Η γλυκιά Αρχαιότητα

Προειδοποίηση. Αν πιστεύετε ότι η ομάδα E.N.D. μάζεψε 600 δις δολάρια πουλώντας αρχαία τεχνολογία στη NASA, η ανάγνωση του υπόλοιπου κειμένου είναι χαμένος χρόνος για εσάς.

Πολύ συχνά καταφεύγουμε στην επίκληση της αρχαίας κληρονομιάς, μια παλινδρόμηση που συνήθως γίνεται με χονδροειδή τρόπο από ένα συνονθύλευμα λαϊκοδεξιών τηλεαστέρων και ακραίων πολιτικών σχηματισμών. Ο προσεταιρισμός της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς από πολιτικά υποκείμενα και η επιλεκτική ερμηνεία της είναι σε συμμετρία με τον πρόστυχο εθνομηδενισμό μεγάλου μέρους της Αριστεράς. Ανάλογα με τις ιδεολογικές ανάγκες επιστρατεύεται το ηρωικό πνεύμα της Σπάρτης του Λεωνίδα, η Δημοκρατική Αθήνα, οι περιπέτειες του Ιάσονα ή η στρατιωτική ιδιοφυΐα του Μ. Αλεξάνδρου. Οι Σοφοί της Αρχαιότητας από τον Δημόκριτο μέχρι τον Αριστοτέλη αγιοποιούνται, λες και αποτελούν ένα ενιαίο ιδεολογικό ρεύμα το οποίο εμπεριέχει απόλυτες αξίες και δεν αλληλοσπαράσσονταν από διαμάχες οι οποίες συχνά είχαν και πολιτικές προεκτάσεις. Ποια είναι τελικά η Αρχαιότητα την όποια όλοι προσπαθούν να προσεταιρισθούν ; Αυτό που θα επιχειρήσω είναι όχι μια λεπτομερής ανάλυση αλλά μερικοί προβληματισμοί που ελπίζω να διαλύσουν κάποιες πλάνες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αρχαίοι συγγραφείς έθεσαν πρώτοι τα περισσότερα από τα θεμελιώδη ερωτήματα που μας απασχολούν μέχρι σήμερα. Επεδίωξαν θαρραλέα να δώσουν απαντήσεις με τα περιορισμένα ερευνητικά μέσα που διέθεταν, με κύριο όπλο την παρατήρηση και την λογική εξέταση. Έργα όπως η Η “Λογική” του Αριστοτέλη και τα “Στοιχεία” του Ευκλείδη είναι θεμελιώδη και διαχρονικά, μπορούμε να τα μελετούμε χωρίς οι μεταγενέστερες μικρές προσθήκες να αναιρούν κάτι το επουσιώδες. Διαβάζοντας τους συλλογισμούς τους αισθανόμαστε αμέσως ότι επικοινωνούμε με σύγχρονα πνεύματα και όχι με κάποιες μυθικές μορφές.

Από την άλλη μεριά μόνο ο Αρίσταρχος υποστήριξε το ηλιοκεντρικό σύστημα το οποίο απορρίφθηκε συνοπτικά από τους υπόλοιπους σοφούς της αρχαιότητας. Επίσης πέθαιναν σαν τις μύγες από απλές λοιμώξεις, οι οποίες σήμερα δεν μας προβληματίζουν με τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούμε. Με την “διαστημική τεχνολογία” που διέθεταν, τίποτα από τα δυο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Γιατί πιστεύουμε ότι οι “αρχαίοι τα είπαν όλα” ή ότι όσα έχουν ειπωθεί από τότε μέχρι σήμερα είχαν αρχικά διατυπωθεί από εκείνους ; Γιατί λέγεται ότι στα κείμενα τους κρύβεται ένας κώδικας με τα μυστικά της Ζωής, του Σύμπαντος, των Αρειανών ή άλλων “εξωγήινων πολιτισμών”; Το πρώτο που επιτυγχάνεται με αυτή την τακτική είναι ο εξευτελισμός και η ανυποληψία των υποκειμένων που διατυπώνουν αυτές τις απόψεις. Νομίζω ότι ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλή διέβλεψε αυτή ακριβώς την κατάσταση :

“ .. θα μας θαυμάζουν οι σύγχρονοί μας και οι επόμενοι, και μάλιστα χωρίς να χρειαζόμαστε τον Όμηρο να μας επαινεί, ούτε κανέναν άλλο που με λόγια θα μας ευχαριστήσει προς στιγμήν, όμως την ιδέα που θα σχηματιστεί για τα έργα μας θα τη βλάψει η αλήθεια .. “

Με άλλα λόγια, η παραφιλολογία που φτάνει την επιστημονική φαντασία δημιουργεί σημαντικά εμπόδια στην κατανόηση των πραγματικών επιτευγμάτων τους. Επίσης είναι προσβολή και αχαριστία προς τους υπόλοιπους κατακτητές του πνεύματος και της ύλης που τους ακολούθησαν και δεν είχαν ελληνικό όνομα. Για παράδειγμα η φυσικομαθηματική επιστήμη η οποία μας έχει προσφέρει όλα τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα δεν αποτελούσε πεδίο μελέτης των Αρχαίων, απέρριψαν την ιδέα την εφαρμογής των Μαθηματικών στην μελέτη των φυσικών φαινομένων με το επιχείρημα ότι οι αριθμοί δεν μπορούν να αποδώσουν την “ποιότητα”. Η για αιώνες σχολαστική ερμηνεία του Αριστοτέλη, εμπόδισε την ευρεία κατανόηση του σύμπαντος. Ο Νεύτωνας πρώτος διατύπωσε τους θεμελιώδεις φυσικομαθηματικούς νόμους, οι οποίοι μας απελευθέρωσαν από την άγνοια του σύμπαντος και τη δεισιδαιμονία.

Μια άλλη περίεργη ιδέα είναι ότι είμαστε τάχα κληρονόμοι και θεματοφύλακες της Αρχαίας Ελλάδας. Σε αυτή την περίπτωση σας διαβεβαιώ ότι ακόμα και αν το κράτος μας και όλοι οι Έλληνες εξαφανισθούν σήμερα, η Αρχαία Ελλάδα και η κληρονομιά της δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Το έργο τους είναι ασφαλές και είναι κτήμα όλων των υγιώς σκεπτόμενων ανθρώπων. Σε τελική ανάλυση οι κληρονόμοι της Αρχαιότητας πρέπει να είναι οι γνήσιοι μελετητές και ερμηνευτές της και όχι ένας λαός με χαμηλό επίπεδο παιδείας και ασήμαντη προσφορά στον σύγχρονο πολιτισμό. Επίσης δεν θα ήταν γελοίο αν οι σύγχρονοι Βρετανοί είχαν την απαίτηση να χρησιμοποιούν μόνο εκείνοι τους νόμους του Νεύτωνα για την εκτόξευση δορυφόρων; Δεν θα ξεκαρδιζόμασταν αν υποστήριζαν ότι πίσω από τις εξισώσεις του υπήρχε μια εξωγήινη διάνοια ; Αν οι κάτοικοι της Ρώμης αρχίσουν να ζητούν προνομιακή μεταχείριση στα δικαστήρια επειδή το δίκαιο είναι “Ρωμαϊκό¨; Ποια είναι η δική μας ερμηνεία για την ιστορική αρχαιότητα πέρα από την ευτελή ιδεολογικά αλλά προσοδοφόρα απομίμηση των Ολυμπιακών Αγώνων ;

Ποιοι τελικά ήταν οι Αρχαίοι ; Τα επιτεύγματα τους δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας μυστικής συνταγής, αλλά η εκδίπλωση της δραστηριότητας ενός λαού σε συνθήκες που ευνοούσαν την καινοτομία στη σκέψη και τη διάχυση των ιδεών. Η νίκη στους Περσικούς Πολέμους χάρισε μια απαράμιλλη αυτοπεποίθηση σε ανθρώπους που πίστεψαν ότι τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο και τα πάντα μπορούν να υποκύψουν στις προσπάθειες τους. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος έδωσε την δραματική διάσταση σε έναν πολιτισμό ο οποίος πάλευε με το διχασμό και οδήγησε στον προβληματισμό γύρω από την πραγματική ανθρώπινη φύση. Ο Μέγας Αλέξανδρος ολοκλήρωσε την όσμωση των πολιτισμών, την αυτοκρατορική και στρατιωτική διάσταση του Ελληνισμού. Κάπως έτσι, μέσα από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες το πνεύμα τους σφυρηλατήθηκε στο νόημα της ζωής το οποίο διατυπώθηκε σε γραπτά κείμενα. Δεν ήταν ούτε υπερήρωες, ούτε άγιοι, αλλά άνθρωποι που αντιμετώπισαν εξαιρετικές περιστάσεις, έθεσαν νέα ερωτήματα και κατευθύνσεις και τελικά έγιναν κλασσικά ιστορικά παραδείγματα.

