπέν και ο εθνικιστής δεξιός Νικολά Ντιπόν - Ενιάν) έδωσε το κεντρικό πολιτικό μήνυμα συγκεντρώνοντας ποσοστό 47% και εμβάλλοντας σε ανησυχία όχι μόνο την ευρωζώνη, αλλά και την ίδια τη Μέρκελ και την Κομισιόν, η οποία κατόπιν εορτής ζήτησε από τους Ευρωπαίους ηγέτες «να μην υποκύπτουν» στη λαϊκιστική «απειλή».

Όπως δήλωσε ο δήλωσε ο Ολιβιέ Μπαγί, ένας εκ των εκπροσώπων του Μπαρόζο, «η οικονομική κρίση ενίσχυσε τις κοινωνικές ανισότητες και, σ' αυτό το οικονομικό πλαίσιο, υπάρχει πολιτικό έδαφος για την ανάπτυξη λαϊκισμών». Κατ’ αυτόν, βεβαίως, «η καλή απάντηση είναι περισσότερη Ευρώπη. Η αναδίπλωση στον εαυτό μας, οι εθνικές λύσεις μέσα σ' έναν παγκοσμιοποιημένο χώρο, πιστεύουμε ότι δεν είναι η αποτελεσματικότερη λύση»

Εκτός από την κόρη του Λεπέν, εξ άλλου, ο Σαρκοζί ήταν αυτός που απείλησε σαφώς όχι μόνο με μείωση της εισροής μεταναστών στη Γαλλία, αλλά και με έξοδο της χώρας του από τη Συνθήκη Σένγκεν. Από την πλευρά της η Λεπέν μίλησε ευθαρσώς και για έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ.

Από την άλλη πλευρά, η αντίπαλη «πολυπολιτισμική» εκδοχή (ο σοσιαλιστής Ολάντ, ο αριστερός Μελανσόν και η οικολόγος Εύα Ζολί και μικρότεροι σχηματισμοί) συγκέντρωσε αθροιστικά λίγο κάτω από 44%, με τον κεντρώο Μπαϊρού να στέκεται στη μέση με ένα ιδεολογικά «μικτό» ακροατήριο του 9,1%.

Όμως η προοπτική νίκης του «πολυπολιτισμικού» μπλοκ δεν είναι... καλή είδηση για όσους ευρωκράτες ανησυχούν ζητώντας «περισσότερη Ευρώπη», καθώς το κύριο στοιχείο της προεκλογικής ατζέντας του υπήρξε η αντίθεση στο γερμανικής έμπνευσης Δημοσιονομικό Σύμφωνο – είτε ολική είτε ζητώντας, συμπληρωματικά με την αναθεώρησή του, ένα πασπάλισμα... «ανάπτυξης».

Δεν είναι άλλωστε τυχαία η γερμανική εχθρότητα προς την υποψηφιότητά του, όσο και αν υποχρεωτικά αυτή θα υποχωρήσει σε περίπτωση νίκης του Ολάντ στον δεύτερο γύρο.

Ένας υποψιασμένος παρατηρητής μπορεί βάσιμα να υποθέσει ότι η αντίθεση του Ολάντ προς το γερμανικό σύμφωνο «αιώνιας λιτότητας» είναι σε σημαντικό βαθμό προσχηματική, αφού η αναθεώρηση του ήδη εγκεκριμένου συμφώνου δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συμφωνία της «σιδηράς» κυρίας της Γερμανίας. Χωρίς όμως αυτή την – ειλικρινή ή όχι, αδιάφορο – αντίθεση, η υποψηφιότητα Ολάντ θα στερούνταν νοήματος...

Άλλωστε η Γαλλία – η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης – είναι υποχρεωμένη από τη μια να δανειστεί μόνο φέτος 170 δισ. ευρώ υπό δυσμενείς πολιτικές και οικονομικές συνθήκες και από την άλλη, με τα σημερινά δεδομένα, να προχωρήσει σε περικοπές 160 δισ. έως το 2016. Και μάλιστα χωρίς αυτή η προοπτική να απαλείφει τον κίνδυνο η Γαλλία να βρεθεί στο στόχαστρο των αγορών αμέσως μετά την όποια – οπωσδήποτε προσωρινή... – «διευθέτηση» του ογκώδους ισπανικού προβλήματος.

Η κρίση λοιπόν διαγράφει ένα δυσμενές τοπίο για τη Γαλλία ανεξάρτητα από την έκβαση του δεύτερου γύρου των εκλογών, καθώς και τα δύο ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα που αναμετρώνται σε αυτές τις εκλογές υποχρεώθηκαν εκ των προτέρων να αφαιρέσουν – το καθένα ανάλογα με την ταυτότητά του – αρκετή έως... πολλή Ευρώπη και να προσθέσουν πολύ περισσότερη Γαλλία στον λόγο τους.

Σημειωτέον δε ότι το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα σημειώθηκε με αυξημένη συμμετοχή του γαλλικού εκλογικού σώματος, καθώς η αποχή περιορίστηκε κάτω του 21%. Συνεπώς κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί πλημμελή αποτύπωση των διαθέσεων του γαλλικού λαού, του οποίου οι διαθέσεις άλλωστε διαμόρφωσαν τις εκλογικές ατζέντες.

 

Πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο

Η ανησυχία του πυρήνα της ευρωζώνης όμως δεν περιορίζεται στη Γαλλία, καθώς μπορεί το κόστος του δεκαετούς δανεισμού της Γερμανίας να έπιασε το «χαμηλό» του 1,63% τη Δευτέρα, αλλά το περιβάλλον που διαμορφώνεται στο σύνολο της ευρωζώνης δεν μπορεί να θεωρείται καθησυχαστικό ούτε για τις αγορές ομολόγων ούτε για τη Γερμανία. Ας δούμε επιγραμματικά τις σημαντικότερες παραμέτρους του προβλήματος:

1. Στην Ολλανδία η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μαρκ Ρούτε κατέρρευσε καθώς το ακροδεξιό Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) του Γκερτ Βίλντερς εγκατέλειψε τις συνομιλίες για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και απέσυρε την εμπιστοσύνη του. Πλέον είναι θέμα χρόνου η απώλεια των τριών «Άλφα» στη βαθμολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας αυτής εκ μέρους των οίκων αξιολόγησης.

Στην πραγματικότητα η Ολλανδία, μια χώρα του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης, βασική σύμμαχος της Γερμανίας στην προώθηση της αδιαπραγμάτευτης λιτότητας, έρχεται αντιμέτωπη με τις επιλογές που και η ίδια προώθησε για τις περιφερειακές οικονομίες του ευρώ, μεταβαλλόμενη εν τέλει σε παράγοντα αστάθειας!

2. Στην Ισπανία τα αυτοσχέδια – δηλαδή εκτός επίσημων «μνημονίων» – προγράμματα λιτότητας αδυνατούν να επιτύχουν τον στόχο μείωσης του ελλείμματος και η κυβέρνηση τον έχει αναθεωρήσει προς τα πάνω προκαλώντας πανικό σε ευρωζώνη και αγορές. Ήδη Κομισιόν και ΔΝΤ έχουν σπεύσει σε διαπραγμάτευση με την ισπανική κυβέρνηση, αλλά δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι η Ισπανία θα τεθεί υπό καθεστώς «μνημονίου» όπως το γνωρίζουμε στην Ελλάδα. Το ρίσκο είναι μεγάλο για δύο λόγους:

● Η ίδια η ισπανική κυβέρνηση τρέμει στην ιδέα ότι, με ανεργία πάνω από 20% και δραματικά ποσοστά στους νέους, θα μπει σε διαδικασία ακόμη σκληρότερης λιτότητας με κίνδυνο να προσθέσει μια δραματική ύφεση στα ήδη υπάρχοντα δεινά της. Χώρια που η μέχρι τώρα μείωση του ελλείμματός της συνοδεύθηκε από αύξηση του χρέους της, όπως άλλωστε σε όλες τις χώρες που υφίστανται τα παράλογα προγράμματα «προσαρμογής».

● Η Γερμανία, με την κρίση να χτυπά τον πυρήνα της ευρωζώνης, με το ΔΝΤ και τις αγορές να απαιτούν εγγύηση του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους μέσω ευρωομολόγων, γνωρίζει ότι μια «διάσωση» της Ισπανίας είναι πολύ ακριβή και μπορεί να θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο τη βιτρίνα των μηχανισμών «διάσωσης», αλλά και τη σταθερότητα της γερμανικής οικονομίας. Αν αληθεύουν τα ποσά που δημοσιεύονται στον διεθνή Τύπο, τα 500 δισ. που έχει ανάγκη η Ισπανία είναι πάρα πολλά για τη δοκιμαζόμενη ευρωπαϊκή αντοχή, αλλά και για το γερμανικό βαλάντιο.

Από την άλλη πλευρά η Ισπανία έχει ένα μεγάλο όπλο διαπραγμάτευσης: ως τέταρτη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης δικαιούται να πιστεύει ότι η δική της κατάρρευση μπορεί να συμπαρασύρει ολόκληρο το οικοδόμημα του ευρώ. Το ισπανικό σταυρόλεξο λοιπόν δεν έχει εύκολη λύση – αν υποθέσουμε ότι έχει κάποια λύση...

3. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία καρκινοβατούν παρά τα «μνημόνια», με την πρώτη να συζητά από καιρό μείωση του χρέους της και τη δεύτερη περαιτέρω προστασία των τραπεζών της. Κι εδώ χρειάζεται ζεστό χρήμα, το οποίο κανείς δεν ξέρει πώς θα βρεθεί.

