Το ευρωπαϊκό σκορποχώρι και η εθνική στρατηγική

Από topontiki.gr

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Λένε ότι στη Γαλλία ο κόσμος ψηφίζει με την καρδιά στον πρώτο γύρο και με το μυαλό στον δεύτερο». Αυτή η φράση από άρθρο του Steven Εrlanger στους New York Times είναι επαρκής λόγος για να σταθούμε λίγο παραπάνω στο αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών. Όσο και αν ο δεύτερος γύρος – στις 6 Μαΐου, την ίδια μέρα με τις δικές μας βουλευτικές εκλογές – είναι αυτός για τον οποίο θα καταναλωθεί το περισσότερο μελάνι, ο πρώτος είναι πολιτικά πολύ πιο ενδιαφέρων.

Το πρώτο δεδομένο είναι ότι η ατζέντα της σκληρής ρητορικής κατά της μετανάστευσης (Σαρκοζί, Μαρίν Λεπέν και ο εθνικιστής δεξιός Νικολά Ντιπόν - Ενιάν) έδωσε το κεντρικό πολιτικό μήνυμα συγκεντρώνοντας ποσοστό 47% και εμβάλλοντας σε ανησυχία όχι μόνο την ευρωζώνη, αλλά και την ίδια τη Μέρκελ και την Κομισιόν, η οποία κατόπιν εορτής ζήτησε από τους Ευρωπαίους ηγέτες «να μην υποκύπτουν» στη λαϊκιστική «απειλή».

Όπως δήλωσε ο δήλωσε ο Ολιβιέ Μπαγί, ένας εκ των εκπροσώπων του Μπαρόζο, «η οικονομική κρίση ενίσχυσε τις κοινωνικές ανισότητες και, σ' αυτό το οικονομικό πλαίσιο, υπάρχει πολιτικό έδαφος για την ανάπτυξη λαϊκισμών». Κατ’ αυτόν, βεβαίως, «η καλή απάντηση είναι περισσότερη Ευρώπη. Η αναδίπλωση στον εαυτό μας, οι εθνικές λύσεις μέσα σ' έναν παγκοσμιοποιημένο χώρο, πιστεύουμε ότι δεν είναι η αποτελεσματικότερη λύση»

Εκτός από την κόρη του Λεπέν, εξ άλλου, ο Σαρκοζί ήταν αυτός που απείλησε σαφώς όχι μόνο με μείωση της εισροής μεταναστών στη Γαλλία, αλλά και με έξοδο της χώρας του από τη Συνθήκη Σένγκεν. Από την πλευρά της η Λεπέν μίλησε ευθαρσώς και για έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ.

Από την άλλη πλευρά, η αντίπαλη «πολυπολιτισμική» εκδοχή (ο σοσιαλιστής Ολάντ, ο αριστερός Μελανσόν και η οικολόγος Εύα Ζολί και μικρότεροι σχηματισμοί) συγκέντρωσε αθροιστικά λίγο κάτω από 44%, με τον κεντρώο Μπαϊρού να στέκεται στη μέση με ένα ιδεολογικά «μικτό» ακροατήριο του 9,1%.

Όμως η προοπτική νίκης του «πολυπολιτισμικού» μπλοκ δεν είναι... καλή είδηση για όσους ευρωκράτες ανησυχούν ζητώντας «περισσότερη Ευρώπη», καθώς το κύριο στοιχείο της προεκλογικής ατζέντας του υπήρξε η αντίθεση στο γερμανικής έμπνευσης Δημοσιονομικό Σύμφωνο – είτε ολική είτε ζητώντας, συμπληρωματικά με την αναθεώρησή του, ένα πασπάλισμα... «ανάπτυξης».

Δεν είναι άλλωστε τυχαία η γερμανική εχθρότητα προς την υποψηφιότητά του, όσο και αν υποχρεωτικά αυτή θα υποχωρήσει σε περίπτωση νίκης του Ολάντ στον δεύτερο γύρο.

Ένας υποψιασμένος παρατηρητής μπορεί βάσιμα να υποθέσει ότι η αντίθεση του Ολάντ προς το γερμανικό σύμφωνο «αιώνιας λιτότητας» είναι σε σημαντικό βαθμό προσχηματική, αφού η αναθεώρηση του ήδη εγκεκριμένου συμφώνου δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη συμφωνία της «σιδηράς» κυρίας της Γερμανίας. Χωρίς όμως αυτή την – ειλικρινή ή όχι, αδιάφορο – αντίθεση, η υποψηφιότητα Ολάντ θα στερούνταν νοήματος...

Άλλωστε η Γαλλία – η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης – είναι υποχρεωμένη από τη μια να δανειστεί μόνο φέτος 170 δισ. ευρώ υπό δυσμενείς πολιτικές και οικονομικές συνθήκες και από την άλλη, με τα σημερινά δεδομένα, να προχωρήσει σε περικοπές 160 δισ. έως το 2016. Και μάλιστα χωρίς αυτή η προοπτική να απαλείφει τον κίνδυνο η Γαλλία να βρεθεί στο στόχαστρο των αγορών αμέσως μετά την όποια – οπωσδήποτε προσωρινή... – «διευθέτηση» του ογκώδους ισπανικού προβλήματος.

Η κρίση λοιπόν διαγράφει ένα δυσμενές τοπίο για τη Γαλλία ανεξάρτητα από την έκβαση του δεύτερου γύρου των εκλογών, καθώς και τα δύο ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα που αναμετρώνται σε αυτές τις εκλογές υποχρεώθηκαν εκ των προτέρων να αφαιρέσουν – το καθένα ανάλογα με την ταυτότητά του – αρκετή έως... πολλή Ευρώπη και να προσθέσουν πολύ περισσότερη Γαλλία στον λόγο τους.

Σημειωτέον δε ότι το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα σημειώθηκε με αυξημένη συμμετοχή του γαλλικού εκλογικού σώματος, καθώς η αποχή περιορίστηκε κάτω του 21%. Συνεπώς κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί πλημμελή αποτύπωση των διαθέσεων του γαλλικού λαού, του οποίου οι διαθέσεις άλλωστε διαμόρφωσαν τις εκλογικές ατζέντες.

