Τα έμαθες τα νέα ΠΡΟΒΑΤΟ; Το δόγμα : “Πιο Γρήγορα, Πιο Εύκολα, Πιο Πολλά!” έλαβε ΤΕΛΟΣ. Άντε πήγαινε να ψηφίσεις την συνέχεια του κουρέματος σου.

Πιο Γρήγορα, Πιο Εύκολα, Πιο Πολλά!

Γράφει ο Σωτήρης Ζάχος

Υπάρχουν δυο τρόποι για να διαπαιδαγωγεί κανείς τη νέα γενιά. Μπορεί να τη διαπαιδαγωγεί ουτοπικά ή μπορεί να το κάνει ρεαλιστικά. Ο πρώτος τρόπος την παραμικρή σχέση έχει με την πραγματικότητα και άρα είναι ξεκάθαρα ένας τελείως χαζός τρόπος διαπαιδαγώγησης. Ο δεύτερος συνδέεται άρρηκτα με την πραγματικότητα και άρα είναι ο λογικά αποδεκτός. Ο πρώτος εμποδίζει τους νέους να κατανοήσουν τις συνθήκες ζωής προκαλώντας τους ψευδαισθήσεις ως προς αυτές. Ο δεύτερος τους φέρνει σε επαφή με την πραγματικότητα και τους βοηθάει να συνειδητοποιήσουν όσα αργά ή γρήγορα θα βρουν μπροστά τους. Ο πρώτος δεν ωθεί τη νέα γενιά σε προσπάθεια και φυσικά δεν της προσφέρει το παραμικρό εφόδιο. Ο δεύτερος, αντίθετα, το κάνει.



Η κατάρρευση του κόσμου που γνωρίζαμε, οδήγησε στα γνωστά ... ελληνικά δράματα. Το σύγχρονο εθνικό δράμα έχει τίτλο «γενιά χωρίς μέλλον»! Μάλιστα, όσοι πρωταγωνιστούν στην ανάδειξή του είναι εκείνοι που «έσβησαν» το μέλλον αυτής της γενιάς. Δημοσιογράφοι που έπλεκαν εγκώμια στις κυβερνήσεις όταν αυτές διόριζαν ασύστολα, γονείς που απαιτούσαν και πρόσφεραν «τα πάντα» στα παιδιά τους, εκπαιδευτικοί που μοίραζαν απλόχερα μεγάλους βαθμούς για να αποφύγουν τη σύγκρουση με μια καλομαθημένη κοινωνία που είχε στρογγυλοκαθίσει στην καλοπέραση και την ευκολία.


Ανοησίες! Μπορούμε να μιλάμε για πολλούς «χαμένους νέους» αλλά σίγουρα όχι για «χαμένη γενιά». Όλοι αυτοί που προσπαθούν να μας κάνουν να δακρύσουμε δικαιολογούσαν τις επιλογές τους στηριγμένοι στο απλοϊκό «όλοι τα ίδια κάνουν» αλλά τώρα συνειδητοποιούν ότι, δυστυχώς γι αυτούς, κάποιοι έκαναν το διαφορετικό μέσα από συγκρούσεις και ρήξεις. Κάποιοι νέοι προετοιμάστηκαν ρεαλιστικά και είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Κάποιοι άλλοι οδηγήθηκαν σε ουτοπίες, τις οποίες ήδη παρακολουθούν να καταρρέουν. Γιατί μπορεί το να μεγαλώνει ένας νέος βουτηγμένος στην ουτοπία να είναι πιο ανόητο και από προεκλογικό λόγο υποψηφίου αλλά η ελληνική κοινωνία έδειξε έντονα τη σταθερή προτίμησή της στην απόλυτη και ξεκάθαρη ανοησία. Ένα μεγάλο ποσοστό νέων που αυτή την περίοδο τελειώνει το Λύκειο, φοιτά στο Πανεπιστήμιο ή βολοδέρνει στα λουσάτα καφέ όλο πόζα και ιδέα έχει μεγαλώσει χαμένο στο τρίπτυχο: «πιο γρήγορα, πιο εύκολα, πιο πολλά»!

