Ανέκδοτα απο το βιβλίο Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς υποχρεωτικής φοίτησης.

Αυτοί υποτίθεται οτι σκοπεύουν να ενταχθούν στην Ευρώπη...

Και η Ευρώπη υποτίθεται οτι συζητάει μαζί τους...

Τουρκικής καταγωγής ο Όμηρος και ο Πυθαγόρας σύμφωνα με τους Τούρκους!

Είναι λογικό ο κάθε λαός να βλέπει την ιστορία με τα δικά του μάτια. Εμείς όμως “βγάλαμε” τα μάτια μας μόνοι μας και οι Τούρκοι βλέπουν ότι θέλουν! Οσο δεν τους αντικρούει κανείς ακόμα και οι Μάγιας θα γίνουν απόγονοί τους.Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ’ Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία και ξεχνάει το κρυφό σχολειό. Το αντίστοιχο εγχειρίδιο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:…

-Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται… σήμερα υπό ελληνική κατοχή».
-Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη». (!!!)
-Σελίδα 65: «Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία».
-Σελίδα 110: «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Το ικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρας στα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα».

Αυτά και άλλα πολλά αλιεύει κάποιος από την πρώτη κιόλας ανάγνωση του βιβλίου Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς υποχρεωτικής φοίτησης. 

Το συγκεκριμένο σύγγραμμα που τιτλοφορείται «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» (EgeDenizinde TurkHaklari) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη γείτονα το 1955 με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά. 

Βάση των αυθαίρετων ιστορικών θεωριών τις οποίες σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και στις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου-μεταξύ αυτών και ο ελληνικός- ήταν τουρκικής προέλευσης!

Φτάνουν στον παραλογισμό να θεωρούν Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες,Τρώες και Πελασγούς προτουρκικές φυλές που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις απίστευτες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού», του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς»!

Ακόμη πιο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχατίν Σαλιζίκ (Turk Yunaniliskilerive filiki eteria) όπου περιλαμβάνονται αλλόκοτοι ισχυρισμοί όπως ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήρθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το…2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, Ηρόδοτος, Ιπποκράτης, Πυθαγόρας και Όμηρος ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής.

Η εργασία του εγκρίθηκε απ’ το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Ας μας εξηγήσουν ποιά είναι τα δείγματα πολιτισμού τους που έχουν βρεθεί στο Τουράν (Έρημος Τακλαμακάν, και Μογγολία) που να δικαιολογούν τη προέλευση του απίστευτου Ελληνικού πολιτισμού. Αλλά όταν στα δικά μας σχολεία διδάσκεται η ινδοευρωπαική θεωρία και προέλευση αντί για την αυτοχθονία που οι ίδιοι οι Έλληνες δήλωναν στις ιστορίες και τους μύθους τους είναι φυσιολογικό να έχουν πάρει αέρα.

ksipnistere.blogspot.com

ΤΟ ΕΙΔΑ ΕΔΩ 

Ιράν vs Τουρκία: Τι ψιθύρισε ο Χαμενεΐ στο αυτί του Ερντογάν

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το γεωπολιτικό τρίγωνο ΣΥΡΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ-ΙΡΑΝ, με ιστορικές αναφορές, και πολύ σημαντικές "φρέσκες" πληροφορίες...

 

Το Ιράν δεν θα παραμείνει θεατής στη περίπτωση στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία

γράφει η Δρ Fida Dakroub*

Γενικά

Ας διαβάσετε αυτά που γράφουν οι αναλυτές σήμερα, να μας πείτε αν δεν είχαμε προβλέψει με μεγάλη ακρίβεια την εξέλιξη της κρίσης της Συρίας. Εδώ, μετά από ένα χρόνο «καθολικού πόλεμου» εναντίον της Συρίας, ο Άσαντ απολαμβάνει τη διπλωματική νίκη του στο Συμβούλιο Ασφαλείας, και τη στρατιωτική νίκη του Μπάμπα Αμρ.

·         Και έρχονται οι Αμερικανοί να αρνηθούν να θωρακίσουν την συριακή "αντιπολίτευση" με πρόσχημα ότι τα όπλα θα μπορούσαν να πέσουν στα χέρια των μαχητών της Αλ Κάιντα.

·         Να και οι εμίρηδες και σουλτάνοι του Κόλπου αποχωρούν από το παλάτι του Εμιράτου του Κατάρ, το ένα μετά το άλλο, και διασκορπίζονται μέσα στο μαύρο σκοτάδι, ο καθένας προς την όαση του, ενώ στέλνουν "περιστέρια" προς τον Πρόεδρο Άσαντ, εκφράζοντας την "επιθυμία" τους να βοηθήσουν τη Συρία να βγει από την κρίση της, και να διαδραματίσουν θετικό ρόλο σε οποιαδήποτε μελλοντική λύση.

·         Να και η λεγόμενη συριακή "αντιπολίτευση" δείχνει το αληθινό της πρόσωπο και καλεί για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, καθώς και στον εξοπλισμό των πολιτοφυλακών του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου.

·         Και σήμερα ο ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, ψιθύρισε στο αυτί του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίμπ Ερντογάν, ομολογώντας του ότι η Συρία δεν είναι μόνη, και ότι το Ιράν είναι έτοιμο να ανταποκριθεί και να την υπερασπίσει εναντίον οποιασδήποτε στρατιωτικής αραβικής η ατλαντικής παρέμβασης.

·         Να και οι «φίλοι» του συριακού λαού ξαναβρίσκονται πάλι, αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα των χαλίφηδων, για να δηλώσουν σε ολόκληρο τον κόσμο την αποτυχία τους να ανατρέψουν τον Πρόεδρο Άσαντ, και για να κλάψουν την απόγνωση τους να σχηματίσουν ένα στερεό μέτωπο κατά του συριακού καθεστώτος,

·         εκτός από τις φωνές και βρισιές, αυτό το πλήθος «φίλων» φαίνεται να είναι πιο απελπισμένη από ποτέ

·         να και η αφρόκρεμα της γαλλικής ιπποσύνης, συνεταιρισμένη με την αμερικανική απλότητα, την αραβική τιμιότητα και τον τουρκικό ανθρωπισμό, σαπίζει στο πιάτο-της-ημέρας των "γενίτσαρων" της Κωνσταντινούπολης.

Εν τω μεταξύ, το πλήθος των «φίλων» συγκεντρώνεται σε αίθουσες ξενοδοχείων και διαδίδει φήμες από αγανάκτηση και απόγνωση, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα αποτελέσματα στο έδαφος, διότι τα φαντάσματα των βέτο της Ρωσίας και της Κίνας εξακολουθούν να στοιχειώνουν ακόμα τους διαδρόμους, τις σκάλες και τα υπνοδωμάτια του Συμβουλίου Ασφαλείας, και ο συριακός στρατός απολυμαίνει τα οχυρά των ανταρτών και ξαναπαίρνει τον έλεγχο της χώρας: « Plaudite, acta est fabula ! »[1] («Χειροκροτήστε, η πράξη τελείωσε!». 

Οι Τούρκοι πιστοί στην ιστορία

Μετά από μια μακρά και αιματηρή σύγκρουση για τον θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που οδήγησε στη νίκη του νεαρού σουλτάνου Σελίμ Α'[2], ο τελευταίος σύλλαβε τελικά τον αδελφό του Αχμέτ και τον εκτέλεσε στη μάχη του Γενί Σεχίρ (Λάρισσα), στις 15 Απριλίου 1513 [3 ].

Παράλληλα με αυτή τη αδελφοκτόνα σύγκρουση, πιο ανατολικά, ο Πέρσης Σαχ Ισμαήλ (1487 - 1524) ελευθερώθηκε προσωρινά από τη σύγκρουση του με τους Ουζμπέκους και βρέθηκε πάλι σε θέση να γυρίσει προς τη Δύση για να φροντίσει τον οθωμανικό αντίπαλό του στην Ανατολία.  

Στον Νότο, ο σουλτάνος ​​των Μαμελούκων της Αιγύπτου και της Συρίας, ο Qansu (1446 - 1516), ανησύχησε από την προώθηση των περσικών στρατευμάτων των Σαφαβιδών προς τα δυτικά, και από την παρουσία οθωμανικών στρατευμάτων στα βόρεια, κοντά στις επαρχίες των Μαμελούκων του Χαλεπίου και της Δαμασκού. Για να αποκρούσουν αυτήν την διπλή απειλή, οι Μαμελούκοι συνασπίστηκαν με  τη Περσική Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών στα ανατολικά, και με τη Δημοκρατία της Βενετίας στο Βορρά. Επιπλέον, το 1515, ο σουλτάνος ​​των Μαμελούκων επέτρεψε τη διέλευση από τη Συρία στους πρέσβεις του Σαφαβίδου Ισμαήλ Α’ της Περσίας, καθ 'οδόν  προς τη Βενετία για να οργανώσουν έναν αντι-οθωμανικό συνασπισμό. 

