Γράφεται η ιστορία...(ΒΙΝΤΕΟ)

Ο εκβιασμός στις Κάννες, όπως τον περιγράφει ο πρωην Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, που οδήγησε στην πτώση του ΓΑΠ και έφερε τον Παπαδήμο στην κυβέρνηση και τον Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο.

Στο φως έρχεται το παρασκήνιο της δραματικής σύσκεψης του περασμένου Νοεμβρίου στις Κάννες μέσα από τις σελίδες του βιβλίου -Ημερολόγιο Κρίσης- του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπαρουάν, μέσα από τις οποίες περιγράφει τον πολιτικό θάνατο του Γιώργου Παπανδρέου.
Τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου είχε ταξιδέψει στη Γαλλία με την πρόταση να διενεργηθεί στην Ελλάδα δημοψήφισμα, κάτι που όπως φάνηκε είχε εξοργίσει τους Νικολά Σαρκοζί και Άνγκελα Μέρκελ, οι οποίοι αποφάσισαν, όπως αναφέρει και ο Μπαρουάν, το πολιτικό τέλος του Έλληνα πρωθυπουργού.
Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας περιγράφει μέσα στο βιβλίο, σε δραματικούς τόνους πως μέσα σε δύο ημέρες -2 και 3 Νοεμβρίου 2011 – ο Γιώργος Παπανδρέου κατέρρευσε πολιτικά.
«Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις για το δημοψήφισμα. Η συζήτηση διαρκεί δύο ώρες χωρές διακοπή με την ένταση να είναι στα ύψη. Η Μέρκελ κάθεται απέναντι στον Παπανδρέου. Αριστερά της Μέρκελ και απέναντι στον Ομπάμα, ο Σαρκοζί. Δεξιά της Καγκελαρίου, ο Σόιμπλε. Αριστερά του Σαρκοζί, ο Ζιπέ. Κι αριστερά του Ζιπέ, εγώ.
Το κλίμα είναι βαρύ και ξεκινάει ένα μπρα ντε φερ με τον Παπανδρέου, ο οποίος συνοδεύεται από τον υπουργό του των Οικονομικών. «Σ' το λέμε ξεκάθαρα, εάν κάνεις δημοψήφισμα δεν υπάρχει σχέδιο σωτηρίας» λέει ο Σαρκοζί στον Ελληνα Πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Με παγωμένο βλέμμα, η Μέρκελ επαναλαμβάνει στον Έλληνα Πρωθυπουργό το ίδιο πράγμα με πολύ αποφασιστικό τρόπο. Είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος. Η ένταση ανεβαίνει κι άλλο. Ο Σαρκοζί τού επαναλαμβάνει τους όρους μας σε στυλ τελεσιγράφου. Ο Παπανδρέου ιδρώνει, αντιστέκεται, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει.
Ο Ομπάμα παρατηρεί τη σκηνή, ακούσει προσεκτικά. Μερικές φορές συνοψίζει τα πράγματα, ηρεμεί το παιχνίδι όταν η ένταση ανεβαίνει. Ο Παπανδρέου παίζει την καριέρα του. Ιδρώνει όλο και πιο πολύ, ταλαντεύεται από τις αρχικές του θέσεις, έπειτα καταρρέει. Στο τέλος δεν έχει άλλη επιλογή: αναγκάζεται να τοποθετηθεί υπέρ ή κατά του ευρώ. Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί πια να ξεφύγει από αυτό ερώτημα υποβάλλοντας το στον λαό του. Είμαι παρών στον πολιτικό θάνατο σε ζωντανή μετάδοση. Έπειτα από δύο ώρες αντιπαράθεσης, παραδίδει τα όπλα....
...Ερχεται η σειρά του Μπερλουσκόνι... δεν θα αντέξει για πολύ. Παπανδρέου, Μπερλουσκόνι, δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν. Είμαστε σε καιρό ειρήνης. Δύο πρωθυπουργοί θα πέσουν κάτω από διεθνή πίεση».

Πηγή: Μπαρουάν: Ημουν παρών στον πολιτικό θάνατο του Παπανδρέου - Ίδρωσε, αντιστάθηκε και κατέρρευσε | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/74482#ixzz2ArPte1qj

Όμως, για να θυμηθούμε και μια προηγούμενη ανάρτηση (27/3/12):

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ , Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΛΗΣΤΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥ.

ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΙΣ 3/11/11.

ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

 

ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΙΣ 25/3/12.

ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΣ 4 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ, ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ν ΧΡΟΝΙΑ.

Μέρκελ: «Καταστροφικό να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη»

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ εκτίμησε πως θα ήταν καταστροφικό να επιτραπεί στην Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι θα ήταν τεράστιο πολιτικό λάθος.

Σε τηλεοπτική της συνέντευξη στο BBC η οποία θα μεταδοθεί τη Δευτέρα επισημαίνει ότι «έχουμε πάρει την απόφαση να ανήκουμε σε μια νομισματική ένωση. Είναι μια απόφαση όχι μόνο νομισματική, αλλά επίσης πολιτική»

Η γερμανίδα καγκελάριος αναφέρει ότι «θα ήταν καταστροφικό αν λέγαμε σε μία από τις χώρες που έχει αποφασίσει να είναι μαζί μας: Δεν σας θέλουμε πια , και προσθέτει «εξάλλου οι (ευρωπαϊκές) συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αναρωτιούνται: Ποιος θα είναι ο επόμενος; Η ευρωζώνη θα γινόταν απίστευτα εξασθενημένη»

Πρόσθεσε πως η Ελλάδα, που ήταν το αντικείμενο δύο ευρωπαϊκών σχεδίων διάσωσης, έχει μπροστά της ένα μακρύ και δύσβατο δρόμο αλλά θα ήταν ένα τεράστιο πολιτικό λάθος να επιτραπεί στην Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ.

«Η κατάσταση είναι πολύ τεταμένη. Η Ευρώπη, και ιδίως η ευρωζώνη, είναι σε κρίση. Η κρίση αυτή είναι η συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και έχει προκαλέσει συζητήσεις πολύ σκληρές σε πολλές χώρες», πρόσθεσε η Άνγκελα Μέρκελ, όταν ρωτήθηκε για την ανάδυση ενός αντι-γερμανικού αισθήματος στην Ελλάδα.

«Έχουμε θυελλώδεις συζητήσεις στα κοινοβούλιά μας και χρησιμοποιούμε σκληρές λέξεις» δήλωσε. ‘Ομως «ευτυχώς έχουμε μάθει να επιλύουμε τις διαμάχες μας ειρηνικά»

Η Άνγκελα Μέρκελ, σύμφωνα με το iefimerida.gr, επαναβεβαίωσε επίσης την υποστήριξή της στην παρουσία της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρά την άρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον να ενταχθεί στο νέο ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο.

«Η Βρετανία πρέπει να γνωρίζει πως στη Γερμανία θέλουμε μια Βρετανία ισχυρή μέσα στην ΕΕ, είναι κάτι το οποίο πάντα επιθυμούσαμε και πάντα θα επιθυμούμε»

Έρχεται η "Ευρώπη των Περιφερειών";

Διαβάστε 3 άρθρα-αναφορές-αναρτήσεις που βρήκα μετά από αναζήτηση στο google για την "Ευρώπη των Περιφερειών"... Νομίζω ότι το ζήτημα θα μας απασχολεί ολοένα και περισσότερο από εδώ και πέρα.

απο tvxs.gr

«Ευρώπη των περιφερειών»: Προς πολυδιάσπαση η Γηραιά Ήπειρoς;

Ρεπορτάζ: Νίκος Μίχος.

Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους έχει φέρει στο προσκήνιο ένα νέο, θεμελιώδες, πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση: περιοχές, οι οποίες δεν αντιμετωπίζουν ύφεση, δεν αισθάνονται πλέον την ανάγκη να μείνουν συνδεδεμένες με τις χώρες, όπου υπάγονται νομικά μέχρι τώρα (όπως η Καταλονία στην Ισπανία ή η Σκωτία στην Μεγάλη Βρετανία). Έτσι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να ανεξαρτητοποιηθούν από αυτές, ενώ ταυτόχρονα δεν σκέφτονται το ενδεχόμενο να φύγουν από την Ένωση. Οι φυγόκεντρες αυτές τάσεις, που εκφράστηκαν μέσα από το αίτημα για δημοψήφισμα προς ανεξαρτησία, ίσως προσθέτουν ερωτήματα σχετικά με την επιτυχία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, καθώς φαίνεται πως δεν είναι μόνο η Ελλάδα πια, που απειλεί, κατά τους ευρωσκεπτικιστές, την συνοχή της Κοινότητας.

Το ισπανικό ζήτημα

Ο Αρτούρ Μας, ο περιφερειάρχης της Καταλονίας έχει ασκήσει έντονη κριτική στην κυβέρνηση της Μαδρίτης, κυρίως γιατί θεωρεί την κατανομή των οικονομικών βαρών «άδικη και ατιμωτική». «Η Καταλονία πρέπει να απελευθερωθεί από την πολιτική του cafe para todos (καφέ για όλους), που βλέπει την χώρα διαχωρισμένη σε 17 αυτόνομες κοινότητες», δηλώνει ο Μας, που δεν τον ενδιαφέρουν οι μπερδεμένες συμμαχικές σχέσεις μεταξύ των περιοχών.

Ο πρόεδρος της Καταλονίας, περιμένει να κερδίσει ευρεία πλειοψηφία στις περιφερειακές εκλογές της 25 Νοεμβρίου, έτσι ώστε να εγγυηθεί την διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος με θέμα την απόσχιση και την ανεξαρτητοποίηση από την Ισπανία. Ένα τέτοιο δημοψήφισμα, βέβαια, έρχεται ενάντια στο Σύνταγμα της χώρας, παρόλα αυτά, ο Μας έχει ως κίνητρο το εθνικιστικό αίσθημα των Καταλανών. Δεν είναι τυχαίο, ότι τον Σεπτέμβριο, ένα εκατομμύριο Καταλανοί πορεύθηκαν στους δρόμους της Βαρκελώνης κυματίζοντας της Σενιέρα (την σημαία τους) ζητώντας μια «νέα χώρα στην Ευρώπη».

Η ισπανική κυβέρνηση, πάντως, πριν από λίγες ημέρες μόνο, καταψήφισε την πρόταση για την διεξαγωγή ενός τέτοιου δημοψηφίσματος.

Η Καταλονία παράγει το 1/5 του συνολικού ΑΕΠ της Ισπανίας, αλλά οι κάτοικοί της έχουν αρχίσει να κουράζονται – ένα αίσθημα κοινό με τους κατοίκους της Β. Ευρώπης που δεν θέλουν να ανέχονται πια τους νότιους – από την οικονομική απραγία της κεντρικής κυβέρνησης στην περιοχή τους.

Τα ίδια αισθήματα, όμως, φαίνεται να νιώθουν και οι Βάσκοι, όπου οι αυτονομιστές αναμένεται να κερδίσουν ένα σοβαρό ποσοστό στις εκλογές της επόμενης Κυριακής.

Το σκωτσέζικο ζήτημα

Το φθινόπωρο του 2014 σχεδιάζεται να διεξαχθεί δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στην Σκωτία. Στις αρχές της επόμενης εβδομάδας θα υπάρξει, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, συνάντηση των δυο πλευρών – των Σκωτσέζων και της λονδρέζικης κυβέρνησης – χωρίς ωστόσο να υπάρχουν πληροφορίες για πιθανή συμφωνία.

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον, υπέρμαχος της ενότητας της χώρας, προτίθεται να υποστηρίξει την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος όσο το δυνατόν συντομότερα, καθώς θα δωθεί έτσι ένα τέλος στο αδιέξοδο μεταξύ της κυβέρνησης του Ουεστμίνιστερ στο Λονδίνο και της διοίκησης του Εδιμβούργου.

Σε κάθε περίπτωση, ο Κάμερον δεν φαίνεται να υπάρχει λόγος να ανησυχεί για την ενότητα της χώρας, αφού βάσει των τελευταίων δημοσκοπήσεων μόνο το 30% - 40% των Σκωτσέζων επιθυμεί την ανεξαρτητοποίηση.

Η οικονομική ύφεση, βέβαια, στην Βρετανία ενισχύει και τους φόβους για την επανεμφάνιση ενός IRA. Δεν έχει πολύ καιρό που ένα νέο κίνημα εξτρεμιστών, ονόματι New IRA, έχει κάνει την εμφάνισή του και δηλώνει ότι «υπάρχει αναγκαιότητα για ένοπλο αγώνα για την απελευθέρωση της Ιρλανδίας». Η ομάδα, που εμπνέει τους Σκωτσέζους εθνικιστές, επιθυμεί την ένωση της Βόρειας Ιρλανδίας με την Δημοκρατία της Ιρλανδίας.