4. Η Ιταλία είναι μια ακόμη χώρα υπό άμεση απειλή, στην οποία το μοντέλο «διάσωσης» των μικρών περιφερειακών οικονομιών δεν μοιάζει εφικτό λόγω του τεράστιου κόστους. Παράλληλα ακόμη και ο τραπεζίτης Μόντι μιλάει εσχάτως περισσότερο ως Ιταλός παρά ως... Ευρωπαίος. Και, πιθανότατα, το εννοεί!

5. Συνολικά στην Ευρώπη οι εξουθενωμένοι από τη λιτότητα λαοί διεκδικούν περισσότερες πρωτοβουλίες σε επίπεδο κρατών, συχνά πριμοδοτώντας ακροδεξιά και αντιευρωπαϊκά πολιτικά σχήματα ελλείψει ανταπόκρισης.

6. Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, την Eurostat, η μείωση των ελλειμμάτων στις χώρες της ευρωζώνης από το 6,2% του 2010 στο 4,1% του 2011 δεν είχε κάποιον θετικό αντίκτυπο στο χρέος, αφού κατά μέσον όρο αυτό αυξήθηκε από 85,3% του ΑΕΠ το 2010 σε 87,2%.

Συνολικά μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 το έλλειμμα μειώθηκε κατά μέσο όρο από 6,5% του ΑΕΠ σε 4,5%. Όμως το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 80% του ΑΕΠ σε 82,5%, με 14 χώρες να έχουν ποσοστό χρέους μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ τους.

Το γερμανικό ρίσκο

Κάπως έτσι τόσο η ευρωζώνη όσο και η Ε.Ε. ζουν έναν εφιάλτη φυλακισμένες στη δίνη των χρεών και της λιτότητας, με το φάντασμα της ύφεσης να πλανάται από άκρου εις άκρον, με τη βιομηχανία και τις υπηρεσίες να καρκινοβατούν και τον κεφαλαιουχικό εξοπλισμό να απαξιώνεται σε χώρες όχι μόνο όπως η Ελλάδα, αλλά και όπως η Ιταλία.

Μπορεί λοιπόν η Γερμανία να έκλεισε το 2011 με έλλειμμα 1%, μπορεί να διαπιστώνει ότι χρειάζεται κάπου 200.000 μετανάστες για να θερμάνουν με την ειδίκευση και τη φθηνή εργασία τους την αναπτυξιακή μηχανή της, μπορεί ακόμη να «βλέπει» προοπτικά μεγαλύτερη πτώση στο ποσοστό ανεργίας, μπορεί να διογκώνει εντυπωσιακά τον όγκο του εμπορίου της με την Κίνα (280 δισ. δολάρια έως το 2015 είναι ο στόχος των Κινέζων), αλλά δεν παύει να αποτελεί την ηγέτιδα δύναμη μιας οικονομικής και νομισματικής ένωσης σε κρίση.

Για την ακρίβεια η Γερμανία βλέπει:

● Την κύρια σύμμαχό της, τη Γαλλία, να σαρώνεται από την αμφισβήτηση των γερμανικών προτεραιοτήτων και να στρέφεται προς την αναζήτηση – ίσως και τη διεκδίκηση – περισσότερο «εθνικών» παρά «ευρωπαϊκών» λύσεων.

● Μεγάλες οικονομίες να θέτουν ως προτεραιότητα τη δική τους επιβίωση ακόμη και κόντρα στους γερμανόπνευστους «ευρωπαϊκούς» κανόνες πειθαρχίας.

● Τον σκληρό πυρήνα του ευρώ να αποδυναμώνεται χάνοντας χώρες - κλειδιά στην προώθηση και υλοποίηση του σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και τη δόμηση μιας «γερμανικής» Ευρώπης.

● Τις μεγάλες οικονομίες του κόσμου, εξ αιτίας του αυξανόμενου πολιτικού ρίσκου, να επενδύουν χρήματα στη σταθεροποίηση της Ευρώπης όχι μέσα από τους τζούφιους ευρωμηχανισμούς «στήριξης», αλλά μέσω του ΔΝΤ, το οποίο, απέναντι στα πλασματικά 800 δισ. ευρώ της ευρωζώνης, έχει μέχρι στιγμής να αντιπαρατάξει περισσότερα από 300 δισ. σε χρήμα διαθέσιμο για την Ευρώπη, με σύνολο πόρων γύρω στα 700 δισ., χωρίς μάλιστα τη θερμή συμμετοχή των ΗΠΑ.

● Τόσο το ΔΝΤ, όσο και τις αγορές, να της ζητούν να εγγυηθεί αυτή το σύνολο των ευρωπαϊκών χρεών μέσω των μηχανισμών «διάσωσης» και των ευρωομολόγων.

Έχει τη διάθεση λοιπόν η Γερμανία να ρισκάρει περαιτέρω για να σώσει το ευρώ; Μπορεί η σωτηρία του ευρώ να ταυτιστεί με τη διάσωση της Ευρώπης; Οι απαντήσεις δεν θα αργήσουν.

Κυρίως χωρίς αυτούς...

Δυστυχώς για εμάς σε αυτό το περιβάλλον το τελευταίο για το οποίο μπορεί να υπερηφανεύεται το ελληνικό σύστημα εξουσίας είναι η πρόνοιά του για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας. Η πλήρης απουσία διαπραγμάτευσης, αλλά και εθνικού σχεδιασμού είναι ορατή σε όλα τα επίπεδα. Παρότι η κοινωνική διάλυση είναι εμφανής, σε λίγο θα γίνει χιονοστιβάδα και θα συνοδευτεί αναπόφευκτα από μείζονα πολιτική κρίση, η οποία είναι ήδη ορατή, όλα είναι εναποτεθειμένα στον αυτόματο γερμανικό πιλότο.

Μέχρι στιγμής όμως το πρώτο ευρωπαϊκό δίδαγμα είναι ότι, όταν οι πολιτικές ελίτ αδυνατούν να διαμορφώσουν εθνική στρατηγική, οι κοινωνίες θα την αναζητήσουν από οποιονδήποτε την επαγγέλλεται – ακόμη και τη φασιστική Δεξιά.

Το δεύτερο δίδαγμα είναι ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ ακριβή υπόθεση για την ευρωπαϊκή χρηματοδοτική ικανότητα. Κανείς συνεπώς δεν μπορεί πράγματι να εγγυηθεί κάποιου είδους... «ευρωπαϊκή πορεία», όσα ψευδή διλήμματα και αν βάζει στο τραπέζι.

Όσοι λοιπόν αρνούνται ή είναι ανίκανοι να διαμορφώσουν εναλλακτική εθνική στρατηγική, όχι εκ του προχείρου αλλά συνολική, συγκροτημένη στη βάση της επιβίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων, ας έχουν κατά νου ότι πολύ σύντομα ο ελληνικός λαός αναπόφευκτα θα την αναζητήσει, ακόμη και χωρίς αυτούς. Ή, μάλλον, κυρίως χωρίς αυτούς. Ό,τι κι αν αυτό σημαίνει...

Πετρέλαια, μετανάστευση και φυσικά η Κρίση χρέους κάνουν την Ελλάδα απίστευτα σημαντική στα σχέδια των νυν, πρώην και wanabe αυτοκρατόρων.

Δύο αντικρουόμενες γεωπολιτικές αναλύσεις με πολλά ιστορικά στοιχεία.

Απαιτεί χρόνο η ανάγνωση τους, αλλά αξίζει...

1. Ανάλυση Stratfor: Γερμανία-Ρωσία Συμμαχία, ή γιατί η Γερμανία δεν “καίγεται” για την ΕΕ!





2. Το τρένο της μεγάλης φυγής...

Υπενθυμίζω οτι διαβάζοντας αναλύσεις γεωπολιτικής, η κριτική σκέψη είναι πάντα απαραίτητη. Καλό είναι να αναρωτιέσαι:

• Ποιός τα γράφει;
• Πότε;
• και φυσικά Γιατί;

Όπως και τα τελευταία κοντά 600 χρόνια, η ιστορία της Ελλάδας επηρρεάζεται άμεσα απο τις κόντρες των ελίτ (είτε οικονομικές, είτε πολιτικές, είτε θρησκευτικές είναι αυτές).

Μας μοίρασαν στη Γιάλτα μια φορά το 45 (η Βρετανία 90%, η Ρωσία 10% και οι ΗΠΑ πήραν κομμάτι λίγο αργότερα) και σήμερα μάλλον βρίσκονται σε φάση αναδιαπραγμάτευσής της.

Βάλτε και λίγο Κίνα μέσα στη σάλτσα...

  

Οι αποφάσεις της συνόδου της ΕΕ στις 9/12/11

Η αναφορά απο το Iskra

Η ΝΕΑ Ε.Ε. ΩΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΗ ΑΙΩΝΙΑΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ !

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η Ε.Ε. ΠΟΛΛΩΝ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ, ΜΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ''ΜΠΟΤΑ'' ΚΑΙ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΕΚΤΟΣ ΝΑ ΚΑΙΡΟΦΥΛΑΚΤΕΙ!

Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΣΤΑΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ Ε.Ε.! 

Με διαίρεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δύο ιμπεριαλιστικούς πόλους -Βρετανία και γερμανογαλλικό άξονα (Γερμανία με ''κανίς'' τη Γαλλία)-, ένα ρευστό σκηνικό με αβέβαιες συνέπειες για την επόμενη ημέρα, και μία Συνθήκη εντός Συνθήκης με σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία και υπερεξουσίες στην Κομισιόν που έρχεται να επισφραγίσει την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων, εκείνων που αποφασίζουν με οδηγό Παρίσι και Βερολίνο και εκείνων που εκτελούν, έληξε η δραματική Σύνοδος Κορυφής των Βρυξελλών.