Παγιδευμένοι μεταξύ των Αυστριακών και των Ενετών στη Δύση, τους Πέρσες στα ανατολικά, τους Ρώσοι στα βόρεια και τους Μαμελούκο νότια, οι Οθωμανοί Τούρκοι επιτέθηκαν τις επαρχίες των Μαμελούκων στη Συρία και το Λίβανο και νίκησαν τους Μαμελούκους κατά τη Μάχη του Marj Dabiq, στις 24 Αυγούστου 1516. Οι Οθωμανοί εισήλθαν στο Χαλέπι στις 28 Αυγ. 1517. Την επόμενη μέρα οι προσευχές ειπώθηκαν στο όνομα του Τούρκου σουλτάνου Σελίμ Α', του οποίου τα στρατεύματα κατέλαβαν τη Συρία και το Λίβανο. Λίγους μήνες αργότερα, οι Οθωμανοί διέσχισαν την έρημο του Σινά σε 13 ημέρες και νίκησαν πάλι τους Μαμελούκους γύρω από το Κάιρο, στις 24 Ιανουαρίου 1517. Ο τελευταίος Σουλτάνος ​των Μαμελούκων Al-Adil Tuman Bay εκτελέστηκε στις 13 Απριλίου.

Αυτό ειπωμένο, φαίνεται ότι οι Τούρκοι σήμερα θυμούνται καλά τον Πέρση Σάχη Ισμαήλ Α’, και τις φιλοδοξίες του να εξαπλώσει τα σύνορα της αυτοκρατορίας του μακρύτερα προς τα δυτικά, προς την Ανατολία.

Οι Τούρκοι στην ανακατάληψη της Ανατολής

Στην πραγματικότητα, με την αποτυχία του τουρκικού ονείρου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία «σφυρηλατείται» μεταξύ τριών δυνάμεων: της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα δυτικά, της Ρωσίας στο Βορρά και της νέας υπερδύναμης του Ιράν στα ανατολικά. Επιπλέον, ο Νότος περιλαμβάνει περιοχές υπό την επιρροή του Ιράν, όπως το Ιράκ, τη Συρία και το Λίβανο, δηλαδή η κιβωτός των σιιτών. Μεταφράζοντας αυτά τα δεδομένα στην γεωπολιτική γλώσσα, βγαίνει το ακόλουθο αποτέλεσμα: η Τουρκία περικυκλώθηκε και «Ο Αννίβας προ των πυλών», "Hannibal ad Portas" [4]! Οι Πέρσες είναι στις πύλες μας!

Είναι σαφές από την αρχή ότι οι λύσεις για την κρίση της Συρίας δεν είναι προς το συμφέρον των ηγετών στην Άγκυρα. Αντίθετα, όταν οι Αμερικανοί αρχίζουν να «μετρούν τα βήματα τους» πριν προχωρήσουν περαιτέρω στις «χώρες των Αράβων", βλέπουμε τους Τούρκους αξιωματούχους να βάλουν λάδι στη φωτιά της Συρίας, για να συνεχίζεται ο πόλεμος και η Ειρήνη να πεθαίνει. 

Πράγματι, με την αμερικανική «οπισθοδρόμηση» στη κρίση της Συρίας, η Τουρκία έγινε η αιχμή του δόρατος της εκστρατείας ενάντια στη Συρία. 

Επιπλέον, η Τουρκία θα χάσει τα φύλλα τους με την αποδοχή μιας λύσης που δεν θα περιλάβε την αποχώρηση του προέδρου Άσαντ. 

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν συνδέεται ούτε με την καλοσύνη των νέων χαλίφηδων της Κωνσταντινούπολης ούτε με τον «κοσμοπολιτικό ανθρωπισμό» - ιδίως δεδομένου ότι το ποινικό τους μητρώο περιλαμβάνει ήδη μαύρα σημεία για τα δικαιώματα των μειονοτήτων των Κούρδων και Αλαουιτών - αλλά προπαντός επειδή η διατήρηση του σημερινού επικεφαλής της εξουσίας στη Συρία είναι σε μακροπρόθεσμη βάση, μια στρατηγική απειλή για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας. 

Με άλλα λόγια, με αναφορά στην ιστορία, ένα σιιτικό καθεστώς Αλαουιτών στη Συρία σε συνασπισμό με τους σιίτες του καθεστώτος στο Ιράν αντανακλάται στο γεωπολιτικό διακύβευμα της Μέσης Ανατολής, καθώς αποτελεί –ας πούμε-  την προέλευση της αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών προς τις πύλες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας!

Προφανώς, ούτε οι σημερινοί ηγέτες στην Άγκυρα, ούτε ο Οθωμανός Σουλτάνος Σελίμ Α’  - ας είναι η ψυχή του εν ειρήνη-  θα ήταν σε θέση να ανεχτούν μια τέτοια απειλή. 

Με άλλα λόγια, η ανατροπή του Προέδρου Άσαντ αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα για τους Τούρκους, με ακόλουθο αποτέλεσμα ότι η επιτυχημένη αποστολή του Κόφι Ανάν σχετίζεται με μια τουρκική διπλωματική αποτυχία.

Διότι αυτή η αποστολή  είναι όντως η υλοποίηση της  δήλωσης του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη Συρία, η οποία αποφεύγει την ανατροπή του Προέδρου Άσαντ. Αυτό θα οδηγήσει επίσης σε αύξηση του ρόλου και της δύναμης των Ιρανών στη Μέση Ανατολή, και θα δημιουργήσει μια νέα ισορροπία δυνάμεων που δεν θα ήταν υπέρ των Τούρκων, φυσικά.

Έτσι, οι νέοι χαλίφηδες της Κωνσταντινούπολης ονειρεύονταν να επανακατακτήσουν τις αραβικές επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίες αποσπάστηκαν από τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 [5], και ιδίως τη Συρία, που ήταν αναπόσπαστο μέρος της Αυτοκρατορίας από το 1516 έως το 1918, και το Ιράκ από το 1534 έως το 1918.

Τι ψιθύρισε ο Χαμενεΐ στο αυτί του Ερντογάν

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που πρέπει να καταλάβουμε την τελευταία επίσκεψη του Τούρκου Πρωθυπουργού Ρετζέπ Ερντογάν στην Τεχεράνη, όπου εξέφρασε καλά, στους Ιρανούς ηγέτες και με πολύ καλά προσεγμένη διπλωματική γλώσσα, το "άγχος" της Άγκυρας σχετικά με την εξάπλωση των Ιρανών στις πύλες τους.

Φυσικά, ο Ερντογάν δεν θα είχε φέρει μπαστούνια στην τσάντα του, αυτής του ανατολίτη   εμπόρου, για να τα πουλήσει στα παζάρια της Τεχεράνης, αλλά καρότα. 

Διαβεβαίωσε ότι υποστηρίζει το Ιράν στην θέση του για την πυρηνική ενέργεια, και πρόσφερε οι επικείμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ιράν και των δυνάμεων της ομάδας 5 +1 (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία) που θα πρέπει να ξαναρχίσουν στις 13 Απριλίου να γίνουν στη Τουρκία. Σύμφωνα με τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν, Αλί Ακμπάρ Σαλεχί [6]: «Η κυβέρνηση και ο λαός της Τουρκίας υποστήριξαν πάντοτε σαφώς τη θέση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα του και θα συνεχίσουν σταθερά αυτή τη πολιτική στο μέλλον» [7].

Αργότερα, ο Ερντογάν δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Τεχεράνη ότι: «Σε μια συνάντηση στην Κορέα  -όπου βρισκόταν για τη διάσκεψη για την πυρηνική ασφάλεια-  υπήρξαν συζητήσεις μαζί τους (5 +1) για να γίνουν οι διαπραγματεύσεις στην Τουρκία και στο θέμα αυτό υπήρξαν εξελίξεις. Περιμένουμε τώρα την απάντησή τους» [8].

Ωστόσο, παρά τα καρότα που αντάλλαγε ο Ερντογάν με τους Ιρανούς, ο υπουργός Εξωτερικών του Αχμέτ Νταβούτογλου, έστελνε στα παζάρια της Τεχεράνης, ένα καλάθι γεμάτο με μπαστούνια, από τα καλύτερα παζάρια της Κωνσταντινούπολης. 

Στην πραγματικότητα, ο κ. Νταβούτογλου δήλωσε στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, Anadolu Ajansi, ότι «η τουρκική επέμβαση στη Συρία είναι μια αναγκαιότητα για την Τουρκία και όχι επιλογή» [9].   