Εκπληκτικό νόημα ζωής αλλά ταιριάζει μόνο στα μαρούλια. Τα φυτεύεις, τα ποτίζεις κι αυτά μεγαλώνουν αναμένοντας στωικά το ξεπάτωμά τους. Κάποιος να ειδοποιήσει επιτέλους αυτά τα παιδιά ότι η απλοϊκή ιδέα που τους καλλιέργησαν δεν ισχύει πλέον. Ο κόσμος στον οποίο ίσχυε έχει πεθάνει παρασύροντας και όσα τον χαρακτήριζαν. Με πιο απλά λόγια, αυτό σημαίνει: Παιδιά, παίξατε και χάσατε, γιατί δεν ποντάρατε στα σωστά σημεία. Όσα σας έταξαν απλώς δεν υφίστανται. Η «ευκολία» που περιμένατε πήγε περίπατο μαζί με το «γρήγορα» και το «πολλά». Τελείως μεταξύ μας, νομίζω ότι θα αργήσουν να επιστρέψουν, οπότε φάτε μόνοι σας και μην τους περιμένετε.


Εννοώ ότι παιδιά που απλώς έμαθαν να έχουν ό,τι επιθυμούσαν, που έπαιρναν μεγάλους βαθμούς χωρίς να προσπαθήσουν ποτέ και για τίποτα, θα έχουν ένα … τοσοδούλικο προβληματάκι. Γιατί όλο αυτό δε θα ήταν διόλου κακό, αν ο κόσμος παρέμενε στάσιμος, αν οι συντηρητικές και αντιπαραγωγικές επιλογές μας εξασφάλιζαν στο Δημόσιο την πολυτέλεια να παραμένει ένας μόνιμος, σίγουρος και διόλου απαιτητικός εργοδότης. Ωραίο παραμύθι αλλά έφτασε στο τέλος του. Τώρα τα καλομαθημένα που επένδυσαν στην ανόητη ευκολία του τίποτα και στην ανέξοδη παθητικότητα της άγνοιας βρίσκονται ξεκρέμαστα, οπότε κάποιος να βρεθεί να τα ... κρεμάσει.


Το γεγονός ότι αρκετοί από αυτούς θα πάνε χαμένοι δε σημαίνει, όμως, ότι θα παρασύρουν και τους υπολοίπους. Για αρκετούς είναι πλέον αργά. Ευτυχώς όχι για όλους. Είναι βλακώδες να μιλάμε για «χαμένη γενιά» και να εννοούμε ότι όλοι οι εκπρόσωποί της βράζουν στο ίδιο καζάνι. Αυτό θα ήταν παράλογο, πρωτίστως επειδή δεν υπάρχει τόσο μεγάλο καζάνι ώστε να χωρέσουν όλοι. «Δευτερίστως», επειδή η σημερινή νέα γενιά εκτός από καλομαθημένους μπούληδες, συμπεριλαμβάνει (το βεβαιώνω αυτό) και άξιους εκπροσώπους. Παιδιά που προβληματίζονται και προγραμματίζουν, που κοπίασαν και θα συνεχίσουν να το κάνουν, παιδιά που γνωρίζουν τις δυσκολίες αλλά και τις ευκαιρίες που υπάρχουν, παιδιά που δεν παρασύρθηκαν στην εύκολη λύση του «τίποτα», σε ανούσιες αντιδράσεις και επιλογές, που διαθέτουν ήδη αξιόλογα εφόδια και πρόκειται να αποκτήσουν κι άλλα, παιδιά ώριμα και δυναμικά που δεν περιμένουν τίποτα έτοιμο, που ξέρουν ότι η επιτυχία δεν είναι εύκολη ούτε και γρήγορη, ζουν ανάμεσά μας. Ξέρουν ότι έχουν δικαίωμα να θέλουν «πολλά» ακόμα και «όλα» αλλά κανείς δε θα τους τα προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα.


Αυτοί δεν έχουν την ψευδαίσθηση ότι η δουλειά είναι κάτι που τους περιμένει στο πιάτο σαν αχνιστό ντολμαδάκι. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι τις δικές τους ευκαιρίες θα τις δημιουργήσουν οι ίδιοι και θα το κάνουν πολύ καλά. Τη στιγμή που οι περισσότεροι θα κλαίνε με μαύρο δάκρυ για τη «χαμένη γενιά», κομμάτι αυτής της γενιάς θα τους διαψεύδει προχωρώντας δυναμικά και με πείσμα θα συνεχίσει να ονειρεύεται, να προσπαθεί, να σχεδιάζει και τελικά να πετυχαίνει. Στο κάτω κάτω αυτός δεν είναι ο ρόλος των νέων; Τώρα είναι η ευκαιρία να αναδειχτούν όσοι κοπίασαν και να πετύχουν εκεί που οι προηγούμενες γενιές απέτυχαν. Το εθνικό τρίπτυχο «πιο γρήγορα, πιο εύκολα, πιο πολλά» τα ... κακάρωσε. Ευτυχώς! Άλλωστε τους καλομαθημένους μπούληδες, που αδιαμαρτύρητα αφέθηκαν στην εύκολη λύση της ... φροντίδας όσων επέλεξαν να μην τους φέρουν σε επαφή με την πραγματικότητα, δεν τους συμπάθησα ποτέ!