Αλήθεια είμαστε οι φορείς των ίδιων άοκνων προσπαθειών για την αναγέννηση της χώρας μας ; Δυστυχώς έχουμε χάσει στον Ελλαδικό χώρο την ικανότητα προσαρμογής και η κατάσταση μας μοιάζει περισσότερη με αυτή ενός κουρασμένου αλόγου παγιδευμένου στο βάλτο χωρίς μεγάλη θέληση να καλπάσει ξανά. Πιο απλά θα καταλήξω, ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε την ενασχόληση μας με τους εξασφαλισμένους στη δόξα τους προγόνους μας και να κοιτάξουμε να διορθώσουμε τα χάλια μας. Επειδή στην σύγχρονη εποχή δεν έχουμε επιδείξει κάποια σημαντική προσφορά στον πολιτισμό και τα προβλήματα μας είναι πάντα πιεστικά, η επίκληση της αρχαίας κληρονομιάς μας χωρίς κάποια γόνιμη πρόταση γίνεται για ψυχολογικούς λόγους, είναι η ψυχολογική υπεραναπλήρωση της εθνικής μας καχεξίας.-

Γιώργος Χαρκοφτάκης
manamachine.wordpress.com

Κάνε ότι Δουλεύεις

Η αρχοντιά του επαρχιώτη νίκησε. Η Ελλάδα θριαμβεύει και στο ρόλο του ξεπεσμένου ευγενή. Κανείς δεν μπορεί να μας μετακινήσει από τις πάγιες θέσεις μας, ή καλύτερα από την πεισματική άρνησή μας.

Παγκοσμίως, οικονομολόγοι σκίζουν πτυχία και ιμάτια, εμπρός σε ναυαγησμένες απόπειρες επίλυσης του ελληνικού ζητήματος. Κερδοσκόποι -για πρώτη φορά στα χρονικά- σπεύδουν να απολογηθούν και να αποποιηθούν πλήρως ή να περιορίσουν την ευθύνη τους. Στη διεθνή σκηνή, πολιτικοί κάθε προέλευσης και κατεύθυνσης πραγματοποιούν αριστοτεχνικές τούμπες, χάριν της διαχείρισης μιας κρίσης που δεν καταλαβαίνουν. Τα στελέχη της τρόικα -στριμωγμένα μεταξύ κόκκινων γραμμών και εντεταλμένης υπηρεσίας- πασχίζουν μάταια να καταφέρουν κάτι, έστω και λίγο, σπαταλώντας δημιουργικά χρόνια της ζωής τους σε ταπεινά ξενοδοχεία και εστιατόρια της Αθήνας.

Οι νοτιοευρωπαίοι συμπάσχουν, νομίζοντας ότι βιώνουμε τα ίδια και απορώντας γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε μαζί τους. Οι βόρειοι ευρωπαίοι στέκουν αμήχανοι και αναποφάσιστοι: να δώσουν αφειδώς τους κόπους τους για τη διάσωσή μας ή να παρακολουθήσουν απαθείς ένα ακόμη ανθρωπιστικό δράμα, αυτή τη φορά στους κόλπους της βασανισμένης μας ένωσης;

Το ίδιο το σύστημα τρίζει επικίνδυνα εμπρός στην ελληνική απάθεια. Μέχρι και η Λέσχη Bilderberg εμφανίζεται να κυριεύεται από κύματα πανικού. Οι πιο ξύπνιοι, ανεξαρτήτως θέσης και ειδικότητας, μας υποψιάζονται και αποφάσισαν να βάλουν χέρι σε φυσικούς πόρους, για να τους διαθέσουν σε άλλους, πιο συνεργάσιμους λαούς. Προφανώς δεν μας ξέρουν καλά. Κάτι θα βρούμε για να αποκαλυφθεί η συνομωσία τους και να καταρρεύσουν τα άτιμα σχέδιά τους.

Ο Καραγκιόζης είναι πάλι επίκαιρος και χρήσιμος. Μας θυμίζει τα παλιά μας κόλπα, μας βοηθά να γαλουχήσουμε τις επόμενες γενιές και να ατσαλωθούμε τόσο για αυτή όσο και για επόμενες κρίσεις. Πότε με το καταραμένο φίδι, πότε με την βεζυροπούλα, ο εθνικός μας ήρωας-πρότυπο μας δείχνει το δρόμο στην ανέξοδη βολή και -αν υπάρχει εχθρός- στον ήπιο, αφανή και ομόψυχο αγώνα, κατά προτίμηση χωρίς θυσίες.

Όπως και να το δείς υπάρχει ελπίδα. Μας χρωστούν ανάπτυξη και μεγάλα έργα, αποφάσισαν ότι δικαιούμαστε κι άλλα δανεικά, μας έταξαν ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και ταχεία έξοδο από την ύφεση και ένα ακόμη καλό κουρεματάκι στα θαλασσοδάνειά μας. Είναι ένοχοι και υπόλογοι απέναντι σε κάθε έλληνα πολίτη και πολιτικό όσοι επέτρεψαν να δανειστούμε υπερβολικά και να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας. Για να πουλήσουν αυτοί τα αζήτητα προϊόντα τους άφησαν εμάς να τραγανίσουμε το μέλλον των παιδιών μας. Ήρθε η ώρα να επανορθώσουν. Και ευτυχώς φροντίσαμε και φροντίζουμε να μην μπορούν να κάνουν αλλοιώς.

Είναι αδύνατο σε κάθε βάρβαρο να καταλάβει τον Έλληνα σε ιδιοσυγκρασία και κουλτούρα. Ακόμα και για τους Βαυαρούς, που μας αντιδάνεισαν την εικόνα της κλασσικής Ελλάδας, στάθηκε ευκολότερο να καταπιούν τον φιλελληνισμό τους παρά να βαθύνουν την αντίληψή τους. Τα αντανακλαστικά μας, η πολυμορφική αλληλεγγύη μας, η αυθόρμητη ανάληψη και αριστουργηματική εκτέλεση ρόλων, η αρμονική ενορχήστρωση συγκυριών, η σκηνοθετημένη διχόνοια, η έντεχνη δημιουργία οριακών ισορροπιών είναι ακατάληπτα για κάθε ξένο, ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικού ή πολιτισμικού επιπέδου, ακόμη και αν είναι διδάκτωρ Συμβατικής Συνομωσίας.

Είμαστε ασφαλείς και φέρνουμε το παιχνίδι στα μέτρα μας. Για να το σιγουρέψουμε, πες στον Τόμσεν και στον Ράιχενμπαχ ότι δολοφονήσαμε τον Καποδίστρια -γνωστό και σαν Capo d'Istria- κι ύστερα γύρισε στη θέση σου και κάνε ότι δουλεύεις.

Φυντάνης Δημήτρης

ΠΗΓΗ: Αποφασισμένοι

Το τρελαμένο εκκρεμές

Πολύ καλό άρθρο...

Είναι πολλά τα γεγονότα που συμβαίνουν το ένα πάνω στ’ άλλο, κι όλα σημαντικά με τον τρόπο τους, έτσι ώστε να κινδυνεύουν όλα να μείνουν ακατέργαστες πληροφορίες, αμετουσίωτες, ακατανόητες κατ΄ουσίαν. Θραύσματα πληροφοριών, που δεν μεταφέρουν νόημα και δεν οδηγούν σε καμιά βαθύτερη κατανόηση του τι μάς συμβαίνει. Ακόμη χειρότερα: το ένα γεγονός σωρεύεται επί του προηγουμένου με καταιγιστικό ρυθμό, έτσι που όλα ισοπεδώνονται, αποχρωματίζονται, γίνονται πολτός, το πράγματι σημαντικό πέφτει στον ίδιο κουβά με το ελαφρύ ή το ασήμαντο, ακόμη και με την ανεπιβεβαίωτη φήμη.

Τις τελευταίες μέρες, λόγου χάριν, η αποκάλυψη της κρυμμένης λίστας Λαγκάρντ προκάλεσε πολιτική κρίση και κλονισμό της κυβέρνησης. Προτού καν χωνευτεί το συμβάν ως τέτοιο, η αιφνίδια επίσκεψη Μέρκελ άλλαξε την ατζέντα και τράβηξε πάνω της τα φώτα και τους οιωνοσκόπους. Βεβαίως τα δύο συμβάντα συνδέονται πολιτικά, ακόμη και ακούσια: η κυβέρνηση κλονίζεται από τη λίστα, στο μέτρο που ο ένας εκ των συγκυβερνώντων εταίρων βρίσκεται με καταρρακωμένο κύρος, βουτηγμένος στα ψέματα και στη συγκάλυψη ανομιών. Κι επίσης η κυβέρνηση πρέπει μεθαύριο να παρουσιάσει στη Βουλή ένα απίστευτα σκληρό πακέτο περικοπών και να ζητήσει υπερψήφιση. Σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή εισβάλλει στην αθηναϊκή σκηνή η καγκελάριος Μέρκελ αυτοπροσώπως, για τους δικούς της λόγους. Η παρουσία της κ. Μέρκελ βοηθά την παραπαίουσα κυβέρνηση να πάρει ανάσα, καθώς οι διαμαρτυρίες του λαού στρέφονται εναντίον της έξωθεν ερχομένης Γερμανίδας καγκελαρίου, και όχι εναντίον της ελληνικής ηγεσίας, της ένοχης για πολλά σφάλματα και πολλές αμαρτίες.

Εδώ μπορούμε να κάνουμε μια παρατήρηση για το τρελαμένο εκκρεμές αντιδράσεων ενός λαού τρελαμένου από την ύφεση, από την προπαγάνδα, την πολιτική αφασία, την πυκνότητα του ιστορικού χρόνου και, εντέλει, εξουθενωμένου, ανίκανου να εντάξει τα συμβάντα σε μια αφηγηματική ροή, σε ένα πλαίσιο κατανόησης. Το εκκρεμές κινείται από έξω προς τα έσω και αντιστρόφως· τα συμβάντα και η φερόμενη αλήθειά τους εισάγονται και εξάγονται στο πεδίο, αλλά ποτέ δεν αναχωνεύονται, δεν αφομοιώνονται, δεν μετουσιώνονται. Η λίστα εισήχθη, ήλθε απ’ έξω, ελάνθανε επί μακρόν, έως ότου ταράξει το έσω. Κι ύστερα από τον εσωτερικό συγκλονισμό που προκάλεσε, εξήχθη πάλι ως σκανδαλιστικό πρωτοσέλιδο της International Herald Tribune. Παρόμοια η τροπή του συμβάντος Μέρκελ: ήλθε απ’ έξω αιφνιδίως, ανατάραξε το έσω, και ύστερα εξήχθη ως πρώτη είδηση στα διεθνή μήντια.