Από την πλευρά του, ο Τούρκος Πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιούλ ανέφερε επίσης ότι η αιματηρή βία στη Συρία και το Ιράκ συνεχίζουν οδηγώντας την περιοχή σε θρησκευτικές συγκρούσεις και πολιτική αστάθεια, και ότι η ένταση που προκαλεί το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια "καυτή" αντιπαράθεση [10]. Ο Γκιούλ πρόσθεσε ότι η Τουρκία «προετοιμάζεται για όλα τα πιθανά σενάρια. Θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα διπλωματικά μέσα προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφή στην περιοχή. Που σημαίνει ότι οι διπλωματικές προσπάθειες όπως και οι στρατιωτικές προετοιμασίες είναι μία υποχρέωση για την Τουρκία, όχι επιλογή»[11].

Οι Ιρανοί κατάλαβαν αυτά τα τουρκικά μηνύματα μακράς εμβέλειας ως εξής: Η Δύση κρύβεται πίσω από τους χαλίφηδες της Κωνσταντινούπολης, και είναι πρόθυμη για την ανταλλαγή καρότων, και όχι μπαστουνιών, με τους Ιρανούς για το πυρηνικό τους πρόγραμμα. Η τιμή βέβαια θα ήταν το "κεφάλι" του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ, με άλλα λόγια, τη Συρία!

Ομοίως, η ιρανική απάντηση σε αυτό το μήνυμα ήρθε την ίδια ημέρα, κατά τη συνάντηση του Ερντογάν με τον Ανώτατο Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ο οποίος επιβεβαίωσε στον καλεσμένο του ότι το Ιράν θα υπερασπίσει τη Συρία εναντίον ξένης στρατιωτικής επέμβασης, διότι η Συρία είναι μια χώρα που αντιστέκεται στην «σιωνιστική οντότητα». 

Σύμφωνα με την επίσημη ιρανική κρατική τηλεόραση, ο Χαμενεΐ τόνισε ότι «το Ιράν αρνείται κατηγορηματικά και απορρίπτει κάθε ξένη στρατιωτική επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας, και ότι οι μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν από τις συριακές αρχές θα πρέπει να συνεχιστούν» [12]. 

Ο Αγιατολάχ Χαμενεΐ πρόσθεσε επίσης ότι «το Ιράν θα αντισταθεί σθεναρά σε οποιαδήποτε κίνηση των ΗΠΑ στη Συρία» [13].

Επιπλέον, παρά τη δήλωση του Αντιπροέδρου του Ιράν Mohammad Reza Rahimi, που δήλωνε ότι «το Ιράν υποστηρίζει την επιλογή της Τουρκίας για τη φιλοξενία των διαπραγματεύσεων με την ομάδα 5 + 1» [14], οι Ιρανοί υπεύθυνοι απέρριψαν την προσφορά και δήλωσαν ότι προτιμούσαν τη Βαγδάτη ή τη Κίνα για το τόπο των διαπραγματεύσεων με την ομάδα 5 +1, αντί της Τουρκίας.

Προφανώς, αυτή η απόρριψη εξόργισε τον Τούρκο πρωθυπουργό, ο οποίος είχε την εντύπωση ότι οι Ιρανοί «έπαιζαν μαζί του», σαν να ήταν ο μουλάς Nasr Eddin [15].

Έτσι, σε ανακοίνωση τύπου στην Άγκυρα, ο Ερντογάν κατηγόρησε το Ιράν ότι είναι «ανέντιμο». Λέει ότι «οι προσφορές παίζονται αυτή τη στιγμή, στη Δαμασκό ή τη Βαγδάτη, είναι χάσιμο χρόνου, αυτό σημαίνει ότι οι διαπραγματεύσεις θα γίνουν, επειδή [οι Ιρανοί] γνωρίζουν ότι οι υπόλοιποι [Δυτικοί] δεν θα έρθουν στη Δαμασκό ή στη Βαγδάτη» [16]. Πρόσθεσε ότι το Ιράν χάνει συνεχώς κύρος στον κόσμο, λόγω της ατιμίας του, και «Θα πρέπει να είναι ειλικρινές» [17].

Για να συνοψίσουμε, η ιρανική απάντηση στο τουρκικό «παιχνίδι της αλεπούς» ήταν πολύ σταθερή και ξεκάθαρη, όπως ήταν και η ρωσική απάντηση: όχι στην ανατροπή του Προέδρου Ασαντ με τη βία και όχι στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, όχι στον εξοπλισμό των συριακών «αντιστάσεων».

Πιο χρήσιμο

Μια μέρα, ο μουλάς Nasr Eddin μπήκε στο τεϊοπωλείο, ρητορεύοντας: «Το φεγγάρι είναι πιο χρήσιμο από τον ήλιο».

- Και γιατί, ρε Nasr Eddine;

- Επειδή προπαντός τη νύκτα χρειαζόμαστε φως [18].

Εν κατακλείδι, μας φαίνεται ότι το επιχείρημα του κ. Ερντογάν με τους Ιρανούς αξιωματούχους σχετικά με το σύμφερον της Τεχεράνης να εγκαταλείψει τον Πρόεδρο της Συρίας και να δεχθεί τη «γενναιοδωρία» της Δύσης για το πυρηνικό ζήτημα δεν έπεισε πραγματικά τους Ιρανούς ότι το φεγγάρι είναι πιο χρήσιμο για αυτούς από τον ήλιο!

Σημειώσεις

[1] Στις νεκροκρέβατό του, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος, αισθάνονταν πολύ κοντά στο θάνατο, ζήτησε έναν καθρέφτη, χτενίσε τα μαλλιά του και ξύρισε τα γένια του. Μετά από αυτό, είπε, «Δεν έπαιξα καλά το ρόλο μου; Ναι, απάντησαν. Χειροκροτήστε, λέει, η πράξη τελείωσε!  (Plaudite, acta est fabula!)

[2] Ο Σελίμ Α'(1470-1520) ήταν ο ένατος Σουλτάνος ​​της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο πρώτος που φέρει τον τίτλο του χαλίφη, από το 1517.

[3] Shaw, Stanford J. History of the Ottoman Empire and Modern Turkey. Volume 1, Cambridge : Cambridge University Press, 1976.

[4] Μια κραυγή αφύπνισης των Ρωμαίων, μετά την μάχη της Cannae το 216 (Π.Χ.). Την χρησιμοποιούσαν όποτε ο κίνδυνος ήταν άμεσος. Συναντάμε αυτή την έκφραση στο Λίβιο, Φλώρο, Juvenal, Βαλέριο Μάξιμο, Πλούταρχο. Αντί του Αννίβα, οι ρήτορες βάζουν συχνά τον Κατιλίνα.

[5] Η συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε στις 10 Αυγούστου 1920 σε συνέχεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου μεταξύ των Συμμάχων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήταν μια συνθήκη ειρήνης που σκόπευε την εφαρμογή των αποφάσεων σχετικά με τα οθωμανικά εδάφη που πάρθηκαν στο συνέδριο του Σαν Ρέμο.

[6] loc. cit. 

[7] L’Express, 29/ 03/ 2012 :
http://www.lexpress.fr/actualites/1/monde/iran-erdogan-affirme-soutenir-la-position-de-l-iran-sur-le-nucleaire_1099159.html 

[8] loc. cit. 

[9] Anadolu Ajansi, 30/ 03/ 2012 :
http://www.aa.com.tr/en/component/content/article/111-alt-manset-haberleri-en/120764-intervening-in-syria-issue-is-a-must-for-turkey 

[10] Cumhuriyet, 05/ 04/ 2012 : http://www.cumhuriyet.com/?hn=327746  

[11] loc. cit. 

[12] Al-Akhbar, 30/ 03/ 2012 : https://www.al-akhbar.com/node/61286  

[13] loc. cit. 

[14] L’Express, loc. cit.  

[15] Ο Nasr Eddin Χότζα είναι ένα θρυλικό μύθος της μουσουλμανικής κουλτούρας, αφελές και ψευδο-χαζό πρόσωπο που παρείχε διδασκαλίες είτε παράλογές είτε μερικές φορές ευρηματικές, που θα ζούσε στην Τουρκία, σε απροσδιόριστη ημερομηνία μεταξύ του δέκατου τρίτου αιώνα και του δέκατου πέμπτου αιώνα. 

[16] Today’s Zaman, 05/ 04/ 2012 :
http://www.todayszaman.com/news-276541-turkey-says-iran-not-honest-in-nuclear-talks.html 

[17] loc. cit.  

[18] « Les exploits de l'incomparable Mulla Nasrudin » :
http://www.clevislauzon.qc.ca/professeurs/mathematiques/Carelj/nasrudin/nasrudin.php#anchor01

*Fida Dakroub, Ph.D, Διδάκτωρ Γαλλικών Σπουδών (UWO, 2010), η Fida Dakroub είναι συγγραφέας και ερευνήτρια, μέλος της «Ομάδας έρευνας και μελέτης σχετικά με τις λογοτεχνίες και πολιτισμους του γαλλόφωνου κόσμου» (GRELCEF) στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο. Είναι η συγγραφέας του «Η Ανατολή του Amin Maalouf, Γραφή και ταυτότητα στα ιστορικά μυθιστορήματα του Amin Maalouf» (2011).