 

Πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο

Η ανησυχία του πυρήνα της ευρωζώνης όμως δεν περιορίζεται στη Γαλλία, καθώς μπορεί το κόστος του δεκαετούς δανεισμού της Γερμανίας να έπιασε το «χαμηλό» του 1,63% τη Δευτέρα, αλλά το περιβάλλον που διαμορφώνεται στο σύνολο της ευρωζώνης δεν μπορεί να θεωρείται καθησυχαστικό ούτε για τις αγορές ομολόγων ούτε για τη Γερμανία. Ας δούμε επιγραμματικά τις σημαντικότερες παραμέτρους του προβλήματος:

1. Στην Ολλανδία η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μαρκ Ρούτε κατέρρευσε καθώς το ακροδεξιό Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) του Γκερτ Βίλντερς εγκατέλειψε τις συνομιλίες για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και απέσυρε την εμπιστοσύνη του. Πλέον είναι θέμα χρόνου η απώλεια των τριών «Άλφα» στη βαθμολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας αυτής εκ μέρους των οίκων αξιολόγησης.

Στην πραγματικότητα η Ολλανδία, μια χώρα του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης, βασική σύμμαχος της Γερμανίας στην προώθηση της αδιαπραγμάτευτης λιτότητας, έρχεται αντιμέτωπη με τις επιλογές που και η ίδια προώθησε για τις περιφερειακές οικονομίες του ευρώ, μεταβαλλόμενη εν τέλει σε παράγοντα αστάθειας!

2. Στην Ισπανία τα αυτοσχέδια – δηλαδή εκτός επίσημων «μνημονίων» – προγράμματα λιτότητας αδυνατούν να επιτύχουν τον στόχο μείωσης του ελλείμματος και η κυβέρνηση τον έχει αναθεωρήσει προς τα πάνω προκαλώντας πανικό σε ευρωζώνη και αγορές. Ήδη Κομισιόν και ΔΝΤ έχουν σπεύσει σε διαπραγμάτευση με την ισπανική κυβέρνηση, αλλά δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι η Ισπανία θα τεθεί υπό καθεστώς «μνημονίου» όπως το γνωρίζουμε στην Ελλάδα. Το ρίσκο είναι μεγάλο για δύο λόγους:

● Η ίδια η ισπανική κυβέρνηση τρέμει στην ιδέα ότι, με ανεργία πάνω από 20% και δραματικά ποσοστά στους νέους, θα μπει σε διαδικασία ακόμη σκληρότερης λιτότητας με κίνδυνο να προσθέσει μια δραματική ύφεση στα ήδη υπάρχοντα δεινά της. Χώρια που η μέχρι τώρα μείωση του ελλείμματός της συνοδεύθηκε από αύξηση του χρέους της, όπως άλλωστε σε όλες τις χώρες που υφίστανται τα παράλογα προγράμματα «προσαρμογής».

● Η Γερμανία, με την κρίση να χτυπά τον πυρήνα της ευρωζώνης, με το ΔΝΤ και τις αγορές να απαιτούν εγγύηση του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους μέσω ευρωομολόγων, γνωρίζει ότι μια «διάσωση» της Ισπανίας είναι πολύ ακριβή και μπορεί να θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο τη βιτρίνα των μηχανισμών «διάσωσης», αλλά και τη σταθερότητα της γερμανικής οικονομίας. Αν αληθεύουν τα ποσά που δημοσιεύονται στον διεθνή Τύπο, τα 500 δισ. που έχει ανάγκη η Ισπανία είναι πάρα πολλά για τη δοκιμαζόμενη ευρωπαϊκή αντοχή, αλλά και για το γερμανικό βαλάντιο.

Από την άλλη πλευρά η Ισπανία έχει ένα μεγάλο όπλο διαπραγμάτευσης: ως τέταρτη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης δικαιούται να πιστεύει ότι η δική της κατάρρευση μπορεί να συμπαρασύρει ολόκληρο το οικοδόμημα του ευρώ. Το ισπανικό σταυρόλεξο λοιπόν δεν έχει εύκολη λύση – αν υποθέσουμε ότι έχει κάποια λύση...

3. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία καρκινοβατούν παρά τα «μνημόνια», με την πρώτη να συζητά από καιρό μείωση του χρέους της και τη δεύτερη περαιτέρω προστασία των τραπεζών της. Κι εδώ χρειάζεται ζεστό χρήμα, το οποίο κανείς δεν ξέρει πώς θα βρεθεί.

4. Η Ιταλία είναι μια ακόμη χώρα υπό άμεση απειλή, στην οποία το μοντέλο «διάσωσης» των μικρών περιφερειακών οικονομιών δεν μοιάζει εφικτό λόγω του τεράστιου κόστους. Παράλληλα ακόμη και ο τραπεζίτης Μόντι μιλάει εσχάτως περισσότερο ως Ιταλός παρά ως... Ευρωπαίος. Και, πιθανότατα, το εννοεί!

5. Συνολικά στην Ευρώπη οι εξουθενωμένοι από τη λιτότητα λαοί διεκδικούν περισσότερες πρωτοβουλίες σε επίπεδο κρατών, συχνά πριμοδοτώντας ακροδεξιά και αντιευρωπαϊκά πολιτικά σχήματα ελλείψει ανταπόκρισης.

6. Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, την Eurostat, η μείωση των ελλειμμάτων στις χώρες της ευρωζώνης από το 6,2% του 2010 στο 4,1% του 2011 δεν είχε κάποιον θετικό αντίκτυπο στο χρέος, αφού κατά μέσον όρο αυτό αυξήθηκε από 85,3% του ΑΕΠ το 2010 σε 87,2%.

Συνολικά μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 το έλλειμμα μειώθηκε κατά μέσο όρο από 6,5% του ΑΕΠ σε 4,5%. Όμως το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 80% του ΑΕΠ σε 82,5%, με 14 χώρες να έχουν ποσοστό χρέους μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ τους.