Το ιταλικό ζήτημα

Στο Νότιο Τιρόλ, στην Ιταλία, οι κάτοικοι, επίσης, δεν ενδιαφέρονται πια να συμπεριλαμβάνονται στους υπεύθυνους για τον διεφθαρμένο νότο ή για τα σκάνδαλα στην Σικελία και το Λάτιο. Τον περασμένο Απρίλιο χιλιάδες κάτοικοι της πόλης συγκεντρώθηκαν στην πρωτεύουσά της περιοχής τους για να ζητήσουν «ανεξαρτητοποίηση από την Ρώμη».

Και στο Βέλγιο

Αντιδράσεις, με τάσεις ανεξαρτητοποίησης, εμφανίζονται και στην Φλαμανδία στο Βέλγιο. Οι Φλαμανδοί θεωρούν ότι τα λεφτά τους πηγαίνουν – αδίκως – στον φτωχό νότο. «Το Βέλγιο είναι μια χώρα μεταφοράς χρήματος, όπου η Φλαμανδική δημοκρατία προσφέρει πολύ περισσότερα από όσα της αντιστοιχούν», σημειώνει ο αρχηγός του κόμματος της Νεο-Φλαμανδικής Συμμαχίας.

Ελλείψει πολιτικής ένωσης

Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, όλες οι χώρες, όπως διαμορφώθηκαν με την Συμφωνία της Γιάλτας, προσπαθούσαν για χρόνια να μείνουν ενωμένες για ναμην εμφανιστούν ξανά τα φαινόμενα του άμεσου παρελθόντος.

Παρόλα αυτά, με την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος, οι χώρες της ευρωπαϊκής κοινότητας, πέρασαν σημαντικές εξουσίες στις Βρυξέλλες. Σήμερα με την κρίση, πολλές από αυτές τις χώρες παρατηρούν μια απώλεια κυριαρχίας.

Μέσα στο πλαίσιο της διαμάχης βορρά – νότου, αρχίζουν να εμφανίζονται σε αρκετές περιοχές αιτήματα για ανεξαρτησία, ακόμη και στις πιο πλούσιες περιοχές. Το Spiegel, αναφορικά με αυτό το φαινόμενο σχολιάζει ότι «παντού οι λαϊκιστές κερδίζουν έδαφος προς μια εγωιστική τάση».

Ακροδεξιά: αιτία και αιτιατό

Η κρίση εκτός των προβλημάτων συνοχής εντός της ζώνης του κοινού νομίσματος προσέφερε έδαφος για την ανάδειξη ακροδεξιών κινημάτων, όπως το Εθνικό Μέτωπο στην Γαλλία και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία. Αυτό είναι εντονότερο στις περιοχές με μεγάλη δυσαρέσκεια προς τις πολιτικές της Ε.Ε.

«Υπάρχει τεράστια πίεση αυτή την στιγμή για να καταφύγουμε σε παλιές θέσεις, ήττες, και αποφάσεις για το ποιός συνεισφέρει τι στους κεντρικούς προϋπολογισμούς», αναφέρει στους New York Times, η Χέδερ Γκράμπε, πολιτική σύμβουλος του Ευρωπαίου Επιτρόπου για πέντε χρόνια. «Αλλά όταν έρχεται η κρίσιμη στιγμή, φαίνεται να μην είναι το ζήτημα για το χρήμα αλλά για τους εθνικούς μύθους – τέτοιοι αισθηματικοί άνθρωποι που είμαστε. Αισθανόμαστε πιεσμένοι; Νιώθουμε αρκετά ασφαλείς για να φύγουμε; Έτσι γυρνούν τα φαντάσματα της ιστορίας, και την ώρα που η οικονομία κυβερνά, ο κόσμος ψηφίζει με την καρδιά του και όχι με την λογική», συμπληρώνει η ίδια.


«Ευρώπη των περιφερειών»
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν σχεδιασμένη να λειτουργήσει με περιοχές, σε αντίθεση με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όταν ο Ελβετός φιλόσοφος, Ντένις ντε Ριζεμοντ, έγραψε για την «Ευρώπη των περιφερειών» δεν είχε αυτό που πάει να δημιουργηθεί στο μυαλό του. Ούτε ο Τζέρεμι Ρίφκιν, γράφοντας το «Ευρωπαϊκό Όνειρο» περιέγραψε ποτέ κάτι που να πλησιάζει σε τέτοια εικόνα κατακερματισμού


απο enikos.gr

Δεν είναι μόνο η Καταλονία...

Εντείνονται οι αποσχιστικές τάσεις σε διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Στις 15 Οκτωβρίου υπήρξε συμφωνία μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Σκωτίας σχετικά με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Το δημοψήφισμα θα διεξαχθεί τον Οκτώβριο του 2014 και θα καλεί τους ψηφοφόρους να απαντήσουν ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην αποχώρηση της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Την ίδια ώρα η Καταλονία εντείνει τις προσπάθειές της, προκειμένου να διασφαλίσει ένα δημοψήφισμα που θα της επιτρέψει να αποσχισθεί από την Ισπανία, ενώ παρόμοιες είναι οι επιδιώξεις και των Βάσκων.

Στην Ιταλία, οι περιφέρειες του Βορρά και το Νότιο Τιρόλο διαμηνύουν σε όλους τους τόνους ότι δεν θέλουν πλέον να χρηματοδοτούν τις διαρθρωτικά αδύναμες περιοχές του ιταλικού Νότου.

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση των Φλαμανδών στο Βέλγιο, που έχουν δρομολογήσει εδώ και καιρό το «διαζύγιό» τους από τους γαλλόφωνους Βαλόνους. Η Φλάνδρα αποτελεί το ένα τρίτο της συνολικής έκτασης του Βελγίου, ωστόσο, η οικονομική της δύναμη αντιστοιχεί στο 60% του ΑΕΠ΄.

Πηγή: Euro2day.gr


απο το Ποντίκι, 

απόσπασμα από το άρθρο:

Ο ρόλος των Περιφερειών στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και η περίπτωση της Ελλάδος

.....Από αυτήν την επιγραμματική ιστορική αναφορά μας, είναι φανερό πως η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν αποτελεί εξ επιφοιτήσεως όραμα, η Ευρώπη είναι ουσιαστικά σύνολο περιφερειών, που έχουν ανάγκη να συνεργαστούν για να εξακολουθούν να υπάρχουν, το έχουν κατανοήσει και δείχνουν να προσπαθούν γι’ αυτό. Η υπερκρατική συνεργασία των περιφερειών έχει καταστεί πράξη προτού καταστεί πολιτική επιλογή. Η κατάληξη σε μια ομοσπονδία περιφερειών, με κοινούς στόχους, με άλλα λόγια σε ομόσπονδο κράτος με συγκεκριμένα όρια και συγκεκριμένη κοινή οικονομική και κοινωνική πολιτική, αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, ιστορική νομοτέλεια. Όπως βεβαίως απαιτείται και κεντρική διακυβέρνηση, ως ρυθμιστής και εγγυητής αυτής της κοινωνικής και οικονομικής συνοχής, για την οποίαν τόσος λόγος γίνεται τελευταία και που τίθεται πλέον ως προϋπόθεση.

Τα παραπάνω, που ενδεχομένως να φαίνονται ακόμα πολύ ιδεαλιστικά, ου μην ουτοπικά, πρέπει να ολοκληρωθούν και μάλιστα το ταχύτερο δυνατόν. Το ότι βρισκόμαστε σε αυτόν το δρόμο δεν αρκεί. Πρέπει να προλάβουμε τις διεθνείς εξελίξεις, που είναι ραγδαίες. Σε λίγα χρόνια κανένα ευρωπαϊκό κράτος – συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας – δεν θα μπορεί να σταθεί από μόνο του στο παγκόσμιο στερέωμα. Οι αναδυόμενες χώρες της Ανατολής θα είναι πολύ παραγωγικότερες (με την κλασική έννοια του όρου και όχι με τη σύγχρονη έννοια της «συνολικής παραγωγικότητας»)(vii), πολύ φθηνότερες και θα έχουν πολλαπλάσιο πληθυσμό από αυτόν ολόκληρης της Ευρώπης, πολύ περισσότερη γη, ίσως και περισσότερους φυσικούς πόρους. Αν η Ευρώπη δεν ενοποιηθεί πραγματικά (viii), δηλαδή πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά – εξαιτίας κοντόφθαλμων πολιτικών μερικών περιστασιακώς ευνοημένων από το επικρατούν χρηματοπιστωτικό σύστημα επί μέρους κρατών της – αν δεν ενισχύσει έτσι τη δυναμική της, αυτήν τη «συνολική παραγωγικότητά» της και την ιδιαίτερη σημαντική της, η μοίρα της θα είναι ο διαμελισμός της με μια νέα Γιάλτα. Ελπίζουμε οι αλαζόνες να διδαχθούν από την Ιστορία.

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΕ: ΤΟ ΔΝΤ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΜΗ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Η ιστορία γράφει.....

Διαβάστε την αποκάλυψη και τον σχολιασμό που κάνει το πολύ καλό ΧΑΑ.

κοροϊδία, συνδιαλλαγή, "θα έρθουν δάνεια"

Η ετικέτα #κανείς δε λέει κάτι δεν αναφέρεται μόνο σε όσα δε λέγονται, τις περισσότερες φορές αναφέρεται στη πραγματική συζήτηση, με την οποία αντί να διαφωτίζεται το θέμα και να "οδεύει προς επίλυση" συνεισφέρει απλά στο να θαφτεί...

Τέτοιο παράδειγμα είναι δημοσιεύματα από Το Βήμα
- της Κυριακής 24/6/12:

 Ποιοι έριξαν έξω το μνημόνιο -Η τρόικα καρφώνει τέσσερις υπουργούς για προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων από το «παράθυρο»

- χθες, 1/7/12: Μπομπ Τράα: Ο μικρός Ολλανδός ανθύπατος -Η θύελλα από το ρεπορτάζ για τις προσλήψεις που έριξαν έξω το μνημόνιο και το πρωτοσέλιδο της «Le Figaro»

Με το πρώτο δημοσίευμα, Ο ΔΟΨ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΔΝΤ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΜΗ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
Με το δεύτερο, έχουμε την επιβεβαίωση ότι ΟΝΤΩΣ ΣΥΝΕΒΕΙ
Όταν διάβασα το πρώτο δημοσίευμα, έμεινα με την εντύπωση πως ήταν κάποιο "ρεπορταζ" με αποδέκτες τους εσωκομματικούς αντιπάλους του Μπένυ, οι οποίοι καρφώθηκαν μαζί με τον ΓΑΠ
κάτι σα "κομματικά μαχαιρώματα" δηλαδή
όμως, διαβάζοντας και τα χθεσινά, θεωρώ ότι το πραγματικό θέμα βρίσκεται αλλού (ως συνήθως)

Η όλη ιστορία ΔΕΝ είναι "ποιοι έριξαν έξω το μνημόνιο"!
Η ιστορία είναι ότι ΤΟ ΔΝΤ ΕΒΛΕΠΕ ΤΗ ΜΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ σε ένα από τα μεγαλύτερα εγχώρια θέματα (πελατειακό κράτος) ΚΑΙ ΑΠΕΚΡΥΠΤΕ, ΕΚΑΝΕ ΠΛΑΤΕΣ

Πολύ φοβάμαι όμως ότι θα υπήρχε "πολιτική" ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ: κάνε εσύ αυτό που θες (προσλήψεις) και δώσε μου εμένα το άλλο (ότι ήταν αυτό, δεν ξέρω)

Έτσι, έχουμε μια πανηγυρική επιβεβαίωση ότι τρώμε απίστευτη κοροϊδία... δε πα να 'χουμε κρίση, η κοροϊδία συνεχίζει αμείωτη... δεν διορθώνεται με τίποτα...

Οπότε μπορώ "άφοβα" να φαντάζομαι τα χειρότερα: η νέα νέα κυβέρνηση να αναλωθεί σε ασκήσεις ακρίδας, μην αφήνωντας τίποτα, ενόσω θα διαβεβαιώνει ότι "τα δάνεια θα έρθουν"... Ακούγεται ότι 4 μήνες λεηλασίας θα θα φανούν αρκετοί... Μετά, ότι γίνει...
Δείχνουν σα να μην έχουν καταλάβει ότι οι Ευρωπαϊοι δεν αστειεύονται, και ότι δεν πρόκειται να πληρώσουν δόση εάν δεν "τικαριστεί" η λίστα των εκκρεμοτήτων, ειδικά εάν πρόκειται για ένα πολιτικό σχηματισμό που έχει σημαία την εφαρμογή του μνημονίου... Τα έλεγαν για το αντίπαλο δέος του ΣΥΡΙΖΑ (ότι είμαστε έξω εάν βγει κλπ) αλλά η νέα νέα κυβέρνηση λειτουργεί σα να πιστεύει ότι δεν ισχύει το ίδιο για την ίδια... κούνια που τους κούναγε...