 

Τί δεν καταλάβατε;

Απαντώ: ΟΛΑ!

ΠΗΓΗ: FRAPEZITIS

ΒΙΝΤΕΟ: Οι Μυστικές Δυνάμεις του Χρόνου

Το Πανεπιστήμιο των Ορέων (....και των Ωραίων) στην Κρήτη

Στην οθόνη εμφανίζεται ο χάρτης της Κρήτης. Ο παρουσιαστής του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CΝΝ μιλά για το νησί με τα βουνά, τα δέντρα ελιάς και την ιστορία που ξεκινά τουλάχιστον 4.000 χρόνια πριν. Αμέσως μετά, το πλάνο «ανοίγει» και εμφανίζεται η εικόνα μιας τάξης, δεν είναι όμως η κλασική.
 
Στην αυλή ενός μοναστηριού σε κάποιο ορεινό χωριό της Κρήτης κάθονται καθηγητές και εθελοντές του Πανεπιστημίου των Ορέων μαζί με τους κατοίκους, ανταλλάσσοντας απόψεις και γνώσεις όχι μόνο για επιστημονικά θέματα αλλά και ζητήματα που αφορούν την τοπική κοινωνία και τις παραδόσεις. 

Ενα χρόνο μετά την ίδρυσή του, το Πανεπιστήμιο των Ορέων, η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, η οποία ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Πανεπιστημίου Κρήτης, συνεχίζει να συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας με τις δράσεις του. 

«Το Πανεπιστήμιο των Ορέων ξεκίνησε ύστερα από πρωτοβουλίες φοιτητών, διανοούμενων και άνθρωπων που είναι ερωτευμένοι με την Κρήτη», σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης και εκ των εμπνευστών της πρωτοβουλίας, κ. Ιωάννης Παλλήκαρης. 

Ηδη, στο αλλιώτικο αυτό Πανεπιστήμιο έχουν ενταχθεί ομάδες πολιτών από όλη την Ελλάδα, οι οποίες ζητούν να συμμετέχουν στις δραστηριότητες. Ετσι, η Κάρπαθος, η Κάσος, η Ηπειρος, η Δυτική Μακεδονία και η Πελοπόννησος έχουν γίνει πλέον συνοδοιπόροι. Παράλληλα, υπολογίζεται πως τα ενεργά μέλη είναι περισσότερα από 1.000, μεταξύ των οποίων πανεπιστημιακοί, γιατροί, φοιτητές. Οσο για τους απλούς συμπαραστάτες του εγχειρήματος, αυτοί είναι τουλάχιστον διπλάσιοι. Από την αρχή της ίδρυσής του, το Πανεπιστήμιο των Ορέων δεν ήταν ένα παραδοσιακό Πανεπιστήμιο που ακολουθεί ένα δοκιμασμένο μοντέλο. Οι «τάξεις» του δεν αποτελούνται από τέσσερις τοίχους και οι «μαθητές» δεν κάθονται σε έδρανα. Αντίθετα, το «μάθημα» γίνεται στην ύπαιθρο, σε κάποιο καφενείο, στην αυλή της εκκλησίας του χωριού. Οι ρόλοι εναλλάσσονται: οι δάσκαλοι γίνονται μαθητές και οι μαθητές δάσκαλοι. «Το κλασικό Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο παρέχει γνώσεις που προκύπτουν από την έρευνα σε ένα συγκεκριμένο, κλειστού κύκλου κοινό. Το Πανεπιστήμιο των Ορέων υπερβαίνει αυτές τις οριοθετήσεις, γιατί απευθύνεται στην ευρύτερη κοινωνία και γιατί οι διδάσκοντες είναι συγχρόνως και μαθητευόμενοι».