Το γερμανικό ρίσκο

Κάπως έτσι τόσο η ευρωζώνη όσο και η Ε.Ε. ζουν έναν εφιάλτη φυλακισμένες στη δίνη των χρεών και της λιτότητας, με το φάντασμα της ύφεσης να πλανάται από άκρου εις άκρον, με τη βιομηχανία και τις υπηρεσίες να καρκινοβατούν και τον κεφαλαιουχικό εξοπλισμό να απαξιώνεται σε χώρες όχι μόνο όπως η Ελλάδα, αλλά και όπως η Ιταλία.

Μπορεί λοιπόν η Γερμανία να έκλεισε το 2011 με έλλειμμα 1%, μπορεί να διαπιστώνει ότι χρειάζεται κάπου 200.000 μετανάστες για να θερμάνουν με την ειδίκευση και τη φθηνή εργασία τους την αναπτυξιακή μηχανή της, μπορεί ακόμη να «βλέπει» προοπτικά μεγαλύτερη πτώση στο ποσοστό ανεργίας, μπορεί να διογκώνει εντυπωσιακά τον όγκο του εμπορίου της με την Κίνα (280 δισ. δολάρια έως το 2015 είναι ο στόχος των Κινέζων), αλλά δεν παύει να αποτελεί την ηγέτιδα δύναμη μιας οικονομικής και νομισματικής ένωσης σε κρίση.

Για την ακρίβεια η Γερμανία βλέπει:

● Την κύρια σύμμαχό της, τη Γαλλία, να σαρώνεται από την αμφισβήτηση των γερμανικών προτεραιοτήτων και να στρέφεται προς την αναζήτηση – ίσως και τη διεκδίκηση – περισσότερο «εθνικών» παρά «ευρωπαϊκών» λύσεων.

● Μεγάλες οικονομίες να θέτουν ως προτεραιότητα τη δική τους επιβίωση ακόμη και κόντρα στους γερμανόπνευστους «ευρωπαϊκούς» κανόνες πειθαρχίας.

● Τον σκληρό πυρήνα του ευρώ να αποδυναμώνεται χάνοντας χώρες - κλειδιά στην προώθηση και υλοποίηση του σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και τη δόμηση μιας «γερμανικής» Ευρώπης.

● Τις μεγάλες οικονομίες του κόσμου, εξ αιτίας του αυξανόμενου πολιτικού ρίσκου, να επενδύουν χρήματα στη σταθεροποίηση της Ευρώπης όχι μέσα από τους τζούφιους ευρωμηχανισμούς «στήριξης», αλλά μέσω του ΔΝΤ, το οποίο, απέναντι στα πλασματικά 800 δισ. ευρώ της ευρωζώνης, έχει μέχρι στιγμής να αντιπαρατάξει περισσότερα από 300 δισ. σε χρήμα διαθέσιμο για την Ευρώπη, με σύνολο πόρων γύρω στα 700 δισ., χωρίς μάλιστα τη θερμή συμμετοχή των ΗΠΑ.

● Τόσο το ΔΝΤ, όσο και τις αγορές, να της ζητούν να εγγυηθεί αυτή το σύνολο των ευρωπαϊκών χρεών μέσω των μηχανισμών «διάσωσης» και των ευρωομολόγων.

Έχει τη διάθεση λοιπόν η Γερμανία να ρισκάρει περαιτέρω για να σώσει το ευρώ; Μπορεί η σωτηρία του ευρώ να ταυτιστεί με τη διάσωση της Ευρώπης; Οι απαντήσεις δεν θα αργήσουν.

Κυρίως χωρίς αυτούς...

Δυστυχώς για εμάς σε αυτό το περιβάλλον το τελευταίο για το οποίο μπορεί να υπερηφανεύεται το ελληνικό σύστημα εξουσίας είναι η πρόνοιά του για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας. Η πλήρης απουσία διαπραγμάτευσης, αλλά και εθνικού σχεδιασμού είναι ορατή σε όλα τα επίπεδα. Παρότι η κοινωνική διάλυση είναι εμφανής, σε λίγο θα γίνει χιονοστιβάδα και θα συνοδευτεί αναπόφευκτα από μείζονα πολιτική κρίση, η οποία είναι ήδη ορατή, όλα είναι εναποτεθειμένα στον αυτόματο γερμανικό πιλότο.

Μέχρι στιγμής όμως το πρώτο ευρωπαϊκό δίδαγμα είναι ότι, όταν οι πολιτικές ελίτ αδυνατούν να διαμορφώσουν εθνική στρατηγική, οι κοινωνίες θα την αναζητήσουν από οποιονδήποτε την επαγγέλλεται – ακόμη και τη φασιστική Δεξιά.

Το δεύτερο δίδαγμα είναι ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ ακριβή υπόθεση για την ευρωπαϊκή χρηματοδοτική ικανότητα. Κανείς συνεπώς δεν μπορεί πράγματι να εγγυηθεί κάποιου είδους... «ευρωπαϊκή πορεία», όσα ψευδή διλήμματα και αν βάζει στο τραπέζι.

Όσοι λοιπόν αρνούνται ή είναι ανίκανοι να διαμορφώσουν εναλλακτική εθνική στρατηγική, όχι εκ του προχείρου αλλά συνολική, συγκροτημένη στη βάση της επιβίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων, ας έχουν κατά νου ότι πολύ σύντομα ο ελληνικός λαός αναπόφευκτα θα την αναζητήσει, ακόμη και χωρίς αυτούς. Ή, μάλλον, κυρίως χωρίς αυτούς. Ό,τι κι αν αυτό σημαίνει...

Πετρέλαια, μετανάστευση και φυσικά η Κρίση χρέους κάνουν την Ελλάδα απίστευτα σημαντική στα σχέδια των νυν, πρώην και wanabe αυτοκρατόρων.

Δύο αντικρουόμενες γεωπολιτικές αναλύσεις με πολλά ιστορικά στοιχεία.

Απαιτεί χρόνο η ανάγνωση τους, αλλά αξίζει...

1. Ανάλυση Stratfor: Γερμανία-Ρωσία Συμμαχία, ή γιατί η Γερμανία δεν “καίγεται” για την ΕΕ!





2. Το τρένο της μεγάλης φυγής...