Πηγή

Η χρηματοδεσποτεία κινείται και προκαλεί τεκτονικές ιστορικές μεταβολές στην περιοχή μας: W.Tarpley απο τη Συρία: "Κανένας εμφύλιος! Ελεύθεροι σκοπευτές εκτελούν απλούς πολίτες στους δρόμους" (Βίντεο)

Δείτε την συγκλονιστική μαρτυρία του αμερικάνου ιστορικού Webster Tarpley απο τη Συρία στο ρώσικο RT, ο οποίος μεταφέρει φοβερά συμβάντα, τελείως αντίθετα απο αυτά που μαθαίνουμε απο όλα τα ΜΜΕ, μαζί και τα ελληνικά:

ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και ο Αραβικός σύνδεσμος χρησιμοποιούν τρομοκρατικές ομάδες ή και ομάδες μουσουλμανων εξτρεμιστών και ελεύθερων σκοπευτών που δολοφονούν εν ψυχρώ πολίτες με στόχο την αποσταθεροποίηση της Συρίας. 

Και ενώ οι Κινέζοι που ακούγονταν οτι θα εμπόδιζαν τα σχέδια του ΝΑΤΟ, μάλλον βγάζουν την ουρά τους απ' έξω λέγοντας οτι θα ενεργήσουν σύμφωνα με αυτά που θα αποφασίσει ο Αραβικός Σύνδεσμος,

την ιδια στιγμή, τα Αγγλικά ΜΜΕ, σε άρθρο με τίτλο"η Τουρκία επιβάλλει κυρώσεις στη Συρία", αποκαλύπτουν τον βρώμικο ρόλο που παίζει και η Τουρκία στην στρατηγική αποσταθεροποίησης της χώρας και της μετά εγκατάστασης άλλης μια κυβέρνησης-μαριονέττα  Ο Tarpley λέει οτι ο "διάδοχος" που ετοιμάζουν, κάνει τάχα μου "αντίσταση" απο το Παρίσι, ενώ....., 

....σύμφωνα με το Αγγλικό άρθρο, δήλωσε οτι επιθυμεί τους Τούρκους να εισβάλλουν στρατιωτικά στην ιδια τη χώρα του!!

Και ενώ η πίεση αυξάνεται και στο Ιράν, οι Ρώσοι τέλος Δεκεμβρίου στέλνουν στην περιοχή της Συρίας ρωσικό αεροπλανοφόρο, μη ξεκαθαρίζοντας ακόμα τους σκοπούς τους. 

Η Κύπρος που πρωτοανακάλυψε κι αυτή φυσικό αέριο, ετοιμάζεται σε συνεργασία με το Ισραήλ και την Ελλάδα να εξάγει τέτοιες ποσότητες που μπορούν να καλύψουν ένα μεγάλο κομμάτι των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης. Αν αληθεύουν αυτά που κυκλοφορούν ευρέως για τα τεράστια μεγέθη των αποθεμάτων της Κρήτης τότε α) η περιοχή αναβαθμίζεται σε γεωστρατηγική σημασία, αλλά ταυτόχρονα μπαίνει σε κεντρικό σημείο στη διεθνή Σκακιέρα που παίζουν πόλεμο οι ισχυροί.

Τα πιθανά σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (...δηλ. εγω) είναι δύο:

'Η όλοι μαζί οι ανωτέρω εχούν ήδη συμφωνήσει να:

• συντρίψουν στρατιωτικά και να ταπεινώσουν καταστρέψουν δύο απο τις ιστορικότερες (Ιραν) και ανεκτικότερες (Συρία) χώρες της γειτονιάς, 
• να αρπάξουν οτι περισσότερο μπορούν απο τους πόρους της περιοχής 
• και μετά να τους μοιράσουν, εξασφαλίζοντας την κυριαρχία τους, 
  

ή θα αρχίσει:

• νέος "ψυχρός" πόλεμος, 
• κουρσα εξοπλισμών,
• νέες παραγγελιές στις αμυντικές βιομηχανίες, που 
• για να πληρωθούν θα λαμβάνονται ληστρικά δάνεια απο τις "ανήξερες" Τράπεζες, με σκοπό να
•  αυξηθούν τα Δημόσια Χρέη και να διαιωνιστεί η οικονομική υποτέλεια όλων των χωρών της περιοχής,
•  συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας που ενώ δεν έχει να πληρώσει μισθούς, θα υποχρεωθεί να αγοράζει όπλα είτε ... με ευρώ είτε με δραχμές.

Μέχρι εκεί φτάνει η ...γεωπολιτική μου αναλυτική ικανότητα.

Αλλά το γεγονός οτι οι Χρηματοδεσπότες πάντα κερδισμένοι βγαίνουνε απο ένα πόλεμο, αυτό δε θέλει πολλές αναλυτικές ικανότητες να έχεις. Το ξέρεις απο τα βιβλια της Ιστορίας...

Διάγγελμα Medvedev για την αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη...

Πατήστε CC για να δείτε τους υπότιτλους στα Αγγλικά.

Το παιχνίδι χοντραίνει...

Και πως μου φαίνεται οτι αυτή η στάση της Ρωσίας συνδέεται με κάποιο τρόπο με την παγκόσμια κρίση?

Νέες παραγγελίες όπλων βλέπω στον ορίζοντα!

Η Τουρκία φιμώνει το Ιντερνετ.

Τουρκία: «Λουκέτο» σε 600.000 μπλογκ

«Λουκέτο» σε περισσότερα από 600.000 ιστολόγια έβαλε η Τουρκία, επιβάλλοντας την ολική απαγόρευση των μπλογκ που φιλοξενούνται στην πλατφόρμα Blogger.

Η απόφαση, που ελήφθη με την αιτιολογία ότι κάποιοι μετέδιδαν «πειρατικά» ποδοσφαιρικούς αγώνες, έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων μεταξύ χρηστών του Διαδικτύου, δημοσιογράφων και ακτιβιστικών οργανώσεων, που κάνουν λόγο για «λογοκρισία».

Η απόφαση

Η πλατφόρμα Blogger της Google, που έκλεισε στην Τουρκία με δικαστική απόφαση, είναι η δημοφιλέστερη υπηρεσία δημιουργίας και φιλοξενίας ιστολογίων (μπλογκ) στον κόσμο.

Δικαστήριο του Ντιγιάρμπακιρ, στη νοτιοανατολική Τουρκία, αποφάσισε να απαγορεύσει την υπηρεσία, μετά από μήνυση για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων που υπέβαλε το δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι Digiturk, όταν διαπίστωσε ότι ορισμένοι αγώνες που μετέδιδε φιλοξενούνταν σε ιστολόγια με την κατάληξη blogspot.com (που ανήκουν στο Blogger).

Εκτιμάται ότι περισσότεροι από 600.000 άνθρωποι στην Τουρκία χρησιμοποιούν την πλατφόρμα της Google για να φιλοξενούν και να διαχειρίζονται τα προσωπικά τους ιστολόγια. Επίσης, 18 εκατομμύρια χρήστες του Ίντερνετ από την Τουρκία επισκέπτονται κάθε μήνα αυτά τα μπλογκ.

Ο δικαστής επικαλέστηκε τη νομοθεσία που ισχύει στην Τουρκία για την προστασία των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, η οποία επιτρέπει την καθολική απαγόρευση μιας υπηρεσίας στο Διαδίκτυο.

«Ενοχλημένη» η Google
Η Google επιβεβαίωσε, με ανακοίνωσή της, ότι η πρόσβαση στο Blogger απαγορεύτηκε, και άφησε αιχμές για τον χειρισμό της υπόθεσης.

Η εταιρεία σημείωσε ότι όσοι ανησυχούν για την «πειρατεία» έχουν στη διάθεσή τους αποτελεσματικούς τρόπους για να διασφαλίσουν τη νομιμότητα και δεν πρέπει να επιδιώκουν ένα ολικό «λουκέτο».

«Η διαδικασία για να διατυπωθεί ένα αίτημα διεκδίκησης των πνευματικών δικαιωμάτων για περιεχόμενο που φιλοξενείται στο Blogger είναι απλή και αποτελεσματική. Ενθαρρύνουμε όλους τους κατόχους περιεχομένου να την χρησιμοποιήσουν και όχι να επιδιώκουν μια ευρεία απαγόρευση της πρόσβασης στην υπηρεσία.

» Έτσι, οι πολίτες της Τουρκίας μπορούν να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τις υπηρεσίες του Blogger, την ώρα που εμείς ανταποκρινόμαστε σε μια συγκεκριμένη καταγγελία», δήλωσε εκπρόσωπος της Google.