δημοσιεύματα όπως Αυτοί είναι 60 οργανισμοί του Δημοσίου που θα κλείσουν μέσα στο καλοκαίρι από τη μία μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια (σε σχέση με τα παραπάνω) και από την άλλη εξυπηρετούν μάλλον σκοτεινούς σκοπούς!

bold: θάψιμο
bold: ξέσκισμα

Σύμφωνα με το Εθνος το σχέδιο για τα λουκέτα βρίσκονται οργανισμοί που υπάγονται κυρίως στα υπουργεία Υγείας, Παιδείας Πολιτισμού και Ανάπτυξης.
Πρόκειται για την Εταιρεία Έρευνας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης «Σύνθεση», την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Ανάπτυξης και Ψυχοθεραπείας «Αθήνα», το Ειδικό Ταμείο Οργάνωσης Συναυλιών της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Κοινωνικές Συνετεριστικές Δραστηριότητες Ευπαθών Ομάδων«Εδρα», την Ομοσπονδία Άρσης Βαρών, την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας «Αλθαία», το Αθλητικό Κέντρο Χανίων,ο ΟΚΕ, το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, η «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ», η Εταιρεία Νόσου Αλτσχάιμερ, το Εθνικό Κέντρο Επαγγελματικού Προσανατολισμού, ο «Συν-ειρμός», το Ωδείο Αθηνών, ο Φορέας Διαχείρισης Δρυμού Σαμαριάς, η Εστία Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης, η ΙΑΣΙΣ, η Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών, το Κέντρο Διαπολιτισμικής Ψυχιατρικής Περίθαλψης, το Λαογραφικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης, το Κέντρο Έρευνας Περίθαλψης Σακκχαρώδη Διαβήτη.
Τον ίδιο δρόμο να ακολουθήσουν το ΣΕΦ που θα συγχωνευθεί με το ΟΑΚΑ, η Μονάδα Διαχείρισης Οικονομικών Προγραμμάτων με 1.200 άτομα προσωπικό, ο ΕΟΦ, ο ΕΦΕΤ το Κέντρο Αιμοδοσίας, αρκετά Μουσεία, αλλά και οι σχολές Δημόσιας Υγείας, Δικαστικών και Δημόσιας Διοίκησης.

Πολύ πιο σκληρό από το Μάαστριχτ το Δημοσιονομικό Σύμφωνο

Διαβάστε το.

Σε λίγες μέρες θα είναι το πρώτο θέμα συζήτησης σε όλη την Ευρώπη... Στην Ελλάδα όλοι κάνουν την πάπια προεκλογικά για αυτό το ιστορικής σημασίας θέμα...

Μόνο κάτι για δημοψήφισμα ψέλισε ο Συριζα και το ΚΚΕ που το ανέδειξε σαν θέμα μόλις χθες...


του Δημήτρη Παυλόπουλου*
Λιτότητα για πάντα

Η συζήτηση για το χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής αντιπαράθεσης στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός καλείται να απαντήσει στο εκβιαστικό δίλημμα που θέτει η ελληνική ελίτ, οι πολιτικοί της διαχειριστές και τα ΜΜΕ: ναι ή όχι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας, ναι ή όχι στο ευρώ. Το τελευταίο διάστημα φαίνεται να κερδίζει έδαφος η άποψη που λέει πως αυτό το δίλημμα είναι αποτέλεσμα των πολιτικών συσχετισμών στην Ευρώπη. Η εκλογή Ολάντ μάλιστα δημιούργησε σοβαρές ελπίδες στους υποστηρικτές μιας ενδιάμεσης λύσης (ακύρωση των μέτρων λιτότητας με παραμονή στο ευρώ). Για να αξιολογήσουμε το κατά πόσον αυτές οι ελπίδες είναι βάσιμες πρέπει να εξετάσουμε τις εξελίξεις στο επίπεδο της δομής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτό το τοπίο θα κληθεί να λειτουργήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί μετά τις εκλογές στις 17 Ιουνίου, στο βαθμό που δεν θα υιοθετήσει πολιτική ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα τελευταία δύο χρόνια, μια σειρά από νέες συνθήκες αλλάζουν σημαντικά τον χαρακτήρα της ΕΕ και της ευρωζώνης. Το Ευρωσύμφωνο (Europact), o Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM), το Δημοσιονομικό Σύμφωνο (Fiscal Pact) έρχονται να επιβάλλουν νέους κανόνες και να μετατρέψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση (με πυρήνα την Ευρωζώνη) σε μια ένωση με σκληρή δημοσιονομική πολιτική, σε ένα πανίσχυρο και μη ελεγχόμενο κέντρο λήψης πολιτικών αποφάσεων, με κανένα περιθώριο αναδιανομής κεφαλαίων είτε προς όφελος των οικονομικά αδυνάτων είτε προς ενίσχυση των χωρών που βρίσκονται σε οικονομική ύφεση.

Σε δημοσιονομικό επίπεδο, η φιλοσοφία όλων των παραπάνω συμφωνιών και συνθηκών είναι η επιβολή και διαιώνιση των πολιτικών λιτότητας. Εκτός από την επιβεβαίωση και σκλήρυνση του ορίου του 3% στο έλλειμμα του προϋπολογισμού και του 60% του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ που προβλέπονται από τη συνθήκη του Μάαστριχτ, οι συνθήκες αυτές έρχονται να επιβάλλουν νέους κανόνες: το πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο νέος κανόνας που εισάγει το Χρηματοπιστωτικό Σύμφωνο, ο κανόνας του «δομικού» δημοσιονομικού ελλείμματος. Το δομικό έλλειμμα ορίζεται ως το συνολικό έλλειμμα μείον του ελλείμματος λόγω απρόβλεπτων διακυμάνσεων της οικονομίας και του ελλείμματος που προκύπτει από προσωρινές δαπάνες της κυβέρνησης. Σύμφωνα με το Χρηματοπιστωτικό Σύμφωνο, το δομικό έλλειμμα δεν πρέπει να ξεπερνά το 0,5% του ΑΕΠ. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό το όριο γίνεται σαφές από το παράδειγμα του Βελγίου που έχει συνολικό έλλειμμα 4,6%. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το δομικό έλλειμμα αγγίζει το 4%. Για να πληρεί το Βέλγιο τον κανόνα του 0,5%, το συνολικό έλλειμα θα πρέπει να μειωθεί στο 1,1% και όχι «απλά» στο 3% που ορίζει η συνθήκη του Μάαστριχτ.

Η επιβολή των νέων σκληρών δημοσιονομικών κανόνων στην ΕΕ έχει στόχο την εξασφάλιση της σταθερότητας του ευρώ που επιθυμούν διακαώς τα δυναμικά τμήματα του εξαγωγικού κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φυσικά, το κόστος είναι τεράστιο για τους λαούς: η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία μεταφράζεται σε δραματικές περικοπές στο κοινωνικό κράτος, στην περίθαλψη και στην εκπαίδευση. Επίσης, οι αυστηροί και ανελαστικοί δημοσιονομικοί κανόνες στερούν τη δυνατότητα κρατικής χρηματοδότησης πολιτικών στήριξης της οικονομίας σε περιόδους κρίσεων. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι η μόνιμη όξυνση των οικονομικών ανισοτήτων και ο μακροχρόνιος μαρασμός της οικονομικής δραστηριότητας στο εσωτερικό των χωρών.

Η πρόσδεση σε αυτούς τους μηχανισμούς δεν είναι ζήτημα περιστασιακής πολιτικής συμφωνίας. Παρά το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δε θα μπορούσε ποτέ να διεκδικήσει βραβείο δημοκρατικής λειτουργίας, οι συνθήκες αυτές τη μετατρέπουν σε μια ένωση με πολύ ισχυρές και απολυταρχικές δομές λήψης πολιτικών αποφάσεων στα κρίσιμα ζητήματα. Η επιβολή των δημοσιονομικών κανόνων δεν επαφίεται πλέον στην ευχέρεια των κρατών-μελών αλλά … στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Κάθε κράτος μέλος έχει το δικαίωμα να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όταν θεωρεί ότι ένα άλλο κράτος-μέλος παραβαίνει το σύμφωνο. Η Κομισιόν έχει και αυτή δικαίωμα προσφυγής όταν θεωρεί πως ένα κράτος-μέλος δεν ακολουθεί τις «οδηγίες» της για την επίτευξη των στόχων του συμφώνου. Τα πρόστιμα για τα κράτη-παραβάτες ανέρχονται στο 0,2-0,5% του ΑΕΠ τους. Πολλές φορές μάλιστα η ερμηνεία των δημοσιονομικών κανόνων είναι τόσο σχετική που ένα διορισμένο όργανο σαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί να το αξιοποιεί όπως θέλει ενάντια σε χώρες ή κυβερνήσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Δανία: το δομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού της για το 2011 υπολογίστηκε σε 1% από το υπουργείο Οικονομικών της χώρας. Όμως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χρησιμοποίησε τη δική της μέθοδο και το καθόρισε στο 3%! Μπορεί κάποιος να φανταστεί πόσο δραματικές θα είναι οι συνέπειες αυτής της «απόκλισης» για τους Δανούς εργαζόμενους…

Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) των τραπεζών

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο λεγόμενο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, το ESM που προβλέπεται να αντικαταστήσει το EFSF, το ερχόμενο καλοκαίρι. Το ESM θα εφοδιαστεί με κεφάλαια και εγγυήσεις ύψους 700 δις ευρώ και φαινομενικός του στόχος είναι η παροχή κεφαλαίων σε κράτη-μέλη της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικά προβλήματα. Όπως φάνηκε από την περίπτωση του «πακέτου σωτηρίας» της Ελλάδας, η κεφαλαιακή ενίσχυση δεν έχει καμιά σχέση με την επένδυση κεφαλαίων στην πραγματική οικονομία των χωρών με δημοσιονομικά προβλήματα. Αντίθετα αποσκοπεί στην εξασφάλιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους σε χώρες που απειλούνται άμεσα ή μεσοπρόθεσμα με χρεοκοπία. Η χρηματοδότηση του ESM θα προέρχεται υποχρεωτικά από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και προαιρετικά από αυτούς των υπολοίπων κρατών-μελών της Ε.Ε. Με λίγα λόγια με το ESM θεσμοθετείται αυτό που δοκιμάστηκε στην περίπτωση της Ελλάδας. Με την ολοκλήρωση του περιβόητου PSI, τα δύο τρίτα περίπου του Ελληνικού δημόσιου χρέους μεταφέρθηκαν από χέρια ιδιωτών δανειστών (βλ. κυρίως τράπεζες) στα χέρια των κρατών-μελών της Ευρωζώνης ή αλλιώς στους ώμους των βορειοευρωπαίων εργαζομένων. Με αυτό τον τρόπο, το ESM γίνεται ένας πανίσχυρος μηχανισμός προστασίας του τραπεζικού συστήματος αλλά και πανευρωπαϊκής αναδιανομής εισοδήματος προς όφελος των τραπεζών.

Οι κανόνες λειτουργίας του ESM δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Το ESM θα είναι ένας αυτονομημένος μηχανισμός που θα συνεργάζεται στη λήψη αποφάσεων με την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. θα απολαμβάνει την απόλυτη οικονομική, πολιτική και νομική ασυλία, ενώ καμία κυβερνητική ή δικαστική εξουσία δε θα μπορεί να παρέμβει ενάντια στις αποφάσεις και τους ανθρώπους του. Θα αντλεί κεφάλαια από τα κράτη-μέλη με απλή απόφαση της διοίκησής του, κάθε κράτος θα έχει περιθώριο εφτά ημερών για να μεταφέρει το κεφάλαιο που ζητείται από το ESM.
Δ.Π.