Ακόμη πιο πρωτότυπη όμως είναι η κίνηση του εκκρεμούς σε ένα άλλο συμβάν. Στο ίδιο χρονικό διάστημα με τα προαναφερθέντα, η γνωστή βρετανική εφημερίδα Guardian δημοσίευσε καταγγελίες για βασανισμούς και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών, επί συλληφθέντων αντεξουσιαστών ύστερα από συγκρούσεις με ρατσιστές νεοναζί. Τα γεγονότα είχαν αναφερθεί στη Βουλή από βουλευτές, αλλά δεν είχαν απασχολήσει τα εγχώρια μέσα και την κοινή γνώμη. Αλλωστε λίγες ημέρες νωρίτερα, η αστυνομία δημοσίευσε φωτογραφίες άλλων συλληφθέντων διαδηλωτών, στις οποίες κάποιοι εμφανίζονταν με μπανταρισμένα άκρα και μώλωπες, ανεξήγητα· καμία επίσημη αντίδραση δεν σημειώθηκε, και η Δικαιοσύνη συνέχισε περαιτέρω.

Οι καταγγελίες για κακοποιήσεις συλληφθέντων απασχόλησαν την κοινή γνώμη μόνο όταν το συμβάν εισήχθη απ’ έξω. Τα εγχώρια μήντια και η κοινή γνώμη πυροδοτήθηκαν από τον εξωτερικό καταλύτη, για ένα κατ΄εξοχήν εσωτερικό συμβάν. Σε αυτή την περίπτωση, το τρελαμένο εκκρεμές μάς δείχνει ότι ένα συμβάν αξιολογείται ως σοβαρό μόνο αν έρθει από έξω. Δείχνει επίσης ότι δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε ό,τι μάς συμβαίνει· πρέπει κάποιος άλλος να μας το δείξει, να μας καθοδηγήσει· το σοκ της Μεγάλης Υφεσης έχει προκαλέσει ατροφία των αντιληπτικών οργάνων. Δείχνει κι άλλο: οι πληροφορίες διακινούνται σαν θολός αδιαφοροποίητος χυλός, στον οποίο, συχνά σκοπίμως, υπερτονίζεται μια ακραία συμπεριφορά, διαστέλλονται και ταυτίζονται τα «άκρα», υπέρ ενός ασαφούς «κέντρου», ενώ ταυτοχρόνως παραμελούνται ή παραλείπονται εντελώς οι τελούμενες παραβιάσεις του θεσμικού, δικαιακού και αξιακού πλαισίου, δηλαδή του κατ΄εξοχήν απαράβατου «κέντρου».

Το χειρότερο, το πιο ανησυχητικό: το δυσοίωνο συμβάν, η διάχυτη βία, η περιφρόνηση των θεσμών, η παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η έκνομη συμπεριφορά πολιτικών ανδρών και κρατικών λειτουργών, ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής, δεν προκαλούν άμεση αντίδραση, δεν αντιδρούμε. Συνηθίζουμε. Συνηθίζουμε σε όλο και μεγαλύτερες δόσεις βίας, ανασφάλειας, αδικίας, ψέματος, εξευτελισμού. Δεν πονάμε ούτε έξω ούτε μέσα.

Πηγή: vlemma.wordpress.com

ΑΡΑΡΑΞΙΑ 5: ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΕΟΥ - Η ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΓΙΟΥΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ

1. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

1.1 ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΑΠΟΨΗ ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΕΟΥ; 

Δεν μπορεί να ευσταθεί αφηρημένη άποψις περί πρακτέου. Ασχέτως τού χώρου, εντός τού οποίου αναπτύσσεται τοιαύτη άποψις - είτε πρόκειται για καφενείο, είτε για οικία, είτε για γιάφκα, είτε για το διαδίκτυο, είτε για κάτεργα, είτε για οδόστρωμα, ο δηλών ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΕΝ ΠΡΩΤΟΙΣ ΣΕ ΑΥΤΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΙΑΤΕΘΗΜΕΝΟΣ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ, ΔΗΛΩΝΩΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΩΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΕΡΙ ΨΕΥΔΟΥΣ ΔΗΛΩΣΕΩΣ.

Αποτελεί άνοστο αστεϊσμό κάνοντας λόγο περί πρακτέου, να αναφέρομαι σε κοινωνικές επαναστάσεις, λαϊκές εξεγέρσεις, ταξικές συγκρούσεις, εθνικούς ξεσηκωμούς και τα τοιαύτα, χωρίς να είμαι διατεθημένος ο ίδιος να φέρω καν νυχοκόπτη, διότι κάνω πεντικιούρ μόνο στην φαντασία μου.

Ευρίσκεται εκτός σοβαρότητος και είναι άνευ πρακτικής αξίας ο περί πρακτέου λόγος, όταν αφορά κάποιους αφηρημένους δρώντες, μη σχετιζομένους αμέσως και συγκεκριμένως με τούς παρόντας.

Ο περί πρακτέου λόγος συνεπάγεται κατά συνέπεια ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ. Η ανάληψη ευθύνης όμως συνιστά ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΕΣ. Οπότε προκύπτει αυτομάτως το ζητούμενο, υπό ποια ιδιότητα επιχειρηματολογεί ο δρων.

Ο υποφαινόμενος αναπτύσσει επιχειρηματολογία υπό την ιδιότητα του επαγγελματία ανατροπέως. Μπορεί μεν να χρηματοδοτεί την δράση του επ' αυτού ο ίδιος, αλλά τουλάχιστον κατά τα τελευταία σαράντα χρόνια που εξασκεί αυτό το επιτήδευμα, τα παρεχόμενα μέσα υπήρξαν αρκετά για την χρηματοδότησα των δραστηριοτήτων του.

Πάσα δημόσια τοποθέτηση εκ μέρους του οφείλει υπό αυτήν την έννοια να εντάσσεται εις τούς προσωπικούς του σχεδιασμούς, οι δε προσωπικοί του σχεδιασμοί οφείλουν πρωτίστως να υπηρετούν τις κοινωνικές του στοχεύσεις.
Η ανάληψη ευθυνών, τις οποίες προτίθεται να επωμιστεί ο δρων, οφείλουν να ανταποκρίνονται στις δυνατότητες, οι οποίες στοιχειοθετούνται από την μέχρι στιγμής συγκεκριμένη πρακτική εμπειρία του, την θεωρητική του συγκρότηση καθώς και την υπερβατική εξέλιξή του, συνυπολογιζομένης με υπεύθυνο και ρεαλιστικό τρόπο της διακινδυνεύσεως, την οποία θεωρεί αυτός, ότι είναι αποφασισμένος και προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει στην πορεία.


1.2. Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΕΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΠΡΟΚΕΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ 

Ο δρων οφείλει να έχει κατασταλάξει - πριν προβεί στην διαμόρφωση συγκεκριμένων προτάσεων - σε στοχεύσεις, τις οποίες έχει διαμορφώσει και συγκεκριμενοποιήσει αρκούντως. Οι στόχοι, τους οποίους θέτει προς γενικότερη επιδίωξη και επίτευξη, οφείλουν να έχουν υποστεί τον έλεγχο του χρόνου, να συνιστούν δηλαδή ώριμες επιλογές. Ο ενθουσιασμός και η επιπολαιότητα συνιστούν χείριστους συμβούλους σε αυτήν την προοπτική. Ο δρων οφείλει να έχει σπουδάσει τα παθήματά του και να διαθέτει δίπλωμα μελέτης ιδίου πόνου.

Ειδικά η ενασχόληση με το 18ο εξαγράμματον του Ι ΤΖΙΝΓΚ, η τιτλοφορούμενη ως "Επεξεργασία τού Σκουλικιάσματος", υπό την γενικότερη μορφή της και όχι κατ' ανάγκην ως διατριβή στην "Βίβλο των Εναλλαγών", αποτελεί προϋπόθεση ωρίμανσης των στοχεύσεων.

Η ανάπτυξη δράσης από αμηχανία, από εξοργισμό, από υπέρκινητικότητα, από φιλαρέσκεια, από μόδα, από μιμητισμό διεπόμενη από την ψυχολογία της γκρούπας, ή από συμπλέγματα κατωτερότητος / ανωτερότητος, ή διάθεση χαβαλέ συνιστά ακτιβισμό και δεν οδηγεί πουθενά.

Αποδεκτή μπορεί να είναι υπό συνθήκες η προσκόλληση τού δρόντος, εφόσον αυτός διέπεται από συνειδησιακές προκλήσεις, σε στοχεύσεις τρίτων, στο βαθμό που ο ίδιος δεν διαθέτει το υπόβαθρο ώστε να δύναται να προβεί ο ίδιος στην διαμόρφωση μιας ιεραρχίας στοχεύσεων.

ΟΙ ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ. 