Υπενθυμίζω οτι διαβάζοντας αναλύσεις γεωπολιτικής, η κριτική σκέψη είναι πάντα απαραίτητη. Καλό είναι να αναρωτιέσαι:

• Ποιός τα γράφει;
• Πότε;
• και φυσικά Γιατί;

Όπως και τα τελευταία κοντά 600 χρόνια, η ιστορία της Ελλάδας επηρρεάζεται άμεσα απο τις κόντρες των ελίτ (είτε οικονομικές, είτε πολιτικές, είτε θρησκευτικές είναι αυτές).

Μας μοίρασαν στη Γιάλτα μια φορά το 45 (η Βρετανία 90%, η Ρωσία 10% και οι ΗΠΑ πήραν κομμάτι λίγο αργότερα) και σήμερα μάλλον βρίσκονται σε φάση αναδιαπραγμάτευσής της.

Βάλτε και λίγο Κίνα μέσα στη σάλτσα...

  

Ήρθε το τέλος για το ευρώ; Ή μήπως όχι;

Aπο το πολύ καλό ciaont1

Πλέον όλα τα media, ακόμα και μερικά γερμανικά, πόσο μάλλον το αμερικάνικα/αγγλικά, συζητούν ανοιχτά αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια τους φαινόταν "αδιανόητο": Τη διάλυση της ευρωζώνης. Είναι όμως έτσι; Ήρθε το τέλος για το ευρώ; Ή μήπως όχι;

Ας δούμε καταρχήν ένα μικρό απόσπασμα από ένα σχετικό άρθρο του Economist, που συνοδεύτηκε από το παραπάνω εξώφυλλο στο τελευταίο τεύχος του, και προκάλεσε αίσθηση:

Ευρώ: είναι αυτό το τέλος;

[...] Θα μπορούσε να γίνει κάτι για να αποτραπεί η καταστροφή; Η απάντηση εξακολουθεί να είναι θετική, όμως η κλίμακα της απαιτούμενης δράσης αυξάνεται ακόμα περισσότερο, καθώς εξαντλούνται τα χρονικά περιθώρια. Το μόνο θεσμικό όργανο που θα μπορούσε να παράσχει άμεση ανακούφιση είναι η ΕΚΤ. Ως ο δανειστής της έσχατης λύσης, θα πρέπει να κάνει περισσότερα για να σώσει τις τράπεζες, προσφέροντάς τους απεριόριστη ρευστότητα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Εάν η ΕΚΤ θέλει να εκπληρώσει την εντολή που έχει λάβει για τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών, θα πρέπει να εμποδίσει μια πτώση των τιμών. Αυτό σημαίνει τη μείωση των βραχυπρόθεσμων επιτοκίων και την έναρξη ενός προγράμματος μεγάλης κλίμακας «ποσοτικής χαλάρωσης» (αγοράς ομολόγων). Η μαζική νομισματική χαλάρωση θα μπορέσει να μετριάσει την ύφεση και να αγοράσει πολύτιμο χρόνο. Ωστόσο, η ανάκτηση της εμπιστοσύνης και η προσέλκυση των επενδυτών πίσω στις αγορές κρατικών ομολόγων χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη στήριξη της ΕΚΤ, και αυτό, όσο φιλόδοξο και να ακούγεται, είναι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και οι μεταρρυθμίσεις σε Ιταλία και Ισπανία. Εκτός αυτού, σημαίνει τη δημιουργία ενός εργαλείου χρέους στο οποίο θα μπορούν να πιστεύουν οι επενδυτές. Αυτό με τη σειρά του απαιτεί μια πολιτική συμφωνία, την οικονομική ενίσχυση που χρειάζονται οι περιφερειακές χώρες σε αντάλλαγμα με τις αλλαγές στους κανονισμούς που η Γερμανία και οι άλλοι ζητούν. Αυτό το εργαλείο θα πρέπει να περιλαμβάνει κάποια κοινή ευθύνη για τα χρέη των κυβερνήσεων. Η πρόταση των ευρωομολόγων έχει αποκλειστεί από την Αγκελα Μέρκελ.

Η στάση της Γερμανίας είτε θα πρέπει να αλλάξει, είτε θα υπάρξει διάσπαση του ευρώ. 

Αυτά που μας λέει το Economist είναι λίγο-πολύ γνωστά: Οι τράπεζες χρειάζονται "απεριόριστη ρευστότητα" για να μη χρεωκοπήσουν, και άρα η ΕΚΤ θα πρέπει να τυπώσει ευρώ και να τους τα χαρίσει, ώστε να γλιτώσουν και να μη χρεωκοπήσει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Η Γερμανία -προς το παρόν- αρνείται να το δεχτεί αυτό, και αν δεν αλλάξει γνώμη "θα γίνει χαμός" και θα υπάρξει διάσπαση του ευρώ.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που δεν το αναφέρει το Economist, αλλά έχει μεγάλη αξία, είναι πως πλέον τα ποσοστά απόρριψης του ευρώ έχουν μεγαλώσει πολύ σε όλες τις σχετικές δημοσκοπήσεις. Οι λαοί δεν θέλουν ευρώ, οι Γερμανοί δε θέλουν άλλα "πακέτα σωτηρίας" (διότι βομβαρδίζονται με προπαγάνδα ότι τάχα "χρηματοδοτούν τους τεμπέληδες Έλληνες", ενώ στην πραγματικότητα τα λεφτά αυτά πάνε στις τράπεζες, πολλές εκ των οποίων είναι γερμανικές), και βέβαια ούτε η ηγεσία, αλλά ούτε και ο λαός στη Γερμανία θέλει να ακούσει για ευρωομόλογα (γιατί τότε όντως θα επιδοτούσε χώρες όπως η Ελλάδα όπως έχουμε εξηγήσει και παλιότερα).

Καθώς λοιπόν τα ποσοστά απόρριψης του ευρώ μεγαλώνουν, είτε από δεξιά (εθνικιστική) είτε από αριστερή σκοπιά, είναι ξεκάθαρο ότι αργά ή γρήγορα το ευρώ πράγματι θα διασπαστεί, όπως άλλωστε έχουμε προβλέψει εδώ και αρκετά χρόνια. Ακόμα και στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι εκτός πραγματικότητας να περιμένει κανείς ότι θα υπάρχουν ένα σωρό κράτη που θα δέχονται για πολύ ακόμα να έχουν ένα νόμισμα πολύ πιο "σκληρό" από αυτό που αντέχουν προκειμένου να είναι "ανταγωνιστικές" οι εξαγωγές τους, και άρα θα μαραζώνει διαρκώς η παραγωγική τους βάση.