Δεν εμπόδισε τους «πειρατές» η απαγόρευση
Το δίκτυο Digiturk ανακοίνωσε ότι προσέφυγε στην δικαιοσύνη προκειμένου να προστατεύσει το δικαίωμά του να μεταδίδει τους αγώνες του τουρκικού πρωταθλήματος (Spor Toto Süper Lig) από το αθλητικό κανάλι Lig TV, προσθέτοντας ότι έχει πληρώσει 321 εκατ. δολάρια για να εξασφαλίσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα μετάδοσης.

Ωστόσο, παραδέχθηκε ότι η απαγόρευση που επέβαλε το δικαστήριο δεν έκαμψε όλους τους «πειρατές», καθώς άλλοι ιστότοποι, που δεν φιλοξενούνται στο Blogger, εξακολουθούν να μεταδίδουν «πειρατικά» τους ποδοσφαιρικούς αγώνες.

ΠΗΓΗ

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗ ΧΩΡΕΣΕΙ Ο ΝΟΥΣ....

Απο taxalia:

Tην αποκάλυψη της δεκαετίας έκανε ένα blog: Το olympia.gr εδώ

Έβγαλε στη φόρα σημείωμα από τα περιβόητα Intelligence Reports από το σκληρό δίσκο του Χριστοφοράκου της SIEMENS, το οποίο είναι αυθεντικότατο (για όσους αναρωτιούνται).


Προηγούμενα σημειώματα, που παρουσιάζαν τον Καραμανλή περίπου ως αλκοολικό, έτυχαν τεράστιας προβολής από τα ΜΜΕ. Το συγκεκριμένο που είναι ΒΟΜΒΑ το έκαναν γαργάρα !

Τι λέει το σημείωμα (σας διαβεβαιώνουμε ότι είναι γνησιότατο!!!);

ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΕΛΙΚΑ!

Διαβάστε τη συνέχεια στο taxalia στην ανάρτηση: Η αποκάλυψη της δεκαετίας (και βάλε)

όπως επίσης διαβάστε και την αρχική αποκάλυψη στο Olympia: Η αναφορά – βόμβα στον σκληρό δίσκο των Γερμανών για το καλοκαίρι του 2007.



Επίσης στο taxalia διαβάστε άλλο ένα κείμενο που "κολλάει" με την παραπάνω αποκάλυψη:
Μια ιστορία με σεξ, γάμους, θανάτους και αγωγούς
 
Και έπειτα απ' όλα αυτά τα συνταρακτικά, βλέπεις ΑΥΤΗ την εικόνα.....
 
 

 
ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΕΙΣ?
 
ΘΥΜΟ? ΤΡΕΛΛΑ? ΠΡΟΔΟΣΙΑ? ΟΡΓΗ? ΑΗΔΙΑ? ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ? ΑΔΙΚΙΑ? 
 
ΜΑΛΛΟΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ....
 
Σ΄ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ, ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ, ΚΟΠΟΥΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΡΕ ΤΡΥΠΙΟΙ, ΣΙΧΑΜΑΤΑ, ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ?   

Ο Ερντογάν, οι κρυφοί τραπεζικοί λογαρισμοί και ο πρέσβης των ΗΠΑ, Έντελμαν

Όλο το ζουμί στην τελευταία παράγραφο...





Τεράστια αναταραχή έχει προκαλέσει στην Τουρκία η δημοσίευση απορρήτου εγγράφου από το Wikileaks, σύμφωνα με το οποίο ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, διατηρεί οκτώ μυστικούς λογαριασμούς σε τράπεζες στην Ελβετία.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής ιστοσελίδας ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΧΑΜΠΕΡ, ανάμεσα στα απόρρητα έγγραφα που δημοσίευσε το Wikileaks, υπάρχουν και απόρρητες αναφορές και

στοιχεία που έστειλε στην Ουάσιγκτον ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Έρικ Εντελμαν, τα οποία αναφέρονται σε εμπλοκή του κυβερνώντος κόμματος σε υποθέσεις διαφθοράς.

Στο απόρρητο έγγραφο που έστειλε η αμερικανική πρεσβεία από την Άγκυρα στην Ουάσιγκτον στις 30 Δεκεβρίου 2004, στο 21ο εδάφιο, αναφέρεται ότι ο Ερντογάν διαθέτει οκτώ μυστικούς λογαριασμούς στην Ελβετία.

Συγκεκριμένα στο έγγραφο αναφέρονται επί λέξει τα εξής:

"Το AKP πήρε την εξουσία έχοντας ως σύνθημά του την ολοκληρωτική καταπολέμηση της διαφθοράς. Όμως, με βάση μαρτυρίες των ίδίων των στελεχών του ΑΚΡ, παρατηρούνται σοβαρές περιπτώσεις σύγκρουσης συμφερόντων και διαφθοράς σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο μεταξύ του κόμματος και των οικογενειών που ελέγχουν τράπεζες. Με βάση πληροφορίες που λάβαμε από δυο διαφορετικές πηγές, ο Ερντογάν διαθέτει οκτώ λογαριασμούς σε τράπεζες της Ελβετίας. Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι τα δώρα που έλαβε ο γυιός του στο γάμο του και ότι τα έξοδα σπουδών των τεσσάρων παιδιών τα πληρώνει αφιλοκερδώς Τούρκος επιχειρηματίας, απλά είναι μια επιφανειακή δικαιολογία".

Στο ίδιο έγγραφο, στο 22ο εδάφιο, αναφέρεται ότι τα ονόματα εκείνων που είναι περισσότερο αναμεμειγμένοι σε υποθέσεις διαφθοράς, είναι αυτά του τότε υπουργού εσωτερικών, Αμντουλκαντίρ Ακσού (Abdülkadir Aksu), του τότε υπουργού εξωτερικού εμπορίου Κιουσράτ Τουζμέν (Kürşat Tüzmen) και του τότε προέδρου της ΝΕ ΑΚΡ Κωνσταντινούπολης, Μεχμέτ Μουεζίνογλου (Mehmet Müezzinoğlu).

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν αγαπητοί Έλληνες συμπατριώτες τί και πόσα στοιχεία έχουν για τους Έλληνες πολιτικούς οι 'αρμόδιες' υπηρεσίες των ΗΠΑ και πώς τα χρησιμοποιούν όταν θέλουν να πιέσουν κάποιους από τους κορυφαίους πολιτικούς, ονόματα δεν λέμε, να ακολουθήσουν πιο συγκαταβατικές και 'προοδευτικές' πολιτικές σε διάφορα θέματα, όπως το Σχέδιο Ανάν, η ονομασία των Σκοπίων, το Αιγαίο, η (άνευ όρων) ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας κλπ.
 
απο το Ινφογνώμων Πολιτικά

Η δεύτερη «τουρκοποίηση»

ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ  ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ: ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ




ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΝΤ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ, ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ
Zaphod Beeblebrox

Μην πάει ο νούς σας στο κακό φίλοι αναγνώστες. Δεν πρόκειται ούτε για εθνικιστικό πόνημα, ούτε για αντιτουρκικό παραλήρημα. Με ψηφισμένο το μνημόνιο, η «σοσιαλδημοκρατική» κυβέρνηση (ή, κατ’ άλλους, σπείρα) Παπανδρέου, περνάει ταχύτατα το πιο αντιλαϊκό πακέτο μέτρων που γνώρισε η χώρα στη νεότερη ιστορία της.  Στα πλαίσια της «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας, οι ελεγχτές της τρόικας όχι μόνο έχουν αναλάβει τα ηνία της διαχείρισης της χώρας, αλλά πλέον ετοιμάζονται να εγκαταστήσουν μόνιμο μαγαζί γωνία στο κέντρο των Αθηνών.
Τι δουλειά έχει η Τουρκία σε όλα αυτά; Πολύ απλά η γειτονική χώρα αποτελεί εδώ και πενήντα χρόνια παράρτημα του ΔΝΤ. Αυτή ακριβώς η Τουρκία που περιγράφεται από τις μισθωμένες πένες των καθεστωτικών ΜΜΕ ως επιτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης και πλέον αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που προτείνεται η «οδός Τουρκίας» στην Ελλάδα, αλλά δεύτερη. Κι αν απέτυχε η πρώτη «τουρκοποίηση» χάρη στο νεανικό σθένος μερικών χιλιάδων φοιτητών απέναντι στα τεθωρακισμένα της Χούντας, ποιος εμποδίζει τη δεύτερη αντιστεκόμενος στα «ερπυστριοφόρα» ΜΜΕ της Δημοκρατίας μας;