Η διαμόρφωση δημοσιονομικής φυλακής προς διάσωση του ευρωνομίσματος που φέρει την υπογραφή της Άνγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί, μετατρέπει την ΕΕ σε ανοικτή, σχεδόν, δικτατορία του ευρώ, με τον Ντέιβιντ Κάμερον να ρισκάρει την πολιτική απομόνωση της Βρετανίας με το βέτο που προέβαλε στην αλλαγή της Συνθήκης της Λισαβόνας για αυστηρότερη δημοσιονομική πειθαρχία.

Το ρήγμα ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς πόλους Βρετανίας και Γαλλίας-Γερμανίας οδηγεί σε βαθιά αντιδημοκρατική Διακυβερνητική Συμφωνία ερήμην των πολιτών, που περιλαμβάνει ολοκληρωτική, σχεδόν, εκχώρηση εξουσιών εκ μέρους των εθνικών κυβερνήσεων, και υποστηρίζεται από τα 17 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και, όπως τελικώς διεφάνη, όλα τα υπόλοιπα εννέα κράτη-μέλη, πλην Βρετανίας.

Η Ουγγαρία, που αρχικώς είχε συνταχθεί με τη Βρετανία, μαζί με Σουηδία, Τσεχία, Δανία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρομανία και Βουλγαρία παραπέμπουν το ζήτημα της ένταξης στη δημοσιονομική ένωση στα εθνικά Κοινοβούλια. Η Ιρλανδία -σημαντικός εμπορικός εταίρος της Βρετανίας- ενδεχομένως θα διοργανώσει δημοψήφισμα για την προσχώρηση.

Συνεπώς η Ευρωπαϊκή Ένωση οδεύει, μέσα από μύριες όσες αντιθέσεις, σε μία αμφίβολης κατάληξης Διακυβερνητική Συμφωνία των «26» με τη Βρετανία απέναντί της, συμφωνία που προγραμματίζεται (;) να ολοκληρωθεί έως τον Μάρτιο.

ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ

Για νέα Ευρώπη, ιστορική ρήξη, γέννηση της Ευρώπης δύο ή τριών ταχυτήτων και μία Βρετανία που κινδυνεύει με πολιτική απομόνωση, κάνουν λόγο οι τίτλοι στα ηλεκτρονικά πρωτοσέλιδα των διεθνών μέσων ενημέρωσης.

Η στρατηγική ''εξόδου'' της Ευρωζώνης από την κρίση, το νέο ''Δημοσιονομικό Συμβόλαιο'' (στην ουσία ''κάτεργο''), περιλαμβάνει σιδερένιους, παραλυτικούς και ανόητους δημοσιονομικούς κανόνες -ισοσκελισμό (!) των εθνικών προϋπολογισμών με αυτόματες κυρώσεις όταν τα ελλείμματα ξεπερνούν το 3%- με ορίζοντα επικύρωσης το Μάρτιο του 2012.

Η Κομισιόν αποκτά απολυταρχικές εξουσίες, καθώς θα μπορεί να επιβάλει ακόμη και νέο, διορθωτικό προϋπολογισμό σε χώρες που αποκλίνουν συστηματικά από τους στόχους, ενώ παράλληλα επισπεύδεται η ενεργοποίηση του μόνιμου μηχανισμού στήριξης (ESM) από τα μέσα του 2012.

Σε επείγουσες περιπτώσεις, για την παροχή βοήθειας από τον ESM θα αρκεί η σύμφωνη γνώμη των χωρών που προσφέρουν το 85% των κεφαλαίων του μηχανισμού (και όχι του 100% όπως σήμερα), αρκεί η Κομισιόν και η ΕΚΤ να συμφωνούν ότι απειλείται η οικονομική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην Ευρωζώνη.

Αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες -Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία- που έχουν περίπου το 85% στη διάθεση κεφαλαίων θα αποφασίζουν για την οικονομική πολιτική σε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων.

«ΠΟΛΕΜΟΣ» ΚΑΜΕΡΟΝ - ΣΑΡΚΟΖΙ

Στους επικριτές του που μιλούν για κίνηση πολιτικής απομόνωσης ο Ντέιβιντ Κάμερον απάντησε κάνοντας λόγο για «μία δύσκολη, αλλά καλή απόφαση» για την προστασία των εθνικών συμφερόντων της Βρετανίας, τονίζοντας ότι «αν δεν μπορείς να έχει κανείς μία ασπίδα προστασίας εντός της συνθήκης είναι προτιμότερο να μείνεις απ' έξω».

Ντέιβιντ Κάμερον και Νικολά Σαρκοζί έδωσαν την τελική τους μάχη στις Βρυξέλλες με τον Γάλλο πρόεδρο να δηλώνει ότι ήταν «απαράδεκτες» οι εγγυήσεις που ζήτησε το Λονδίνο για την προστασία του χρηματοοικονομικού του κλάδου.

Η αδυναμία συμφωνίας στο επίπεδο των «27» οφείλεται στην απαίτηση του πρωθυπουργού της Βρετανίας να τεθεί το Σίτι του Λονδίνου εκτός του πεδίου ελέγχου των εποπτικών αρχών και των άλλων θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Υποβαθμίζοντας τον πιθανό αντίκτυπο του βρετανικού βέτο, ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Ουίλιαμ Χέιγκ επέμεινε μιλώντας στο ραδιόφωνο του BBC ότι η όποια νέα συνθήκη δεν θα επηρεάσει τη σχέση της Βρετανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Καμία συνθήκη δεν μπορεί να υπονομεύσει ή να υπερισχύσει των συνθηκών της ΕΕ» τόνισε και με τη μορφή προειδοποίησης.

Το βήμα, σύμφωνα με γερμανο-γαλλικούς κύκλους, είναι μία κίνηση-ματ για τον Κάμερον, ο οποίος κατ' εκτίμηση του Spiegel, δεν θα αποτρέψει τον κίνδυνο να παραμεριστεί, καθώς η ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική θα καθορίζεται στο μέλλον σε επίπεδο Ευρωζώνης και των εταίρων της.

Ούτε θεωρείται -από τους ίδιους κύκους- πως η κίνηση αυτή του Κάμερον θα έχει γεωπολιτικό όφελος• πιθανός είναι ο αντίκτυπος στη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς στα μάτια των πολιτικών στην Ουάσινγκτον η Βρετανία ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη για τη δυνατότητα άσκησης επιρροής στις Βρυξέλλες.

Ικανοποίηση για την εξέλιξη της Συνόδου εξέφρασε, εν τω μεταξύ, ο γαλλογερμανικός άξονας, τις θέσεις του οποίου αποδέχθηκαν δουλοπρεπείς οι εταίροι της Ευρωζώνης, πρώτα απ' όλα η παραδομένη κυβέρνηση Παπαδήμου, και μη, με μόνη εξαίρεση τη Βρετανία. Ο Νικολά Σαρκοζί επισήμανε πως θα προτιμούσε συμφωνία σε επίπεδο των «27», αλλά τελικά είπε πως «θα σώσουμε το ευρώ μόνοι μας» (Εδώ γελάνε !)

ΧΑΙΡΕΤΙΖΕΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ Η ΜΕΡΚΕΛ ΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΣΤΑΘΕΡΟ ΕΥΡΩ

Ικανοποίηση για την έκβαση της Συνόδου Κορυφής εξέφρασε η Άνγκελα Μέρκελ, λέγοντας ότι «έγινε το αποφασιστικό βήμα για τη διασφάλιση της σταθερότητας του ευρώ», αλλά σημειώνοντας για πολλοστή φορά πως θα διαρκέσει χρόνια η πορεία σε ένα μονοπάτι ισχυροποίησης της ευρωζώνης και του ευρώ!

Μίλησε για ήρεμη και εποικοδομητική ατμόσφαιρα, λέγοντας ότι η μόνη αρνητική εξέλιξη που την λύπησε ήταν «η απόφαση της Βρετανίας να μην μας ακολουθήσει».

Κατά τη συνέντευξη Τύπου μετά το πέρας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι όλοι οι ηγέτες της ΕΕ, ανεξαρτήτως των διαφωνιών του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον, συνεδρίασαν σε «ατμόσφαιρα ήρεμη και εποικοδομητική».

Η Μέρκελ εξέφρασε την εκτίμηση ότι στη Σύνοδο Κορυφής έγινε «το αποφασιστικό βήμα για τη διασφάλιση της σταθερότητας του ευρώ», επισημαίνοντας ότι η Ευρώπη «ξεκίνησε μια πορεία σε ένα μονοπάτι ισχυροποίησης της ευρωζώνης και του ευρώ που θα διαρκέσει χρόνια».

Η Γερμανίδα καγκελάριος εξήγησε ότι «με τους νέους αυστηρότερους κανόνες για τα ελλείμματα συγκριτικά με αυτούς που προβλέπει το παλαιό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, και με τη δημοσιονομική και οικονομική σύγκλιση που θα πετύχουμε σε λίγα χρόνια, η ΕΕ δημιουργεί μια νέα βάση εμπιστοσύνης για το ευρώ». Στην ουσία η Μέρκελ αναγνώρισε ότι επεβλήθη μια ανοικτή ''δικτατορία'' στην ευρωζώνη, στο όνομα της διάσωσης του ευρώ! 

Το φλέγον ζήτημα του ρόλου και των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η Μέρκελ είπε ότι δεν συζητήθηκε. Η καγκελάριος είπε μόνο ότι είναι χαρούμενη που η ΕΚΤ μεταλαμπαδεύει την εμπειρία της στο προσωρινό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).

Η Μέρκελ ξεπέρασε με συνοπτικές διαδικασίες το ζήτημα αποκλεισμού του ιδιωτικού τομέα στα σχέδια διάσωσης των κρατών-μελών (η καγκελάριος επανέλαβε ότι το ελληνικό PSI είναι μοναδικό). Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ''υποχώρηση'' που έκανε η Γερμανίδα καγκελάριος στη Σύνοδο Κορυφής, καθώς η συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών στο κόστος διάσωσης μιας χώρας αποτελούσε πάγια και αμετακίνητη, έως σήμερα, θέση του Βερολίνου.