ΔΙΑΤΑΓΗ ΚΟΜΙΣΙΟΝ: ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πια σταματήσει να τηρεί τα προσχήματα των στόχων της κοινωνικής συνοχής και της προστασίας της απασχόλησης. Οι πολιτικές λιτότητας που ακολουθούνται στα κράτη-μέλη οδηγούν συνειδητά στη δραματική αύξηση της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Αυτό δεν είναι μια «απλή» νεοφιλελεύθερη εκτροπή. Η ευρωπαϊκή συμφωνία για τις «μακροοικονομικές ανισορροπίες» οριοθετεί ακόμη και την αναλογία μισθών παραγωγικότητας. Το όριο ορίζεται αυτοβούλως από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία μπορεί να επιβάλλει πολιτικές σε χώρες και κυβερνήσεις που ακολουθούν μη επιθυμητή κατεύθυνση. Με βάση αυτή τη συμφωνία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε πρόσφατα από οκτώ κράτη-μέλη της Ε.Ε. να προχωρήσουν σε μειώσεις μισθών. Η Ελλάδα ήταν ανάμεσα σε αυτές …

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΕΡΔΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

Στη νέα πραγματικότητα της Ε.Ε. της απόλυτης δημοσιονομικής πειθαρχίας, η απασχόληση απορρυθμίζεται και οι μισθοί μειώνονται με το πρόσχημα της «ανάπτυξης». Το τελευταίο διάστημα πολλοί – ακόμη και νεοφιλελεύθεροι – αναλυτές υπογραμμίζουν την ανάγκη υιοθέτησης αναπτυξιακών πολιτικών που θα συμβαδίζουν με τα περιοριστικά μέτρα. Αυτή η αντίληψη φαίνεται να υιοθετείται ακόμα και από τη «σκληρή» πολιτική ηγεσία της Γερμανίας. Όμως, για αυτούς «ανάπτυξη» δε σημαίνει υιοθέτηση Κεϋνσιανών πολιτικών στήριξης της οικονομίας. Τέτοιες πολιτικές όχι μόνο είναι μακριά από τις τρέχουσες πολιτικές επιλογές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των πολιτικών εκφραστών του, αλλά έρχονται σε σύγκρουση με τη δομή και τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα, «ανάπτυξη» για αυτούς σημαίνει υιοθέτηση έμμεσων αναπτυξιακών μέτρων, δηλαδή μέτρων απορρύθμισης και μείωσης του κόστους της εργασίας. Με άλλα λόγια σημαίνει απελευθέρωση των απολύσεων, απελευθέρωση της ευέλικτης απασχόλησης, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, μείωση των μισθών και περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας. Φυσικά κάθε σοβαρός οικονομολόγος αλλά και κάθε πολίτης με μνήμη γνωρίζει καλά ότι αυτές οι πολιτικές αυξάνουν το κέρδος των εργοδοτών αλλά ανάπτυξη δεν φέρνουν. Παρόλα αυτά, οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ καλούνται να τις επιβάλλουν.

* Eπίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο VU του Άμστερνταμ
 σεισαχθεια

το είδα ΕΔΩ

Ο ΛΑΟΣ ΜΙΛΗΣΕ. ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ....

 ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ 22.00'

2,3 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

1. ΟΙ ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΜΠΟΥΛΟ!

2.ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

Προσέξτε τις έδρες  του πρώτου και του δεύτερου κόμματος:

3. ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΝΕΑ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΕ, ΤΟ ΔΝΤ (ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΩ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΩΣ ΤΟ ΝΑΤΟ....)

ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΓΕΝΙΚΑ...

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΕΞΑΠΟΛΥΟΝΤΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΕΙ, Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ:

ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΟΝΟΙΑ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΛΑΟΥ...

Ο ΛΑΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ - ΤΩΡΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΙΣ ΤΑΜΠΕΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ ΨΗΦΙΣΕ. 

ΔΕΞΙΟΙ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΩΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΝ ΔΙΑΛΟΓΟ, ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΠΙΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΜΙΝΤΙΑΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ....

ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΚΑΡΤΕΛ, ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ  ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ - Ο ΛΑΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ.

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΑ ΞΑΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ...

ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ... ΟΧΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ...

ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ, Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΕΝΑ ΜΙΝΙΜΟΥΜ ΚΟΙΝΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ, ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥΣ....

ΜΙΑ (ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΙΝΟΤΥΠΗ) ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΜΟΝΟ:

ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΕ...

.........................
Ενημ. 23.00:

Ο Καμμένος ξηγήθηκε!

Και δύο πολύ σωστές κατά τη γνώμη επισημάνσεις:

1.

Χατζηνικολάου στο enikos.gr




Το σημερινό εκλογικό αποτέλεσμα, που εμφανίζει το άθροισμα των δυνάμεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάτω από το 33%,"εγκαινιάζει" μια νέα πολιτική εποχή. Στο εξής οι σχέσεις κομμάτων-ψηφοφόρων δεν θα είναι δεδομένες. Θα κρίνονται και θα επανακρίνονται με βάση τα πεπραγμένα των πολιτικών και την απόσταση των έργων τους από τους λόγους τους. Πρόκειται για μια νέα μεταπολίτευση. Οι πράσινες και οι γαλάζιες σημαίες υποστέλλονται μετά από 38 χρόνια και στη θέση τους υψώνονται οι σημαίες της λογικής και της ευαισθησίας! Υψώνονται οι σημαίες της ευθύνης και της ωριμότητας.
Για παράδειγμα, σε αυτές τις εκλογές οι πολίτες αποφάσισαν να στείλουν στην Ευρώπη το μήνυμα που δεν έστειλαν τα τελευταία δύο χρόνια οι πολιτικοί μας. Το μήνυμα ότι οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πρέπει να αλλάξουν πολιτική απέναντι στην Ελλάδα. Το μήνυμα ότι πρέπει να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τη χώρα μας ως το πειραματόζωο της Ευρώπης και το λαό της ως αποδιοπομπαίο τράγο. Οι πολίτες είπαν με την ψήφο τους αυτά που δεν τόλμησαν να πουν οι υποτιθέμενοι ηγέτες τους...

Ο Λάκης Λαζόπουλος, με τον οποίο μίλησα πριν από λίγο τηλεφωνικά, έκανε άλλη μια σημαντική επισήμανση. Η σοφή απόφαση του λαού, μου είπε, δεν επιτρέπει σε κανέναν να πανηγυρίσει σήμερα... Δεν υπάρχει κανένας στους δρόμους... Άλλωστε, όταν ο λαός δεν πανηγυρίζει, πως μπορεί να επιτρέψει πανηγυρισμούς στα κόμματα; Και συμπληρώνω: Ο λαός τους αναγκάζει όλους τώρα να βάλουν νερό στο κρασί τους και να συνεννοηθούν. Διαφορετικά, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αν εκείνοι δεν είναι ικανοί να πάρουν τις αποφάσεις που χρειάζεται η χώρα, θα τις πάρει σύντομα και πάλι ο λαός...

2.

Ενημ. 7/5, 14.00. ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ-ΕΔΡΕΣ (απο ταχαλια):

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ! Πώς θα κατανέμονταν οι έδρες με απλή αναλογική

ο παραπάνω πίνακας, δείχνει για ποιό λόγο δεν δικαιούνται να κυβερνήσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κι ότι πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους αντιμνημονιακούς, που έπεισαν το λαό, να κυβερνήσουν. Οτιδήποτε άλλο δεν θα έχει λαϊκή νομιμοποίηση

Στάθης: Στην Ελλάδα οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής δεν είναι φασίστες όλοι τους. Στη χώρα μας δεν έχουμε ιστορικό πογκρόμ, γενοκτονιών, στρατοπέδων συγκέντρωσης, εκτεταμένου ρατσισμού. Οι Έλληνες θυμούνται τι έκαναν στην Ελλάδα κι όλη την Ευρώπη οι ναζί.

Ο σκιτσογράφος Στάθης Σταυρόπουλος (υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ) γράφει...

Ψηφίζονται κρυπτόμενοι ή: όταν βγει στο φως η «Χρυσή Αυγή», θα καεί…

 

Έως τώρα η Ελλάδα είχε την τιμή να είναι από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που στο Κοινοβούλιό τους δεν είχαν καταφέρει να μπουν νεοναζί.

Το δύο κόμματα του δικομματικού μονοκομματισμού, όμως,έφθειραν τόσον το πολίτευμα, ώστε, ως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, η πιθανότης να μπουν οι επίγονοι του Χίτλερ στη Βουλή είναι υπαρκτή.

Ας μπουν! Θα πάθουν ό,τι έπαθε και το ΛΑΟΣ! Θα αναμετρηθούν με την πραγματικότητα θα βρεθούν ελλιποβαρείς και θα εξαερωθούν.


Το ίδιο έχει συμβεί πολλές φορές ακόμα και στην (βεβαρημένου φασιστικού παρελθόντος) Ευρώπη – για παράδειγμα ο πολύς καμαράντεν Μπόσιτης Λίγκας του Βορρά! ο φυρερίσκος χρησιμοποιούσε τους μελανοχίτωνές του απλώς για να πλουτίζει ο ίδιος.

Οψιμα ο κ. Βενιζέλος θυμήθηκε τον κίνδυνο της ακροδεξιάς (που ηπολιτική του δικομματισμού εξέθρεψε) και προσπαθεί να τον μετατρέψει σε έναν χρήσιμο κίνδυνο, ένα σκιάχτρο, ένα σείστρο πάνω απ’ τα κεφάλια μας για να τρομάξουμε και να κάτσουμε ήσυχοι.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η προπαγάνδα των Δυνατών (Μπόμπολας, Αλαφούζος, ΔΟΛ) - ομοθυμαδόν τα παπαγαλάκια τους επισείουν τον κίνδυνο των «δύο άκρων».

Και κατά τούτο συμπίπτουν με τους φασίστες! Διότι όποιον Χρυσαυγίτη ρωτήσεις για τα εγκλήματα του Χίτλερ θα σου απαντήσει για τα εγκλήματα του Στάλιν (και ότι «και οι Αμερικανοί καταπιέζουν τους νέγρους»).

Παιδαριώδες;

Μα τι περισσότερο από παιδαριώδης είναι η σκέψη των «λαϊκών αγωνιστών του φασισμού».
Μάλιστα, θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι οι Χρυσαυγίτες θα την πατήσουν πρώτοι, θα τους αδειάσουν πρώτους οι φυρερίσκοι τους ότανέρθει η ώρα!

Θα πάθουν κι αυτοί ό,τι έπαθαν τα ΕςΑ (τα «Τάγματα Εφόδου») από τονίδιον τον πολυαγαπημένο τους φύρερ.

Δεν θα τους σφάξουν βέβαια όπως έσφαξαν τους φαιοχίτωνες ΕςΑ οιμελανοχίτωνες Ες Ες τη «νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», αλλά θα τους στείλουν πίσω στις τρύπες τους.

Καθότι η εθνικοσοσιαλιστική ρητορική για τη «σάπια δημοκρατία», τους «κλέφτες πολιτικούς», τους «σάπιους αστούς» είναι χρήσιμη στον φασισμό μόνον ώσπου να τα βρει με τα αφεντικά.

Όπως τότε, όταν τα βρήκε ο Χίτλερ με τον Κρουπ και τους άλλους μεγαλοαστούς κι έστειλε στη συνέχεια στα θυμαράκια όσα έλεγε κι όσους τα έλεγαν.

Διότι, όταν οι φασίστες «σοβαρεύουν» (κι αρχίσουν ακκίζονται με την εξουσία) εγκαταλείπουν τα πεζοδρόμια κι ανακαλύπτουν τις μπίζνες. Οιπρώτοι που την πληρώνουν τότε είναι οι (πρώην πλέον) σύντροφοί τους.

Καθ’ ότι υπάρχουν δύο ειδών φασίστες και ναζί. Αυτοί που προέρχονται απ’ τη βαριεστημένη άρχουσα τάξη, συνήθως νάρκισσοι διανοούμενοι, που υψώνουν τον εαυτό τους πάνω απ’ τη συμβατική ηθική και το παίζουν θηρία ήθεοί

και οι δεύτεροι, που προέρχονται απ’ τις λαϊκές τάξεις, νέοι κυρίως, πνιγμένοι στην αηδία και τον θυμό, έτοιμοι να παίξουν με τη βία σαν να είναιχαβαλές, ώσπου για ορισμένους απ’ αυτούς, να γίνει προσοδοφόρο επάγγελμα.

Το πρώτο είδος ναζί συνήθως «σφάζει» το δεύτερο. Και ύστερα όλους τους άλλους.

Όμως, ούτε με το πρώτο είδος ναζί ούτε με το δεύτερο έχουν σχέση οι ψηφοφόροι τους, δεν είναι φασίστες οι περισσότεροι, εκτός κι αν ο φασισμός επικρατήσει, τους βάλει «στο κόλπο», τους κάνει κι αυτούς εγκληματίες. Συνενόχους κι ενόχους σε μαζική κλίμακα.

Έτσι έγινε με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.

Θα ξαναγίνει; Δύσκολο στην Ευρώπη κι ακόμα πιο δύσκολο στην Ελλάδα. Στη χώρα μας δεν έχουμε ιστορικό πογκρόμ, γενοκτονιών, στρατοπέδων συγκέντρωσης, εκτεταμένου ρατσισμού.