Οι άξονες

Η ανάγκη να αναπτυχθούν οι ορεινές περιοχές της Κρήτης, με τη βοήθεια και της πανεπιστημιακής κοινότητας αλλά και το γεγονός ότι ο ακαδημαϊκός κόσμος θα πρέπει να προσεγγίσει τους ανθρώπους της υπαίθρου είναι οι κύριοι άξονες της πρωτοβουλίας. «Το σημείο συνάντησης των δύο αυτών τάσεων συνιστά το Πανεπιστήμιο των Ορέων». 

Στην ερώτηση, όμως, γιατί στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων βρίσκονται, οι ορεινές περιοχές, ο πρύτανης απαντά πως «το ενδιαφέρον μας επικεντρώνεται στην κοινωνία, δηλαδή στα δισεπίλυτα προβλήματα που ταλανίζουν τους ορεινούς πληθυσμούς». 

«Παρεμβαίνουμε εκεί που πάντα απουσιάζει η Πολιτεία»

ΟΙ ΠΕΡΣΙΝΕΣ εξορμήσεις στις ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές της Κρήτης που έκαναν τα μέλη του Πανεπιστημίου, προκειμένου να δουν και να εξετάσουν μεγάλο αριθμό κατοίκων αλλά και να συγκεντρώσουν αξιόπιστα στοιχεία για την υγεία, την παιδεία καθώς και για άλλα φλέγοντα θέματα που τους απασχολούν, έδωσαν φέτος τη θέση τους σε μία σειρά νέων πρωτοβουλιών. 

«Το Πανεπιστήμιο των Ορέων πέρασε, όπως είναι φυσικό, από τα στάδια της διερεύνησης, των προθέσεων και του προγραμματισμού και τώρα βρίσκεται στο στάδιο της ανάπτυξης, πράγμα που σημαίνει ότι συνεχώς θέτει νέους στόχους», εξηγεί ο κ. Παλλήκαρης. 

Οι νέες δράσεις, όπως επισημαίνουν τα μέλη του, επικεντρώνονται σε εκείνα τα σημεία ακριβώς όπου η Πολιτεία ανέκαθεν έλαμπε διά της απουσίας της. Ετσι, η παρέμβαση στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές, με προγράμματα συνδιδασκαλίας μαθητών ορεινών σχολείων, με μαθητές σχολείων των πόλεων είναι από τις βασικές πρωτοβουλίες φέτος. 

«Κινητές μονάδες ιατρικών ειδικευμένων υπηρεσιών έως και σε τριτοβάθμιο επίπεδο επισκέπτονται τις αποκλεισμένες περιοχές, ενώ στόχος μας είναι να υποστηρίξουμε την παραδοσιακή, ενδογενή, αυτόνομη οικονομία με μοντέρνα εργαλεία, όπως το ηλιακό τυροκομείο στη Μαδάρα των Λευκών Ορέων». Συμπληρώνει δε πως ακόμη και η ανάδειξη της κρητικής ντοπιολαλιάς και του λαϊκού πολιτισμού είναι στα άμεσα σχέδια. «Αναφέρω χαρακτηριστικά το Ινστιτούτο Μέλους και Λόγου στον ορεινό Μυλοπόταμο και τη δημιουργία Μουσικής Ακαδημίας στο Οροπέδιο Λασιθίου». 


Το αγκάθι της χρηματοδότησης

Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ αποτελεί αγκάθι για το σύνολο των ελληνικών πανεπιστημίων. Το Πανεπιστήμιο των Ορέων δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, ωστόσο, όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο κ. Παλλήκαρης, «εάν ξεκινούσαμε με την αγωνία της χρηματοδότησης, να είστε βέβαιοι πως δεν θα επιχειρούσαμε αυτή την προσπάθεια. Ολοι, άλλωστε, είμαστε εθελοντές». Ιδιαίτερος περιορισμός στην προέλευση των πηγών χρηματοδότησης δεν υπάρχει. Εξάλλου, μπορούν οι πόροι για τις δραστηριότητες να προέρχονται είτε από εθνικά ή ευρωπαϊκά προγράμματα είτε από κληροδοτήματα και χορηγίες. 


ΠΗΓΗ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4593070


Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες γι' αυτήν τη θαυμάσια προσπάθεια, μπείτε στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου των Ορέων www.panoreon.gr