Στον βαθμό που ο δρων δεν διαθέτει συγκεκριμένη συγκεκριμένη στόχευση, τότε δεν είναι δρων αλλά δρόμενος, τουτέστιν ενεργούμενος με ακούσιο τρόπο. Ενώ ο αντίπαλος είναι εκ φύσεως αντιδραστικός, ο μη έχων συγκεκριμένη στόχευση, ως αντιδρών, εφέλκεται ακουσίως στις επιλογές του αντιπάλου, ο οποίος υφαρπά την πρωτοβουλία τού καθορισμού των επιλογών. Τοιουτοτρόπως μετατρέπεται ο νόθα δρων σε τμήμα του σχεδίου του αντιπάλου, καθιστάμενος στην πορεία ακουσίως επιβλαβής παράγων και στρεφόμενος εναντίον του εαυτού του και της κοινωνίας.
Επ' αυτού αξίζει να μελετήσουμε εις βάθος, όσα διαδραματίσθησαν εις την Πλατεία Συντάγματος, όχι μόνον προσφάτως, αλλά σε συνδυασμό με τα συμβάντα τον Δεκέμβριο του 1944.


1.3 ΟΙ ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΕΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΕΔΡΑΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΔΕΛΕΧΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

Εμείς λειτουργούμε με την αντίληψη περί βίου, η οποία μας διακρίνει. Αυτή εμφυσείται σε εμάς από πολύ νεαρή ηλικία από τους γονείς μας, έχει περιορισμένο ατομικό χαρακτήρα και επεκτείνεται εντός ορίων, τα οποία καθορίζονται από το προσδόκιμο της ζωής μας. Αυτό δεν σημαίνει, ότι η πρακτική των γονέων μας είναι εν τέλη λανθασμένη ή άσκοπος. Οι γονείς μας έχουν την αποστολή να μάς καταστήσουν ατομικώς ικανούς, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα πάγια ενδεχόμενα τα οποία προσμένουν την ατομική μας πορεία και συνεπώς ορθώς (υπό μια έννοια πράττουν).

Πλην όμως δεν παύουμε ως άνθρωποι να ζούμε εντός κοινωνιών, με αποτέλεσμα να εκτιθέμεθα σε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα συλλογικού χαρακτήρος. Επ' αυτού η οικογένεια δεν μας παρέχει εφόδια, πέραν κάποιων διηγήσεων συλλογικού περιεχομένου συμβάντων και κάποιων γενικού περιεχομένου παραινέσεων, πολλές φορές αμφιβόλου αξίας και χρησιμότητος. Επ' αυτού παρεμβαίνει διαμορφωτικώς το σχολείο, μέσω του άνωθεν καθορισθέντος εκπαιδευτικού προγράμματος, ξεκινάει δηλαδή η λεγόμενη κοινωνική ενσωμάτωση μέσα στον βασικότερο μηχανισμό πλύσεως εγκεφάλου. Αυτό δεν σημαίνει, ότι απαραιτήτως όλα όσα μεταδίδονται μέσω τής βασικής και μέσης εκπαιδεύσεως είναι όλα και οπωσδήποτε αρνητικά. Όμως στα πλαίσια της εκπαίδευσης προσλαμβάνει ο εντοιχισμός στο Μάτριξ συστηματικό χαρακτήρα. Το υπόλοιπο αυτού τού έργου επιτελούν η διατροφική αλυσίδα, οι θρησκευτική μηχανισμοί, η στρατιωτική θητεία, τα μαζικά μέσα, η οργανωμένα διακινούμενη υποκουλτούρα και βεβαίως η μαφία.

Ενώ εμείς διεπόμεθα από μια μεσοπρόθεσμη αντίληψη του βίου, εγκλωβισμένοι εν πολλοίς στο ατομικό και οικογενειακό μας περίβλημα, την αντιμετώπιση των βιοτικών αναγκών μας, την εναπόκτηση κοινωνικού κύρους και την διαχείριση των συναισθηματικών μας προκλήσεων, δεν συμβαίνει το αυτό με την εξουσία.

Η εξουσία λειτουργεί βάσει μιας πολύ μακρόπνοης προοπτικής.
Η εξουσία αποτελεί μια οντότητα πέρα και πάνω από τα άτομα που την υπηρετούν, ή και φαινομενικά την εξασκούν. Ο τρόπος με τον οποίον αυτή εκδηλώνουν αποκαλύπτει, ότι αυτή διέπεται από μια κυριαρχική αυτονομία. Υπό την έννοια, ότι αυτή δεν αποτελεί όργανο στα χέρια αυτών, οι οποίοι την διεκπεραιώνουν στην ουσία, αλλά οι εξουσιασταί αποκαλύπτονται να εξουσιάζονται από κάτι το υπερκείμενο. Γι' αυτό πολύ ορθά γίνεται λόγος για υπερεξουσία. 

Βεβαίως γεννάται το ερώτημα τι μπορεί να είναι αυτό; Και γιατί οι χρονικές αντιλήψεις του ξεπερνούν κατά πολύ την διάρκεια της ανθρώπινης ζωής;

Στο άνωθεν ερώτημα έχουν επιχειρηθεί αρκετού είδους απαντήσεις ή ερμηνείες. Κάποιες από αυτές έχουν πραγματιστική - λειτουργική αφετηρία, σχετιζόμενες με την ενδημία (immanence) των στοχεύσεων και των μηχανισμών, στον βαθμό, που αυτοί καθίστανται στην πορεία ανεξάρτητοι από αυτούς, που τους καθιερώνουν και αναπαράγονται στην βάση ενός λειτουργικού αυτοματισμού του συστήματος, το οποίο αποκτά την ιδιότητα στην πορεία να αυτοπρογραμματίζεται.

Άλλες θεωρίες, οι οποίες καλούνται συνωμοτικές, διαβλέπουν εν κρυπτώ οργανωμένα κυκλώματα, τα οποία αναπτύσσουν την δραστηριότητά τους επί διαχρονικής βάσεως, επιδιώκοντας κάποια στενά συμφέροντα για τα μέλη, ή για την διοικώσα ελίτ αυτών των μηχανισμών.

Άλλες θεωρίες ξεφεύγουν τελείως από τα πλαίσια τής συμβατικής πραγματικότητος, κάνοντας λόγο περί εξωγήινων, ή όντων προερχόμενων από τελείως άλλες διαστάσεις από αυτήν στην οποία εμείς διάγουμε, ή είμαστε εγκλωβισμένοι.

Αναμφιβόλως υπάρχουν μυητικά τάγματα, τα οποία φρονούν, ότι διαθέτουν απόκρυφη "γνώση". "Γνώση", την οποία βεβαίως έχουν φροντίσει να δημοσιοποιήσουν ευρέως στο παρελθόν με λογής συγγραφές, στις οποίες εγώ δεν αποδίδω την παραμικρή αξία, διότι ασχολούμαι με αυτό, το οποίο δύναμαι να εποπτεύω. Και αυτό είναι τεράστιο και χοντρό πράγμα, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΒΑΣΙΚΑ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΟ και εδώ είμαστε να τραβήξουμε πέπλα ΜΕ ΛΙΑΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΛΟΥΡΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΑΥΓΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

Πέραν αυτού παρουσιάζονται ποικιλοτρόπως αρκετές άλλες σχετικές θεωρήσεις, στις πλείστες των περιπτώσεων στηριζόμενες σε θεωρίες, οι οποίες απηχούν την οντολογία του αποκρυφισμού. Αυτή στηρίζεται στην δυαρχία, στην κυριαρχία του κακού, στην έννοια τής αντιμισθίας, στην αντίληψη περί επιλέκτων και τον ρατσισμό, στην θεωρία τής επικρατήσεως των ισχυρών επί των αδυνάμων, στην μεταφορά στοιχείων της τρέχουσας τεχνολογίας στην ερμηνεία τής πραγματικότητας, (διαδικασία η οποία επιχειρείται μονίμως από την εποχή του Λάϊμπνιτς). Όλα αυτά προωθούνται με εβιντετσιαλιστικό τρόπο, χωρίς να παρέχονται αναλυτικές ερμηνείες, στην βάση ότι "εγώ είμαι μάγκας και μπορώ να τα καταλάβω, ενώ εσύ όχι, άρα προσπάθησε να τα βρεις, ψάχνοντας ενδιάμεσους" και τα τοιαύτα. Πράγματα τα οποία θεωρώ άνευ αξίας, καθότι τυγχάνω αυστηρά πραγματιστής και δεν προβάλλω τίποτε, εάν δεν μπορώ να το τεκμηριώσω τελείως συγκεκριμένα.

Επειδή η ιστορία ΟΥΔΟΛΩΣ ΕΧΕΙ ΜΕΛΕΤΗΘΕΙ κατά την άποψή μου και είναι τελείως συγκεκριμένη, είναι αυτή, η οποία βήμα προς βήμα μπορεί να αποκαλύψει τον αντίπαλο.
Επί πλέον, επειδή τα τεχνάσματα δεν μπορεί να είναι άπειρα και ο αντίπαλος διέπεται από μια συγκεκριμένη νοοτροπία - ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΕΣ - χρησιμοποιεί συνήθως περίπου τα ίδια τεχνάσματα σε διαχρονική βάση, επιχειρώντας κάθε φορά την προσαρμογή τους στα δεδομένα.
Με αυτήν την έννοια, είναι όσο αφορά την επιλογή τακτικής εξόχως πολύτιμη η μελέτη της ιστορίας, διότι αποστερεί από τον αντίπαλο την δυνατότητα εφαρμογής των πάγιων τεχνασμάτων του. Δυστυχώς η ανθρωπότητα αποδεικνύεται ανεπίδεκτη να πράξει αυτό το εν τέλει απλό έργο και είναι καιρός επί τέλους να ξεπεραστεί αυτή η απαράδεκτη αδυναμία.
Επί πλέον είναι ατελέσφορο να αντιμάχεται κάποιος ένα αντίπαλο, τον οποίο αγνοεί. Και πριν ξεκινήσουμε το αναμάσημα για το τέραν και το κύτον, η συγκεκριμένη μελέτη της ιστορίας είναι αυτή, η οποία μπορεί να αποκαλύψει τον αντίπαλο και να συνεισφέρει κατ' αυτόν τον τρόπο τα βασικά στοιχεία του σχεδιασμού των στοχεύσεων.
1.4 Ο ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΕΟΥ ΛΟΓΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΜΕΘΟΛΟΓΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΩΝ ΣΤΟΧΕΥΣΕΩΝ

Οι στοχεύσεις από μόνες τους, χωρίς να έχει εκπονηθεί μια συγκεκριμένη μεθοδολογία για την επίτευξή τους, είναι άνευ αξίας. Μεθοδολογία όμως σημαίνει πλήρες πρόγραμμα και με όλα όσα ο εν λόγω όρος συνεπάγεται.