Η διάλυση όμως του ευρώ δεν θα γίνει άμεσα - τουλάχιστον όχι με τη μορφή της πλήρης κατάρρευσης όπως φαντάζονται πολλοί. "Ποτέ μη λες ποτέ" βέβαια, καθώς δεν είμαστε μέντιουμ για να προβλέψουμε με 100% ακρίβεια της κινήσεις της Γερμανίας, των υπόλοιπων κρατών ή των λαών.

Ωστόσο, η Γερμανία θέλει το ευρωσύστημα, και δε θα το αφήσει - εξ ου και η πρόταση για "ευρώ δύο ταχυτήτων", ώστε να κρατήσει όσο τον δυνατόν περισσότερους μέσα και υπό τον έλεγχο της. Για την Ελλάδα, έχουν ήδη βέβαια προετοιμάσει το δρόμο για μια "εθελοντική έξοδο" από την ευρωζώνη, μέσω σχετικών ψηφισμάτων (πχ δείτε εδώ), ενώ και οι σύμμαχοί τους κινούνται αναλόγως (πχ η Φινλανδία προτείνει και αυτή τη δημιουργία ενός "σκληρού πυρήνα" στην ευρωζώνη).

Χθες μάλιστα ο "σκληρός" αυτός πυρήνας της Γερμανίας και των συμμάχων της έκανε μια σύσκεψη, και κάλεσαν το ΔΝΤ να καλύψει αυτό τα χρέη των πιο "αδύναμων" κρατών, ώστε η ΕΚΤ να μην τυπώσει αυτή χρήμα:

Ευρωζώνη: Στο ΔΝΤ πετάει το "μπαλάκι" ο πυρήνας

Οι υπουργοί Οικονομικών Γερμανίας, Ολλανδίας και Φινλανδίας συμφώνησαν ότι είναι απαραίτητες ορισμένες μεταρρυθμίσεις στην ευρωπαϊκή Συνθήκη, ανακοινώθηκε κατόπιν συνάντησης των ανώτατων οικονομικών αξιωματούχων του «πυρήνα» της ευρωζώνης.

Κατόπιν της συνάντησης, ο Γερμανός υπουργός Wolfgang Schaeuble δήλωσε κατ’αρχήν ότι η απόφαση για την 6η δόση του δανείου βοηθείας προς την Ελλάδα θα αποφασιστεί στο Eurogroup με βάση την έκθεση της Τρόικα.

Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν αποκλείεται να υπάρξουν συνομιλίες στις Βρυξέλλες σχετικά με τον νέο μηχανισμό διασώσεων ESM, αλλά πάντως οι βασικές αρχές λειτουργίας του ταμείου έχουν αποφασιστεί από τον Μαιο.

Στο κοινό ανακοινωθέν τους, οι τρεις υπουργοί ζητούν αύξηση των πόρων του ΔΝΤ. Ο Ολλανδός κ. Jan Kees de Jager σημείωσε ότι αν αυξηθούν οι πόροι του διεθνούς οργανισμού, θα αυξηθούν και τα μέσα καταπολέμησης της κρίσης χρεών, χωρίς να χρειαστεί προσφυγή στα ευρω-ομόλογα ή σε αυξημένο ρόλο της ΕΚΤ.

«Συζητήσαμε για την μόχλευση του EFSF, αλλά το ιδιωτικό χρήμα είναι ο ένας δρόμος» ενώ ο αυξημένος ρόλος του ΔΝΤ θα ανοίξει ένα δεύτερο δρόμο. Υπάρχουν πιέσεις για ευρωομόλογα ή χρηματοδότηση από την ΕΚΤ αλλά έχουμε δηλώσει όχι σε αυτά,» δήλωσε ο κ. De Jager.

Από την πλευρά του, η Φινλανδή ΥΠΟΙΚ Jutta Urpilainen δήλωσε ότι «αν δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις» στις απόπειρες επίλυσης της κρίσης χρεών, ενδεχομένως να συζητηθεί αυξημένη παρέμβαση από μέρους της ΕΚΤ αλλά τόνισε ότι η χώρα του συνεχίζεται να τάσσεται κατά των εκδόσεων κοινών ευρωομολόγων.

Ακόμα και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, όπως ο Όλι Ρεν, καταγγέλλουν πλέον τη "δικτατορία δύο χωρών" (Γερμανία-Γαλλία) στην Ευρώπη, καθώς πλέον δεν υπολογίζουν κανέναν και τίποτα, ούτε βέβαια νοιάζονται για τις επιπτώσεις που έχουν οι αποφάσεις τους για τους λαούς. Όχι πως ο Όλι Ρεν νοιάζεται, απλά ουσιαστικά τον έχουν παραγκωνίσει από τα κέντρα αποφάσεων, και προφανώς του κακοφαίνεται:


Ρεν: Η ΕΕ δεν είναι δικτατορία δυο χωρών
Έμμεση μομφή του Όλι Ρεν κατά Γερμανίας και Γαλλίας

«Ναι» στην στενότερη ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά «όχι» σε μια... δικτατορία δυο ή περισσότερων χωρών είπε ο Όλι Ρεν σε μια έμμεση μομφή του κατά του τρόπου με τον οποίο επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την κρίση χρέους η Γερμανία και η Γαλλία.

Μιλώντας στο ιταλικό κοινοβούλιο ο επίτροπος νομισματικών και οικονομικών υποθέσεων τάχθηκε σαφώς υπέρ της έκδοσης ενός ευρω-ομολόγου και τόνισε ότι στην κατεύθυνση αυτή είναι κρίσιμης σημασίας να πειστεί και η Γερμανία.