Η Γερμανίδα καγκελάριος χαιρέτισε την προοπτική ένταξης της Κροατίας στην ΕΕ το 2013 και προσέθεσε ότι η υπογραφή της συμφωνίας ένταξης αποδεικνύει ότι η Ένωση παραμένει ελκυστική (!). Τέλος, ευχήθηκε καλές γιορτές, καθώς διευκρίνισε ότι δεν πρόκειται να γίνει άλλη Σύνοδος Κορυφής έως τα Χριστούγεννα.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΤΕΡΓΟ 

Σε ένα νέο «Δημοσιονομικό Συμβόλαιο» - κάτεργο (fiscal compact) με αυστηρή πειθαρχία και αυτόματες κυρώσεις για τους παραβάτες, συμφώνησαν οι ηγέτες των χωρών της Ευρωζώνης στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών.

Αντίθετα, δεν επετεύχθη ομοφωνία στο θέμα της αλλαγής των Συνθηκών της ΕΕ, αφού η Βρετανία και η Ουγγαρία διαφώνησαν, ενώ Σουηδοί και Τσέχοι επέλεξαν τη μέθοδο της κοινοβουλευτικής διαβούλευσης. 

Η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Γάλλος πρόεδρος επεδίωκαν τη συμφωνία όλων των κρατών-μελών της ΕΕ για αλλαγή της Συνθήκης. Η Βρετανία αρνήθηκε, ωστόσο, να στηρίξει την κίνηση, λέγοντας ότι θέλει εγγυήσεις που θα προστατεύουν τον χρηματοοικονομικό της κλάδο. Ο κ. Σαρκοζί χαρακτήρισε απαράδεκτο το αίτημα αυτό του Βρετανού πρωθυπουργού Ντ. Κάμερον.

Σαρκοζί και Μέρκελ δήλωσαν επομένως ότι η νέα διακυβερνητική συμφωνία θα υπογραφεί από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, καθώς και από οποιοδήποτε άλλο κράτος που θέλει να συμμετάσχει, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα υπογραφεί από 25 χώρες, εκτός Βρετανίας και πιθανότατα και της Ουγγαρίας.

H κυρία Μέρκελ είπε ότι η Σύνοδος κατέληξε σε «καλό αποτέλεσμα» που θα επιτρέψει στο ευρώ να ανακτήσει την αξιοπιστία του.

«Καταλήξαμε, μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, σε ένα καλό αποτέλεσμα», είπε νωρίς την Παρασκευή «θα οικοδομήσουμε μια δημοσιονομική ένωση για το ευρώ που θα είναι ταυτόχρονα και μια ένωση σταθερότητας», πρόσθεσε.

Καλυμμένη αισιοδοξία υπάρχει σε σχέση με τη συμπεριφορά από δω και στο εξής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της οποίας ο επικεφαλής Μάριο Ντράγκι δήλωσε ικανοποιημένος από την απόφαση των «17 συν 6» να κατοχυρώσουν την αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, μέσω της διακυβερνητικής μεθόδου.

Η νέα διακυβερνητική συμφωνία θα υπογραφεί μέχρι τον Μάρτιο. Στόχος παραμένει να ενσωματωθούν οι διατάξεις αυτές στις Συνθήκες της ΕΕ όσο το δυνατόν συντομότερα.

Σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις, οι ευρωπαϊκές χώρες (μέσω διμερών δανείων από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες) θα διαθέσουν επιπλέον κεφάλαια έως 200 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ (150 από την Ευρωζώνη και 50 από άλλες ευρωπαϊκές χώρες), ενώ αποφασίστηκε η επίσπευση της λειτουργίας του μόνιμου μηχανισμού ευρωστήριξης (ESM) από τον Ιούλιο του 2012 με «προίκα» 500 δισ. ευρώ.

Επίσης, αποφασίστηκε ότι «κατά περίπτωση», σύμφωνα δηλαδή με τους κανόνες του ΔΝΤ, θα συμμετέχει ο ιδιωτικός τομέας σε μελλοντικές αναδιαρθρώσεις χρεών, ενώ επιβεβαιώθηκε για μία ακόμα φορά η ασυμφωνία για την έκδοση κοινών ευρωομολόγων.

Σε ό,τι αφορά την υπαναχώρηση για το θέμα της συμμετοχής των ιδιωτών, το οποίο έχει επιδεινώσει την κρίση χρέους τα δύο τελευταία χρόνια, πρόκειται σαφώς για μία πολιτική ήττα της κυβέρνησης Μέρκελ.

«(Η απόφαση) θα αποτελέσει τη βάση για ένα καλό δημοσιονομικό σύμφωνο και μεγαλύτερη πειθαρχία στη οικονομική πολιτική των κρατών μελών της ευρωζώνης», είπε ο διοικητής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, εξερχόμενος της Συνόδου.

1) ΑΥΤΟΜΑΤΕΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ, ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Η απόφαση ορίζει ότι οι εθνικοί προϋπολογισμοί θα πρέπει να είναι ισοσκελισμένοι ή πλεονασματικοί, κανόνας που δεν θα παραβιάζεται όσο το ετήσιο διαρθρωτικό έλλειμμα (το έλλειμμα χωρίς τις θετικές ή αρνητικές κυκλικές επιπτωσεις της οικονομίας) δεν ξεπερνά το 0,5% του ΑΕΠ.

Αυτός ο «χρυσός κανόνας» θα ενσωματωθεί στην εθνική νομοθεσία σε συνταγματικό ή ισοδύναμο νομικά επίπεδο. Ο κανόνας θα εμπεριέχει ένα αυτόματο διορθωτικό μηχανισμό, ο οποίος θα ορίζεται από κάθε κράτος-μέλος στη βάση των προτάσεων της Κομισιόν.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα επαληθεύει τη μεταφορά αυτού του κανόνα στο εθνικό δίκαιο.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν ακόμη ότι θα εγκρίνουν με τάχιστες διαδικασίες τους νέους κανόνες που πρότεινε η Επιτροπή στις 23 Νοεμβρίου 2011 σχετικά με την παρακολούθηση και την αξιολόγηση των προσχεδίων προϋπολογισμού και τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος των κρατών μελών της ζώνης του ευρώ, καθώς και την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών-μελών που αντιμετωπίζουν ή απειλούνται από σοβαρές δυσκολίες όσον αφορά την δημοσιονομική τους σταθερότητα στη ζώνη του ευρώ.

Οι ηγέτες κάλεσαν το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να εκδώσουν γρήγορα τους κανονισμούς αυτούς, ώστε να τεθούν σε ισχύ για τον προσεχή δημοσιονομικό κύκλο (2014-2020).

Τα κράτη-μέλη που είναι σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος θα πρέπει να υποβάλλουν στην Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προς έγκριση, ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα περιέχει λεπτομερώς τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα οδηγούν στη μείωση του υπερβολικού ελλείμματος. Η εφαρμογή του προγράμματος και τα ετήσια σχέδια προϋπολογισμού που θα στοχεύουν σε αυτό θα επιτηρείται από την Κομισιόν και το Συμβούλιο.

Επίσης, θα συσταθεί ένας μηχανισμός, όπου τα κράτη-μέλη θα αναφέρουν εκ των προτέρων (ex ante) τα σχέδια τους για την έκδοση ομολόγων.

Σε όποιο κράτος το δημοσιονομικό έλλειμμα ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ, θα επιβάλλονται αυτόματες κυρώσεις, εκτός και αν αυτές μπλοκαριστούν από την πλειοψηφία.

Για το δημόσιο χρέος, συμφωνήθηκε ότι στις νέες ρυθμίσες που προωθούνται θα πρέπει να κατοχυρωθεί ο κανόνας για την ετήσια μείωση κατά 5% σε όποια κράτη ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ.

Η Κομισιόν θα εξετάζει τις βασικές παραμέτρους σε κάθε σχέδιο προϋπολογισμού και αν χρειασθεί θα εκφράζει γνώμη. Εάν διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει συμμόρφωση με το Σύμφωνο Σταθερότητας, τότε θα απαιτεί ένα αναθεωρημένο σχέδιο προϋπολογισμού.

Οι πρόεδροι του Συμβουλίου, της Κομισιόν και του Eurogroυp θα έχουν έτοιμες τις προτάσεις για την περαιτέρω εμβάθυνση της δημοσιονομικής ένωσης (και για τις σχέσεις Ευρωζώνης - ΕΕ) τον Μάρτιο του 2012.

Οι ηγέτες της Ευρωζώνης δεσμεύονται να εργαστούν στην κατεύθυνση μίας κοινής οικονομικής πολιτικής και στο πλαίσιο αυτό θα υιοθετηθεί διαδικασία, ώστε να διασφαλίζεται ότι όλες οι σημαντικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζονται από τα κράτη-μέλη του ευρώ, θα συζητώνται και θα συντονίζονται στο επίπεδο της Ευρωζώνης.

Ακόμα, συμφωνήθηκε να πραγματοποιούνται Σύνοδοι Κορυφής της Ευρωζώνης τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο.

2) ΤΟ 2012 ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Ο ESM, «ΠΡΟΙΚΑ» 200 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΔΝΤ

Για τον προσωρινό μηχανισμό ευρωστήριξης (EFSF) αποφασίσθηκε ότι η μόχλευση των κεφαλαίων του θα γίνει με τους δύο τρόπους που συμφωνήθηκαν στο Eurogroup της 29ης Νοεμβρίου.

