Η Βελγική Le Soir «ξεγυμνώνει» τον ρόλο των Γερμανών στην Ελλάδα

«Σκάνδαλο από αυτούς που δίνουν μαθήματα».Αυτός είναι ο τίτλος της Γαλλόφωνης εφημερίδας του Βελγίου «Le Soir» που επιτίθεται με αυτό τον τρόπο στη Γερμανία για την συμπεριφορά της προς την Ελλάδα.

Πιο αναλυτικά η εφημερίδα αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «η παραίτηση του Κρίστιαν Γουλφ θα έπρεπε να προκαλέσει προβληματισμό σε όλους αυτούς που, σήμερα στην Ευρώπη, δίνουν μαθήματα καλής διακυβέρνησης προς όλες τις κατευθύνσεις, και ιδιαίτερα στην Ελλάδα.

Οι Γερμανοί δεν είναι οι μόνοι ιεροκήρυκες. Εδώ και καιρό, η ομάδα του «Τριπλού Α» -με τη Φινλανδία, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο- πρεσβεύουν την αρετή στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Ο αγνός Βορράς απέναντι στον απατεώνα Νότο: δεν απέχουμε και πολύ από την πιο διαστρεβλωμένη καρικατούρα».

Στη συνέχεια η εφημερίδα αναφέρεται στη «δακτυλοδεικτούμενη για τις πρακτικές διαφθοράς» Ελλάδα υπενθυμίζοντας πως το «μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς που ταλαιπώρησε την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια, αφορούσε τη Siemens, τον Γερμανό γίγαντα που οι μικρές του κομπίνες κόστισαν τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ στους Έλληνες φορολογούμενους».

Συνεχίζει, θυμίζοντας στους αναγνώστες πως λίγα χρόνια νωρίτερα «οι γερμανικές εταιρείες HDW και Ferrostaal είχαν ανακατευτεί σε ένα άλλο μέγα-σκάνδαλο διαφθοράς, που αφορούσε αυτή τη φορά την αγορά υποβρυχίων».

Όσον αφορά την κατηγορία ότι η Ελλάδα «ζούσε πέρα από τις δυνάμεις της», η εφημερίδα διερωτάται «Που έκανε η Ελλάδα τις αγορές της;». Και αναφέρεται στην κατασκευή του νέου αεροδρομίου της Αθήνας από κοινοπραξία υπό τον έλεγχο της γερμανικής Hochtief Aktiengesselschaft με κόστος 2,25 δισ. ευρώ και στις γερμανικές «χωρίς ενδοιασμούς» εξαγωγές.

«Δεν τίθεται θέμα να δικάσουμε τη Γερμανία. Αλλά να θυμίσουμε γεγονότα που θα κάνουν και τους ίδιους πιο μετριόφρονες» σχολιάζει στη συνέχεια η εφημερίδα. Και θέτει το ερώτημα «Ποιος έδωσε την πρώτη μαχαιριά, το 2003, στο ευρωπαϊκό Σύμφωνο σταθερότητας;».

Ο Ιταλός Πρωθυπουργός έδωσε την απάντηση σε ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο την περασμένη Τετάρτη, όταν δήλωσε πως «για την κρίση του Συμφώνου σταθερότητας, της ανάπτυξης και της περιορισμένης αξιοπιστίας του» ευθύνονται «δύο κεντρικά κράτη, η Γαλλία και η Γερμανία, τα οποία προτίμησαν να ασκήσουν την πολιτική τους επιρροή στα άλλα Κράτη-μέλη με στόχο να τσακίσουν αυτόν τον μηχανισμό του σεβασμού και της εφαρμογής των κανόνων».

Η εφημερίδα σημειώνει στη συνέχεια πως «η Ελλάδα αλλοίωσε ορισμένα στοιχεία» αλλά δεν παραλείπει να επισημάνει πως η Γερμανία ήταν εκείνη που είχε απορρίψει την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να έχει η Eurostat την άδεια να ελέγχει τους εθνικούς λογαριασμούς. Μια πρόταση που η Ελλάδα είχε δεχτεί.

Και προσθέτει: «Πρόσφατα, στις αρχές του 2010, ποιος "φρενάρισε" με όλες του τις δυνάμεις την ταχεία και αποφασιστική αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους που θα είχε απαλλάξει την Ευρώπη από τις ωδίνες της σημερινής κρίσης; Ποιος διατηρεί ένα προκλητικό εμπορικό πλεόνασμα;».
Το άρθρο καταλήγει πως «δεν έχουμε από τη μια πλευρά τους καλούς και από την άλλη τους κακούς».

ΠΗΓΗ

Τι γίνεται στο Βέλγιο...

Μια σύντομη περιγραφή της πολιτικής κατάστασης στη χώρα που αναλαμβάνει την προεδρία της ΕΕ το 2ο εξάμηνο του 2010. Μάλλον τα εσωτερικά της θέματα θα έχουν προτεραιότητα και όχι να βάλει τάξη σε μια ΕΕ που έχει χάσει τη μπάλα...

Το αέναο ψυχορράγημα του Βελγίου

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Ενα ακόμη βήμα προς τη βασανιστικά αργή διάσπαση του Βελγίου σηματοδότησαν οι προχθεσινές βουλευτικές εκλογές. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, η οποία ιδρύθηκε το 1830, ισχυρότερο κόμμα σε ολόκληρο το Βέλγιο αναδείχθηκε ένα φλαμανδικό κόμμα, το οποίο τάσσεται υπέρ της διάσπασης της χώρας σε δύο ανεξάρτητα κράτη – την ολλανδόφωνη Φλάνδρα στο βόρειο τμήμα και τη γαλλόφωνη Βαλονία στο νότιο.