Οι συνήθεις έμποροι της λαϊκής ελπίδας, όταν παρουσιάζουν "προγράμματα", επιδεικνύουν κάποια κατεβατά στόχων - οι οποίοι μπορεί να ηχούν ευαρέστως στα ώτα αφελών και αδαών βαυκαλιζομένων - χωρίς να κάνουν συγκεκριμένη μνεία σε ρεαλιστικό τρόπο επίτευξης αυτών των στόχων, και χωρίς να έχουν συνυπολογίσει τις αναμενόμενες αντιδράσεις του αντιπάλου, εντοπίζοντας εξ αυτού και μια σειρά απαραίτητων αντιμέτρων. από πλευράς του δρόντος υποκειμένου.
Ένα λειτουργικό πρόγραμμα αποτελεί στην πράξη ένα σκαρίφημα τόσο των στόχων, όσο και της οδού που αυτοί καθίστανται από πρώτη εκτίμηση επιτεύξιμοι.
Φυσικά οι ασκήσεις επί χάρτου απέχουν συνήθως αρκετά από την ζωή. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να λειτουργήσει ο όποιος προγραμματισμός, εάν αυτός δεν είναι ζωντανός. Εάν δεν αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της πρακτικής δράσεως, η οποία επιδεικνύει στην πορεία τους τρόπους αναπροσαρμογής του.
Η μεθοδολογία, η οποία επιλέγεται, οφείλει να μην είναι ονειρώδεις, αλλά με αυστηρό τρόπο και άκρα συνέπεια να λαμβάνει υπ' όψει με πλήρη διάθεση ρεαλισμού όλες τις δυσκολίες, τις αντίρροπες δυνάμεις, τα όπλα και τα προτερήματα του αντιπάλου.

Η μεθοδολογία οφείλει ταυτοχρόνως να είναι ευφυής. Να μην στηρίζεται αποκλειστικά σε συμβατικές μεθόδους, να επιχειρεί των διαφύγει της προβλεπτικής ικανότητος του αντιπάλου και να αξιοποιεί τις αδυναμίες του.
Στο θέμα της τακτικής μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες εγχειρίδια, τα οποία μπορεί κάποιος να μελετήσει και να συμβουλευτεί. Η συγκεκριμένες επιλογές επαφίενται σε αυτούς, οι οποίοι και επωμίζονται το συγκεκριμένο καθήκον. Ένα όμως είναι αυτό, το οποίο αποτελεί την κύρια και πάγια αρχή αυτής της διαδικασίας: Εφόσον επαφιέμεθα στον χειροτεχνισμό, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι μοιραίο.

1.5 Ο ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΕΟΥ ΛΟΓΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΤΑΦΑΤΙΚΩΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΤΙΚΩΣ

Από αυτά τα οποία προηγούνται, προκύπτει, ότι ο περί του πρακτέου λόγος οφείλει να διαμορφώνει σαφείς καταφατικού περιεχομένου προτάσεις περί του δέοντος γενέσθαι. Όμως αυτό δεν επαρκεί. Ειδικά η προσεκτική μελέτη της ιστορίας μας αποκαλύπτει λάθη, τα οποία έλαβαν χώρα και κακοτοπιές με αρνητικές - ή και μοιραίες - συνέπειες, τις οποίες αναγκάστηκε ένεκα μη σκοπίμων επιλογών να υποστεί το δρον υποκείμενο. Ως εκ τούτου προκύπτει, ότι είναι απαραίτητο εκ των προτέρων να σταθμισθούν, να μελετηθούν και να ταξινομηθούν, όλες εκείνες οι δυνατές επιλογές, που θα μπορούσαν να προκύψουν κάτω από την πίεση των καταστάσεων και να έχουν αρνητικό χαρακτήρα.
Ένα σοφά μελετημένο πρόγραμμα επεκτείνεται τόσο σε καταφατικού, όσο και σε αποφατικού χαρακτήρα θεσμίσεις.
Συνήθως, όταν γίνεται λόγος περί επιλογών, οι οποίες πρέπει να αποφευχθούν, αυτομάτως δημιουργείται η διάθεση να αποδοθεί στους θιασώτες ενός τέτοιου τρόπου οικοδόμησης τής στρατηγικής, τάση αδράνειας. Παρ' όλα αυτά, θα πρέπει να επιμείνουμε, ως πιστοί της αταραξίας, στην απαράβατο υπεροχή αυτής της μεθόδου. Η αταραξία μπορεί πράγματι σε κάποιες περιπτώσεις να συνεπάγεται απραξία, όταν οι διαφορετικές πρακτικές μπορούν να επιφέρουν μόνο μειονεκτήματα. Θα πρέπει να κατανοήσουμε τότε, ότι δεν υφίσταται καμία ηθική αρχή, η οποία να επιβάλει τον ακτιβισμό.
Ο Γεχούντι Μενουχίν είχε ισχυριστεί, ότι η μουσική συνίσταται στην έντεχνη εναλλαγή ήχου και παύσεως. Αυτό το οποίο μπορεί να αποδώσει συνταρακτικό χαρακτήρα σε κάποιο μουσικό έργο είναι η εμπνευσμένη και δεξιοτεχνική λειτουργία της παύσεως. Για τον συνειδητό άνθρωπο, η ησυχία είναι η πιο δυναμική κραυγή, αλλά και η άσκοπη κραυγή απολήγει στο πλέον ανύπαρκτη σιωπή.
Εάν αποσκοπεί κάποιος να καταστεί αστάθμητος για τον αντίπαλο, οφείλει να μάθει να δομεί την παύση του. Πλην όμως η παύση μπορεί να υπέχει και ένα σημαντικό υπερβατικό χαρακτήρα, στον οποίο θα αναφερθώ στην επόμενη συνέχεια.

1.6 Ο ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΕΟΥ ΛΟΓΟΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΑΔΥΣΩΠΙΤΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΣ

Νομίζω, ότι σχετικά με αυτήν την προβληματική αξίζει να γραφεί τουλάχιστον ένα βιβλίο, μια και αυτά που είναι σημαντικά και αξίζει να καταγραφούν και να συστηματοποιηθούν δεν είναι καθόλου λίγα.

Ακόμη και αυτοί, οι οποίοι επιχείρησαν μια τελείως πραγματιστική προσέγγιση της ανατρεπτικής διαδικασίας, δεν έπαψαν να είναι βαθύτατα υπερβατικοί, ακριβώς με στόχο να αξιοποιήσουν το ηθικό πλεονέκτημα. Η περί δικαίου αντίληψη είναι αυτή, η οποία εμψυχώνει τους μαχητάς. Η νοοτροπία, την οποία προωθούν τα ανδρείκελα του μιλιταρισμού, στο στυλ "θα σας λιώσουμε γιατί διαθέτουμε μεγαλύτερη δύναμη πυρός", ακόμη και ίδιοι γνωρίζουν, ότι δεν παίζει σε απώτερη προοπτική. Οι αυτοκρατορίες έρχονται και παρέρχονται - που τραγούδησε κι ο Μανώλης - μα η αγάπη μένει.

Ο Castaneda θέλοντας να περιγράψει το ναγουάλ, βάζει τον Δον Χουάν να πει, ότι αυτό είναι το μόνο, που δεν μπόρεσαν να τους αποσπάσουν οι ξένοι κατακτηταί. Επειδή ακριβώς δεν είναι αυτοί σε θέση να το πλησιάσουν, οι Μάγοι θα παραμένουν πάντοτε ισχυρότεροι από τις ορδές των βαρβάρων, "μέχρι να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση", όπως γράφει ο Ελύτης.

Γι αυτό έχει πολύ δίκιο ο φίλος <<...>> όταν καταγγέλει ότι πάνε κυρίως να μας την βγουν σε spiritual επίπεδο.Μπορεί να έχουν την δική τους οργάνωση των συμβόλων και να τα θέτουν σε κίνηση κατά με βάση τις σκοπιμότητές τους, να έχουν τις δικές τους στοές (τουτέστιν γαλαρίες - και αυτά οφείλουμε προσεχώς να να ερμηνευθούν - γιατί γαλαρίες και πώς αυτές σχετίζονται με το λευκό της σημαίας των ροδόσταυρων;) τα δικά τους τελετουργικά και την δική τους απόκρυφη τεχνογνωσία.

Όμως ΕΔΩ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΔΙΟΤΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΓΙΓΑΝΤΑ.

Γι' αυτό τον λόγο θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική την μελέτη του Μύθου, στον λόγο περί πρακτέου. Διότι ο λόγος λειτουργεί μόνον ως Λόγος. ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΗΔΗ ΑΠΕΦΑΝΘΕΙ

....έγραψε ο Μποτίλιας...