Ο μηχανισμός θα παραμείνει ενεργός στη χρηματοδότηση των προγραμμάτων που θα δρομολογηθούν έως τα μέσα του 2013, όπως προβλέπεται στη συμφωνία-πλαίσιο και θα συνεχίσει να διασφαλίζει τη χρηματοδότηση των εν εξελίξει προγραμμάτων, ανάλογα με τις ανάγκες.

Η ΕΚΤ θα επιβλέπει τη λειτουργία του EFSF. Ο Γάλλος πρόεδρς Νικολά Σαρκοζί είπε ότι η ΕΚΤ θα αναλάβει τη διαχείριση και του ESM.

Οι ηγέτες της Ευρωζώνης συμφώνησαν στην επίσπευση της λειτουργίας του μόνιμου μηχανισμού ευρωστήριξης (ESM) από τα μέσα του 2012. Αυτό θα γίνει μόλις συμφωνήσουν οι χώρες που προσφέρουν το 90% των κεφαλαιακών απαιτήσεων. Στόχος είναι να τεθεί σε λειτουργία τον Ιούλιο.

Το ανώτερο «ταβάνι» για τον ESM ορίσθηκε στα 500 δισ. ευρώ και τον Μάρτιο το «ταβάνι» αυτό θα επαναξεταστεί. Τα 500 δισ. ευρώ είναι η συνδυασμένη δανειοδοτική ικανότητα του μηχανισμού (15% σε κεφάλαια και τα υπόλοιπα σε εγγυήσεις).

Κατά το σταδιακό σχηματισμό του καταβεβλημένου κεφαλαίου, η Ευρωζώνη δήλωσε έτοιμη να επιταχύνει τις πληρωμές κεφαλαίου, ώστε να διατηρηθεί ελάχιστη αναλογία 15% μεταξύ του καταβεβλημένου κεφαλαίου και του οφειλόμενου ποσού των τίτλων του ΕSM και να διασφαλιστεί συνδυασμένη πραγματική δανειοδοτική ικανότητα 500 δισ. ευρώ.

Ο Χέρμαν βαν Ρομπάι είπε ότι ο ESM δεν θα έχει τραπεζική άδεια, καθώς δεν υπήρξε συμφωνία των Ευρωπαίων ηγετών.

Μέσα στις επόμενες 10 ημέρες τα κράτη-μέλη θα εξετάσουν και θα επιβεβαιώσουν τη διάθεση επιπλέον κεφαλαίων έως 200 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ, (με τη μορφή διμερών δανείων), ώστε να διασφαλισθεί ότι το Ταμείο έχει επαρκή κεφάλαια για την αντιμετώπιση της κρίσης. Παράλληλα, θα αναζητηθούν και άλλοι επενδυτές, όπως κρατικά ή ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια.

Η συμμετοχή ιδιωτών στα πακέτα στήριξης, θα γίνεται σύμφωνα «με τις αρχές και τους κανόνες του ΔΝΤ». Σε όλα τα νέα ομόλογα που θα εκδίδονται από χώρες της Ευρωζώνης θα υπάρξουν ρήτρες συλλογικής δράσης (collective action clauses), ενώ επαναλαμβάνεται ότι η περίπτωση της Ελλάδας (του «κουρέματος» δηλαδή στα ομόλογα των ιδιωτών) είναι «μοναδική».

Σε επείγουσες περιπτώσεις, για την παροχή βοήθειας θα αρκεί η σύμφωνη γνώμη του 85% (και όχι του 100% όπως σήμερα), αρκεί η Κομισιόν και η ΕΚΤ να συμφωνούν ότι απειλείται η οικονομική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην Ευρωζώνη.

Τέλος, οι ηγέτες της Ευρωζώνης καλωσορίζουν τα μέτρα που έλαβε η ιταλική κυβέρνηση, τη δέσμευση της νέας ελληνικής κυβέρνησης, «που στηρίζεται απ' όλα τα κόμματα», όπως αναφέρεται στο κείμενο, για την πλήρη εφαρμογή του προγράμματος, όπως επίσης και την αξιοσημείωτη πρόοδο που έχουν σημειώσει Ιρλανδία και Πορτογαλία στην εφαρμογή των οικονομικών τους προγραμμάτων.

...................

 Βασικό συμπερασμα: Οι τραπεζίτες βάλαν τους πολιτικούς να κάνουν τη βρώμικη δουλειά για αυτούς για άλλη μια φορα.

Ζητώ συγγνώμη απο το σκυλάκι...

ΔΝΤ, 
 
ΕΚΤ, και 
 
ΣΙΤΙ του Λονδίνου,

με τη βούλα των κυβερνήσεων Merk-ozy και Papa-monti ,

ένα βήμα πιο κοντά στο ν' αρπάξουν τον πλούτο πολλών ιστορικών χωρών της Ευρώπης ...

Όσο για εμάς, τους Έλληνες, μάλλον θα μας βάλουν να μαλώνουμε για τον ποιό νταβά θα επιλέξουμε

Κανονίστε να ψαρώσουμε σε πιθανά διλήμματα του στύλ : Αγγλοσάξονικοι ή Ευρωπαϊστες!

Ήρθε το τέλος για το ευρώ; Ή μήπως όχι;

Aπο το πολύ καλό ciaont1

Πλέον όλα τα media, ακόμα και μερικά γερμανικά, πόσο μάλλον το αμερικάνικα/αγγλικά, συζητούν ανοιχτά αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια τους φαινόταν "αδιανόητο": Τη διάλυση της ευρωζώνης. Είναι όμως έτσι; Ήρθε το τέλος για το ευρώ; Ή μήπως όχι;

Ας δούμε καταρχήν ένα μικρό απόσπασμα από ένα σχετικό άρθρο του Economist, που συνοδεύτηκε από το παραπάνω εξώφυλλο στο τελευταίο τεύχος του, και προκάλεσε αίσθηση:

Ευρώ: είναι αυτό το τέλος;

[...] Θα μπορούσε να γίνει κάτι για να αποτραπεί η καταστροφή; Η απάντηση εξακολουθεί να είναι θετική, όμως η κλίμακα της απαιτούμενης δράσης αυξάνεται ακόμα περισσότερο, καθώς εξαντλούνται τα χρονικά περιθώρια. Το μόνο θεσμικό όργανο που θα μπορούσε να παράσχει άμεση ανακούφιση είναι η ΕΚΤ. Ως ο δανειστής της έσχατης λύσης, θα πρέπει να κάνει περισσότερα για να σώσει τις τράπεζες, προσφέροντάς τους απεριόριστη ρευστότητα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Εάν η ΕΚΤ θέλει να εκπληρώσει την εντολή που έχει λάβει για τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών, θα πρέπει να εμποδίσει μια πτώση των τιμών. Αυτό σημαίνει τη μείωση των βραχυπρόθεσμων επιτοκίων και την έναρξη ενός προγράμματος μεγάλης κλίμακας «ποσοτικής χαλάρωσης» (αγοράς ομολόγων). Η μαζική νομισματική χαλάρωση θα μπορέσει να μετριάσει την ύφεση και να αγοράσει πολύτιμο χρόνο. Ωστόσο, η ανάκτηση της εμπιστοσύνης και η προσέλκυση των επενδυτών πίσω στις αγορές κρατικών ομολόγων χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη στήριξη της ΕΚΤ, και αυτό, όσο φιλόδοξο και να ακούγεται, είναι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και οι μεταρρυθμίσεις σε Ιταλία και Ισπανία. Εκτός αυτού, σημαίνει τη δημιουργία ενός εργαλείου χρέους στο οποίο θα μπορούν να πιστεύουν οι επενδυτές. Αυτό με τη σειρά του απαιτεί μια πολιτική συμφωνία, την οικονομική ενίσχυση που χρειάζονται οι περιφερειακές χώρες σε αντάλλαγμα με τις αλλαγές στους κανονισμούς που η Γερμανία και οι άλλοι ζητούν. Αυτό το εργαλείο θα πρέπει να περιλαμβάνει κάποια κοινή ευθύνη για τα χρέη των κυβερνήσεων. Η πρόταση των ευρωομολόγων έχει αποκλειστεί από την Αγκελα Μέρκελ.

Η στάση της Γερμανίας είτε θα πρέπει να αλλάξει, είτε θα υπάρξει διάσπαση του ευρώ. 

Αυτά που μας λέει το Economist είναι λίγο-πολύ γνωστά: Οι τράπεζες χρειάζονται "απεριόριστη ρευστότητα" για να μη χρεωκοπήσουν, και άρα η ΕΚΤ θα πρέπει να τυπώσει ευρώ και να τους τα χαρίσει, ώστε να γλιτώσουν και να μη χρεωκοπήσει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Η Γερμανία -προς το παρόν- αρνείται να το δεχτεί αυτό, και αν δεν αλλάξει γνώμη "θα γίνει χαμός" και θα υπάρξει διάσπαση του ευρώ.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που δεν το αναφέρει το Economist, αλλά έχει μεγάλη αξία, είναι πως πλέον τα ποσοστά απόρριψης του ευρώ έχουν μεγαλώσει πολύ σε όλες τις σχετικές δημοσκοπήσεις. Οι λαοί δεν θέλουν ευρώ, οι Γερμανοί δε θέλουν άλλα "πακέτα σωτηρίας" (διότι βομβαρδίζονται με προπαγάνδα ότι τάχα "χρηματοδοτούν τους τεμπέληδες Έλληνες", ενώ στην πραγματικότητα τα λεφτά αυτά πάνε στις τράπεζες, πολλές εκ των οποίων είναι γερμανικές), και βέβαια ούτε η ηγεσία, αλλά ούτε και ο λαός στη Γερμανία θέλει να ακούσει για ευρωομόλογα (γιατί τότε όντως θα επιδοτούσε χώρες όπως η Ελλάδα όπως έχουμε εξηγήσει και παλιότερα).