Η Γερμανία δεν υποχωρεί μέχρι να γονατίσουν οι πάντες στην εξουσία της, και να δεχτούν να προτεκτορατοποιηθούν. Προς το παρόν, τους αφήνει να σιγοψήνονται, και το τέλος θα αλλάξει και τις συνθήκες της Ευρώπης, ώστε να πάρει αυτή στα χέρια της όλη την εξουσία. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του προέδρου της Bundesbank για την περίπτωση της Ιταλίας:

Bundesbank: Η Ιταλία αντέχει επιτόκια άνω του 7%

Την πεποίθησή του ότι η Ιταλία μπορεί να αντέξει αύξηση αποδόσεων των ομολόγων της πάνω από το 7% εξέφρασε την Παρασκευή σε συνέντευξή του ο επικεφαλής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας (Bundesbank), Γενς Βάιντμαν.

«Μόλις αυξηθούν οι αποδόσεις των 10ετών ομολόγων, όλοι αρχίζουν να προβλέπουν το τέλος του κόσμου», φέρεται να δήλωσε ο Weidmann.

Ο επικεφαλής της Bundesbank πρόσθεσε ότι είναι «αισιόδοξος πως οι Ιταλοί μπορούν να αντέξουν για λίγο με αποδόσεις άνω του 7%», ενώ πρόσθεσε ότι οι χώρες του πυρήνα της Ευρώπης δεν κινδυνεύουν από την κρίση χρέους.

Αυτή η δήλωση είναι νομίζω "κλειδί' για να καταλάβουμε τον τρόπο σκέψης και το σχέδιο των Γερμανών: Οι άνθρωποι το ξέρουν ότι ρημάζουν τους πάντες, απλά δεν υπολογίζουν ούτε λαούς ούτε τίποτα. Αφήνουν λοιπόν την Ιταλία να "βράζει στο ζουμί της" για όσο περισσότερο μπορούν, και μετά θα τη "σώσουν", προτεκτορατοποιώντας την. Και το ίδιο για την Ισπανία, κτλ (η Ισπανία μάλιστα ετοιμάζεται και αυτή για το ΔΝΤ, και για εφαρμογή των γνωστών προγραμμάτων "κινεζοποίησης" των εργατών - η τακτική των Γερμανών ήδη δηλαδή δουλεύει, καθώς τα κράτη, το ένα μετά το άλλο, "γονατίζουν") Στο τέλος, οι Γερμανοί θα τυπώσουν χρήμα, και μάλιστα πολύ, γιατί αλλιώς θα χρεωκοπήσουν και οι δικές τους τράπεζες. Προς το παρόν όμως, "άστους λίγο ακόμα να παιδεύονται, διότι...αντέχουν λίγο ακόμα!" όπως λέει και ο πρόεδρος της Bundesbank.

Το ότι οι λαοί επιστρέφουν σε φτώχεια μεσαιωνικού τύπου δε σημαίνει τίποτα για τους τραπεζίτες. Οι άνθρωποι ούτε σχέση με τους εργάτες έχουν, ούτε καν με την παραγωγή. Θέλουν την νομισματική-οικονομική κυριαρχία, και μπροστά σε αυτό δε διστάζουν πουθενά και σε τίποτα. Και αν οι λαοί διστάσουν να τους ανατρέψουν, αν διστάσουν να τους τσακίσουν, αυτοί θα συνεχίζουν. Δυστυχώς όλοι προς το παρόν γκρινιάζουν, αλλά όταν πχ εκβιάζουν με την "6η δόση", τότε όλοι φοβούνται, αντί να προχωρήσουν σε στάση πληρωμών και να κάνουν έτσι το πρώτο μεγάλο βήμα για να αποδεσμευτούν από την τυραννία τους.

Όταν η Γερμανία είχε χάσει τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, της είχαν επιβληθεί εξοντωτικές αποζημιώσεις που έπρεπε να καταβάλει στους νικητές. Η γερμανική κοινωνία εξαθλιώθηκε, και τελικά υπερπληθώρισε το νόμισμα. Τώρα αυτοί έχουν στο μυαλό τους τον υπερπληθωρισμό, χωρίς να πολυλογαριάζουν ότι η εκτύπωση χρήματος ήταν το τελικό αποτέλεσμα (όχι η γενεσιουργός αιτία) του υπερπληθωρισμού, καθώς προηγήθηκε η καταστροφή της παραγωγικής βάσης.

Έτσι, η Γερμανία κάνει σήμερα αυτό που κάποτε της έκαναν οι άλλοι: Καταστρέφει την παραγωγική βάση όλων των άλλων (η οποία βέβαια ήταν ήδη μισοδιαλυμένη εδώ και χρόνια), και έτσι όλοι ζητούν να εκτυπωθεί χρήμα γιατί δεν είναι έτοιμοι να ανατρέψουν το καπιταλιστικό σύστημα, μόνο που ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει το σύστημα αυτό είναι...να κόψουν χρήμα υπερπληθωρίζοντας το νόμισμα. Έτσι, έχουμε ουσιαστικά μια "αυτοεκπληρούμενη προφητεία".

Οι εντάσεις στην ευρωζώνη μάλιστα συνεχίζονται, καθώς η Γαλλία, η Ιταλία αλλά και όλες οι μικρότερες χώρες αποφάσισαν να "ανταποδώσουν τα πυρά" που δέχονται από τη Γερμανία, και το Reuters δημοσίευσε χθες μια είδηση, σύμφωνα με την οποία αρνούνται πλέον να συμμετέχουν οι "ιδιώτες" (δηλαδή οι τράπεζες και οι λοιποί πιστωτές) στα κουρέματα.

Αν θυμάστε, η Γερμανία πίεζε να συμμετέχουν, και ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ σε αυτή της την πρόταση, διότι όντως οι τραπεζίτες οφείλουν και αυτοί να πληρώσουν αντί να τη "βγάλουν καθαρή". Όμως, οι τραπεζίτες προφανώς δε θέλουν να πληρώσουν, γιατί δεν αντέχουν κουρέματα του χρέους. Τελικά, αφού πρώτα πήραν αμυθητά ποσά ως 'πακέτα σωτηρίας' και μπάλωσαν έτσι τις τρύπες των ισολογισμών τους, οι τραπεζίτες συμφώνησαν να δεχτούν μερικά "κουρέματα" του χρέους, μιας και πλέον τα αντέχουν.