Στα 87 χρόνια της ύπαρξής της, θα ήταν ψέμα να πούμε ότι η «τουρκική δημοκρατία» σεβάστηκε ιδιαίτερα το δεύτερο συνθετικό του τίτλου της. Έχοντας επιφυλάξει από την ίδρυσή της μία ξεχωριστή θέση επικυρίαρχου στον τουρκικό στρατό, με το ρόλο του θεματοφύλακα της «κοσμικότητας», ήταν μοιραίο η στρατιωτική μπότα να επέμβει ούτε μία, ούτε δύο, αλλά τέσσερις φορές ως σήμερα στα χωράφια της «δημοκρατίας», όταν η τελευταία γινόταν πολύ ελεύθερη για τα γούστα του (*). Έχουμε και λέμε: 1960 (ανατροπή και θανάτωση Μεντερές), 1971 (παραίτηση Ντεμιρέλ μετά από τελεσίγραφο του στρατού), 1980 (δικτατορία Εβρέν μέσω… τηλεοπτικού διαγγέλματος), 1997 («βελούδινη» αποκαθήλωση του ισλαμιστή Ερμπακάν οργανωμένη από το στρατό). Κρατήστε τώρα και τις χρονολογίες της προσφυγής στο ΔΝΤ από τη γείτονα χώρα: 1947, 1957, 1980, 1999 έως το 2008, καθώς του ‘99 ακολούθησαν δύο «πακέτα στήριξης» ακόμη τις τριετίες 2002-05 και 2005-08. Η ιστορία των τουρκικών πραξικοπημάτων ταυτίζεται με την παραδοσιακή παγκόσμια νόρμα που θέλει το ΔΝΤ είτε να συνεργάζεται άψογα με απολυταρχικά καθεστώτα, είτε να οδηγεί μοιραία σε αυτά όταν επιχειρεί να συνεργαστεί με δημοκρατικά. Έτσι και στην Τουρκία, τη δεκαετία του ’50 η είσοδος του ΔΝΤ οδηγεί στο πραξικόπημα του 1960 και έμμεσα του 1971, για να ακολουθήσει το πραξικόπημα του 1980 το οποίο θα γίνει προκειμένου να επιστρέψει το ΔΝΤ στη χώρα. Αντίστοιχα το 1997 παρεμβαίνει και πάλι ο στρατός, με την ανατροπή του Ερμπακάν να σηματοδοτεί το μεγαλύτερο σε διάρκεια (δέκα χρόνια) καθεστώς επιτήρησης από το ΔΝΤ.
Την μεγαλύτερη προσοχή πρέπει να ρίξουμε στο πραξικόπημα του 1980, το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις επιταγές του ΔΝΤ και τη «Διεθνή των Τραπεζιτών». Έχοντας επανέλθει στην εξουσία ο Ντεμιρέλ το 1979, τοποθετεί στο υπ. Οικονομικών το δεδηλωμένο λάτρη του ΔΝΤ, Τουργκούτ Οζάλ. Το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της τουρκικής οικονομίας που παρουσιάζεται το 1980 χαρακτηρίζεται ως «οξύτερο από ό,τι είχε ζητήσει ή ελπίσει το ΔΝΤ» (σας θυμίζουν τίποτε αυτά τα λόγια;). Αποτέλεσμά του, το ξέσπασμα μαζικών διαδηλώσεων, απεργιών και καταλήψεων που οδηγεί σε ένα αιματηρό κυνήγι της αριστεράς από τους φασίστες των «Γκρίζων Λύκων». Το  Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο στρατηγός Κενάν Εβρέν ανατρέπει την κυβέρνηση Ντεμιρέλ, καταπνίγει τη λαϊκή αντίσταση και τοποθετεί σε ατσάλινη βάση τον Οζάλ, προκειμένου να ολοκληρωθεί απρόσκοπτα το έργο του ΔΝΤ στη χώρα. Ένα μήνα μετά το παξικόπημα το λονδρέζικο International Banking Review εκδίδει μία ενθουσιώδη ανακοίνωση: «Ένα αίσθημα ελπίδας είναι πρόδηλο στις διεθνείς τράπεζες ότι το τουρκικό στρατιωτικό πραξικόπημα ενδέχεται να ανοίξει το δρόμο για μεγαλύτερη πολιτική σταθερότητα ως βασική προϋπόθεση για την αναζωογόνηση της τουρκικής οικονομίας». Πράγματι, δύο χρόνια αργότερα, σε μία εκλογική διαδικασία που χαρακτηρίζεται από το διακεκριμένο Τούρκο νομικό, Εργκούν Οζμπουντούν, ως «τυπικό παράδειγμα τού πώς ένα στρατιωτικό καθεστώς μπορεί να καθορίσει τους όρους της μετάβασης και της αποχώρησής του – κοινά χαρακτηριστικά της Τουρκίας με τη Βραζιλία, τη Χιλή και την Πορτογαλία», ο Οζαλ αναλαμβάνει την ηγεσία της χώρας και προχωρά ανεμπόδιστα το οικονομικό του πρόγραμμα με την αρωγή του ΔΝΤ, κατασκευάζοντας ένα παντοδύναμο τουρκικό επιχειρηματικό μοντέλο (στρατιωτικο-πολιτικής ελίτ) και ταυτόχρονα εκτοξεύοντας τις οικονομικές ανισότητες στη χώρα του. Εννοείται, ότι στο μεσοδιάστημα, έως την επιστροφή στην ομαλότητα της «στρατοκινούμενης τουρκικής δημοκρατίας», ο Εβρέν έχει φροντίσει να ξεφορτωθεί σχεδόν όλη την αριστερά (και τμήματα της πιο επικίνδυνης για την εξουσία του ακροδεξιάς), στέλνοντας περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους στη φυλακή και φορτώνοντας με θανατικές καταδίκες χίλιους ακόμη. Εκατοντάδες πέθαναν από τα βασανιστήρια, ενώ επιπλέον αφαιρέθηκε η ιθαγένεια από 14.000 Τούρκους πολίτες.

Επιστρέφοντας στα δικά μας, θα παρατηρήσουμε ότι χάρη στο «Πολυτεχνείο» η χώρα γλύτωσε από μία αντίστοιχη ιστορική πορεία διαδοχικών στρατοκρατούμενων κυβερνήσεων με δημοκρατικό προσωπείο. Το 1973 κι ενώ έχει γίνει το αποτυχημένο αντι-πραξικόπημα του ναυτικού, το πλήρως διεφθαρμένο καθεστώς του δικτάτορα Παπαδόπουλου πρακτικά πνέει τα λοίσθια. Τόσο το ηθικό όσο και η συνοχή του στρατού βρίσκονται σε τραγικά επίπεδα (κάτι που θα αποδειχτεί με το χειρότερο τρόπο ένα χρόνο αργότερα στην τραγωδία της Κύπρου) και ο δικτάτορας αναζητεί ερείσματα στο προηγούμενο καθεστώς. Τον Σεπτέμβριο του ’73 κι ενώ ο Παπαδόπουλος αναλαμβάνει «Προέδρος της Δημοκρατίας», διορίζει στη θέση του πρωθυπουργού τον Σπύρο Μαρκεζίνη με σκοπό την μετάβαση στη δημοκρατία μέσα στην επόμενη χρονιά. Ο Παπαδόπουλος δοκιμάζει τη «συνταγή Τουρκίας», ερχόμενος σε επαφή μόνο με τα αστικά κόμματα και αποκλείοντας την αριστερά από το διάδοχο σχήμα (το ΚΚΕ και η ΕΔΑ παραμένουν στην παρανομία), ενώ προφανώς επιχειρεί να διασφαλίσει ειδικά προνόμια για το στρατό στην σχεδιαζόμενη «μεταπολίτευση». Τα σχέδιά του θα στραπατσαριστούν σε λιγότερες από πενήντα ημέρες, καθώς η εξέγερση του Πολυτεχνείου σημαίνει το απότομο τέλος της εξουσίας του. Μπορεί το επερχόμενο καθεστώς του Ιωαννίδη να χαρακτηρίστηκε από ακόμη μεγαλύτερη αυταρχικότητα, όμως το τραγικό τέλος του καθεστώτος με θύμα ολόκληρη την Κύπρο, διαγράφει άπαξ διά παντός το ενδεχόμενο της «τουρκοποίησης» της ελληνικής δημοκρατίας. Η χάρη, που δίνει ο Καραμανλής στους πραξικοπηματίες διχάζοντας έντονα τον ελληνικό λαό, ουσιαστικά αποτελεί την τελευταία πράξη σε ένα θέατρο στρατιωτικής παντοδυναμίας στην Ελλάδα, η οποία ταλάνιζε με τον τρόπο της (και μέσω του παλατιού) την ευαίσθητη και προσχηματική μεταπολεμική δημοκρατία. Το Πολυτεχνείο εμπόδισε τον Έλληνα Εβρέν να τοποθετήσει τον Έλληνα Οζάλ σε θέση αχυρανθρώπου, όπως μερικά χρόνια αργότερα συνέβη στην Τουρκία.
Αν στην Τουρκία το ίδιο το Σύνταγμα διασφαλίζει διαχρονικά την παντοδύναμη ασυλία στις στρατιωτικές της δυνάμεις καθώς και εξουσίες αδιανόητες για οποιοδήποτε αστικοδημοκρατικό καθεστώς, στην Ελλάδα το 1975 εξασφαλίστηκε η αστική δημοκρατία, με όλες της τις στρεβλώσεις, από την ανεξέλεγχτη εξουσία μη αιρετών ομάδων. Άλλωστε, από το ’75 ως σήμερα η εξουσία δοκίμασε (και κάποιες φορές πέτυχε) να το παρακάμψει με αντισυνταγματικά νομοσχέδια, αλλά και πάλι αργά ή γρήγορα (αν και όχι πάντα) έβρισκε απέναντί της το Συμβούλιο της Επικράτειας. Επίσης μπορεί να το νόθευσε σε μεγάλο βαθμό με σκανδαλώδεις αναθεωρήσεις, όπως για παράδειγμα ο εκτρωματικός νόμος Βενιζέλου περί (μη) ευθύνης υπουργών, αλλά και πάλι διαφυλάχτηκε ως σήμερα από πραξικοπηματικές ενέργειες, στα πρότυπα της προ διετίας, στα όρια του φαιδρού, επιχείρησης απονομιμοποίησης του κυβερνώντος κόμματος Ερντογάν, στο όνομα του «κοσμικού κράτους», από το Ανώτατο Δικαστήριο της Τουρκίας.
Έως σήμερα όλα αυτά…