Το Πείραμα Υπακοής (Milgram)

Δείτε τα βίντεο που ακολουθούν και αναρωτηθείτε...

 

Πόσο εμπιστευόμαστε τις "αυθεντίες";

 

Σε ποιό βαθμό επηρρεάζουν τη συμπεριφορά μας;

 

10 Πρακτικες για τη Χειραγωγηση της Κοινης Γνωμης.

απο olympia

Νόαμ Τσόμσκι_Δεκα Τεχνικες Χειραγωγησης Κοινης Γνωμης_Κιρκη_PP

Δεν αντέχω να με λυπούνται

Γράφει ο Σταυρος Κόλκας στο Paok24

Σήμερα, είναι αλήθεια πως για πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε το θέμα «κρίση», έπιασα τον εαυτό μου αγανακτισμένο. Και ιδιαιτέρως, συναισθηματικά φορτισμένο.

Βλέπω τις εκδηλώσεις που γίνονται σε διάφορες πρωτεύουσες για τη πάρτη μας, είδα και μία διαφήμιση Jonny Walker αφιερωμένη στην Ελλάδα και ξαφνικά διαπίστωσα πως όντως, μας λυπούνται.

Δεν μπορώ να αντέξω αυτό το πράγμα. Δεν θέλω να με λυπούνται, το θεωρώ άκρως προσβλητικό, ακόμη κι όταν γνωρίζω πως οι προθέσεις των ανθρώπων αυτών είναι καλές.

Αυτό που κινδυνεύουμε να χάσουμε είναι η αυτοεκτίμησή μας. Και αν αυτό το συναίσθημα μπει στο DNA σου, τότε ακολουθεί ένας αργός, μίζερος δρόμος προς τον θάνατο. Θα δίνεις μία μάχη απλά για να πεθάνεις από φυσικά αίτια. 

Αισθάνομαι γελοίος που έπιασα τον εαυτό μου να πιστεύει πως κάνω το χρέος μου λέγοντας πέντε σχετικά κλισέ ατάκες στο ραδιόφωνο. Διαπίστωσα, πως δεν έχω καμία διαφορά από μία γιαγιά που βγαίνει σε ένα ράδιο να τα πει, τη στιγμή που αυτή δικαιολογείται.

Αισθάνομαι επίσης γελοίος, που δεν γνωρίζω τον τρόπο να αντιδράσω όπως αρμόζει στη περίσταση. Που ως παιδί του ΠΑΟΚ, αντιλαμβάνεστε ποια νομίζω πως πρέπει να είναι η αντίδραση.

Αισθάνομαι γελοίος, που ανήκω και σε ένα κλαμπ που καλύπτεται μέσα από συνθήματα και όχι μέσα από πράξεις. Θα ήθελα να δω μία πορεία ΠΑΟΚτσήδων για κοινωνικοπολιτικά θέματα. Αν δεν το έχετε καταλάβει, η πιο βουβή πόλη της χώρας είναι η δική μας. Και το επιχείρημα «μας ψεκάζουνε» έχει το χαβαλέ του, αλλά μάλλον σε αυτές τις στιγμές χάνεται και αυτός.

Ωραία τα συνθηματάκια για τον Σαρκοζί και την Μέρκελ, αλλά πολύ αθώα και γλυκά για να με καλύψουν.

Σε αυτή τη πόλη, δεν μπορείς να περιμένεις από κανέναν άλλο να εμφανίσει αντίδραση. Όταν εσύ σιωπάς ή απλά κάνεις τον χαβαλέ σου, η πόλη θα κοιμάται.

Και πλέον, αμφισβητώ την ικανότητά μας να κάνουμε οτιδήποτε θα μας κοστίσει, λες και το πρόβλημα δεν αφορά εμάς.

Μεγαλώνοντας, έπιασα τον εαυτό μου να μισεί τον τόπο του, μην έχοντας την ικανότητα μάλλον να διαχωρίσω το κράτος από το έθνος μου. 

Έβαλα τη γειτονιά μου, τη μάνα μου, τους φίλους μου, στο ίδιο καλάθι με τα λαμόγια, τα κομματόσκυλα, τους σιχαμένους με τις σημαίες στις προεκλογικές εκστρατείες. Τους επαίτες των 400ων ευρώ, γιατί εκεί τους έφτασαν οι δικοί τους. 

Θα αναρωτηθεί κάποιος τι με έπιασε παραμονές αγώνα με τον Άρη και τα γράφω όλα αυτά. Απλά πατήθηκε το ευαίσθητο κουμπί μου. Δεν αντέχω να με λυπάται κανένας.

ΥΓ Το άρθρο είναι αφιερωμένο στον αδερφό μου Κυριάκο.

"Είναι καιρός να ξεπαραδοθούμε."

12.2.12 

 

Αν πείθεσαι από την επιχειρηματολογία τους, αν τρομοκρατείσαι δηλαδή μπροστά στο ενδεχόμενο το "όχι" στο νέο μνημόνιο να σημάνει πυρηνικό όλεθρο και να γυρίσει τη χώρα μερικές χιλιετηρίδες πίσω, το σέβομαι.

Με δυο επισημάνσεις όμως:

 

1) Όταν το ένα σκέλος του διλήμματος είναι ο πυρηνικός όλεθρος, στο άλλο του σκέλος μπορεί ποτέ να υπάρξει κάποιο συγκρίσιμο μέγεθος; Υπάρχει δηλαδή, βάσει της συλλογιστικής τους, κάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται στο άλλο σκέλος του διλήμματος και να είναι μη αποδεκτό, μη συζητήσιμο, μη παραχωρήσιμο; Γιατί αν σου προβάλλουν ως το απόλυτο κακό αυτό που θα συμβεί σε περίπτωση που πεις όχι, τότε μελλοντικά δικαιολογείται και η κάθε, μα κάθε, επόμενη θυσία και επιλογή. Σε κάθε επόμενο στάδιο, αυτό το σκέλος του διλήμματος θα παραμένει πανίσχυρο και άχαστο. 

Άρα αν τρομοκρατηθείς τώρα, η μόνη συνεπής στάση που σου απομένει είναι να τρομοκρατηθείς και σε όλα τα επόμενα διλήμματα. Δεν επιλέγεις δηλαδή μόνο για τώρα, επιλέγεις και για το μέλλον, επιλέγεις και για όλες τις επόμενες φορές. Γιατί στο ένα σκέλος θα παραμένει το απόλυτο κακό, οπότε τι θα σε κάνει τότε να μην αντέξεις το επόμενο σχετικό κακό, όταν τώρα αυτό επιλέγεις να το αντέξεις;

 

2) Υπάρχει έστω και ένας που να σου υπόσχεται ότι το δίλημμα δεν θα ξανατεθεί στο μέλλον; Όχι βέβαια. Δεν υπάρχει κανείς. Υπάρχουν μήπως πολλοί που να σου λένε πως τα μέτρα που θα παρθούν τώρα είναι μεν σκληρότατα, αλλά πάντως θα βελτιώσουν την οικονομία της χώρας; Ελάχιστοι έχουν απομείνει πια. Αν το πρώτο μνημόνιο παρουσιαζόταν από τους προπαγανδιστές του ως σωτήριο, στο δεύτερο ακόμα κι αυτοί έχουν πάψει να μιλάνε για σωτηρία και επικεντρώνονται στο brand name της καταστροφής. 

 

Στο πρώτο μνημόνιο το δίλημμα ήταν "σωτηρία ή καταστροφή", στο δεύτερο το δίλημμα είναι "υπογραφή ή πυρηνικός όλεθρος", με την υπογραφή να μη σημαίνει πια την σωτηρία, αλλά μόνο τον μη πυρηνικό όλεθρο.  

 

Κι όταν πια όλοι, ειδικοί και ανειδίκευτοι, οικονομολόγοι και ακτινολόγοι, καθηγητές και μαθητάδες, σε Ελλάδα κι εξωτερικό, σου λένε ότι αυτή η συνταγή όχι μόνο δεν σε κάνει καλά, αλλά σε κάνει πολύ χειρότερα απ' ό,τι ήσουν, 

 

κι όταν, άλλωστε, είναι κάτι που και εσύ ο ίδιος έχεις εμπειρικά διαπιστώσει δυο χρόνια τώρα, 

τότε τρομοκρατήσου σήμερα όσο θες, μην αυταπατάσαι όμως πως δεν θα ξανακληθείς σε τρομοκρατικό δίλημμα αύριο και μεθαύριο και αντιμεθαύριο. 

 

Θα ξανακαλείσαι διαρκώς, με ολοένα και χειρότερους όρους, μέχρι να μην έχει καμία πια σημασία και αξία η οικονομία της χώρας σου, μέχρι να διαρρήξουν με τον πλέον απαξιωτικό τρόπο οι ίδιοι oi δανειστές τις σχέσεις μαζί της.

 

///

 

Αν πάλι δεν πείθεσαι από την επιχειρηματολογία τους, αλλά δεν κατέβεις στο Σύνταγμα, επειδή δεν βλέπεις τι νόημα θα έχει ή επειδή θα τρομοκρατηθείς από τα χημικά που θα ρίξουν ή τα επεισόδια που θα γίνουν, αυτό, όχι, δεν το σέβομαι. 

 

Τους λίγους ή τους σχετικά πολλούς μπορούν να τους διώξουν με τα χημικά και τη βία. Τους πάρα πολλούς όχι.

Δεν γίνεται να ορίζει τη ζωή μας ο φόβος, δεν γίνεται να παραδίνουμε τη ψυχή μας στην απελπισία.