Αντιθέτως οι Έλληνες θυμούνται τι έκαναν στην Ελλάδα κι όλη την Ευρώπη οι ναζί.

Σήμερα ο κίνδυνος εκφασισμού των κοινωνιών προέρχεται περισσότερο απ’ την καρδιά του συστήματος, τις Τράπεζες και τους Τοκογλύφους, και λιγότερο απ’ την περιφέρειά του, το περιθώριό του.

Όμως, η υπερψήφιση της «Χρυσής Αυγής» ακόμα κι αν αυτή ακριβώς, φέρνοντάς την στο φως, σημαίνει την αρχή του τέλους της, δεν παύει να ’ναι μία Ύβρις.

Ύβρις θανάσιμη στην ανθρωπιά μας.

Είναι αλήθεια ότι σήμερα υπάρχουν δεξιοί ψηφοφόροι αγανακτισμένοιμε τη Ν.Δ., απογοητευμένοι απ’ την Ντόρα, δύσπιστοι με τον Καμμένο,απορριπτικοί με τον Καρατζαφέρη κι εχθρικοί με την Αριστερά. Οπως και ψηφοφόροι όλου του φάσματος δύσπιστοι με τις πολιτικές δυνάμεις, που θέλουν να τιμωρήσουν το σύστημα.
Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουν.

Ομως, το κακό που έκανε στη δημοκρατία ο δικομματισμός δεν μπορεί να το διορθώσει το χειρότερο που θα της κάνει ο φασισμός.

Η ταπεινότης μου, ένας αριστερός, καλώ τους δεξιούς συμπολίτες μου, αλλά κι όλους τους ψηφοφόρους που σκέφτονται να ψηφίσουν τη «Χρυσή Αυγή» να μη διαπράξουν την Ύβριν και να κάνουν δεύτερες σκέψεις.

Τι περιμένετε απ’ τη «Χρυσή Αυγή»; να ζητήσουν πίσω οι νεοναζί τις πολεμικές αποζημιώσεις απ’ τους Γερμανούς; Περιμένετε ότι η «Χρυσή Αυγή» 
θα αντισταθεί στους Τοκογλύφους που χρηματοδοτούν τα αφεντικά της όπως χρηματοδότησαν τον Μπόσι;

Τι περιμένουν οι πατριώτες απ’ τους εθνικιστές της «Χρυσής Αυγής»;να ξανανεβάσουν στην Ακρόπολη τη Σβάστικα που κατέβασε ο Γλέζος;

Για την τιμή της Ελλάδας, συμπολίτισσες και συμπολίτες, ούτε μία ψήφος στη «Χρυσή Αυγή».

Σε αυτούς που μιαίνουν τα ελληνικά γράμματα, σε αυτούς που θεωρούν υπανθρώπους και προγράφουν όποιους γουστάρουν, σε αυτούς που υπεκφεύγουν και ντρέπονται -οι πιο πονηροί- να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους και να την υπερασπισθούν.

Όπως ο υμπεργκρουπενφύρερ Μιχαλολιάκος, ο οποίος ερωτηθείς από τον κ. Μάκη Κουρή στην εκπομπή του, αν όντως «χαιρέτισε ναζιστικά στο Δημοτικό Συμβούλιο», απάντησε ότι έτσι «χαιρετά» (sic) και η… Χεζμπολάχ!

Τέτοιοι είναι…

Πολλά της έχουμε κάνει της Ελλάδας τελευταίως. Μην της στείλουμε και τους επιγόνους των γερμανοτσολιάδων πάλι πάνω στην Ακρόπολη να υψώνουν τη Σβάστικα του Σκότους…

enikos.gr

Εγώ πάντως δεν είμαι Χελίν!

Αναδημοσίευση απο το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου

Κυκλοφορεί ένα βιντεάκι στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, στο οποίο μια γλυκύτατη κοπέλα, που μετά έμαθα πως είναι ηθοποιός και πως λέγεται Κατερίνα Μουτσάτσου (εγώ ήξερα μόνο την Αναστασία), αρχίζει να μας μιλάει για τον εαυτό της και για την πατρίδα της, την Ελλάδα, σε μια προσπάθεια να κλονίσει ορισμένα στερεότυπα που λέγονται για τους Έλληνες, ότι είναι απατεώνες και κοιμισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι. Όσο προχωράει το βίντεο, και με μουσική υπόκρουση τον εθνικό μας ύμνο, η όμορφη κοπέλα αρχίζει να θυμώνει, να υψώνει τη φωνή της, οι κινήσεις της γίνονται σπασμωδικές, σχεδόν υστερικές, τα μάτια της γουρλώνουν ανησυχητικά ενώ και τα λεγόμενά της χάνουν τη συνοχή τους. Μετά το πρώτο λεπτό η κοπέλα έχει φτάσει στο σημείο να χτυπιέται, είναι πια σαφώς επιθετική προς τους θεατές της, ενώ ταυτόχρονα φωνάζει ότι “μπορώ να κολυμπήσω στα νερά 6.000 νησιών” ή “η οικογένειά μου είναι θεσμός ιερός”, λες και κάποιος της πρόσβαλε την ιερότητα ή της αμφισβήτησε τον αριθμό των νησιών. Κι ενώ πλησιάζει την παράκρουση, φωνάζει “με αποκαλούν Γκρικ, αλλά εγώ είμαι Χελίν, με λένε Κατερίνα και είμαι Χελίν”.


Όμως, μην αρκεστείτε στη δική μου περιγραφή, δείτε το βίντεο αν δεν το έχετε ήδη δει:

Βλέπω σε διάφορους ιστοτόπους ότι πολλοί συγκινήθηκαν από το βίντεο και αισθάνθηκαν περήφανοι ενώ άλλοι το χαρακτήρισαν ανόητο, ένας γνωστός μου από το φέισμπουκ το βρήκε συγκλονιστικό, ενώ άλλοι τραβάνε τα μαλλιά τους από απόγνωση. Τώρα που το είδατε θα έχετε διαμορφώσει την άποψή σας, αλλά ο βασικός μου σκοπός δεν είναι να κρίνω το βιντεάκι καθαυτό. Πάντως, ας πω παρεμπιπτόντως την άποψή μου: φοβάμαι πως δεν πετυχαίνει το σκοπό του, δηλαδή να κλονίσει τα στερεότυπα για τους Έλληνες, φοβάμαι ότι πείθει μόνο τους πεπεισμένους (αυτό που λεν οι Άγγλοι preaching to the converted) και ότι δεν καταφέρνει να πείσει το κοινό για το οποίο φτιάχτηκε, δηλαδή τους πάμπολλους καλοπροαίρετους μη Έλληνες. Η κοπέλα είναι συμπαθέστατη, αλλά αυτό δεν αρκεί. Και πέρα απ’ αυτό, βλέποντάς το αισθάνθηκα άσχημα, γιατί πολλά από τα επιχειρήματα τα βρήκα εντελώς άκυρα -ενώ άρχιζε καλά με την αποκαθήλωση των στερεοτύπων, όσο συνέχιζε χειροτέρευε.


Ίσως βέβαια να είμαι αρνητικά προδιατεθειμένος επειδή, το ομολογώ, βρήκα αφύσικο, υπερβολικό, το παίξιμο της Κ. Μουτσάτσου, έτσι όπως χτυπιέται και ωρύεται. Ίσως όμως την αδικώ, επειδή όπως έμαθα αργότερα, το βιντεάκι είναι εμπνευσμένο, ας πούμε, άλλοι θα έλεγαν αντιγραμμένο, από μια διαφήμιση μπίρας (!), της καναδικής μπίρας Canadian. Ας δούμε κι αυτό το βιντεάκι, στο οποίο ο ηθοποιός, αφού αναιρέσει κάποια στερεότυπα που λέγονται για τους Καναδούς (ότι είναι ξυλοκόποι, τρώνε χάμπουργκερ και ζούνε σε ιγκλού) δηλώνει για ποιο λόγο είναι περήφανος που είναι Καναδός και στο τέλος φωνάζει “I am a Canadian”, ενώ στο φόντο προβάλλει η μπίρα Canadian

Αν ξαναδούμε το ελληνικό βιντεάκι έχοντας κατά νου το καναδικό, τότε δικαιολογούνται ενμέρει οι άγαρμπες χειρονομίες της Κ. Μουτσάτσου, αφού είναι αντιγραμμένες από το πρωτότυπο, αλλά και χάνεται κάθε πρωτοτυπία του ελληνικού βιντεακιού, έτσι όπως είναι ξεπατηκωμένο από το καναδέζικο. Και βέβαια σε πολλούς δεν θα αρέσει που η πατρίδα πλασάρεται με όρους μπίρας καθώς στο ποίημα του Πανσέληνου, που ο μπακάλης είχε κολλήσει τον Παρθενώνα “για ρεκλάμα, σ’ ένα βαρέλι απάνω από σαρδέλες”

Αλλά αυτά είναι θέμα γούστου, στο κάτω κάτω για ιδιωτική πρωτοβουλία πρόκειται -ξαναλέω, αισθάνθηκα λίγο αμήχανα βλέποντας το υπερβολικό παίξιμο και τα ασυνάρτητα επιχειρήματα, αλλά ελπίζω ότι δεν θα το δουν και πολλοί ξένοι και έτσι κι αλλιώς μόνο την κ. Μουτσάτσου δοξάζει ή ρεζιλεύει, κανέναν άλλο.

Εγώ θέλω να πω κάτι άλλο, επειδή, όπως και η κυρία Μουτσάτσου που έχει ζήσει αρκετά χρόνια στην Αμερική ή στην Πόλη, έτσι κι εγώ εδώ και πολλά χρόνια ζω τον περισσότερο καιρό στο εξωτερικό -αλλά εγώ λέω ότι είμαι Γκρικ, Γκρεκ, Γκρίχε, Γκρέκο, Γριέγο, όχι αυτό το αχώνευτο Χελίν. Στα ελληνικά φυσικά είμαστε Έλληνες και ζούμε στην Ελλάδα, αλλά στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες το όνομα με το οποίο γνωρίζουν τη χώρα μας όλοι οι εταίροι μας είναι το Greece, Grèce, Griechenland ή κάποιο άλλο από τις παραλλαγές του. H ρίζα που αρχίζει από gr- είναι πανταχού παρούσα σε όλες αυτές τις γλώσσες και, όπου δεν είναι, αυτό οφείλεται στους φωνητικούς νόμους της γλώσσας. Λογουχάρη, Φιλανδοί και Εσθονοί δεν αγαπούν το γκρ- στην αρχή των λέξεων, γι’ αυτό και την Ελλάδα τη λένε Kreikka και Kreeka αντίστοιχα. Όμοια κι οι Τσέχοι (Řecko). Αντίθετα, οι λαοί προς ανατολάς μας χρησιμοποιούν ονομασία που προέρχεται από τη ρίζα yun-, ας πούμε γιουνάν στα αραβικά και τα τούρκικα, γιαβάν στα εβρέικα. Δεν θα επεκταθώ επειδή αξίζει να αφιερώσω ειδικό άρθρο, αλλά βέβαια η ονομασία αυτή προέρχεται από τους Ίωνες.

Δεν είναι όμως σπάνιο μια χώρα να ονομάζεται διαφορετικά στη γλώσσα της απ’ ό,τι στις άλλες γλώσσες. Η Φινλανδία που λέγαμε είναι Suomi στα φιλανδικά και Finland (ή Φιν-κάτι) στις περισσότερες άλλες γλώσσες. Η Γερμανία είναι Allemagne στα γαλλικά, Germany στα αγγλικά, Nemecko στα τσέχικα -και Deutschland στα γερμανικά. Έτσι και η Ελλάδα. Τότε γιατί να μας πειράζει το Greek; Γιατί βέβαια δεν είναι μόνο η Κ. Μουτσάτσου που απορρίπτει το Greek υπέρ του Hellene, είναι και πολύ άλλοι συνέλληνες, ιδίως τις δύο τελευταίες δεκαετίες.

Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό τους, αλλά υποθέτω ότι η ονομασία Greek δεν αρέσει επειδή θεωρείται ξενόφερτη, ενώ το Hellene ολοφάνερα είναι ελληνικό. Αλλά και το Greek ελληνική αρχή έχει, κι ας μην του πολυφαίνεται. Οι Γραικοί ήταν πανάρχαιο ελληνικό φύλο. Στα Μετεωρολογικά του (352b), ο Αριστοτέλης, μιλώντας για την “αρχαία” όπως την αποκαλεί Ελλάδα, την τοποθετεί μεταξύ Αχελώου και Δωδώνης, και λέει: ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί νυν δ’ Έλληνες. Τότε Γραικοί, τώρα Έλληνες. Κατά τη μυθολογία μάλιστα, ο Γραικός ήταν γιος του Δία και της Πανδώρας, κόρης του Δευκαλίωνα. Κι επειδή οι Γραικοί ήταν δυτικό ελληνικό φύλο, οι εκ δυσμών γείτονες που τους γνώρισαν ονόμασαν Graecus όλους τους Έλληνες, ακριβώς όπως οι ανατολικοί γείτονες γνώρισαν ένα ανατολικό φύλο, τους Ίωνες, και είπαν όλους τους Έλληνες γιουνάν και γιαβάν. Με τον ίδιον άλλωστε τρόπο και οι Γάλλοι γνώρισαν τους Αλαμανούς, γειτονικό τους γερμανικό φύλο, και είπαν Allemands όλους τους Γερμανούς.

Το Γραικός συνέχισε να ακούγεται μέσα στους αιώνες, και από τα ύστερα βυζαντινά χρόνια ίσαμε τις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ένα από τα τρία εθνικά ονόματα των Ελλήνων, πλάι στο Έλληνας και το Ρωμαίος/Ρωμιός. Κι αυτό το θέμα είναι τεράστιο και δεν σκοπεύω να επεκταθώ τώρα, αλλά μερικά πολύ ωραία λέει σ’ ένα πρόσφατο άρθρο του ο Παντελής Μπουκάλας. Ποια είναι η ετυμολογία του Γραικός μη με ρωτήσετε, δεν το ξέρω, και δεν ξέρω αν το ξέρει και κανένας. Επίσης, θα σας παρακαλέσω να μην επεκταθεί η συζήτηση στους Γραικύλους, διότι είναι άλλο θέμα που αξίζει να το δούμε χωριστά. Πάντως, για να ανακεφαλαιώσουμε, το εθνωνύμιο Γραικός, αρχαίο, υπαρκτό αλλά σπάνιο στην αρχαιότητα, περνάει στη Δύση και δίνει το Graecus απ’ όπου τα διάφορα σημερινά Greek, Grec κτλ. αλλά δεν παύει να είναι ελληνικής αρχής. Επομένως, αν δεν μας αρέσει το Greek επειδή είναι ξενόφερτο, πέφτουμε έξω.

Υπάρχει μια δεύτερη αιτία για να μην μας αρέσει το Greek. Να θυμόμαστε τα διάφορα λεξιλογικά στερεότυπα, π.χ. τη σημασία grec = χαρτοκλέφτης (που γι’ αυτήν φταίει τάχα ο Θεόδωρος Άπουλος), το it’s all Greek to me, για να μην πούμε και τις αγγελίες περί Greek sex στα ειδικά περιοδικά (εμείς το λέμε οθωμανικό). Ή ακόμα να θεωρούμε ότι αν οι Greeks γίνουν Hellenes θα ξεχαστεί το Greek statistics που, δίκαια ή άδικα, λένε οι ξένοι. Καμιά φορά, στις εταιρίες το κόλπο της μετονομασίας πετυχαίνει και η υπερχρεωμένη Swissair μετατρέπεται στην νέα και άσπιλη Swiss (ή η ΠΑΕ Πανιώνιος στην ΠΑΕ Νέος Πανιώνιος). Στις χώρες και τους λαούς δεν μπορείς να πετάξεις τόσο εύκολα τις αποσκευές σου, ούτε και σε συμφέρει. Μπορεί να ανακοινώσουμε ότι το όνομα της χώρας μας έγινε Hellas, και να ζητάμε να την αποκαλούν έτσι, αλλά συνήθως αυτό το κάνουν χώρες που βγαίνουν από την αποικιοκρατία και θέλουν να αποτινάξουν το ξενόφερτο αποικιακό τους όνομα, σαν την Άνω Βόλτα που έγινε Μπουρκίνα Φάσο ή τη Δαχομέη που έγινε Μπενίν.

Ολοφάνερα, αυτό δεν ισχύει στην περίπτωσή μας. Επίσημα τουλάχιστο, αποικία δεν είμαστε.

Λοιπόν, την εκστρατεία της Κ. Μουτσάτσου και των άλλων να αλλάξει το εθνωνύμιό μας από Greek, Grec, Grieche σε Hellene (κτλ.) δεν τη συμμερίζομαι, και όχι μόνο επειδή πρακτικά είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, αλλά επειδή και το Greek ελληνική αρχή έχει και έχει ήδη μια πολιτισμική ιστορία πολλών αιώνων. Πέρα από αυτό, όπως εύστοχα είπε ο Νίκος Λίγγρης στη Λεξιλογία, όποιος ξέρει αγγλικά καταλαβαίνει ότι η ομοιότητα του Hellas / Hellene με το αγγλ. hell = κόλαση είναι καταδικαστική για το νέο όνομα -για να μην πούμε για το λογοπαιγνιο Hell-ass που ήδη το χρησιμοποιούν εναντίον της Ελλάδας οι ακατονόμαστοι γείτονες (με το δίκιο τους βέβαια όταν ο κάθε καφενές της ελληνικής επικράτειας βγάζει φερμάνια και τους ονομάζει Σκόπια, Δαρδανία, Παιονία κτλ.). Φανταστείτε να υιοθετήσουμε εμείς οι ίδιοι το Hellas / Hellene, γλέντι που θα γίνει.

Δυο-τρία θεματάκια ακόμα για το βιντεάκι της Κ. Μουτσάτσου.

Καταρχάς, το ότι οι αρχαίοι Έλληνες εφεύραν την ιδέα της ελεύθερης αγοράς νομίζω ότι σηκώνει πολύ νερό. Και βέβαια, το επιχείρημα “αν έχω χρέη είναι επειδή οι πρόγονοί μου εφεύραν την ελεύθερη αγορά κι αν μπορείτε να με κρίνετε είναι επειδή οι πρόγονοί μου εφεύραν την έννοια της κριτικής” είναι χειρότερο κι από το “όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες….” .
Έπειτα, στο τέλος του βιντεακιού, και ενώ ακούγεται η πρώτη στροφή του εθνικού ύμνου, πέφτουν στη μαύρη οθόνη οι εξής φράσεις:

Dedicated to all Hellenes in world…

“Anybody can be a Hellene, by his heart, his mind, his spirit…” (Socrates)
And to those who are self-critiquing on how to make the world more and more equal
Because, Hellenism is still a process and will be till the end of times.

Με όλο το θάρρος, αλλά νομίζω ότι και η πρώτη και η τέταρτη φράση έχουν λάθη στα αγγλικά. Εγώ θα έβαζα “in the world” στην πρώτη, στην τέταρτη δεν θα έβαζα κόμμα μετά το Because, ενώ νομίζω σωστότερο το till the end of time, όσο κι αν υπάρχει τραγούδι της Μπιγιονσέ με end of times.
Επίσης, η τρίτη πρόταση είναι πολύ κακογραμμένη. Πέρα από το ότι το self-critique είναι οριακά αγγλικά, τι να σημαίνει άραγε η πρόταση; Σε όσους κάνουν αυτοκριτική σχετικά με το πώς να κάνουν τον κόσμο ολοένα και πιο ίσο; Και τι σημαίνει αυτό;

Και, τέλος, κοιτάξτε το αρχαίο ρητό του Σωκράτη, που θυμίζει Ισοκράτη avant la lettre, ξέρετε το “ελληνικής παιδείας μετέχοντες”. Είναι αυθεντικό του Σωκράτη; Πολύ αμφιβάλλω. Έψαξα λίγο τον Πλάτωνα και δεν το βρήκα -δεν λέω ότι δεν υπάρχει, αλλά εγώ δεν το βρήκα. Μπορεί να μου ξέφυγε, μπορεί να είναι σε άλλη πηγή, αλλά πιο πιθανό βρίσκω να είναι κατασκευασμένο. Κι έχω τη φριχτή υποψία ότι κάποιος θυμόταν στο περίπου το ρητό του Ισοκράτη και το όνομά του, κι έτσι γεννήθηκε στα αγγλικά το ανύπαρκτο ρητό του Σωκράτη. Μακάρι να κάνω λάθος, κι αν διαβάζει κανείς γνωστός της Κ. Μουτσάτσου, ας τη ρωτήσει να μας πει πώς είναι στα (αρχαία) ελληνικά το ρητό. Κι ας της πει ότι το Γκρικ είναι επίσης ελληνικό, γιατί εγώ δεν θέλω καθόλου να είμαι Χελίν.

Λίγη ιστορία: Η Συμφωνία της Γιάλτας και η συνεχιζόμενη προδοσία του ελληνικού λαού

Απόσπασμα απο την ιστοσελίδα του κόμματος ΑΣΚΕ που αναφέρεται συνοπτικά στη ιστορική πορεία της Ελλάδας:

Δείτε τι γράφει για τη δεκαετία 1940 - 1950:
Η δεκαετία 1940 - 1950 είναι η πιο σημαντική στη νεώτερη ιστορία της χώρας μας, γιατί καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία της μέχρι σήμερα. Έδειξε πολύ καθαρά δυο μεγάλες αλήθειες:

1) Ο ελληνικός λαός, όταν είναι ενωμένος, οργανωμένος και αποφασισμένος, μπορεί ν' αντιμετωπίσει ακόμα και υπερδυνάμεις.

 2) Ότι ο αγώνας του λαού μπορεί να προδοθεί και να χαθεί, όταν η γραμμή του δεν καθορίζεταi από τον ίδιο το λαό.

Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, παρότι η πατρίδα μας στέναζε κάτω από τη δικτατορία του Μεταξά, οι Ένοπλες Δυνάμεις του ελληνικού λαού δημιούργησαν το έπος της Αλβανίας αποκρούοντας και καθηλώνοντας ιταλικές δυνάμεις πολυαριθμότερες, ανώτερα εξοπλισμένες και με καλή διατροφή. Σε λίγο καιρό αντιστάθηκαν στη γερμανική επίθεση με τέτοιο ηρωισμό, που έκαναν όλο τον κόσμο να μιλάει με θαυμασμό. Όλοι αναγνώρισαν την τεράστια συμβολή της Ελλάδας στην επιβράδυνση του Άξονα.

Ο ίδιος ο Μεταξάς σε συνεργασία με το παλάτι, πρακτόρευε τα αγγλικά συμφέροντα στην Ελλάδα και γι' αυτό αντιστάθηκε στον Άξονα. Αλλά πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η δράση ενός κρατικού μηχανισμού που τέσσερα χρόνια είχε ως κύρια αποστολή να βασανίζει απάνθρωπα, να φυλακίζει και να εξορίζει κάθε δημοκρατικό αγωνιστή; Ο Μεταξάς, παλιός γερμανόφιλος, για λόγους ιδεολογικής συγγένειας, αλλά και επειδή στην Ελλάδα υπήρχαν ισχυρά γερμανικά οικονομικά συμφέροντα, είχε κάνει πολλά πολιτικά ανοίγματα προς τη χιτλερική Γερμανία και είχε δεχτεί με τιμές τον υπουργό προπαγάνδας Γκαίμπελς. Τα ανοίγματα αυτά επέτρεπε η Μ. Βρεταννία. που ακόμα δεν είχε αποσαφηνισμένη αντιγερμανική πολιτική.

Όταν επιβάλλεται η γερμανοϊταλική κατοχή, αρχίζει το δεύτερο έπος, της Eθνικής Αντίστασης.

Στις 27-29 Σεπτέμβρη 1941 ιδρύεται το ΕΑΜ, με κύρια δύναμη το ΚΚΕ και με άλλα μικρότερα κόμματα. Μικρές ομάδες αρχίζουν να ξεφυτρώνουν σε διάφορα σημεία της χώρας, με τα πιο πρόχειρα και παλιά όπλα. Σιγά - σιγά οι ομάδες μεγαλώνουν και πληθαίνουν και συγκροτούνται στις τάξεις του ΕΛΑΣ. Με πετυχημένες ενέδρες χτυπούν τμήματα των δυνάμεων κατοχής και βελτιώνουν τον εξοπλισμό τους. Στον αγώνα αυτό ξεχωρίζει ο Άρης Βελουχιώτης, που δίκαια χαρακτηρίστηκε «ο πρώτος».

Αλλά η απειρία και ο ενθουσιασμός από τις πρώτες επιτυχίες της Αντίστασης έκρυψαν από το λαό ένα τραγικό γεγονός: ότι η ηγεσία του ΕΑΜ, η ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα δεν ελεγχόταν από τον ίδιο. Σ' αυτήν κυριαρχούσαν στελέχη του ΚΚΕ, (Ρούσσος, Ιωαννίδης), που καθόριζαν τη γραμμή τους με βάση τις επιλογές της ΕΣΣΔ, και άνθρωποι αγγλικής επιρροής (Τσιριμώκος - Σβώλος) , που κατάφεραν νο είναι στην ηγεσία του EAM εκπροσωπώντας κόμματα - σφραγίδες. Μέσα στον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ υπήρχε (όπως και σήμερα) τέτοια νοοτροπία που κανείς δεν τολμούσε να έρθει σε σύγκρουση με τη σοβιετική πολιτική ή να αμφισβητήσει την «ορθοδοξία» που έκφραζαν τα στελέχη που «εκπαιδεύτηκαν» στη σχολή στελεχών της Mόσχας. (KUTB) και γενικά είχαν τις στενές σχέσεις με τους Σοβιετικούς. Άλλωστε το ΚΚΕ ιδρύθηκε από την ακτινοβολία της Οκτωβριανής Επανάστασης και από το 1931 πέρασε κάτω από τον άμεσο έλεγχο της ΕΣΣΔ.

Οι Άγγλοι, παίζοντας πάντα σε πολλά ταμπλό, εκτός από τους αvθρώπους τους στο ΕΑΜ έφτιαξαν άλλες αντιστασιακές οργανώσεις (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ) με σκοπό το χτύπημα του ΕΛΑΣ καθώς και την οργάνωση Χ, που συνεργαζόταν με τους Γερμανούς. Την Χ οργάνωσε ο αρχηγός της Αστυνομίας Έβερτ, πατέρας του σημερινού στελέχους της Ν.Δ.

Και ενώ ο ελληνικός λαός και οι άλλοι λαοι της Ευρώπης θυσιάζονταν για την ανεξαρτησία τους, συνέβη ένα ιστορικό γεγονός, ακόμα πιο σημαντικό κι από τον ίδιο τον πόλεμο. Οι τρεις μεγάλες σύμμαχες δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Μ. Βρεταννία), όταν φάνηκε ότι ο πόλεμoς κλίνει προς την πλευρά τους, προχώρησαν σε μια συμφωνία μεταξύ τους που μόνο ως μια μεγάλη συνομωσία σε βάρος της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα των λαών της Eupώπης μπορεί να χαρακτηριστεί. Είναι γνωστή ως συμφωνία της Γιάλτας. Στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα συνεχών μακρόχρονων, επίπονων διαπραγματεύσεων πoυ έγιναν σε διάφορα επίπεδα με σπουδαιότερες:

α) Τεχεράνη 28/11 – 1/12/43 Ρούσβελτ - Στάλιν - Τσώρσιλ.

β) Μόσχα 9 – 12/10/1944 Στάλιν - Τσώρτσιλ.

γ) Γιάλτα (Kριμαία) 4 – 11/2/1945 Ρούσβελτ - Στάλιν - Τσώρτσιλ

δ) Πότσνταμ (Βερολίνο) 17/7 – 2/8/1945 Τρούμαν - Στάλιν - Τσώρτσιλ (Άτλυ).

Οι τρεις μεγάλες δυνάμεις (πoυ σύντομα έγιναν δύο με την κατάρρευση της βρεταννικής αυτοκρατορίας) βρέθηκαν την εποχή εκείνη μπροστά στο εξής δίλημμα : Ή να αφήσουν τα γεμάτα ενθουσιασμό εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα να κυριαρχήσουν στις χώρες τους, μετά την ήττα του Άξονα, ακολουθώντας το καθένα ένα δρόμο σύμφωνα με τα εθνικά του συμφέροντα. Ή να καθυποτάξουν τα κινήματα, να χωρίσουν τον κόσμο σε ζώνες επιρροής και να δημιουργήσουν χώρες - δορυφόρους, κάτι που ήταν πάρα πολύ δύσκολο και μόνο με την πολύ στενή συνεργασία των μεγάλων δυνάμεων μπορούσε να επιτευχθεί.

Η μεγάλη ανάγκη του αμερικάνικου καπιταλισμού για μια γρήγορη και ευρύτατη επέκταση, η ανάγκη της βρεταννικής αυτοκρατορίας να περισώσει τα κεκτημένα και η αντιδημοκρατική - συγκεντρωτική αντίληψη της σοβιετικής ηγεσίας πou αποφασίζει με βάση τα κρατικά συμφέροντα μιaς μεγάλης δύναμης κι όχι ιδεολογικά κριτήρια. δεν άφηναν καμιά αμφιβολία ότι οι τρείς μεγάλοι θα διάλεγαν τη δεύτερη λύση.

Με πρόσχημα το ενδιαφέρον τους για τις ανάγκες του πολέμου και τη μεταπολεμική οργάνωση της ανθρωπότητας έκαναν συνεχείς συναντήσεις και τελικά συμφώνησαν. Ιδιαίτερη σημασία είχαν δύο χώρες: η Ελλάδα και η Πολωνία. Η Ελλάδα είναι μια θέση - κλειδί για την επέμβαση των ΗΠΑ και της Μ. Βρεταννίας στα πετρέλαια της Μ. Ανατολής. Έτσι στη συνάντηση της Μόσχας ο Τσώρτσιλ έγραψε σ' ένα χαρτί :

ΕΛΛΑΣ

Μεγάλη Βρεταννία (σε συμφωνία με ΗΠΑ) 90%

Ρωσία 10%
Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ γράφει στα απομνημονεύματά του : « Έσπρωξα το χαρτί στο Στάλιν. Ο Στάλιν πήρε το μπλέ μολύβι του εχάραξε μια χοντρή γραμμή σαν είδoς επιδοκιμασίας και μου επέστρεψε το σημείωμα. Τα πάντα ρυθμίστηκαν σ' ελάχιστο χρονικό διάστημα». Αυτό το χαρτί ήταν το συμβόλαιο για την εξόντωση του κινηματος της Eθνικής μας Αντίστασης. (Απ' αυτά που γράφει ο Τσώρτσιλ δεν αμφισβητήθηκε ουσιαστικά ποτέ τίποτα από κανένα).

Η Πολωνία ειναι ζωτική περιοχή για την ΕΣΣΔ, γιατί, όπως δήλωσε επανειλημμένα ο Στάλιν στους Συμμάχους του Άγγλους και Αμερικανούς, «όλοι οι κατακτητές της Ρωσίας πέρασαν μέσα από την Πολωνία». Έτσι στην Τεχεράνη ο Τσώρτσιλ λέει: «Θέλουμε μια ισχυρή ανεξάρτητη Πολωνία, φιλική προς τη Ρωσία». Στη Γιάλτα είναι πιο σαφής: «Δε θα ζητούσαμε ελεύθερη Πολωνία, αν αυτή θα είχε εχθρικές διαθέσεις κατά της Σοβιετικής Ένωσης».

Ο Τσώρτσιλ ανάλαβε την υποχρέωση να διαλύσει τη δεξιά εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου. Στο Πότσνταμ έκανε απολογισμό: «Eίμαστε πέρα για πέρα σύμφωνοι μαζί σας (με τον Στάλιν). Θέλουμε να τελειώνουμε μ' αυτό το ζήτημα (το πολωνικό). Όταν δεν αναγνωρίζεται πια μια κυβέρνηση (η εξόριστη πολωνική της δεξιάς) και δεν της δίνονται πια τα βοηθήματα, η κυβέρνηση δεν έχει καμιά δυνατότητα ύπαρξης. Εμείς σαν κυβέρνηση δεν έχουμε μαζί τους καμιά σχέση. Εγώ προσωπικά και ο κύριος, Ήντεν (υπουργός εξωτερικών) ποτέ δεν συναντηθήκαμε μαζί τους. Από την πλευρά μας τους θεωρούμε ανύπαρκτους και διαλυμένους από διπλωματική άποψη και ελπίζω πολύ σύντομα δε θα είναι καθόλου αποτελεσματικοί. Απέναντι στο (δεξιό πoλωνικό) στρατό, όμως, πρέπει να είμαστε προσεχτικοι. Μπορεί να στασιάσει και θα έχουμε απώλειες. Έχουμε αρκετό πολωνικό στρατό στη Σκωτία. Ο σκοπός μας, όμως, είναι ο ίδιος με το σκοπό του αρχιστράτηγου (Στάλιν). Ζητούμε μόνο εμπιστοσύνη και χρόνο».

(Όλα τα παραπάνω είναι από τα επίσημα πρακτικά της ΕΣΣΔ, ελληνική μετάφραση από σύγχρονη Εποχή. Επειδή για την Eλλάδα δεν αναφέρεται σχεδόν τίποτα, είναι φανερό ότι τα σχετικά πρακτικά έχουν λογοκριθεί).

Ο Τσώρτσιλ, δηλ. ανάλαβε να διαλύσει την πολωνική δεξιά.Ο Στάλιν ανάλαβε να διαλύσει την ελληνική αριστερά. Αυτό εννοούσε ο Τσώρτσιλ, όταν έλεγε ότι «έχω πληρώσει βαρύ τίμημα.» και γι’ αυτό απαιτούσε την εξόντωση των αγωνιστών του ΕΑΜ. Ανάλογες «ρυθμίσεις» συμφωνήθηκαν και γι’ άλλες χώρες της Ευρώπης. Πχ. ενώ την Αυστρία την κατέλαβε ο Σοβιετικός Στρατός, αμέσως αποσύρθηκε, για ν’αντικατασταθεί από στρατεύματα Δυτικών.

Από το 1942 ο αστικός πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα είναι νεκρός. Ο βασιλιάς είχε συνεργαστεί με τη δικτατορία του Μεταξά και με τη γερμονική εισβολή έφυγε για το Κάιρο και το Λονδίνο. Από τους αστούς πολιτικούς, άλλοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, άλλοι έμειναν στην Ελλάδα αδρανείς κι άλλοι έφυγαν για το Kάιρo. Ο λαός τους απόρριψε και τους ξέχασε. Η αριστερά ήταν η ψυχή της Αντίστασης. Η πολιτική (ζωη είχε ανανεωθεί από μόνη της. Αλλά η ηγεσία του ΚΚΕ ανάλαβε να υλοποιήσει στην Ελλάδα τη συμφωνία της Γιάλτας. Συγκεκριμένα:

1 ) Οι Γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές, που μ’ επικεφαλής τον Τίτο, αποτελούσαν και κει την ψυχή της Aντίστασης, πρότειναν στο ΚΚΕ τη δημιουργία, «Βαλκανικού Στρατηγείου», για το συντονισμό του απελευθερωτικού αγώνα και την ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά σ' όλες τις βαλκανικές χώρες. Το ΚΚΕ, όχι μόνο απόρριψε την πρόταση, αλλά ακολούθησε με συνέπεια μια πολιτική ουράς της αγγλικής πολιτικής. Στις 5/7/43 υπογράφεται συμφωνητικό ανάμεσα στο Στρατηγείο της: Μ. Ανατολής (Έντυ), το ΕΑΜ (Τζίμας) και τον ΕΛΑΣ (Σαράφης, Bελουχιώτης).

2) Στη Μ. Ανατολή αναπτύχθηκε ένα γνήσιο λαϊκό κiνημα από Έλληνες στρατιώτες, ναύτες, κατώτερους αξιωματικούς, με την υπoστήριξη του ελληνικού πληθυσμού.

Το Κίνημα με την πρώτη του εξέγερση (Φλεβάρης – Μάρτης 1943) και με τη θαυμαστή συμμετοχή των ελληνικών μονάδων στη μάχη του Ελ Αλαμέιν κατάφερε όχι μόνο να επιβληθεί στο ελληνικό στοιχείο της Μέσης Ανατολής αλλά και να αναγνωριστεί από τη διοίκηση της 9ης βρεταννικής στρατιάς (στρατηγός Xόλμς) .

Αλλά στις 10 Αυγούστου 1943 καταφθάνουν στο Κάιρο από την Ελλάδα με βρεταννική Ντακότα ο αρχηγός της βρεταννικής αποστολής στην κατεχόμενη Ελλάδα Έντυ Μάγερς με αντιπροσωπείες των 3 αντιστασιακών οργανώσεων (ΕΑΜ, ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ).

Η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ έρχεται σ’ επαφή με την ηγεσία του Κινήματος και χαράσσει γραμμή:

- «Η μοναδική καλή πολιτική είναι αυτή που εξασφαλίζει την επιστροφή του βασιλιά στην Ελλάδα. Όλα τα υπόλοιπα είναι εξτρεμισμοί», (Τζίμας, μέλος του Π.Γ. του KΚE).

- «Έστω κι αν σας βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό μην κουνηθείτε», (Τσιριμώκος) (από το βιβλίο του Ντομινίκ Εντ «οι καπετάνιοι» ).

Έτσι οι Άγγλοι χτύπησαν το Κίνημα. το οδήγησαν σε μια αναγκαστική δεύτερη εξέγερση ύστερα από ένα περίπου χρόνο και το εξόντωσαν.

Εν τω μεταξύ στις 25 Μάρτη 1944, επέτειο της εθνικής γιορτής ο πρωθυπουργός της ΕΣΣΔ Ι. Στάλιν έστειλε το συγχαρητήριο τηλεγράφημα, όχι στην ΠΕΕΑ (κυβέρνηση του βουνού) που έκφραζε όλο τον ελληνικό λαό, αλλά στο βασιλιά Γεώργιο ( ! ! ) στο Κάιρο.

Στις 15 Μάη 1944 οι Σβώλος. Ρούσος (μέλος Π.Γ. του ΚΚΕ), Πορφυρογένης (ΚΚΕ) στέλνουν ένα ατιμωτικό τηλεγράφημα προς τον Τσώρτσιλ, όπου του εκφράζουν «το γεμάτο θαυμασμό σεβασμό» τους και καταδικάζουν απερίφραστα το Κίνημα ως «ανεύθυνη δράση αφρόνων προσώπων».

Στο Kίνημα της Μέσης Ανατολής σκοτώθηκαν πολλοί αγωνιστές.

3) Ενώ το ΕΑΜ ήταν παντοδύναμο στην Ελλάδα αποδέχτηκε πρόσκληση της ανύπαρκτης «Kυβέρνησης» του Kαΐρου και αντιπροσωπεία του πηγε στο Λίβανο, όπου αποδέχτηκε στις 17/5/44 να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητος» και μάλιστα με ποσοστό 30%. Το υπόλοιπο 70% ήταν όργανα της αγγλικής πολιτικής. Έτσι, τώρα πια, η κυβέρνηση του Kαΐρου όχι μόνο θα μπορούσε να παίρνει τις αποφάσεις που εξυπηρετούσαν τους Άγγλους και χτυπούσαν το λαϊκό κίνημα, αλλά αυτές οι αποφάσεις θα είχαν και τις υπογραφές των υπουργών του ΕΑΜ, δηλ. θα ήταν υποχρεωτικές για τους αγωνιστές της αριστεράς ( ! ! ! ) Η πρώτη απόφαση με τις υπογραφές των εκπροσώπων του ΕΑΜ και του ΚΚΕ περιείχε την καταδίκη του κινήματος της Μέσης Ανατολής ως «έγκλημα κατά της πατρίδος».

Στις 26/9/44 σε συνάντηση στην Καζέρτα (κοντά στη Νεάπολη της Ιταλίας) συμφωνήθηκε να υπαχθούν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ κάτω από τις διαταγές της κυβέρνησης Εθνικής Eνότητας που με τη σειρά της, τις έθεσε κάτω από τις διαταγές του Άγγλου στρατηγού Σκόμπυ.

Όταν ήρθε η ώρα της απελευθέρωσης και παρόλα όσα συνέβησαν, ο έλεγχος όλης της επικράτειας από τον ΕΛΑΣ μπορούσε να θεωρηθεί βέβαιος. Όμως η ηγεσία του ΚΚΕ δεν ήθελε την εξουσία. Κράτησε τις κύριες: δυνάμεις του ΕΛΑΣ μακριά από την Αθήνα κι έτσι επέτρεψε στους Άγγλους να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα πoυ διαρκώς ενισχυόταν με μεταφορά αγγλικών στρατευμάτων και απορρόφηση των συνεργατών των Γερμανών (οργάνωση Χ).

Με τη σφαγή του Δεκέμβρη του 1944 και πολυάριθμες προβοκάτσιες και ακρότητες, που δεν έγινε καμιά προσπάθεια να αποσοβηθούν, ο συσχετισμός δυνάμεων άρχισε να ανατρέπεται. Έτσι στις 12/2/1945 στη Βάρκιζα υπογράφτηκε η συμφωνία για την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ. Η συμφωνία της Βάρκιζας θεωρείται παράδειγμα προς αποφυγήν σε παγκόσμια κλίμακα. Από τη στιγμή που οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ, με δάκρυα στα μάτια, παράδωσαν τα όπλα, που με το αίμα τους είχαν αποκτήσει, έμειναν εκτεθειμένοι στην τρομοκρατική δράση ένoπλων δεξιών συμμοριών (Σούρλας, Βουρλόκης κτλ). Το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης είχε πpοδοθεί οριστικά και αμετάκλητα.
Σήμερα το ΚΚΕ και πολλοί άλλοι αριστεροί λένε ότι η γραμμή του κόμματος την περίοδο 1940-45 ήταν αποτέλεσμα «λαθών», ότι η ηγεσία ήταν ανίκανη κτλ. Αυτές οι απόψεις δε μπορούν να αντέξουν σε σοβαρή κριτική. Δεν υπήρχε ούτε ένας που να μη βλέπει ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ μπορούν να πάρουν την εξουσία. Αυτά ήταν τόσο φανερά ώστε δεν χρειαζόταν ούτε πολύ μυαλό ούτε ηγετικές ικανότητες για να το καταλάβει κανείς. Τα έβλεπε όλος ο κόσμος, ακόμα κι οι ίδιοι οι Άγγλοι, όπως φαίνεται σήμερα από την απόρρητη αλληλογραφία τους.

Το πρόβλημα με την ηγεσία του ΚΚΕ δεν ήταν ότι έκανε λάθη. Το πρόβλημα ήταν ότι εξαρτιόταν (όπως και σήμερα) βαθειά από τη σοβιετική πολιτική που, παίζοντας στη διεθνή σκακιέρα, ήθελε την Ελλάδα (όπως και σήμερα) στη δυτική ζώνη επιρροής. Δεν ήταν, λοιπόν, λάθη. Ήταν μια συνεπής γραμμή για να εξυπηρετήσει τη συμφωνία της Γιάλτας. Αυτό όμως ποτέ δεν το ομολόγησε. Και πολλοί ανένταχτοι αριστεροί δεν το δέχονται, γιατί δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι ο αγώνας τους ήταν από την αρχή προδομένος.

4 ) Αλλά το κακό δε σταμάτησε με τη συμφωνία της Βάρκιζας. Όταν οι αγωνιστές της αριστεράς είχαν μείνει πια άοπλοι, όταν στην ύπαιθρο είχε κυριαρχήσει η τρομοκρατία της δεξιάς, όταν η επιρροή της αριστεράς είχε αρχίσει να πέφτει λόγω φόβου, λόγω της μονόπλευρης προπαγάνδας, αλλά και γιατί είχε φανεί καθαρά ότι ο κερδισμένος ήταν η δεξιά (πολλοί είναι με το μέρος του ισχυρού όποιος κι αν είναι αυτός), όταν οι Άγγλοι διέθεταν ισχυρές πια δυνάμεις, όταν δηλ. το παιχνίδι της εξουσίας για την αριστερά είχε οριστικά χαθεί, τότε η ηγεσία του ΚΚΕ εγκατέλειψε τη συμβιβαστική της πoλιτική και έγινε αδιάλλακτη ! Η σκoπιμότητά της είναι φανερή.

Στις εκλογές του 1946 δεν πήρε μέρος. Έδωσε γραμμή για αποχή. Έτσι, απ’τη μια φακελώθηκαν κι όσοι αριστεροί δεν ήταν μέχρι τότε γνωστοί στην Ασφάλεια κι απ’ την άλλη δεν υπήρχε εκπροσώπηση της αριστεράς στη Βουλή για να μετριάσει την τρομοκρατία της δεξιάς. Παράλληλα η ηγεσία του ΚΚE κήρυξε την έναρξη του Β' αντάρτικου με στόχο την κατάληψη της εξουσίας! ! Οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι, απαλλαγμένοι πια από τον Πόλεμο κατά του Άξονα, έδωσαν όλη την απαραίτητη βοήθεια στην κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τους αντάρτες. Φυσικά η ΕΣΣΔ δεν έστειλε στο Δημοκρατικό Στρατό (των ανταρτών) ούτε μία σφαίρα. Το Β' αντάρτικο δεν είχε καμιά πιθανότητα επιτυχίας. Αυτό μπoρούσε να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε, άρα και η ηγεσία του KΚΕ. Ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν συντριπτικός υπέρ του κυβερνητικού στρατού, που από την αρχή του 1949 έκovε εκκαθάριση σ’ όλη την επικράτεια, «στρίμωξε» τους αντάρτες στο Γράμμο και το Βίτσι και τους εξόντωσε. Απ’ αυτούς :Νεκροί 2000. Συλληφθέντες 1500. Πρόσφυγες, στην Ανατ. Ευρώπη 10.000. από τους οποίους, πολλοί τραυματίες. Πολλές χιλιάδες, ακόμα, πρόσφυγες από τις άλλες περιοχές της Ελλάδας. Όσοι αριστεροί έμειναν στην Ελλάδα γνώρισαν διώξεις χωρίς προηγούμενο. Εκτελέσεις, φυλακές, εξορίες. Έτσι, σ’ όλες σχεδόν τις μεταπολεμικές εκλογικές αναμετρήσεις, η αριστερά ήταν περίπου 10%, όπως υπογράμμισε με το μπλέ μολίβι του ο Στάλιν στο γραπτό του Τσώρτσιλ τον Οκτώβρη του 1944 στη Μόσχα...
Σήμερα η διατήρηση σε ισχύ της συμφωνίας της Γιάλτας είναι ιδιαίτερα επίπoνη και για τις δυο υπερδυνάμεις. Είναι αποτέλεσμα κάποιων ισορροπιών, που, μπορούν ν’ ανατραπoύν, ειδικά από τα λαϊκά κινήματα, όπως θ’ αναλύσουμε σ’ έπόμενο κεφάλαιο.

Διαβάστε και τη συνέχεια. Έχει αρκετό ενδιαφέρον...

Ανέκδοτα απο το βιβλίο Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς υποχρεωτικής φοίτησης.

Αυτοί υποτίθεται οτι σκοπεύουν να ενταχθούν στην Ευρώπη...

Και η Ευρώπη υποτίθεται οτι συζητάει μαζί τους...

Τουρκικής καταγωγής ο Όμηρος και ο Πυθαγόρας σύμφωνα με τους Τούρκους!

Είναι λογικό ο κάθε λαός να βλέπει την ιστορία με τα δικά του μάτια. Εμείς όμως “βγάλαμε” τα μάτια μας μόνοι μας και οι Τούρκοι βλέπουν ότι θέλουν! Οσο δεν τους αντικρούει κανείς ακόμα και οι Μάγιας θα γίνουν απόγονοί τους.Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ’ Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία και ξεχνάει το κρυφό σχολειό. Το αντίστοιχο εγχειρίδιο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:…

-Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται… σήμερα υπό ελληνική κατοχή».
-Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη». (!!!)
-Σελίδα 65: «Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία».
-Σελίδα 110: «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Το ικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρας στα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα».

Αυτά και άλλα πολλά αλιεύει κάποιος από την πρώτη κιόλας ανάγνωση του βιβλίου Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς υποχρεωτικής φοίτησης. 

Το συγκεκριμένο σύγγραμμα που τιτλοφορείται «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» (EgeDenizinde TurkHaklari) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη γείτονα το 1955 με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά. 

Βάση των αυθαίρετων ιστορικών θεωριών τις οποίες σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και στις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου-μεταξύ αυτών και ο ελληνικός- ήταν τουρκικής προέλευσης!

Φτάνουν στον παραλογισμό να θεωρούν Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες,Τρώες και Πελασγούς προτουρκικές φυλές που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις απίστευτες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού», του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς»!

Ακόμη πιο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχατίν Σαλιζίκ (Turk Yunaniliskilerive filiki eteria) όπου περιλαμβάνονται αλλόκοτοι ισχυρισμοί όπως ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήρθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το…2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, Ηρόδοτος, Ιπποκράτης, Πυθαγόρας και Όμηρος ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής.

Η εργασία του εγκρίθηκε απ’ το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Ας μας εξηγήσουν ποιά είναι τα δείγματα πολιτισμού τους που έχουν βρεθεί στο Τουράν (Έρημος Τακλαμακάν, και Μογγολία) που να δικαιολογούν τη προέλευση του απίστευτου Ελληνικού πολιτισμού. Αλλά όταν στα δικά μας σχολεία διδάσκεται η ινδοευρωπαική θεωρία και προέλευση αντί για την αυτοχθονία που οι ίδιοι οι Έλληνες δήλωναν στις ιστορίες και τους μύθους τους είναι φυσιολογικό να έχουν πάρει αέρα.

ksipnistere.blogspot.com

ΤΟ ΕΙΔΑ ΕΔΩ