Καθώς λοιπόν τα ποσοστά απόρριψης του ευρώ μεγαλώνουν, είτε από δεξιά (εθνικιστική) είτε από αριστερή σκοπιά, είναι ξεκάθαρο ότι αργά ή γρήγορα το ευρώ πράγματι θα διασπαστεί, όπως άλλωστε έχουμε προβλέψει εδώ και αρκετά χρόνια. Ακόμα και στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι εκτός πραγματικότητας να περιμένει κανείς ότι θα υπάρχουν ένα σωρό κράτη που θα δέχονται για πολύ ακόμα να έχουν ένα νόμισμα πολύ πιο "σκληρό" από αυτό που αντέχουν προκειμένου να είναι "ανταγωνιστικές" οι εξαγωγές τους, και άρα θα μαραζώνει διαρκώς η παραγωγική τους βάση.

Η διάλυση όμως του ευρώ δεν θα γίνει άμεσα - τουλάχιστον όχι με τη μορφή της πλήρης κατάρρευσης όπως φαντάζονται πολλοί. "Ποτέ μη λες ποτέ" βέβαια, καθώς δεν είμαστε μέντιουμ για να προβλέψουμε με 100% ακρίβεια της κινήσεις της Γερμανίας, των υπόλοιπων κρατών ή των λαών.

Ωστόσο, η Γερμανία θέλει το ευρωσύστημα, και δε θα το αφήσει - εξ ου και η πρόταση για "ευρώ δύο ταχυτήτων", ώστε να κρατήσει όσο τον δυνατόν περισσότερους μέσα και υπό τον έλεγχο της. Για την Ελλάδα, έχουν ήδη βέβαια προετοιμάσει το δρόμο για μια "εθελοντική έξοδο" από την ευρωζώνη, μέσω σχετικών ψηφισμάτων (πχ δείτε εδώ), ενώ και οι σύμμαχοί τους κινούνται αναλόγως (πχ η Φινλανδία προτείνει και αυτή τη δημιουργία ενός "σκληρού πυρήνα" στην ευρωζώνη).

Χθες μάλιστα ο "σκληρός" αυτός πυρήνας της Γερμανίας και των συμμάχων της έκανε μια σύσκεψη, και κάλεσαν το ΔΝΤ να καλύψει αυτό τα χρέη των πιο "αδύναμων" κρατών, ώστε η ΕΚΤ να μην τυπώσει αυτή χρήμα:

Ευρωζώνη: Στο ΔΝΤ πετάει το "μπαλάκι" ο πυρήνας

Οι υπουργοί Οικονομικών Γερμανίας, Ολλανδίας και Φινλανδίας συμφώνησαν ότι είναι απαραίτητες ορισμένες μεταρρυθμίσεις στην ευρωπαϊκή Συνθήκη, ανακοινώθηκε κατόπιν συνάντησης των ανώτατων οικονομικών αξιωματούχων του «πυρήνα» της ευρωζώνης.

Κατόπιν της συνάντησης, ο Γερμανός υπουργός Wolfgang Schaeuble δήλωσε κατ’αρχήν ότι η απόφαση για την 6η δόση του δανείου βοηθείας προς την Ελλάδα θα αποφασιστεί στο Eurogroup με βάση την έκθεση της Τρόικα.

Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν αποκλείεται να υπάρξουν συνομιλίες στις Βρυξέλλες σχετικά με τον νέο μηχανισμό διασώσεων ESM, αλλά πάντως οι βασικές αρχές λειτουργίας του ταμείου έχουν αποφασιστεί από τον Μαιο.

Στο κοινό ανακοινωθέν τους, οι τρεις υπουργοί ζητούν αύξηση των πόρων του ΔΝΤ. Ο Ολλανδός κ. Jan Kees de Jager σημείωσε ότι αν αυξηθούν οι πόροι του διεθνούς οργανισμού, θα αυξηθούν και τα μέσα καταπολέμησης της κρίσης χρεών, χωρίς να χρειαστεί προσφυγή στα ευρω-ομόλογα ή σε αυξημένο ρόλο της ΕΚΤ.

«Συζητήσαμε για την μόχλευση του EFSF, αλλά το ιδιωτικό χρήμα είναι ο ένας δρόμος» ενώ ο αυξημένος ρόλος του ΔΝΤ θα ανοίξει ένα δεύτερο δρόμο. Υπάρχουν πιέσεις για ευρωομόλογα ή χρηματοδότηση από την ΕΚΤ αλλά έχουμε δηλώσει όχι σε αυτά,» δήλωσε ο κ. De Jager.

Από την πλευρά του, η Φινλανδή ΥΠΟΙΚ Jutta Urpilainen δήλωσε ότι «αν δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις» στις απόπειρες επίλυσης της κρίσης χρεών, ενδεχομένως να συζητηθεί αυξημένη παρέμβαση από μέρους της ΕΚΤ αλλά τόνισε ότι η χώρα του συνεχίζεται να τάσσεται κατά των εκδόσεων κοινών ευρωομολόγων.

Ακόμα και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, όπως ο Όλι Ρεν, καταγγέλλουν πλέον τη "δικτατορία δύο χωρών" (Γερμανία-Γαλλία) στην Ευρώπη, καθώς πλέον δεν υπολογίζουν κανέναν και τίποτα, ούτε βέβαια νοιάζονται για τις επιπτώσεις που έχουν οι αποφάσεις τους για τους λαούς. Όχι πως ο Όλι Ρεν νοιάζεται, απλά ουσιαστικά τον έχουν παραγκωνίσει από τα κέντρα αποφάσεων, και προφανώς του κακοφαίνεται:


Ρεν: Η ΕΕ δεν είναι δικτατορία δυο χωρών
Έμμεση μομφή του Όλι Ρεν κατά Γερμανίας και Γαλλίας

«Ναι» στην στενότερη ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά «όχι» σε μια... δικτατορία δυο ή περισσότερων χωρών είπε ο Όλι Ρεν σε μια έμμεση μομφή του κατά του τρόπου με τον οποίο επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους η Γερμανία και η Γαλλία.

Μιλώντας στο ιταλικό κοινοβούλιο ο επίτροπος νομισματικών και οικονομικών υποθέσεων τάχθηκε σαφώς υπέρ της έκδοσης ενός ευρω-ομολόγου και τόνισε ότι στην κατεύθυνση αυτή είναι κρίσιμης σημασίας να πειστεί και η Γερμανία.

Η Γερμανία δεν υποχωρεί μέχρι να γονατίσουν οι πάντες στην εξουσία της, και να δεχτούν να προτεκτορατοποιηθούν. Προς το παρόν, τους αφήνει να σιγοψήνονται, και το τέλος θα αλλάξει και τις συνθήκες της Ευρώπης, ώστε να πάρει αυτή στα χέρια της όλη την εξουσία. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του προέδρου της Bundesbank για την περίπτωση της Ιταλίας:

Bundesbank: Η Ιταλία αντέχει επιτόκια άνω του 7%

Την πεποίθησή του ότι η Ιταλία μπορεί να αντέξει αύξηση αποδόσεων των ομολόγων της πάνω από το 7% εξέφρασε την Παρασκευή σε συνέντευξή του ο επικεφαλής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας (Bundesbank), Γενς Βάιντμαν.

«Μόλις αυξηθούν οι αποδόσεις των 10ετών ομολόγων, όλοι αρχίζουν να προβλέπουν το τέλος του κόσμου», φέρεται να δήλωσε ο Weidmann.

Ο επικεφαλής της Bundesbank πρόσθεσε ότι είναι «αισιόδοξος πως οι Ιταλοί μπορούν να αντέξουν για λίγο με αποδόσεις άνω του 7%», ενώ πρόσθεσε ότι οι χώρες του πυρήνα της Ευρώπης δεν κινδυνεύουν από την κρίση χρέους.

Αυτή η δήλωση είναι νομίζω "κλειδί' για να καταλάβουμε τον τρόπο σκέψης και το σχέδιο των Γερμανών: Οι άνθρωποι το ξέρουν ότι ρημάζουν τους πάντες, απλά δεν υπολογίζουν ούτε λαούς ούτε τίποτα. Αφήνουν λοιπόν την Ιταλία να "βράζει στο ζουμί της" για όσο περισσότερο μπορούν, και μετά θα τη "σώσουν", προτεκτορατοποιώντας την. Και το ίδιο για την Ισπανία, κτλ (η Ισπανία μάλιστα ετοιμάζεται και αυτή για το ΔΝΤ, και για εφαρμογή των γνωστών προγραμμάτων "κινεζοποίησης" των εργατών - η τακτική των Γερμανών ήδη δηλαδή δουλεύει, καθώς τα κράτη, το ένα μετά το άλλο, "γονατίζουν") Στο τέλος, οι Γερμανοί θα τυπώσουν χρήμα, και μάλιστα πολύ, γιατί αλλιώς θα χρεωκοπήσουν και οι δικές τους τράπεζες. Προς το παρόν όμως, "άστους λίγο ακόμα να παιδεύονται, διότι...αντέχουν λίγο ακόμα!" όπως λέει και ο πρόεδρος της Bundesbank.

Το ότι οι λαοί επιστρέφουν σε φτώχεια μεσαιωνικού τύπου δε σημαίνει τίποτα για τους τραπεζίτες. Οι άνθρωποι ούτε σχέση με τους εργάτες έχουν, ούτε καν με την παραγωγή. Θέλουν την νομισματική-οικονομική κυριαρχία, και μπροστά σε αυτό δε διστάζουν πουθενά και σε τίποτα. Και αν οι λαοί διστάσουν να τους ανατρέψουν, αν διστάσουν να τους τσακίσουν, αυτοί θα συνεχίζουν. Δυστυχώς όλοι προς το παρόν γκρινιάζουν, αλλά όταν πχ εκβιάζουν με την "6η δόση", τότε όλοι φοβούνται, αντί να προχωρήσουν σε στάση πληρωμών και να κάνουν έτσι το πρώτο μεγάλο βήμα για να αποδεσμευτούν από την τυραννία τους.