Η Τουρκία ως παράδειγμα (προς αποφυγή)
Μαζί με την υπογραφή του μνημονίου με την τρόικα, τόσο οι εγχώριοι, όσο και οι διεθνείς παραγοντίσκοι του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού πρόβαλαν κατά κόρον την Τουρκία ως παράδειγμα, προσπαθώντας να κουκουλώσουν την κατάντια της Αργεντινής, με της οποίας την πολιτικο-οικονομική πραγματικότητα η Ελλάδα έχει πολύ περισσότερα κοινά από ό,τι με της Τουρκίας. Στις 10 Μαϊου, η City Press μας ενημερώνει ότι «…τα στελέχη του ΔΝΤ μετά το τέλος της συνεδρίασης δήλωσαν ότι για την Ελλάδα είναι μονόδρομος η επιτυχία των μέτρων που λαμβάνει στο πλαίσιο της συμφωνίας, ακολουθώντας το παράδειγμα της Βραζιλίας και της Τουρκίας, ώστε να μην έχει την «τύχη» της Αργεντινής».
Ακόμη κι ο «Δρ. Καταστροφή» Νουριέλ Ρουμπινί επιστρατεύεται σε ρόλο μπροσούρας του «τουρκικού θαύματος»:
«”Εάν η Ελλάδα είχε ως παράδειγμα την Τουρκία, δεν θα βίωνε αυτή την κρίση” υπογράμμισε ο κ. Ρουμπινί και πρόσθεσε  ότι το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ισλανδία, διυεκρινίζονταςπως “οι χώρες αυτές, λόγω του ότι δεν είναι ανταγωνιστικές, έχουν χάσει μερίδια των αγορών τους, που έχουν περάσει στην Κίνα και την Τουρκία”»
Ας δεχτούμε χάρη συζήτησης ότι οι Έλληνες θα είναι τόσο ευκολόπιστοι, ώστε να δεχτούν τις συνέπειες του «τούρκικου δρόμου». Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: πέτυχε το ΔΝΤ στην Τουρκία; Η απάντηση είναι μία και αμείλικτη: Όχι!
Η Τουρκία είναι το κράτος με τη μονιμότερη σχέση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως σήμερα, καθώς από το 1947 ως σήμερα η παρουσία του ΔΝΤ είναι σχεδόν συνεχής. Παρόλα αυτά δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το στάδιο της υπό ανάπτυξη χώρας. Αναφερόμενοι σε έναν από τους πιο πρόσφατους «κύκλους» του ΔΝΤ στην Τουρκία, τι κι αν χρειάστηκε να εκτοπιστούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι προκειμένου να ολοκληρώσει ο Οζάλ το θεάρεστο έργο του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80, εμφανίζοντας την Τουρκία ως το «οικονομικό θαύμα» της καθ’ ημάς Ανατολής; Στη δεκαετία του ’90 κλονίζεται από δύο διαδοχικές οικονομικές κρίσεις με τους σεισμούς του 1999 να προκαλούν όχι μόνο ερείπια αλλά και την αποκάλυψη ενός σάπιου οικονομικού εποικοδομήματος. Ο πληθωρισμός θα εκτοξευθεί μέσα σε μία δεκαετία από το 35% στο 100%, ενώ και η μέση ανάπτυξη από το πραξικόπημα του 1980 ως το 1999 δεν ξεπερνά το 4%. Το 1999 το ΔΝΤ εμφανίζεται και πάλι ως «από μηχανής θεός». Ο συνδυασμός της ανυπαρξίας της αριστεράς με την πανίσχυρη στρατιωτικο-πολιτική ελίτ που νέμεται όλη την επιχειρηματική και βιομηχανική δραστηριότητα της γείτονος χώρας, καθιστά την Τουρκία ιδανικό πεδίο εφαρμογής των σχεδίων του, τα οποία έχουν πάντα επιτυχία για όσο διαρκούν και βέβαια πάντα εις βάρος των πιο ανίσχυρων κοινωνικών τάξεων, σε μία χώρα όπου οι οικονομικές αντιθέσεις είναι θεαματικές. Αν και πολλοί θέλουν να συνδέουν την ανάκαμψη της τουρκικής οικονομίας με τα τελευταία δύο πακέτα του ΔΝΤ, στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της σιδηράς παρουσίας στο υπουργείο οικονομικών της κυβέρνησης Ετσεβίτ, του επιφανή οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, Κεμάλ Ντερβίς. Ο Ντερβίς δεν υπήρξε ο άνθρωπος της διαπλοκής, στην οποία και η γείτονές μας είναι βουτηγμένοι. Ήταν όμως άνθρωπος των τραπεζών και των παντοδύναμων εργοδοτικών οργανώσεων, τις οποίες φρόντισε να στηρίξει, δίνοντας ένα ακόμη χτύπημα στους εργαζόμενους και ειδικά στους δημόσιους υπαλλήλους των οποίων οι μισθοί έχουν παγώσει από το 2002. Πριν λίγους μήνες όμως ο Ερντογάν διέκοψε τις συνομιλίες με το ΔΝΤ καθώς αποφάσισε ότι «η τουρκική οικονομία δεν έχει ανάγκη από μία νέα συμφωνία». Στην πράξη ο πρωθυπουργός της Τουρκίας τρέμει στην ιδέα ενός ακόμη πακέτου, καθώς -παρά το θεωρητικό «οικονομικό θαύμα»- οι Τούρκοι εργαζόμενοι ούτε που θέλουν να ακούνε για ΔΝΤ. Μετά από τόσο στρίμωγμα από το «βαθύ κράτος» της στρατοκρατούμενης Τουρκίας, ο Ερντογάν δεν έχει την πολυτέλεια για νέα πολιτικά μέτωπα, οπότε πράγματι αν θέλει να διατηρήσει την εξουσία του το μόνο που δε χρειάζεται πλέον είναι η στήριξη του ΔΝΤ.
Όπως έχει δείξει η ιστορία, που στην Τουρκία τείνει να επαναλαμβάνεται με τραγική συνέπεια, αντί του «τουρκικού θαύματος» με το οποίο μας ταϊζουν τα «ερπυστριοφόρα ΜΜΕ», η αποχώρηση του ΔΝΤ οδηγεί στον επόμενο κύκλο οικονομικών κρίσεων και πραξικοπημάτων έως την εσπευσμένη επιστροφή του κ.ο.κ. Ταυτόχρονα εκτοξεύονται οι οικονομικές αντιθέσεις και απομειώνονται οι πάντα προβληματικές πολιτικές ελευθερίες. Για την ώρα πάντως, η οικονομική κρίση του 2008, έχει ρίξει στο ναδίρ την ανάπτυξη του τούρκικου ΑΕΠ, η οποία από το 8% το 2003 έχει γκρεμιστεί στο -5.5%, κατρακυλώντας στην 194^η θέση ανάμεσα σε 213 χώρες παγκοσμίως!
Θα θέλαμε να δοκιμάσουμε κι εμείς τη συνταγή για να δούμε πού θα μας βγάλει;