Τώρα όμως που η Γερμανία τους εκβιάζει, τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης, με πρώτες και καλύτερες τη Γαλλία και την Ιταλία, εκβιάζουν και αυτές τη Γερμανία, λέγοντας της ότι "αν δεν εκτυπώσεις χρήμα, τότε και εμείς δε δεχόμαστε τα κουρέματα για τους τραπεζίτες", κάτι που σημαίνει ότι ακυρώνονται οι σχετικές συμφωνίες, και η Γερμανία θα κληθεί να καλύψει ακόμα μεγαλύτερα χρέη, ή αλλιώς θα συμβούν "ανεξέλεγκτες χρεωκοπίες" (αντί για "ελεγχόμενες χρεωκοπίες" όπως θα ήθελε η Γερμανία), μιας και τα χρέη των κρατών θα μείνουν "ακούρευτα", και αφού οι τραπεζίτες δε θα κληθούν να πληρώσουν τίποτα, θα πρέπει να πληρώσει η Γερμανία για τα πάντα, ή να αφήσει όλες τις χώρες να καταρρεύσουν:

«Βέτο» στο κούρεμα του χρέους από τον ευρωπαϊκό νότο 

Θέμα ακύρωσης της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο Μηχανισμό Στήριξης ανακινούν Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και "άλλες" χώρες της περιφέρειας. Στον αέρα το "κούρεμα" του ελληνικού χρέους

"Κίνημα" κατά της μελλοντικής συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, το οποίο απειλεί να ανατρέψει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, εκδηλώθηκε στο εσωτερικό της Ευρωζώνης, σύμφωνα με πληροφορίες του Reuters.

Ως ηγέτες του "κινήματος" φέρονται η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία, χώρες που είδαν το κόστος δανεισμού τους να εκτοξεύεται στα ύψη τις τελευταίες δυο εβδομάδες, ενώ σύμφωνα με το Reuters, μαζί τους τάσσονται και "άλλες" χώρες της περιφέρειας, χωρίς να κατονομάζονται.

Το θέμα προέκυψε στις συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο των ευρύτερων διαπραγματεύσεων για την αλλαγή των συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην κατεύθυνση της εφαρμογής αυστηρότερων δημοσιονομικών κανόνων, όπως επιθυμεί η Γερμανία.

Το Βερολίνο επέμενε οι θεσμικοί επενδυτές του ιδιωτικού τομέα -οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές εταιρείες δηλαδή- να αναλάβουν μέρος των ζημιών για τη διάσωση της Ελλάδας. Το αίτημα αυτό έγινε δεκτό από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης και αποτυπώθηκε στη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, η οποία προέβλεπε εθελοντικό "κούρεμα" του ελληνικού χρέους κατά 50%.

Ωστόσο, έναν μήνα μετά τη συμφωνία, οι χώρες-μέλη της Ευρωζώνης στην πλειονότητά τους ζητούν να ακυρωθεί αυτό το σκέλος της συμφωνίας, γεγονός που από μόνο του δυναμιτίζει τις όποιες διαπραγματεύσεις της Αθήνας με τις τράπεζες για το εθελοντικό "κούρεμα" στο χρέος τους.

Ο λόγος της αλλαγής στάσης των χωρών της περιφέρειας (Γερμανία, Ολλανδία και Φιλανδία επιμένουν στο PSI) δεν έχει γίνει επισήμως γνωστώς, όμως εικάζεται ότι είναι η δυσαρέσκειά τους για τη γερμανική αδιαλλαξία στο θέμα της έκδοσης ευρω-ομολόγου και της στήριξης των τραπεζών τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Με άλλα λόγια φαίνεται να λένε στο Βερολίνο: "Αφού δεν επιτρέπεις την εκτύπωση χρήματος και καταδικάζεις εμάς σε δυσβάσταχτα επιτόκια δανεισμού και τις τράπεζές μας στην κατάρρευση, βγάλτα πέρα μόνο σου με ανεξέλεγκτες χρεοκοπίες στην Ευρωζώνη".

Η πίεση προς τη Γερμανία αυξάνεται για να τυπώσει χρήμα. Και παρότι το ευρωσύστημα όπως το ξέραμε ως τώρα δεν έχει μέλλον, η Γερμανία θα τυπώσει χρήμα στο τέλος, προκειμένου να το διατηρήσει, έστω και "ευρώ δύο ταχυτήτων". Και αυτό διότι στην καρδιά του νομισματικού προβλήματος ΔΕΝ βρίσκεται το ευρώ, αλλά το δολάριο.

Πριν λίγους μήνες, όλοι συζητούσαν για την αντικατάσταση του από παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, και τώρα όλοι το έχουν "ξεχάσει", καθώς η κοινή γνώμη "άγεται και φέρεται". Όμως, η ΗΠΑ πέφτουν, και αυτή είναι η #1 εξέλιξη σε παγκόσμια κλίμακα. Το δολάριο έγινε κυρίαρχο όταν οι οικονομία των ΗΠΑ άκμαζε (την εποχή του Μπρέτον Γουντς, μετά το Β' Παγκόσμιο, οι ΗΠΑ έκαναν πάνω από το 50% των παγκόσμιων εξαγωγών). Πλέον, η ισχύς των ΗΠΑ πέφτει, και το δολάριο δε μπορεί να σταθεί στην κορυφή. Αυτό το ξέρουν οι υπόλοιποι "παίχτες", η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα, κτλ. Και ξέρουν ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα πρέπει κάποια στιγμή να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να δημιουργήσουν ένα νέο νομισματικό σύστημα, που θα αντικατοπτρίζει τους νέους συσχετισμούς δύναμης.

Εκεί λοιπόν, η Γερμανία θέλει να έχει το ευρωσύστημα ως "άσσο στο μανίκι της", μιας και το ευρωσύστημα συνδυάζει όλα τα αποθεματικά χρυσού όλων των χωρών-μελών, και αυτό χαρίζει στη Γερμανία τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως. Χώρια βέβαια το 'καθημερινό" πλεονέκτημα του ευρώ, που επέτρεψε στις γερμανικές εξαγωγές να ανθίσουν, σε βάρος όλης της υπόλοιπης ευρωζώνης, που δεν αντέχει αυτές τις υψηλές ισοτιμίες. Γι' αυτό και δε θα αφήσει το ευρώ να καταρρεύσει πλήρως ή ανεξέλεγκτα, και τελικά θα τυπώσει, όπως τυπώνουν και οι ΗΠΑ, και η Ιαπωνία, και η Αγγλία, και όλοι οι άλλοι. Αυτός τουλάχιστον είναι ο στόχος της, προκειμένου να πετύχει νομισματική-οικονομική κυριαρχία, και δε θα διστάζει να γυρίσει την Ευρώπη σε κοινωνικό Μεσαίωνα, πολιτικό φασισμό, οικονομική "κινεζοποίηση" και προτεκτορατοποίηση των πάντων αν δε σταματηθεί, τόσο αυτή όσο και οι άλλοι υπέρμαχοι του καπιταλιστικού συστήματος, ντόπιοι και ξένοι.

Η Ισπανική νεολαία είναι στους δρόμους, διεκδικώντας το μέλλον της. Εσύ που είσαι?

Μάλλον περιμένεις το επόμενο party.

Εδώ φτάσατε να κάνετε party τη μέρα της γενικής απεργίας.... (Τις είδαμε τις αφίσες της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ στη Θεσσαλονίκη στις 11 Μαϊου).

Είναι που η δική μας νεολαία νιώθει σίγουρη για το μέλλον.

Νιώθει ρε παιδί μου οτι έχει εξασφαλίσει την ΚΑΡΙΕΡΑ της, μέσα απο τη συμμετοχή της στους προθαλάμους και τα εκκολαπτήρια κηφήνων που έχουν στήσει στα πανεπιστήμια τα κόμματα εξουσίας.

Τι συμβαίνει τελικά? Πως εξηγείται αυτή η μαζική μουροχαβλίαση?

Γιατί πρέπει να είσαι :

ή πολύ βλάκας για να μη βλέπεις γύρω σου τι γίνεται,

ή πολύ διεφθαρμένος για να περιμένεις υπομονετικά να αμειφθείς μόνο και μόνο γιατί απλά συμμετέχεις και προωθείς ένα παρασιτικό σύστημα που σου δίνει υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή στο μέλλον - ΜΟΝΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ.

ΟΧΙ ΟΛΩΝ....

Θα το μάθεις όμως κάποτε:

Θα είσαι όχι απλά η "Χαμένη Γενιά" όπως κραυγάζουν οι νέοι της Ισπανίας, αλλά η ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ.

Δες τώρα και τα βίντεο απο τη Μαδρίτη για να δεις τι χάνεις....

update: Δείτε LIVE τι γίνεται τώρα στην Ισπανία


Live video by Ustream

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! : ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ...

Εξελίξεις στην ευρωζώνη - τα παπαγαλάκια, εγχώρια και αλλοδαπά, πλέον ανησυχούν πολύ

 

απο το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Wikileaks:Η Ισπανία, οι ΗΠΑ και το σιωπηλό Βατικάνο προωθούν τα μεταλλαγμένα στην Ευρώπη.

Έγγραφο της πρεσβέιας των ΗΠΑ στη Μαδρίτη, αποκαλύπτει το ρόλο της Ισπανίας ως τον πολιορκητικό κριό για την εισαγωγή των μεταλλαγμένων στην Ευρώπη.

Το βρήκα ψάχνωντας στο cablesearch για έγγραφα που αφορούν την Ελλάδα.

Διαβάστε και το σχετικό άρθρο που γράφτηκε επάνω στο θέμα, μόλις το έγγραφο βγήκε στη δημοσιότητα.

Spain a key ally of pro-GMO America, cables reveal

ANDREW WILLIS

20.12.2010 @ 09:51 CET

EUOBSERVER / BRUSSELS - The US and Spain have collaborated closely in order to defend GMO production within the EU, while the Vatican is also quietly supportive of the controversial technology, US diplomatic cables have revealed.
The cables' release comes just days after the European Commission was handed a petition of over one million signatures calling for a GMO ban in Europe, with EU environment ministers set to discuss recent EU proposals on the subject in Brussels on Monday (20 December).

Greenpeace activists protest against GMO crops - known by some as 'Frankenfoods' (Photo: Green

Shortly after Germany decided to ban MON810 corn cultivation in April 2009, and facing rising opposition within his own country, Spanish secretary of state and deputy minister Josep Puxeu contacted US officials to call for support, according to a US cable dated 19 May 2009 .
Lamenting "the most complicated week" of his life, Mr Puxeu asked the US government to maintain pressure on Brussels to allow GMO cultivation within the EU and proposed greater collaboration with Spain on the subject.
Spain was the first EU country to grow genetically modified corn and at the time of the cable cultivated nearly 75 percent of the EU's MON810 crop, a disease resistant corn engineered by US company Monsanto.
With France, Austria and other EU states strongly opposed however, Monsanto officials warned the US mission in Madrid that "If Spain falls, the rest of Europe will follow", reports the cable.
Despite EU technical approval for MON810, Spain surprised many in March of 2009 by voting with traditionally GMO-sceptic states to allow Austria and Hungary to maintain their provisional bans on the use and sale of the MON810 corn.
Industry contacts told the US mission that this did not represent a change in Spain's pro-GMO position however, being instead a "political gesture to thank French President Sarkozy for helping to arrange President Zapatero's presence at the November 2008 G-20 financial summit in Washington".
In a separate cable dated 14 December 2007, the US mission in Paris warned Washington it needed to retaliate more strongly if it was to successfully counter strong opposition to GMO crops in France.
"In our view, Europe is moving backwards not forwards on this issue with France playing a leading role, along with Austria, Italy and even the commission," says ambassador Craig Stapleton. "Moving to retaliation will make clear that the current path has real costs to EU interests and could help strengthen European pro-biotech voices."
Further cables released by WikiLeaks over the weekend suggest the Vatican quietly supports GMO crops as a means to reducing world hunger, despite individual opposition to the technology by a number of vocal bishops.
With Europe seemingly divided on the subject, the European Commission came forward with proposals last summer to enable individual member states to have a greater say over whether to allow GMO cultivation within their national borders.
But the plans to partially renationalise approval have been not greeted with support, with opponents brandishing them as legally weak. EU environment ministers meeting in Brussels on Monday will listen to an update from the Belgian EU presidency.
Potential reasons for a national ban will be one of the topics up for discussion.

Πηγή: euobserver.com