Όταν η Γερμανία είχε χάσει τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, της είχαν επιβληθεί εξοντωτικές αποζημιώσεις που έπρεπε να καταβάλει στους νικητές. Η γερμανική κοινωνία εξαθλιώθηκε, και τελικά υπερπληθώρισε το νόμισμα. Τώρα αυτοί έχουν στο μυαλό τους τον υπερπληθωρισμό, χωρίς να πολυλογαριάζουν ότι η εκτύπωση χρήματος ήταν το τελικό αποτέλεσμα (όχι η γενεσιουργός αιτία) του υπερπληθωρισμού, καθώς προηγήθηκε η καταστροφή της παραγωγικής βάσης.

Έτσι, η Γερμανία κάνει σήμερα αυτό που κάποτε της έκαναν οι άλλοι: Καταστρέφει την παραγωγική βάση όλων των άλλων (η οποία βέβαια ήταν ήδη μισοδιαλυμένη εδώ και χρόνια), και έτσι όλοι ζητούν να εκτυπωθεί χρήμα γιατί δεν είναι έτοιμοι να ανατρέψουν το καπιταλιστικό σύστημα, μόνο που ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει το σύστημα αυτό είναι...να κόψουν χρήμα υπερπληθωρίζοντας το νόμισμα. Έτσι, έχουμε ουσιαστικά μια "αυτοεκπληρούμενη προφητεία".

Οι εντάσεις στην ευρωζώνη μάλιστα συνεχίζονται, καθώς η Γαλλία, η Ιταλία αλλά και όλες οι μικρότερες χώρες αποφάσισαν να "ανταποδώσουν τα πυρά" που δέχονται από τη Γερμανία, και το Reuters δημοσίευσε χθες μια είδηση, σύμφωνα με την οποία αρνούνται πλέον να συμμετέχουν οι "ιδιώτες" (δηλαδή οι τράπεζες και οι λοιποί πιστωτές) στα κουρέματα.

Αν θυμάστε, η Γερμανία πίεζε να συμμετέχουν, και ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ σε αυτή της την πρόταση, διότι όντως οι τραπεζίτες οφείλουν και αυτοί να πληρώσουν αντί να τη "βγάλουν καθαρή". Όμως, οι τραπεζίτες προφανώς δε θέλουν να πληρώσουν, γιατί δεν αντέχουν κουρέματα του χρέους. Τελικά, αφού πρώτα πήραν αμυθητά ποσά ως 'πακέτα σωτηρίας' και μπάλωσαν έτσι τις τρύπες των ισολογισμών τους, οι τραπεζίτες συμφώνησαν να δεχτούν μερικά "κουρέματα" του χρέους, μιας και πλέον τα αντέχουν.

Τώρα όμως που η Γερμανία τους εκβιάζει, τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης, με πρώτες και καλύτερες τη Γαλλία και την Ιταλία, εκβιάζουν και αυτές τη Γερμανία, λέγοντας της ότι "αν δεν εκτυπώσεις χρήμα, τότε και εμείς δε δεχόμαστε τα κουρέματα για τους τραπεζίτες", κάτι που σημαίνει ότι ακυρώνονται οι σχετικές συμφωνίες, και η Γερμανία θα κληθεί να καλύψει ακόμα μεγαλύτερα χρέη, ή αλλιώς θα συμβούν "ανεξέλεγκτες χρεωκοπίες" (αντί για "ελεγχόμενες χρεωκοπίες" όπως θα ήθελε η Γερμανία), μιας και τα χρέη των κρατών θα μείνουν "ακούρευτα", και αφού οι τραπεζίτες δε θα κληθούν να πληρώσουν τίποτα, θα πρέπει να πληρώσει η Γερμανία για τα πάντα, ή να αφήσει όλες τις χώρες να καταρρεύσουν:

«Βέτο» στο κούρεμα του χρέους από τον ευρωπαϊκό νότο 

Θέμα ακύρωσης της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο Μηχανισμό Στήριξης ανακινούν Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και "άλλες" χώρες της περιφέρειας. Στον αέρα το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους

"Κίνημα" κατά της μελλοντικής συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, το οποίο απειλεί να ανατρέψει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, εκδηλώθηκε στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, σύμφωνα με πληροφορίες του Reuters.

Ως ηγέτες του "κινήματος" φέρονται η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία, χώρες που είδαν το κόστος δανεισμού τους να εκτοξεύεται στα ύψη τις τελευταίες δυο εβδομάδες, ενώ σύμφωνα με το Reuters, μαζί τους τάσσονται και "άλλες" χώρες της περιφέρειας, χωρίς να κατονομάζονται.

Το θέμα προέκυψε στις συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο των ευρύτερων διαπραγματεύσεων για την αλλαγή των συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην κατεύθυνση της εφαρμογής αυστηρότερων δημοσιονομικών κανόνων, όπως επιθυμεί η Γερμανία.

Το Βερολίνο επέμενε οι θεσμικοί επενδυτές του ιδιωτικού τομέα -οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές εταιρείες δηλαδή- να αναλάβουν μέρος των ζημιών για τη διάσωση της Ελλάδας. Το αίτημα αυτό έγινε δεκτό από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης και αποτυπώθηκε στη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, η οποία προέβλεπε εθελοντικό "κούρεμα" του ελληνικού χρέους κατά 50%.

Ωστόσο, έναν μήνα μετά τη συμφωνία, οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης στην πλειονότητά τους ζητούν να ακυρωθεί αυτό το σκέλος της συμφωνίας, γεγονός που από μόνο του δυναμιτίζει τις όποιες διαπραγματεύσεις της Αθήνας με τις τράπεζες για το εθελοντικό "κούρεμα" στο χρέος τους.

Ο λόγος της αλλαγής στάσης των χωρών της περιφέρειας (Γερμανία, Ολλανδία και Φιλανδία επιμένουν στο PSI) δεν έχει γίνει επισήμως γνωστώς, όμως εικάζεται ότι είναι η δυσαρέσκειά τους για τη γερμανική αδιαλλαξία στο θέμα της έκδοσης ευρω-ομολόγου και της στήριξης των τραπεζών τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Με άλλα λόγια φαίνεται να λένε στο Βερολίνο: "Αφού δεν επιτρέπεις την εκτύπωση χρήματος και καταδικάζεις εμάς σε δυσβάσταχτα επιτόκια δανεισμού και τις τράπεζές μας στην κατάρρευση, βγάλτα πέρα μόνο σου με ανεξέλεγκτες χρεοκοπίες στην Ευρωζώνη".

Η πίεση προς τη Γερμανία αυξάνεται για να τυπώσει χρήμα. Και παρότι το ευρωσύστημα όπως το ξέραμε ως τώρα δεν έχει μέλλον, η Γερμανία θα τυπώσει χρήμα στο τέλος, προκειμένου να το διατηρήσει, έστω και "ευρώ δύο ταχυτήτων". Και αυτό διότι στην καρδιά του νομισματικού προβλήματος ΔΕΝ βρίσκεται το ευρώ, αλλά το δολάριο.

Πριν λίγους μήνες, όλοι συζητούσαν για την αντικατάσταση του από παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, και τώρα όλοι το έχουν "ξεχάσει", καθώς η κοινή γνώμη "άγεται και φέρεται". Όμως, η ΗΠΑ πέφτουν, και αυτή είναι η #1 εξέλιξη σε παγκόσμια κλίμακα. Το δολάριο έγινε κυρίαρχο όταν οι οικονομία των ΗΠΑ άκμαζε (την εποχή του Μπρέτον Γουντς, μετά το Β' Παγκόσμιο, οι ΗΠΑ έκαναν πάνω από το 50% των παγκόσμιων εξαγωγών). Πλέον, η ισχύς των ΗΠΑ πέφτει, και το δολάριο δε μπορεί να σταθεί στην κορυφή. Αυτό το ξέρουν οι υπόλοιποι "παίχτες", η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα, κτλ. Και ξέρουν ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα πρέπει κάποια στιγμή να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να δημιουργήσουν ένα νέο νομισματικό σύστημα, που θα αντικατοπτρίζει τους νέους συσχετισμούς δύναμης.

Εκεί λοιπόν, η Γερμανία θέλει να έχει το ευρωσύστημα ως "άσσο στο μανίκι της", μιας και το ευρωσύστημα συνδυάζει όλα τα αποθεματικά χρυσού όλων των χωρών-μελών, και αυτό χαρίζει στη Γερμανία τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως. Χώρια βέβαια το 'καθημερινό" πλεονέκτημα του ευρώ, που επέτρεψε στις γερμανικές εξαγωγές να ανθίσουν, σε βάρος όλης της υπόλοιπης ευρωζώνης, που δεν αντέχει αυτές τις υψηλές ισοτιμίες. Γι' αυτό και δε θα αφήσει το ευρώ να καταρρεύσει πλήρως ή ανεξέλεγκτα, και τελικά θα τυπώσει, όπως τυπώνουν και οι ΗΠΑ, και η Ιαπωνία, και η Αγγλία, και όλοι οι άλλοι. Αυτός τουλάχιστον είναι ο στόχος της, προκειμένου να πετύχει νομισματική-οικονομική κυριαρχία, και δε θα διστάζει να γυρίσει την Ευρώπη σε κοινωνικό Μεσαίωνα, πολιτικό φασισμό, οικονομική "κινεζοποίηση" και προτεκτορατοποίηση των πάντων αν δε σταματηθεί, τόσο αυτή όσο και οι άλλοι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος, ντόπιοι και ξένοι.