Τι γίνεται από εδώ και πέρα;
Προεκλογικά ο Γ. Παπανδρέου, ανάμεσα στις υπόλοιπες άνευ αντικρίσματος υποσχέσεις του, μας έταξε ότι θα μας κάνει «Δανία του Νότου». Όσο πλησιάζαμε στην αγκαλιά της τρόικας, τόσο χαμήλωνε ο πήχης των προτύπων μας. Από την κυριλέ Δανία, φτάσαμε σε λίγους μήνες να φέρνουμε ως παράδειγμα χώρες με τις οποίες ως πριν λίγα χρόνια γελούσαμε (σ.σ. δεν είναι υποτιμητική η παραδοχή αυτή για χώρες όπως η Βουλγαρία ή η Ουγγαρία, αλλά για το δικό μας φραγκολεβαντινισμό). Έτσι, αντί για «Δανία του Νότου» φτάσαμε να συζητάμε μήπως πρέπει να γίνουμε «Τουρκία της Δύσης». Γνωρίζω ότι και μόνο στο άκουσμα μίας τέτοιας έκφρασης ο κλασικός τύπος ελληναρά θα έβγαζε σπυριά, όμως αυτός ο τύπος καθώς και όλη η σαλαμαρία της ακροδεξιάς η οποία επιχειρεί να εμφανιστεί όψιμα ως «θεματοφύλακας του ελληνισμού», αν και στην πράξη αποτελεί την ιδανική μάζα για την εφαρμογή «μεθόδων ΔΝΤ», μου είναι παντελώς αδιάφοροι. Το θέμα δεν είναι εθνικιστικό, ούτε καν πατριωτικό. Πρόκειται καταρχήν για ένα ζήτημα δημοκρατίας (αυτής καθεαυτής) και μάλιστα με ταξικές παραμέτρους.
Αν παρατηρήσουμε τις επιλογές διακυβέρνησης του ΓΑΠ σε συνδυασμό με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της «Τουρκίας του ΔΝΤ», θα δούμε ότι το διακύβευμα είναι πάρα πολύ σοβαρό. Ήδη γνωρίσαμε το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται παραδοσιακά η «επιτυχημένη» παρουσία του ΔΝΤ στην Τουρκία: πραξικοπήματα, εκτοπίσεις, φίμωση της αριστεράς, στρατιωτικοπολιτική ελίτ που ελέγχει με απόλυτα στεγανά την οικονομία, συνεχής εξαθλίωση της εργατικής τάξης.
Στην Ελλάδα, από το 1974 έχει απομακρυνθεί ο κίνδυνος της στρατιωτικής επέμβασης ως ύστατο όπλο για την διά ροπάλου εφαρμογή κυβερνητικής πολιτικής (εν προκειμένω πολιτικής ΔΝΤ). Ούτως ή άλλως το στράτευμα είναι απόλυτα ταυτισμένο με την εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα αποφύγουμε τον κίνδυνο της εκτροπής, απλώς -θέλω να πιστεύω- ότι θα είναι δύσκολο να επιβληθεί μεσομακροπρόθεσμα. Ήδη το ΠΑΣΟΚ είναι πολιτικά απονομιμοποιημένο στην προσπάθειά του να εφαρμόσει το μνημόνιο, αν και η τεχνική αυτή λεπτομέρεια δε φαίνεται να κινητοποιεί ιδιαίτερα το εκλογικό του σώμα. Η συνταγματική εκτροπή που πέτυχε στις 6 Μαϊου, μέσω της οποίας φρόντισε να δώσει εκ των υστέρων διάσταση διεθνούς συμφωνίας στο μνημόνιο, κάτι όμως που θα απαιτούσε την ψήφιση από 180 βουλευτές, φαίνεται να έχει περισσότερο νομικές διαστάσεις, οι οποίες ενδέχεται και να απαντηθούν από τα αρμόδια δικαστήρια στο άγνωστο μέλλον. Γεγονός το οποίο γνωρίζει μεν το ΠΑΣΟΚ, αδιαφορεί δε πλήρως, αρκεί να προλάβει να ολοκληρώσει την εφαρμογή του μνημονίου κερδίζοντας όσο χρόνο μπορεί. Από τις παραμέτρους της «τουρκικής επιτυχίας» απομένει η εξαθλίωση της εργατικής τάξης και η πλήρης φίμωση (και δίωξη) της αριστεράς. Η πρώτη παράμετρος εκτελείται κανονικά και βάση σχεδίου και στη χώρα μας:  μισθοί-συντάξεις στο ναδίρ, εργασιακά δικαιώματα ανύπαρκτα, επιδρομή στις μικροεπαγγελματικές τάξεις  και προώθηση των ολιγοπωλείων (της εγχώριας οικονομικής ελίτ). Σε ό,τι αφορά την  κοινοβουλευτική αριστερά για την ώρα θα τη χαρακτηρίζαμε «μάλλον ακίνδυνη», ώστε να χρειαστεί ένα γενικευμένο σχέδιο περιθωριοποίησής της. Σύννεφα όμως συγκεντρώνονται με την επιχείρηση νομικής φίμωσης των απεργειακών κινητοποιήσεων με δικαστικό μανδύα. Ανησυχητικό και το γεγονός της αύξησης της αστυνομοκρατίας στο όνομα του «καθημερινού εγκλήματος» αλλά και της «τρομοκρατίας» (της οποίας τα περίεργα χτυπήματα, δεν είναι του παρόντος για να αναλυθούν). Όλοι φοβούνται το ερχόμενο φθινόπωρο, όταν -όπως όλα δείχνουν- θα χρειαστεί αναπροσαρμογή προς το δυσμενέστερο του μνημονίου, λόγω απότομης κάμψης των εσόδων. Αν ο κόσμος της εργασίας απεγκλωβιστεί από την καθεστωτική αριστερά, τότε οι αντιδράσεις του δεν μπορούν να προβλεφθούν, όπως όμως δεν μπορεί να προβλεφθεί η αντίδραση του «καθεστώτος ΠΑΣΟΚ» (λόγω έλλειψης άλλου χαρακτηρισμού, γι’ αυτό το κράμα δοσιλογισμού και αρχομανίας). Το σίγουρο όμως είναι ότι το διακύβευμα αγγίζει το ίδιο το πολίτευμα της χώρας, το οποίο κινδυνεύει να εκπέσει στα «τουρκικά πρότυπα», έστω και χωρίς τη βοήθεια του στρατού.
Το ερώτημα που τίθεται: αν το 1973, έστω και εμμέσως, το «Πολυτεχνείο» έγινε η αφορμή να αποφύγουμε την «τουρκοποίηση» του καθεστώτος, τι μπορεί σήμερα να εμποδίσει μία ανάλογη εκτροπή που φαίνεται να οικοδομείται από τους «σοσιαλδημοκράτες» του ΓΑΠ;


(*) Για να προλάβω όσους μετρήσουν τα ελληνικά πραξικοπήματα από το 1923 (έτος ιδρύσεως της Τουρκικής Δημοκρατίας) έως σήμερα και τα βρουν ίσα σε αριθμό (1925 – Πάγκαλος , 1936 – Μεταξάς, 1965 – Κωνσταντίνος, 1967 – Παπαδόπουλος), θα υπενθυμίσω την ύπαρξη μίας θεμελιώδους διαφοράς: το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας εξελίχθηκε βαθμιαία προς ολοένα πιο δημοκρατικές μορφές, σε αντίθεση με εκείνο της Τουρκίας το οποίο ακόμη και σήμερα προσπαθεί να αποβάλλει τις «πρόνοιες» που προκαλούν τα πραξικοπήματά της. Επίσης, από το 1975 έως πρόσφατα κι ενώ στην Τουρκία γίνονται δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα, η Ελλάδα χαίρει πρωτόγνωρης, για τα δεδομένα της πρόσφατης ιστορίας της, δημοκρατικής σταθερότητας.

"Eρωδιοί" εκτός Τουρκο-Ισραηλινής Κρίσης

Μπορεί ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας να κατηγορεί το Ισραήλ για κρατική τρομοκρατία όμως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου Heron που έχει προμηθευτεί ήδη από το Ισραήλ (όπως και τα τέσσερα που θα προμηθευτεί σε λίγους μήνες) τα χρησιμοποιεί συστηματικά στην τρομοκρατία που ασκεί to τουρκικό κράτος σε βάρος του Κουρδικού λαού. 
O Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας Βετσντί Γκονούλ, ανέφερε στους δημοσιογράφους ότι η κρίση με το Ισραήλ δεν πρόκειται να επηρεάσει την παράδοση των 4 μη επανδρωμένων αεροσκαφών τύπου Heron από το Ισραήλ η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο. Υπενθυμίζεται ότι μετά από μια μακροχρόνια διαμάχη το Ισραήλ παρέδωσε 6 ιδίου τύπου μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην Τουρκία.Ο νέος κινητήρας τους εξυπηρετεί τις ανάγκες του τουρκικού στρατού καθώς επιτρέπει την πτήση σε ύψος 30,000 ποδών επι 24ωρου και σε απόσταση μέχρι και 350 χιλιόμετρα και παράλληλα μπορεί να παρακολουθεί έξι στόχους. 

ΠΗΓΗ: Ινφογνώμων Πολιτικά