Είναι καιρός να ξεπαραδοθούμε.

 

OLD BOY

Αλευράς: "Η ψήφιση του μνημονίου αποτελεί μονόδρομο για τη λύση των ελληνικών προβλημάτων. Δεν μπορεί είπε η Βουλγαρία να έχει κατώτατο μισθό 300 ευρώ και εμείς 800"

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ ΤΡΑΒΑ, ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ....

Η πληροφορία απο ΕΔΩ

Αυτοί κυβερνάν. Η σκηνή που τα λέει όλα.

O Patrick Bateman είναι ένας επιτυχημένος επενδυτικός σύμβουλος, σε μια απο τις μεγαλύτερες επενδυτικές εταιρίες της Νεας Υόρκης. Έχει ενα υπερχλιδάτο διαμμέρισμα, μια όμορφη αρραβωνιαστικία, πολλά λεφτά και άψογο στυλ. Ο Patrick Bateman τα έχει όλα και αυτό φαίνεται. Έχει όμως και κάτι ακόμα, κάτι που δε φαίνεται και που φροντίζει να το κρύβει πολυ καλά απο τους συνεργάτες του και γενικότερα το οικείο του περιβάλλον. Μια αρρωστημένη και νοσηρή προσωπικότητα, ενα σκοτεινό και ψυχωτικό alter ego, που εμφανίζεται ξαφνικά και τότε αλίμονο σε όποιον βρεθεί μπροστά του....

Η περιγραφή απο το Blog CineStalmeni

Μια απο τις αγαπημένες μου σκηνές απο την ταινία American Psycho είναι αυτή όπου οι χρηματιστές συγκρίνουν τις εταιρικές τους κάρτες.

Λέει πολλά...

Δείτε την.

Υπάρχει το Σπήλαιο του Πλάτωνα σήμερα?

Πολλοί λένε οτι το Σπήλαιο του Πλάτωνα μπορεί να περιγράψει σε ένα βαθμό τη σημερινή εποχή μας. 


Και δικαιολογημένα: Η αλληγορία αυτή του Πλάτωνα εκπλήσει, αφενός λόγω του χρόνου που έγινε, και αφετέρου λόγω της παραστατικότητας και των πολλών παραλληλισμών που μπορεί να κάνει κανείς με το σήμερα.  


Ωστόσο νομίζω οτι, εαν όντως πιστέψεις οτι η σημερινή κοινωνία είναι έτσι όπως την περιγράφει ο Πλάτωνας στην αλληγορία του, τότε αυτοπαγιδεύεσαι και με ένα τρόπο την επανα-δημιουργείς. Σαν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία δηλαδη. 


Ειναι όμως έτσι;


1) Καταρχήν να δουμε ποιά είναι η ιδέα του Σπηλαίου του Πλάτωνα:

(απόσπασμα απο wikipedia)

Αλληγορία του σπηλαίου

Η Πολιτεία περιλαμβάνει την Αλληγορία του σπηλαίου, με την οποία ο Πλάτων εξηγεί τη Θεωρία των Ιδεών του.

Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία. Μια ομάδα ανθρώπων ζουν σε ένα σπήλαιο όλη τους τη ζωή, αλυσοδεμένοι σε έναν τοίχο, χωρίς να μπορούν να δουν έξω από το σπήλαιο, ούτε να δουν πίσω τους, όπου βρίσκεται μια φλόγα που φωτίζει τα αντικείμενα που κινούνται και ρίχνει τις σκιές τους στα τοιχώματα του σπηλαίου. Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν αυτά τα σχήματα με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι οι σκιές αυτές είναι πραγματικές.

Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μέσα στο σπήλαιο^[8]. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μέσα στο σπήλαιο ήταν απλά προβολές, σκιές της αλήθειας. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους^[5]. Ωστόσο, όσοι ελευθερώθηκαν, οι φιλόσοφοι, έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.

Συχνά, ο Ήλιος, που συμβολίζει το Αγαθό, ωθεί στην ερμηνεία του Μύθου του Σπηλαίου από θρησκευτικής απόψεως: χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μέσα το σκοτάδι^[9].

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο εκφράζει την εμμονή στα "αισθητά πράγματα", όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού^[10].

Μορφές διακυβέρνησης

Ο Πλάτων αφιερώνει μεγάλο τμήμα της Πολιτείας του στις συζητήσεις σχετικά με την Ιδεώδη Πολιτεία. Ωστόσο, παρέμενε το θέμα του τύπου διακυβέρνησης, οπότε η συζήτηση καταλήγει σε τέσσερα είδη πολιτευμάτων, τα οποία δεν μπορούν να επιβιώσουν: η τιμοκρατία, η ολιγαρχία (πλουτοκρατία), η δημοκρατία και η τυραννία (δεσποτισμός).

Τιμοκρατία

Ο Σωκράτης ορίζει την τιμοκρατία ως ένα πολίτευμα, στο οποίο κυβερνούν άτομα που αγαπούν την τιμή και έχουν επιλεχθεί σύμφωνα με τον βαθμό τιμής που κατέχουν στην κοινωνία. Η τιμή συχνά εξισώνεται με τον πλούτο και την ιδιοκτησία, οπότε το "χρυσό" αυτό πολίτευμα θα οδηγούσε στον υλισμό.

Ολιγαρχία

Οι πειρασμοί αυτοί δημιουργούν μια σύγχυση ανάμεσα στην τιμή και το οικονομικό καθεστώς, κάτι που θα οδηγούσε στην εμφάνιση της ολιγαρχίας. Ο Σωκράτης υπογραμμίζει ότι ο πλούτος δε θα βοηθήσει τον καπετάνιο να ελέγξει το πλοίο του. Η αδικία αυτή διαχωρίζει πλούσιους και φτωχούς, δημιουργώντας έτσι ένα περιβάλλον για εγκληματίες και επαίτες. Οι πλούσιοι συνωμοτούν συνεχώς ενάντια των φτωχών και αντίστροφα.

Δημοκρατία

Καθώς μεγαλώνει αυτό το κοινωνικοοικονομικό χάσμα, αυξάνονται και οι εντάσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, δίνοντας χώρο για την εμφάνιση της δημοκρατίας. Οι φτωχοί ανατρέπουν τους άπειρους ολιγαρχικούς και σύντομα παρέχουν ελευθερίες σε όλους τους πολίτες. Κάποιος δημαγωγός σύντομα ανέρχεται για να προστατέψει το δίκιο των κατώτερων τάξεων. Οι άνθρωποι "μεθούν" με τόση ανεξέλεγκτη ελευθερία και έτσι επέρχεται τυραννία, το πιο καταπιεστικό είδος διακυβέρνησης.

Τυραννία

Οι ελευθερίες που αποδόθηκαν στους πολίτες, τους χωρίζουν σε τρεις κοινωνικοοικονομικές τάξεις: την άρχουσα τάξη, τους καπιταλιστές και τους απλούς πολίτες, οι οποίοι βλέπουν να απειλούνται οι ελευθερίες τους από την ένταση μεταξύ των δυο πρώτων τάξεων και καταφεύγουν στο δημοκρατικό δημαγωγό, ο οποίος, με τη σειρά του, διαφθείρεται από την εξουσία και γίνεται τύραννος, με τη βοήθεια μιας μικρής ομάδας οπαδών του για την προστασία του και τον απόλυτο έλεγχο.

Η ειρωνεία έγκειται στο γεγονός ότι η Ιδεώδης Πολιτεία που περιγράφεται μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τυραννία, αλλά βρίσκεται στην εντελώς αντίθετη πλευρά: ο φιλόσοφος-βασιλιάς που κατέχει την εξουσία δε δρα με γνώμονα το ίδιο συμφέρον, αλλά είναι αφιερωμένος στο κοινό καλό, καθώς κατέχει τη γνώση και τη σοφία...

Αθανασία της ψυχής

Μέσα από τον εσχατολογικό Μύθο του Ηρός, γίνεται η περιγραφή του μεταθανάτιου ταξιδιού του Ηρός, ενός στρατιώτη που πέθανε στη μάχη και επανήλθε στη ζωή πάνω στη νεκρική πυρά της μετενσάρκωσης, των ουράνιων σφαιρών του αστρικού σύμπαντος.

Κεντρικό σύμβολο αποτελεί το Αδράχτι της Ανάγκης, που σχημάτιζε 8 κύκλους, πάνω σε καθέναν από τους οποίους βρισκόταν μια Σειρήνα που τραγουδούσε μια νότα: όλες μαζί σχημάτιζαν μια αρμονία, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών. Εκεί βρίσκονταν και οι 3 Μοίρες, στις οποίες έπρεπε να πάνε οι ψυχές για να επιλέξουν το είδος της ζωής που ήθελαν να ζήσουν στην επόμενη ενσάρκωσή τους.

Η ιστορία αυτή επικεντρώνεται στην ιδέα ότι οι ηθικοί άνθρωποι επιβραβεύονται και οι ανήθικοι τιμωρούνται μετά το θάνατό τους. Ο Πλάτων έχει επηρεαστεί από παλαιότερες προφορικές παραδόσεις, από τους Ορφικούς^[11] και τους Πυθαγόρειους, ενώ σύγχρονοι μελετητές επισημαίνουν επιδράσεις από τη θεωρία του ινδουϊσμού και του Ζωροαστρισμού^[12].

Σας συνιστώ να διαβάσετε όλο το κείμενο, είναι πολύ ενδιαφέρον.





2) Τωρα προσέξτε στην κάτω εικόνα-αναπαράσταση του Σπηλαίου, αυτούς που κρατάν τις φιγούρες μπροστά απο το φως (σε ένα είδος θεάτρου σκιών). Τους "καραγκιοζοπαίχτες" δηλαδή...