Μερικές ιδέες για να σώσουμε την Ελληνική Γη (και οικονομία). Το Πελίτι, το Slow Food και οι Ιταλοί

"Αντί να στενοχωριέσαι για το σκοτάδι άναψε ένα φως"

Αυτό είναι το moto της Εναλλακτικής κοινότητας ΠΕΛΙΤΙ, της σημαντικότερης οργάνωσης στην Ελλάδα, στο θέμα της συλλογής, διάδοσης και διάσωσης των ντόπιων ποικιλιών. Επίσης ασχολείται και με την καταγραφή των αυτόχθονων αγροτικών ζώων, τη διοργάνωση εξερευνητικών αποστολών, τη δωρεάν διανομή σπόρων σε καλλιεργητές, την ανταλλαγή Αγαθών και Υπηρεσιών Χωρίς Χρήματα, και γενικότερα την προώθηση της ιδέας της κοινότητας, και της αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπου και φύσης,. Όπως λένε και οι ίδιοι στην ιστοσελίδα τους:

Ξεκινάμε από την άποψη ότι όλοι μας φέρουμε ευθύνη γι' αυτά που γίνονται σε προσωπικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Εμείς οι ίδιοι οδηγούμε τα γεγονότα με τη στάση και τη σκέψη μας. Κατά συνέπεια ο καθένας μας κρατάει ένα μέρος από τη λύση των προβλημάτων σε προσωπικό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν είμαστε θύματα καταστάσεων ούτε φταίνε οι άλλοι γιa αυτά που ζούμε εμείς. Εστιάζουμε την προσοχή μας στα θετικά πράγματα που γίνονται και αυτά ως δια μαγείας αυξάνουν.

Δε γνωρίζουμε τι είναι το καλό και τι το κακό. Δε γνωρίζουμε γιατί γίνονται κάποια γεγονότα. Αν δούμε τα πράγματα μέσα στην πορεία του χρόνου, αυτό που σήμερα είναι πόνος αύριο θα είναι χαρά και μετά μπορεί να είναι πάλι πόνος και ούτω καθεξής. Δεν έχει σημασία η κοινωνική ή η οικονομική μας θέση. Η σκέψη μας είναι πολύ δυνατή και αρκετή για να κατευθύνει τα πράγματα. Όλοι μαζί έχουμε ακόμη πιο μεγάλη δύναμη. Το σημαντικό δεν είναι να βλέπουμε τι κάνουν οι άλλοι αλλά τι κάνουμε εμείς. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα βγει στην αγορά ένα καινούριο προϊόν. Το ζήτημα είναι αν θα το στηρίξουμε ή όχι. Οι πολυεθνικές κάνουν τη δουλειά τους κι εμείς τη δική μας. Δεν καταναλώνουμε και δεν στηρίζουμε τα προϊόντα που καταστρέφουν το περιβάλλον. Δεν πολεμάμε με κανέναν έξω από μας, αυξάνουμε τη συνειδητότητά μας και αυτό είναι αρκετό για να φέρει τεράστιες αλλαγές.

Το παρακάτω βίντεο, μεταξύ άλλων, παρουσιάζει τη δουλειά που γίνεται στην Εναλλακτική κοινότητα ΠΕΛΙΤΙ.....

Η Terra Madre είναι η παγκόσμια συνάντηση της γαστρονομικής κοινότητας που ξεκίνησε από το κίνημα Slow Food στο Τορίνο της Ιταλίας το 2004. Δίνει την ευκαιρία σε μικρής κλίμακας αγρότες και παραγωγούς τροφίμων να συναντηθούν με μάγειρες, ακαδημαϊκούς και νέους ανθρώπους για να συζητήσουν πώς θα βελτιώσουν συνεργατικά τις διατροφικές συνήθειες και πώς θα παράγουν τρόφιμα με βιώσιμο, υγιεινό, καθαρό και δίκαιο τρόπο. Μετά την πρώτη εκείνη συνάντηση, πολλές άλλες εκδηλώσεις έχουν πραγματοποιηθεί σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, με αποτέλεσμα τη δημιουργία δράσεων που προωθούν την ανταλλαγή γνώσεων στον κόσμο.

Μια εκδήλωση "ομπρέλα" του κινήματος είναι η Terra Madre Day που φέτος γιοράζεται στις 10 Δεκεμβρίου σε όλο τον κόσμο.

Μέχρι τώρα έχουν ανακοινωθεί 919 εκδηλώσεις παγκοσμιώς και απο αυτές οι 310 αφορούν τη Νότια Ευρώπη. Δείτε τη Λίστα των εκδηλώσεων

Όπως θα δείτε σην Ελλάδα διοργανώνεται μόνο ...ΜΙΑ εκδήλωση (στο ΠΕΛΙΤΙ).


Είναι μάλλον γιατί δεν έχουμε αρκετά καλά προϊόντα....

(Πηγή)

Αντίθετα οι Ιταλοί που είναι μανούλες στο marketing των τοπικών τους προϊόντων, της Ιταλικής κουζίνας και του γαστρονομικού τουρισμού έχουν πέσει με τα μούτρα στη δουλειά...

Τα αποτελέσματα που φέρνουν είναι ορατά παντού. Ιταλικά εστιατόρια σε καθε γωνία, παρμεζάνα, προσιούτο, επσρεσσο, μαρτινι, μοτσαρελα, σαμπουκα, το τοπίο της Τοσκάνης κλπ κλπ έχουν κατορθώσει να είναι συνώνυμα της ποιότητας, της ιταλικής φινέτσας  του καλού - ποιοτικού φαγητού, της καλοπέρασης, της Dolce Vita κλπ κλπ.

Μέχρι και Μποτρίνι ήρθε για να μας διδάξει εστιατοριακή τέχνη στην τελική...

Απλά οι άνθρωποι καταλαβαν το αυτονόητο. Όταν έχεις μια χώρα με ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΦΥΣΗ που μπορεί να συνδυάσει τον πλούσιο πολιτισμό της, με τα ποιοτικά της αγροτικά προϊόντα, τότε τα κάνεις όλα ένα ΠΑΚΕΤΟ και τα προωθείς στις παγκόσμιες αγορές με την ταμπέλα ITALY ή HELLAS κοκ...

Δεν και πολλές οι χώρες που μπορούν να το κάνουν αυτό στην Ευρώπη.... Μόνο οι Μεσογειακές χώρες είναι σε αυτή τη θέση.

Και ειδικά εμείς εδω στην Ελλάδα έχουμε περισσότερους λόγους να το κάνουμε, μιας και οι πρώτες ύλες, τα προϊόντα και η ελληνική φύση είναι, πως να το κάνουμε, ποιοτικότερα των άλλων χωρών της Μεσογείου.


Άσχετα αν οι Ιταλοί πχ το λάδι που προβάλλουν ως Ιταλικό, το αγοράζουν απο έλληνες παραγωγούς και το αναμειγνύουν με δικό τους προκειμένου να ρίξουν τη οξύτητα του (το ίδιο κάνουν και οι Ισπανοί.....).

Ρωτήστε οποιονδήποτε ελαιοπαραγωγό στην Ελλάδα να σας πει ποιοί είναι οι χονδέμποροι που αγοράζουν τις ελληνικές ελιές...

Τα ελληνικά τρόφιμα όλο και πιο δύσκολα βρίσκουν θέση στα ράφια των σούπερ μάρκετ, που έχουν περάσει σε ξένες πολυεθνικές (οι πέντε μεγαλύτερες ελέγχουν το 50% της κατανάλωσης). Τα ελληνικά κοτόπουλα, για παράδειγμα, που είναι ακριβότερα και -συνήθως- καλύτερης ποιότητας από τα εισαγόμενα (μεγαλώνουν μέσα σε 60 ημέρες σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά που μεγαλώνουν σε 40 μέρες) δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα εισαγόμενα στην τιμή. Ακόμη και φασόλια και φακές, εν γένει όσπρια, έχουμε πάψει να καλλιεργούμε. Εισάγουμε πλέον τα πάντα. Ακόμη και αυτά που παράγουμε σε αφθονία. Πατάτες, κρεμμύδια, πορτοκάλια, φιστίκια, λάδι (δεκάδες χιλιάδες τόνους κάθε χρόνο). Εξάγουμε χύμα λάδι σε πολύ χαμηλή τιμή και το εισάγουμε ξανά, σε μίγματα, σε ιταλική ή ισπανική συκευασία, σε πολλαπλάσια τιμή. Η αγορά είναι ανοιχτή, δεν υπάρχει εξαγωγική στρατηγική, σχέδιο προώθησης των ελληνικών προϊόντων και κυριαρχεί αυτός που πουλάει φθηνότερα. (ΠΗΓΗ)

Για το τέλος ένα μάλλον θετικό νέο απο τη χώρα μας:
Ξανάρχονται τα συνεταιριστικά σούπερ μάρκετ 

Να δούμε.

Θα κατορθώσουμε ΜΙΑ ΦΟΡΑ να δουλέψουμε συνεργατικά και να βάλουμε το συλλογικό συμφέρον πάνω απο το ατομικό (ή κομματικό);

Υπάρχουν και στην Ελλάδα φωτεινά παραδείγματα. (Βλέπε πχ τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζαγοράς Πηλίου που παράγει τα μήλα ΖΑΓΟΡΙΝ).

(Επίσκεψη στον Συνεταιρισμό είχε κάνει και ο ο Δ Ν Τσίμας: Δείτε ΕΔΩ και την εκπομπή Αγρότες πέρα από τα μπλόκα)

Ή θα αφήσουμε την Ελληνική Γη, τους αγρότες και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας στο έλεος των "αγορών".

Την Αγροτική Τράπεζα ήδη τη βλέπουν σα λουκούμι....