Η αποσχιστική Νέα Φλαμανδική Συμμαχία πήρε 27 έδρες την Κυριακή από μόλις 8 που είχε πάρει στις εκλογές του 2007. Ετσι η δεξιά N-VA (όπως είναι τα αρχικά του κόμματος στα φλαμανδικά) πήρε μια έδρα περισσότερη από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των γαλλόφωνων Βαλόνων, το οποίο ενισχύθηκε σοβαρά και αυτό αυξάνοντας τις έδρες του σε 26 από 20 που είχε πάρει το 2007.

Από το 1993, το Βέλγιο είναι ομοσπονδία της Φλάνδρας, της Βαλονίας και της περιοχής Βρυξελλών και περιχώρων. Από τους 150 βουλευτές του εθνικού κοινοβουλίου οι 79 εκλέγονται στη Φλάνδρα, οι 49 στη Βαλονία και οι υπόλοιποι 22 στην περιοχή των Βρυξελλών, η οποία αναγνωρίζεται επισήμως ως η μοναδική δίγλωσση περιοχή του Βελγίου. Στη χώρα δεν υπάρχουν πανεθνικά κόμματα – όλα είναι είτε φλαμανδικά είτε βαλονικά. Μόνο οι κάτοικοι της περιοχής Βρυξελλών έχουν το δικαίωμα να διαλέξουν είτε τη φλαμανδική είτε τη βαλονική λίστα, όχι όμως και τις δύο. Αυτή η ρύθμιση ευνοεί στην πράξη τους Βαλόνους, καθώς τόσο το 2007 όσο και προχθές οι γαλλόφωνοι απέσπασαν τις 13 από τις 22 έδρες των Βρυξελλών και οι Φλαμανδοί μόνο 9, παρόλο που οι Βρυξέλλες γεωγραφικά ανήκουν στη Φλάνδρα. Οι Φλαμανδοί απαιτούν να αποσπαστούν τα περίχωρα από την πόλη των Βρυξελλών, καθώς εκεί κυριαρχεί το φλαμανδικό στοιχείο, και να υπαχθούν στη Φλάνδρα.

Οι Βαλόνοι δεν θέλουν ούτε να ακούσουν κάτι τέτοιο, γιατί αυτό σημαίνει ότι αν γίνει αυτή η υπαγωγή των περιχώρων της πρωτεύουσας στη Φλάνδρα, τότε πάνω από 100.000 Βαλόνοι ψηφοφόροι που ζουν εκεί δεν θα μπορούν να ψηφίσουν γαλλόφωνο κόμμα! Η σύγκρουση γύρω από το θέμα αυτό προκάλεσε την πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης.

Οι Φλαμανδοί και οι Βαλόνοι, πέρα από το χάσμα της γλώσσας, έχουν και σαφώς διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό. Μόλις 18 από τις 88 έδρες των Φλαμανδών πήραν οι σοσιαλιστές και οι οικολόγοι (ποσοστό περίπου 20%), ενώ οι σοσιαλιστές και οι οικολόγοι πήραν τις 34 από τις 62 έδρες των Βαλόνων (ποσοστό 55%). Κραυγαλέα και η πολιτική απόκλιση ανάμεσα στις δύο εθνότητες. Δεξιοί οι Φλαμανδοί σε ποσοστό 80%, κεντροαριστεροί οι Βαλόνοι σε ποσοστό 55%. Είναι προφανές ότι η αδυναμία της προηγούμενης κυβέρνησης να προχωρήσει σε περαιτέρω διαχωρισμό της Φλάνδρας και της Βαλονίας οδήγησε σε ριζοσπαστικοποίηση προς τα δεξιά των Φλαμανδών ψηφοφόρων.

Ο ηγέτης της N-VA, ο πολύ δεξιός Μπαρτ Ντε Βέφερ, που από τηλεοράσεως έχει παρομοιάσει τους Βαλόνους συμπατριώτες του με… Μαροκινούς και Τούρκους μετανάστες (!), τάσσεται υπέρ μιας “βελούδινης” διάλυσης του Βελγίου, περνώντας εν ανάγκη πρώτα από μια φάση μετατροπής του σε χαλαρή συνομοσπονδία τύπου Ελβετίας, με σχεδόν ανύπαρκτη κεντρική κυβέρνηση.

Οπως έχει προκύψει η κατανομή των εδρών των 12 συνολικά κομμάτων που μπήκαν στο κοινοβούλιο (7 φλαμανδικά και 5 βαλονικά), χρειάζονται τουλάχιστον τέσσερα από αυτά να συνασπιστούν για να συγκεντρώσουν τις αναγκαίες 76 έδρες που δίνουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ετσι, δεν αποκλείεται να δούμε ακόμη και κάποιον ετερόκλητο κυβερνητικό συνασπισμό των Βαλόνων και Φλαμανδών σοσιαλιστών με τους… δεξιούς και ακροδεξιούς Φλαμανδούς αποσχιστικούς! Στο Βέλγιο τίποτα δεν αποκλείεται.

Ο Φλαμανδός εθνικιστής Ντε Βέφερ, πάντως, όχι μόνο δήλωσε ότι δεν θέλει να γίνει πρωθυπουργός του ενιαίου Βελγίου, αλλά και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να συνεργαστεί με τους Βαλόνους σοσιαλιστές και μάλιστα να ψηφίσει για πρωθυπουργό τον ηγέτη τους, αν αυτός συμφωνήσει σε πρόγραμμα μεταφοράς περισσότερων εξουσιών στη Φλάνδρα.
EΘΝΟΣ

ΠΗΓΗ: http://www.anixneuseis.gr/?p=6516