 3) Τωρα διαβάστε παρακάτω το σχόλιο στο capital και, βάλτε στη θέση των "καραγκιοζοπαιχτών" του σπηλαίου αυτούς που αναφέρονται με κόκκινο:

"Από τη στιγμή που βγήκε ο Παπαδήμος ξαφνικά η έντονη κριτική κατά της κυβέρνησης από τα ΜΜΕ σταμάτησε. Ούτε καν μαθαίνουμε για τις κινήσεις αυτής της κυβέρνησης, μας κρατούν σε απόλυτο σκοτάδι και αυτό με προβληματίζει αφάνταστα! Μόνο ορισμένα δευτεροκλασάτα στελέχη πολιτικών κομμάτων μας παρουσιάζονται ως γλάστρες πλέον στα δελτία ειδήσεων σε συνδυασμό με τους παραδοσιακούς παπαγάλους της καταστροφής και αυτή είναι η ενημέρωσή μας!

Σήμερα στη γενική απεργία πιστεύω δε θα έχει τόσο πολύ κόσμο όσο τις μέρες προ πτώσεως ΓΑΠ.Ο λόγος; Μάλλον έκαναν τον κόσμο να πιστέψει πως όντως άλλαξε κάτι.Πως ο έκπτωτος πρωθυπουργός έφυγε και η χώρα σώθηκε.

Αλλά δεν είναι ο ΓΑΠ το πρόβλημα, ή ο οποιοσδήποτε Παπαδήμος.Και πρέπει όλοι να το αντιληφθούμε πριν είναι αργά.

Ο χρόνος τελειώνει..."

Αντίστοιχα λειτουργούν και τύποι σαν τον Φερεντίνο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο σχετικό βίντεο προηγούμενης ανάρτησης:

4) Συμπέρασμα; 

Τείνω να πιστέψω οτι η ιδέα του Σπηλαίου σκηνοθετήθηκε απο τους εξουσιαστές του κόσμου και χρησιμοποίηθηκε για να διατηρεί και να επεκτείνει την εξουσία τους. 

• Αυτοί διάλεξαν μόνοι τους να πάρουν ρόλο του "φιλόσοφου", εκμεταλλευόμενοι την (πολύ βολική γι' αυτούς) ιδέα του Πλάτωνα οτι, "ο Φιλόσοφος πρέπει να είναι ο βασιλιάς" σε μια "Ιδεώδη Πολιτεία".  Πολλοί απο αυτούς (τύποι σαν τον Μπιλ Γκειτς, τον Μπους, τον Στηβ Τζομπς, τον Σορος κλπ κλπ) μπορεί να το πιστευούν πραγματικά οτι είναι Φιλόσοφοι, που ελευθερώθηκαν και είδαν το Φως το αληθινό...
  
• Επόμενη σκηνοθετική πράξη θα ήταν είναι να τοποθετήσουν έμμισθους "καραγκιοζοπαίχτες", δηλ. πολιτικούς, δημοσιογράφους, ηθοποιούς, "stars" κλπ που θα "κουνάνε τις φιγουρες", δημιουργώντας την αίσθηση ένος απόλυτα ελεγχόμενου συστήματος ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (τηλεόραση, κινηματογράφος).
• Έτσι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο οτι "είναι cool" να κλεινεσαι σπίτι (η μόδα του cocooning) και να διασκεδάζεις μόνος με το "Home entertainment" πακέτο σου.
• "Και μη ψάχνεις άλλου", σου λένε. "Τον Ήλιο-Αλήθεια  δεν μπορείς τον δεις εσυ. Μονό εμείς, οι Φιλόσοφοι τον βλέπουμε"
• Με αυτόν τροπό, αποβλακώνουν και αποδυναμώνουν τον κόσμο, οπότε μόλις, και αν ποτέ συνειδητοποίησει οτι  έτρωγε κουτόχορτο τόσο καιρό,  να μη ξέρει οτι είναι ικανός  απλά να σηκωθεί και να βγεί "εξω".
  

Γιατί ουτε αλυσίδες υπάρχουν, ούτε το Σπήλαιο. 

Αντίθετα ο Ήλιος υπάρχει.  Απλά δεν μπορούμε να τον κοιτάξουμε κατάματα.

Ήρθε η δική μας ώρα

• Ήρθε η ώρα να μιλήσουν οι Έλληνες και όχι οι ντιντήδες και τα προσκυνημένα δουλικά εκείνων που επιβουλεύονται την πατρίδα μας

Ήρθε η ώρα να ζήσουμε. Να αποφασίζουμε εμείς για τη ζωή μας. Να είμαστε εμείς υπεύθυνοι για την πορεία μας. Να οραματιστούμε το μέλλον μας. Να βρούμε λύσεις για τα προβλήματά μας.

Ήρθε η ώρα να ζήσουμε τη ζωή μας, όπως τη θέλουμε εμείς. Είμαστε λοιπόν πρόθυμοι να αντι- σταθούμε απέναντι σε όλους αυτούς που θέλουν να κατευθύνουν τη σκέψη μας, τη συμπεριφορά μας, τη δράση μας.

Ξέρουμε ως λαός τι θέλουμε από τη ζωή μας. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη, αλλά και τον κίνδυνο να καθορίσουμε τις επιδιώξεις μας

Θέλουμε να διευθύνουμε ως λαός, τη ζωή μας, όπως εμείς επιθυμούμε. Όχι όπως μας υπαγορεύουν τα συμφέροντα της νέας παγκόσμιας τάξης και των εδώ υπαλλήλων της.

Θέλουμε να κάνουμε ανεπηρέαστοι τις επιλογές μας, χωρίς ξένους τοποτηρητές ακόμα και στα υπουργεία.

Θέλουμε ο έλεγχος της ζωής μας, να βρίσκεται στα δικά μας χέρια και όχι στους διαδρόμους των Βρυξελλών και του ΔΝΤ.

Θέλουμε να ‘διορθώσουμε’ εμείς τα κακώς κείμενα και όχι να πουλήσουμε τα πάντα, ονομάζοντας το αυτό, ‘διαρθρωτικές αλλαγές’.

Θέλουμε να επιλέγουμε εμείς τα τρόφιμα που τρώμε και όχι να υποτάσσουμε την υγεία μας στα συμφέροντα της κάθε Monsanto.

Θέλουμε να καθορίζουμε εμείς, πόσοι και ποιοι θα έρθουν για εργασία στη χώρα μας και όχι να είναι η χώρα μας ξέφραγο αμπέλι.

Θέλουμε μια παιδεία που βοηθάει τον άνθρωπο να σκέφτεται μόνος τουκαι να μην χάνεται μέσα στη μάζα και σε ότι θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό.

Θέλουμε να δημιουργούμε στην εργασία μας και να χαιρόμαστε εμείς το αποτέλεσμα της δημιουργικότητάς μας

Ήδη σταματήσαμε να ακούμε τα φερέφωνά σας στα ΜΜΕ. Έχουμε πάψει να συμμορφωνόμαστε στις επιταγές σας. Έχουμε πάψει να φοβόμαστε τον εξωτερικό κόσμο. Να στεκόμαστε ανίσχυροι, σαν παράλυτοι, μπροστά στις επερχόμενες καταστροφές. Δεν θέλουμε να φεύγει η ζωή μας μέσα από τα χέρια μας, όπως το νερό από τα δάχτυλά μας.

Πήραμε τη ζωή στα χέρια μας και αλλάζουμε σιγά σιγά τις συνήθειες υποτέλειας που μας μάθατε με τη ‘παιδεία σας’. ‘Δεν πληρώσαμε’ διόδια. Πήγαμε στις πλατείες. Εκεί, χωρίς εσάς, αμφισβητήσαμε το μοντέλο σκέψης και δράσης που μας επιβάλλετε. Θέσαμε τα δικά μας ερωτήματα. Αναζητήσαμε τις δικές μας απαντήσεις. Χρησιμοποιήσαμε το δικό μας μυαλό μας για να σκεφτούμε. Εμπιστευτήκαμε τον διπλανό μας και όχι την ψεύτικη εικόνα των ‘σωτήρων’ μας που έφτιαξαν οι δικοί σας image makers.

 Ξεπεράσαμε τα συναισθήματα αδυναμίας. Αφήσαμε τους καναπέδες και μαζί με αυτούς, την πλαδαρότητα και την αδιαφορία για τα πολιτικά δρώμενα. Η πνευματική νωθρότητα, η αδράνεια, η επανάπαυση, αποτελούν για μας παρελθόν. Συνειδητοποιήσαμε πως δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι δούλοι. Κάθε μέρα, αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τα αίτια που μας έφεραν ως εδώ. Δεν έχουμε ακόμα όλες τις απαντήσεις. Ξέρουμε δε, ότι αυτό είναι δύσκολο. Αλλά είμαστε σίγουροι, ότι είναι πιο εύκολο από ό,τι ήδη πετύχαμε: Να σταματήσουμε να παραδίδουμε τα ηνία της ζωής μας σε σας. Να πάψουμε να ακολουθούμε ηγέτες. Να στηριχτούμε στον εαυτό μας. Να αναλάβουμε την ευθύνη σας ζωής σας. Δεν σας χρειαζόμαστε για να λύσουμε τα κοινωνικά προβλήματα. Δεν χρειαζόμαστε κανένα ‘μεσάζοντα πολιτικό’. Εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι και εμείς αναλαμβάνουμε τη λύση.

Τώρα είναι η ώρα!

ΠΗΓΗ: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους